poprzednich odcinkach...
-Miałem wypadek. -Co się stało?
-Poślizg. -Nie wsiądziesz na motor.
Crosby!
Operacja się udała.
Musisz wyzdrowieć.
Wiele osób liczy na ciebie.
Jestem w ciąży.
Ledwo miałaś czas na bycie zakochaną.
Nie masz pojęcia, jak trudno przechodzić przez to w pojedynkę.
Podobasz mi się.
Chyba go polubiłam.
Joel, spotykam się z kimś.
To Dylan, nasza nowa uczennica.
To Max.
Co tam? Siema Asperger.
Jak poderwać dziewczynę?
Dobrze.
Cześć.
Co robisz?
Studiuję.
Śmieci?
To głupota. Dlaczego miałbym studiować śmieci?
Studiuję Dylan.
-Studiujesz Dylan? -Tak.
-Ze śmieci? -Ten rysunek konia mówi,
że Dylan lubi obrazki i że lubi konie.
Tata powiedział, że podstawa romantycznego związku
to wspólne zainteresowania.
-Tak powiedział? -Tak.
Czyli muszę wybrać rysunek albo konie.
Skarbie, wiem...
Nienawidzę rysować,
więc wybiorę konie.
Wiem, że ci się podoba.
Wiem, że zaimponował ci jej styl
i buntownicza postawa,
ale czy to do ciebie pasuje?
Muszę iść na lekcje, ale możemy
dokończyć rozmowę później, pani Braverman.
Dobrze.
Dobry Boże.
O co chodzi, panie przemądrzały?
Błagam cię.
Nie widzisz, jak trzęsę się ze strachu?
Wiesz dlaczego?
-No co? -Boję się, że nas staranują.
Można dostać mandat za zbyt wolną jazdę.
To nazywa się utrudnianie ruchu.
Powinienem sam prowadzić.
Dwa tygodnie temu miałeś operację na otwartej klatce.
Lekarz powiedział jasno.
Wiem, co powiedział. Byłem tam.
Możemy przyśpieszyć? Dodaj trochę gazu.
Zaszalej trochę. Zobacz, co się stanie.
Dzięki. Widzimy się jutro.
-Nic się nie stało. -Przepraszam.
Chcesz? Masz, weź to.
-Pomoże czy zaszkodzi? -Tak, daj.
Powinno pomóc.
Cały jesteś... Bardzo przepraszam.
Nie, w porządku.
To nawet ciekawe, że ja jestem cały oblany,
a ty wyszłaś bez szwanku.
Tak, mam taki talent.
Przydaje się.
Przepraszam, oblałam ci koszulę do pracy.
To nic takiego, mam masę koszul. Pracuję w start-upie technologicznym.
Mamy dwa biura.
W jednym jest góra dmuchanych zabawek,
a w drugim stos koszulek z naszym logo.
Powinienem poprosić cię o numer telefonu.
Proszę?
Boże, to nie to. Nie chodzi o randkę.
To byłoby trochę za szybko.
-Trochę. -To po to, żeby
mój prawnik cię znalazł,
gdybym chciał cię pozwać.
Rozumiem.
To poważna sprawa.
Chciałam wypróbować to miejsce. Czekałam na to.
Kurczak w winie jest ponoć świetny.
-Jest. -To dobrze.
Może weźmy rachunek na firmę,
skoro pracujemy razem.
Tak, pracujemy razem.
Najpierw zobaczmy kartę win.
Chodź tu. Zawróć.
-Co? -Tędy. Obróć się, szybko.
Tędy, chodź.
-Odwróć się. -Co robimy?
Schowaj się.
Co my wyprawiamy?
Ukrywamy się.
Przed mamą ze szkoły.
Nie dam jej kolejnej pożywki dla plotek.
-Jules. -Co?
Co robimy?
Jesteśmy trochę za starzy, żeby chować się za krzakiem.
-Przepraszam. -Nie ma za co.
Może pójdziemy gdzie indziej?
Chcesz?
-Tak, chodźmy gdzie indziej. -Idziemy.
Co to ma być?
Skarbie! Jasmine!
Tak, kochanie?
Kto to zrobił?
Ja.
-Ty? -Tak.
Dla twojego dobra.
Sam wiem, co dla mnie dobre.
-Tak? -Dobre dla mnie
jest jeżdżenie na motorze, kiedy zechcę.
Jestem dorosły. To moja decyzja.
Nie jesteś sobą w tym momencie.
Zdecydowanie czuję się sobą.
Chcę przejechać się na motorze.
To do mnie podobne.
Dopóki nie przystopujesz
i nie powiesz, co się dzieje, nigdzie nie jedziesz.
Dobra, już mówię. Nic się nie dzieje.
Chcę się tylko przejechać na swoim motorze.
Przykro mi, nie możesz.
Podaj choć jeden dobry powód.
Podam ci dwa. Jabbar i Aida.
-Zagrasz kartą dzieci? -Właśnie to zrobiłam.
I dasz radę po tym usnąć?
Kocham cię!
To jest...
Chodź.
A gdybym powiedział ci, że nie możesz tańczyć?
-Możesz się zranić. -To nie to samo.
Porozmawiamy o tym później.
Dobrze.
Co grillujesz? Oponę?
Nie, to opiekane ogniem burgery Adama Bravermana.
Jak Sarah się z tego wykręciła?
Wykręciła? O czym mówisz?
Nie przyszła.
Ma sesję zdjęciową z Hankiem.
Skąd ten podły nastrój?
Żona odebrała mi prawo do jeżdżenia motorem.
Założyła prawdziwą blokadę.
Jak jakaś straż miejska.
-Masz dwoje dzieci. -Kiedy jemy?
-Pięć minut. -Czemu nie jemy w restauracji?
-Restauracji? -Jest szybciej i smaczniej.
Chyba żartujesz.
Mam opatentowaną przyprawę do burgerów.
-Dziadek z babcią już są. -Cześć.
Nie, to mrożone burgery, które wyciągnąłeś z folii
i natarłeś solą, pieprzem i sosem korzennym.
Cześć skarbie.
-Nie, Max. -Ten sekretny sos
to zwykły Worcestershire.
Zeek, dobrze wyglądasz.
Dziękuję kochanie.
Dzięki za przyjście.
Cieszę się, że tu jesteśmy.
Jak się czujesz. Lepiej chodzisz.
-Naprawdę? -Tak.
-Czuję się nieźle. -Masz sprężysty krok.
-Przyniosę ci coś zimnego. -Dzięki.
Nie przypalają się?
Tato, ja je podsmażam.
Max, zostaw.
-Trzymam. Puść. -Jak się masz?
Dobrze. Spodobała mi się dziewczyna.
-Naprawdę? -Tak.
-Podoba ci się? -Tak.
To cudownie. Na której bazie z nią jesteś?
-Jeszcze nie uczyłem go bejsbolu. -Co to znaczy?
Dobre pytanie.
Ona nie lubi sportu. Nie kapuję.
Nie, chodziło mi o to, czy trzymałeś ją za rękę.
Pocałowałeś ją albo coś takiego?
Nie, tata mówi, żeby zacząć od zainteresowań.
-Tak. -Beznadziejna rada.
-No nie wiem. -To poświęcenie.
Z mojego doświadczenia libido Bravermanów,
ich popęd...
Nad popędem seksualnym trudno zapanować.
To po prostu eksploduje.
Cofnij to libido i popęd.
Co to libido i popęd? I jak eksplodują?
Dobra, są cztery bazy.
Pierwsza, druga, trzecia i ostatnia.
Pierwsza baza to buzi-buzi.
-Trzymanie się za ręce. -Druga to miziu-miziu.
-Po ręce. -Trzecia baza
to macu-macu i więcej buzi-buzi, ale niżej.
-Buzi w policzek. -A ostatnia baza to...
Wspólne oglądanie telewizji.
A potem Max bawi dzidziusia.
Na sofie.
Rozumiesz?
Można to robić na sofie.
Zostań przy zainteresowaniach.
Cześć.
Mogłeś wysłać kuriera.
Mogłem, ale nie miałbym okazji,
żeby cię pocałować.
-Zabiję cię. -Nieprawda.
-Zabiję, jeśli to zrobisz. -Nie zabijesz.
-To mała przesada. -Zabiję.
-Odwróć się, to podpiszę. -Udajesz.
-Skarbie? -Co?
Musicie przestać go zachęcać.
Proszę.
Chodzi o Dylan?
Kochanie, tata się ucieszył, że jego wnuk się zabujał.
Szczerze mówiąc, ja też.
Rozumiem, ale nie widziałeś, co robił w szkole.
Śledził ją z zeszytem i zapisywał,
robił notatki, grzebał w śmieciach.
-Zaczekaj. -To chore.
Nie zachęcałem go do prześladowania.
Tak to zrozumiał. Proszę, żebyś mi z tym pomógł.
Ona nie odwzajemni uczuć.
-Skąd wiesz? -Wiem.
Znam się na tym. Pomóż mi ostudzić jego zapał.
-Tylko tyle. -Dobrze.
-Proszę. -Zrobię to.
-Jutro z nim porozmawiam. -Dobrze.
-Kristina. -Co?
Podejdź.
Julia przyprowadziła tego faceta.
Kogo?
Tego Chrisa, z którym chodziła.
-Co robią? -Poważna sprawa.
Podpisują jakieś dokumenty.
Dobra.
Załatwione?
Dzięki za dostarczenie.
-Proszę. -Do wieczora.
Należy się jeden całus.
-Nie. -Czego od niej chcesz?
-Co jest grane? -Oto powód.
Para prawników
przed domem. To źle wróży.
Tylko żartuję.
Pamiętasz mnie?
-Tak. -Chris, tak?
-Dobrze cię widzieć. -To miłe,
że poleciłeś moją siostrę w firmie.
Więc pracujecie razem?
A on musi wracać do firmy, bo to...
Z nim chodziłaś przed Joelem?
...bardzo pilne dokumenty.
Przyjechałeś po podpis?
-Dokładnie. -Coś ci powiem.
Robię burgery. Wejdź i spróbuj.
A to załatwimy przez internet. Mamy taką technologię.
Ma rację.
Mamy do tego technologię.
Wiem, Adam!
Zjesz burgera!
Na to wygląda.
Słuchajcie,
napisał chłopak z kawiarni.
Boże! Co napisał?
Napisał:
"Odstąpię od czynności prawnych
po wczorajszym wypadku, jeśli dasz się zaprosić na drinka".
-To dobrze! -Wciąż to mam.
To ekscytujące!
Wszystko po kolei.
Musisz zmienić wyjście na drinka
w wyjście na kawę, herbatę, coś za dnia.
Jak zrobić to naturalnie?
Tak, cała ta sytuacja.
Właśnie.
Nie wie, że jesteś w ciąży?
Nie wyskoczyłam z tym, gdy na siebie wpadliśmy.
Wiele tym nie ugrasz.
Czy takich rzeczy nie mówi się, zanim się z kimś umówisz?
Nie, nic nas nie łączy.
Chcę się tylko zabawić.
Nie żyje pod kluczem, jest w ciąży.
To nie jest zaraźliwe.
To normalne.
Pomożecie mi? Co odpisać?
-Dobra... -Coś z prawem.
Mój prawnik pójdzie na ugodę, jeśli będzie to kawa albo herbata.
-"Ugoda". Dobre. -Podoba ci się?
Tak, zaczekaj.
-Cześć. -Zjadłeś burgera?
Był pyszny.
-To dobrze. -Już uciekam.
-Świetnie. -Pójdę sobie.
-Przepraszam. -Nie, rozumiem.
Chciałem uniknąć niezręcznej sytuacji,
gdybym odmówił burgera.
-Kim jesteś? -Cześć.
Syd.
Można przedstawić się bardziej uprzejmie.
W porządku. Jestem Chris. Pracuję z twoją mamą.
Jak masz na imię?
-Sydney. -Cześć, miło cię poznać.
Masz uśmiech po mamie.
Julia?
Potrzebujemy kogoś do kosza.
Dobrze.
-Muszę lecieć. Pa. -Czy to on?
-Tak. To Chris. -Musimy iść.
Grasz z nami. Chodź.
Nie chcecie,
żebym grał w kosza.
Możesz być kapitanem drużyny.
Bierz piłkę. Idziemy.
Będziemy grać w kosza.
Załatwię to błyskawicznie.
Rzucaj!
Wracaj na obronę! Wychodź.
Czemuś taki smutny?
To moja mina kastrata.
Żona dała mi szlaban na motor.
Zamknęła go.
-Rety. -Właśnie.
Mogę to przebić.
Bo ja...
w ogóle nie mogę jeździć. Ani motorem, ani autem.
Do tego wozi mnie twoja matka.
A w poniedziałek wiezie mnie na rehabilitację.
Będziemy jechać tydzień.
W poniedziałek?
Tak.
Zawiozę cię. Daj się zawieźć.
Poważnie?
Wyjedziemy na jeden dzień.
Odpoczniemy od kobiet. Pojedziemy razem.
Będzie świetnie.
Dobra.
Pójdę ją położyć.
Dobrze. Czasz na drzemkę?
Musisz wyjść!
-Przygotuj się, Syd. -Rzucaj!
Tak.
To się nazywa prędkość, nie?
Proszę bardzo!
O wiele lepiej.
Te minivany mają teraz porządne silniki.
-Serio? -Zwiększmy wrażenia.
Tak! Wiatr we włosach!
-Nadjeżdżasz w dobrym stylu. -O to chodzi!
Z drogi, ofermy.
To tutaj, po prawej.
Tutaj?
-Już się robi. -Zwolnij!
Zajadę na ostro!
-Dobra. -Rety!
-Tak! -Jesteśmy za wcześnie.
-Tak? -Zaparkuję. Wejdę z tobą.
-Za wcześnie? -Tak.
Musiałem zamknąć oczy.
Jakbym się przeniósł w czasie.
-Dzień wstecz. -Rety!
Poczekam z tobą.
Nie, to bez sensu.
To twój dzień wolności, synu.
Pójdź się zabawić.
Chyba nie chcesz tracić czasu w głupiej poczekalni.
Chcę spędzić ten dzień z tobą.
Nie sądzę.
-Jesteś pewien? -Tak.
Dobra. Za rogiem widziałem sklep ze starymi gitarami.
W porządku.
-Stracę tam godzinę lub dwie. -Jasne.
Idź się zabawić, a jeśli nie wyjdę za godzinę, przyjdź po mnie.
-Dobrze. -Świetnie.
Cześć, Max.
Cześć, kolego. Chcemy z tobą porozmawiać
na temat dziewczyny, która ci się podoba.
-Dylan. -Właśnie, Dylan.
Chcieliśmy porozmawiać o tym, na czym polegają związki
między chłopakami a dziewczynami.
Wiem, na czym polegają.
Wiesz, na czym polegają?
Zgoda, ale posłuchaj.
Jestem w związku z twoim tatą od tak dawna,
że jesteśmy już ekspertami.
Wiele się w tym czasie nauczyliśmy.
Chcemy się podzielić...
Żeby być w czymś ekspertem,
nie wystarczy długi staż,
trzeba mieć również stopień.
Nie rozdają stopni naukowych za bycie w związku.
-Ale gdyby... -Szkoda.
...na pewno byśmy dostali.
-Z pewnością. -Co to za mądrość?
Od czego zaczynamy?
Świetnie, w ciągu tego długiego czasu nauczyliśmy się,
że w relacjach ludzie mogą lubić się na różnych poziomach.
-Prawda? -Tak.
-Więc... -Na skali od jeden do pięć,
gdzie pięć to maksimum, możesz czuć piątkę,
a ktoś odwzajemni ci tylko dwójką.
To dobrze, bo chce przyjaźni.
-To zupełnie normalne. -Tak bywa.
Jakie są wasze numery?
Dla siebie nawzajem?
Oboje czujemy piątki.
-Prawda? -Tak.
I na tym polega romantyczny związek.
Ludzie lubią się tak samo.
-Solidna piątka. -Równowaga.
Tak.
Czasami zaczyna się inaczej. To może się zmienić.
Gdy poznałem twoją mamę,
myślała, że jestem dwójką...
A teraz jestem piątką.
-No co? -Tak.
-Numery mogą się zmienić. -Tak.
Co?
Czyli skala uczuć jest płynna?
Tak, jest płynna. Bywa kleista, ale jest płynna.
Kleista i płynna.
-Zmienia się. -Serio?
Nawet z...
Czyli jest dość płynna, by numery się zmieniały.
-Tak. -Wiesz co?
-Tak jest. -Racja.
To prawda. Na przykład
numer twojego taty zmienia się podczas tej rozmowy.
Dobra, mamo. Czyli zgadzasz się, że numery się zmieniają.
Tak.
Więc jaki mam teraz? 4,95?
-Trzy i pół. -Trzy i pół. Dobra.
Ale poprawię to na pięć.
Czyli wciąż przyjaciele?
Tak, zawsze nimi będziemy.
Dobrzy przyjaciele.
Więc co tutaj robimy?
To jedno z moich ulubionych miejsc.
Dobrze.
Muszę zauważyć, że brakuje nam żywego kawałka układanki.
-Zauważyłaś? -Tak.
Wiem, nie mam psa.
-Tak. -To trochę dziwne.
Dorastałem z labradorem i border collie.
Brakuje mi ich towarzystwa.
Mieszkam w małym mieszkaniu
i postanowiłem tutaj zaspokajać potrzeby.
Ich właścicielom nie przeszkadza,
że jakiś zboczeniec bawi się z ich psami?
Nie jestem zboczony.
Nawet tego nie zauważają.
Większość czasu gadają przez komórki.
Na co masz ochotę? Mamy szpica.
-Tak? -Jest żółty labrador.
Jest ich aż za dużo.
Mamy golden retrievera.
Czego sobie zażyczysz.
Może ta psina?
-Niezłe oko. -Słodki jesteś,
ale ty zdobyłeś moje serce.
Urzekłeś mnie, kłapouchu.
-Cześć, urwisie. -Zostawili cię samego?
-Jesteś słodziutki? -Przytulas z ciebie.
-A gdyby była taka aplikacja? -Racja.
Gdyby można było wypożyczać psy.
Byłoby super, nie?
Świetny pomysł.
Mogę zająć się programowaniem, a ty poprowadzisz firmę.
-Dobra. -Zyski po połowie.
Raczej 70 na 30. To był mój pomysł.
Zgoda.
-Umowa stoi? -Tak.
-Załatwiliśmy frajera. -Przybijamy.
Też chcesz przybić? Nie?
Kto jest dobrą psiną?
-Tato? -Tak, kolego?
W tym roku chciałbym grać w kosza.
Dobrze, porozmawiamy o tym z mamą.
Czy to nie przeszkodzi w bejsbolu?
Wiem, ale w koszykówce jest więcej akcji.
Chris mówi, że mam talent.
Chris?
Przyjaciel mamy.
Jest super. Wziął mnie na barana, żebym mogła trafić do kosza.
To dlatego, że jesteś za niska.
Mówi też, że mam dobry wzrost i koordynację.
-Masz. -Koszykówka pokona
bejsbol jako nasz sport narodowy.
Co powiedział?
Koszykówka stanie się naszym nowym sportem narodowym.
Coś ci powiem.
Koszykówka może przynosić większe zyski,
ale nigdy nie zastąpi
subtelnego piękna bejsbolu.
Jasne? Nigdy.
Przyjaciel mamy nie ma pojęcia,
o czym mówi.
To niedorzeczne.
Nie wiem, tato. Chris jest prawnikiem.
Pracuje z mamą, pewnie jest inteligentny.
I świetnie gra w koszykówkę.
Grając w kosza, można się nabawić kontuzji kostki i wybitych palców.
Z wyjątkiem waszej mamy większość prawników ma wątpliwą moralność.
Możemy zjeść pizzę?
Cieszmy się pizzą.
Cześć, Aspergerze.
Cześć, Dylan. Musimy porozmawiać.
Dobra. O czym?
O skali, w jakiej mnie lubisz.
Nie nadążam. Musisz zacząć od początku.
Rozumiem.
Dowiedziałem się, że istnieje skala uczuć,
na której opierają się relacje między ludźmi.
Kiedy chłopak brata się z dziewczyną, ważne jest, by zrozumieć,
gdzie na tej skali znajdują się ich uczucia.
Umknęło mi to, ale mogę spróbować. Co mam do wyboru?
To skala od jeden do pięć. Pięć jest najwyżej,
a jeden to koleżeństwo bez przyszłości.
W naszym wypadku ja darzę cię piątką.
Muszę znać liczbową reprezentację twoich uczuć do mnie.
Może dwa?
Mogę zacząć od dwójki.
-Możesz? -Tak.
Dwa to uczucie, które mama czuła do taty, gdy się poznali,
-ale to zmieniło się z czasem. -Rozumiem.
Skala jest płynna i mniemam, że mam dziesięć lat, może więcej,
żeby cię przekonać.
Muszę iść na lekcję.
Pogadamy później, Dylan.
Czekaj, Asperger.
Może dwa i pół.
Cześć.
-Przepraszam. -W czym mogę pomóc?
Chcę odebrać ojca.
To wysoki, zawzięty facet. Zeek Braverman.
Oczywiście.
Właśnie kończy sesję z terapeutą.
Dobrze.
Może pan tam wejść.
-Tam? -Tak.
-Przez te drzwi i na prawo. -Dziękuję.
Mogę zwiększyć nachylenie?
Tak, śmiało.
-Spróbujemy. -Dobrze.
-Nic panu nie jest? -Nie, w porządku.
-Za dużo panu narzuciłem. -Tak.
-Wody? -Nie, dzięki.
Wszystko w porządku?
Tak, świetna placówka.
Naprawdę.
-Cześć, braciszku. -Cześć.
-Jak leci? -Dobrze. Co tam?
Chcę z tobą posiedzieć.
Naprawdę?
Proszę, proszę.
Twój nowy pokój.
Dziękuję.
Psychodelia. Zmieniłeś gusta.
O co naprawdę chodzi?
Znasz mnie na wylot.
Trudno mi to przyznać,
ale miałeś rację co do Gryffina.
Co się stało?
Byliśmy na pierwszej randce. Świetnie się bawiłam.
A teraz...
spodobał mi się.
Chcesz się z nim znowu spotkać?
Tak, chciałabym nadal się z nim spotykać.
Nie wiem, co robić.
Musisz mu powiedzieć.
Tak.
Wiem, kiedyś muszę, ale...
Głupio tak przekreślać coś na początku,
nie wiedząc nawet, co by z tego było.
Nie wiesz, czy to przekreślasz.
Chodzi o to, że jeśli będziesz to ciągła, a potem mu powiesz,
odniesie wrażenie, że go okłamywałaś.
Tak.
Nie wiesz, jak zareaguje.
Może nie będzie mu to przeszkadzać.
Możecie się spotykać
i sprawdzić, czy dokądś to zmierza.
-Tak. -Jeśli naprawdę go lubisz,
powinnaś mu powiedzieć.
Masz rację.
-Hej! -Jak było?
Bułka z masłem.
To dobrze.
Jak długo czekasz?
Parę sekund. Właśnie wszedłem.
W samą porę. Trzeba zapłacić?
-Nie. To już załatwione. -Zadbali tu o mnie.
-Dziękuję, Sheryl. -Do zobaczenia za tydzień.
Chcesz się czegoś napić?
Cros, nie mogę pić.
Ale ja mogę, więc wypiję za nas dwóch.
Chcesz popatrzeć, jak piję?
Dobra, może być zabawnie.
-Tak. -Imprezka w samo południe.
Tak?
Joel do ciebie.
Joel Graham?
-Tak. -Twój...
Dobrze, wpuść go.
Możesz wejść.
Co tu robisz?
Dobre pytanie. Może sama zgadnij.
Zamknij drzwi, proszę.
A co ty robisz?
Wróciłaś do miłości ze studiów?
Spotykam się z Chrisem.
Tak, kiedyś byliśmy parą.
Nie muszę czuć się z tym źle.
Masz do tego prawo.
Ale nie masz prawa przedstawiać dzieciom
każdego faceta, z którym sypiasz w danym tygodniu.
Joel,
jesteś zdenerwowany.
Mogę to zrozumieć. To był przypadek.
-Przypadek? -Tak.
Przypadkiem zaprosiłaś go do domu
swojego brata i niechcący grał w kosza z dziećmi.
Chris wpadł w sprawie pracy. Adam go zatrzymał.
-W sprawie pracy... -To był przypadek.
Od początku chciałam cię o tym uprzedzić.
-Chciałaś? -Tak.
-Świetnie. -Gdybym to planowała,
porozmawiałabym z tobą.
Gdybyś planowała co?
Chodzi o dzieci.
Czyli ten facet będzie w życiu naszych dzieci?
Nie.
Nie wiem.
To poważna sprawa.
Tak, to poważna sprawa. Ale nie wiem.
Nie wiem i nie muszę wiedzieć.
Przykro mi, że tak to się potoczyło.
Proszę.
Przyszedł klient na 14.30.
Świetnie. Już kończymy.
Nieźle.
Pamiętasz, jak zabrałeś mnie i Adama na kemping do Doliny Yosemite.
Panicznie baliśmy się, że zaatakuje nas niedźwiedź.
-Pamiętasz? -Tak.
Rozmawialiśmy o tym, jak się bronić, gdy zaatakuje nas taki drapieżnik.
On chciał stosować karate, ja bronić się kijem.
Ty w końcu krzyknąłeś: "Skończycie z tym niedźwiedziem?!".
-Fakt. -"Nie ma tu żadnych niedźwiedzi".
Wtedy jak na zawołanie
wybiegł na nas z lasu największy niedźwiedź
-w Yosemite. Pamiętasz? -Nie!
On tylko wydawał się taki duży, bo miałeś wtedy 70 cm wzrostu.
Bydlak był ogromny.
Adam zamarł, ja rzuciłem się na ziemię,
bo myślałem, że trzeba udawać martwego,
a ty od razu wyszedłeś naprzód i z rękami nad głową krzyczałeś:
"Uciekaj, niedźwiedziu! Won!".
-Tak. -"Spadaj stąd!"
Niedźwiedź czmychnął jak kotek.
Tak się robi z niedźwiedziem czarnym.
Tak robi mężczyzna.
Z grizzly tego nie próbuj.
A co robić z grizzly?
Uciekać!
Ile sił w nogach.
Zaczyna się. Jasmine mnie zapyta, czy zapiąłem pasy.
To nie ona... Halo? Cześć, mamo.
Tak, jesteśmy razem.
Porozmawiam z nią.
Mówi, że nie odbierasz telefonu.
-Jasne. -Chcesz go?
Już ci go daję.
Zeek! Martwiłam się.
Miałeś być w domu godzinę temu.
Tak, Camille. Wszystko gra.
Nic się nie stało. Siedzę i gadam z Crosbym.
Miałeś zażyć cztery pigułki
i nie wziąłeś ich ze sobą.
Jesteście w barze?
Tak.
Ale nie piję. Nie martw się.
Przy okazji, Camille, nie jestem twoim pacjentem.
Ktoś musi o ciebie dbać,
bo najwyraźniej sam nie potrafisz.
Słuchaj, siedzę sobie i miło spędzam czas z synem.
Kiedy skończymy, wrócę do domu.
Ale nie wcześniej. W porządku?
Oczywiście. To twoje zdrowie. To wszystko.
Dobrze. Do zobaczenia.
-Nauczysz się tego. -Podporządkowałeś się.
Powinienem to zanotować.
Chcesz jeszcze jednego?
Oczywiście. Bierzemy następną kolejkę?
-Tak. -Prosimy wodę bez whiskey
i whiskey bez wody.
Powiedz: "Siad, Otis!".
Siad, Otis!
-Siad! -Dojdziemy do tego.
Cześć, Max.
Jak było w szkole?
-Przynieś piłkę. -Obecnie Dylan
lubi mnie na dwa i pół.
Chociaż oboje macie się za ekspertów w tej dziedzinie,
nie sądzę, żeby dzięki waszym radom udało mi się dociągnąć do piątki.
Zasięgnąłem niezależnej opinii.
-Co tam masz? - Mistrz randek .
-Rety! -Poradnik faceta
o zdobywaniu kobiet Jamesa Turnera.
Metoda tajemnicy. Zwab piękną kobietę
do łóżka Mystery'ego i Chrisa Odoma.
-No dobrze. -A także Gra.
Tajne stowarzyszenie artystów podrywu Jeffa Lee,
autora bestsellera
Niech nikt nie wchodzi do rozkołysanej łodzi.
-Max, to są... -Zaczekaj.
To nie książki o randkach,
-tylko o podrywie. -Wiem.
-Autorzy to naciągacze. -Ta ma randki w tytule.
Wiem, ale wysłuchaj mnie.
-Nie musisz ich czytać.
To książki ekspertów w dziedzinie, która mnie interesuje.
Ile wy napisaliście książek na ten temat?
-Żadnej, ale... -Właśnie, żadnej.
Będę je czytał aż do kolacji.
-Dobra. -Świetnie.
To nie moja wina.
Świetnie. To twoja wina.
Nie podsunąłem mu książek.
Zachęcasz go.
-Nie. -Niszczysz nasz plan.
-Jak? Nieprawda. -Robisz to.
"Byłem kiedyś dwójką!"
Chciałem go pokrzepić.
-Mówiłem o nas. -Flirtowałam z tobą.
-Byłem dwójką. -To co innego.
Chciałem, żeby zrozumiał.
Rozumiem, ale ona tego nie odwzajemni.
-Dlaczego? -To proste.
-Dlaczego nie? -Ponieważ.
Ponieważ co?
Adam, poważnie?
Bo Max jest inny? Bo jest trudny?
Wiem o tym, ale w jego szkole wszyscy są tacy.
To zagłębie świrów, jak powiedziała Dylan.
Dlaczego nie, Max?
Chcę wierzyć, że to możliwe.
Dobrze.
-Dobrze. -Ale te książki nie są...
-Nie może ich czytać. -Już ich nie ma.
Już się ich pozbywam.
-Obiecujesz? -Obiecuję.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ten facet...
Tędy.
-Na końcu korytarza. -Mieszkasz tu?
Tak, dlaczego?
Czy w dzień jest mniej strasznie?
Nie, jest tak samo.
Nie uważasz, że ma surowy urok?
Jakiś urok ma.
Boże, ale z ciebie lalusiowaty kujon.
-Nieprawda. -Zdecydowanie.
Może odrobinę.
-Mam na sobie ten sweter. -Tak.
-Ja... -Co?
Mam pytanie.
Strzelaj. Jakie?
Co myślisz o spotykaniu się z kimś,
kto ma pewien...
bagaż.
Myślę, że większość inteligentnych,
skomplikowanych
i uroczych ludzi go ma.
To czyni ich interesującymi.
To coś związanego z tym, że nie piłaś przy kolacji?
Znam wielu byłych alkoholików.
-Nie. -Nie mam uprzedzeń.
-Nie. -Dla mnie to
jak nadciśnienie...
Chciałabym.
Jestem w ciąży.
Masz dziecko?
Tak, o tym mówię.
Nie wyglądasz.
Gratuluję.
-Wybacz. -Dziękuję.
Ale z nikim się nie spotykam. Jestem sama.
Ojciec nie wchodzi w grę.
Zamierzam wychować je sama.
Szanuję to.
Dzięki.
Dalej chcesz wejść i pobyć trochę razem?
Wiesz... Cholera, chcę.
Jutro mam dużo pracy.
Zupełnie o tym zapomniałem.
Testujemy nową aplikację.
To będzie wariactwo. Chyba powinienem
-trochę się przespać. -Tak.
Zadzwonię.
-Jasne. -Dobra.
Dobranoc.
Pa.
To był jeden szajs za drugim.
Ci artyści to żadni artyści. Są jak dzieci.
To same autodestrukcyjne dzieci bez sumienia.
Tylko czekają, żeby wbić ci nóż w plecy.
Oliver Rome odszedł.
Nic nie zarabiamy w Luncheonette.
Robimy z Adamem, co możemy, potem wracamy do domu,
a Jasmine, pyta, gdzie byliśmy,
ile mnie znowu nie będzie... Rozumiesz.
"Pojedziesz na motorze?"
Nie ma temu końca. A Jabbar...
Jest taki uroczy. Bardzo go kocham,
ale jak tylko wracam do domu, chce iść na trampolinę
albo do kina, albo porzucać piłkę.
Ledwo mogę się z nim bawić, bo złamałem dwa żebra.
Skoro o tym mowa... Poszedłem do lekarza, a on mówi:
"W pana wieku trochę potrwa, zanim to się zagoi".
-W moim wieku? -Zaczekaj.
Jak złamałeś żebra?
Miałem mały wypadek na motorze.
No wiesz...
Nic poważnego.
Nie patrz tak na mnie.
Nie bierz jej strony.
Motor to jedyne, co mi pozostało.
Wiem, jak to jest.
Masz dom pełen dzieci, a pieniędzy brakuje.
Czujesz, że wszystko
od ciebie zależy
i miota tobą w różnych kierunkach.
Dokładnie.
Cóż...
Musisz...
spróbować się tym cieszyć, synu.
Rozumiesz?
Zabaw się.
Przegoń niedźwiedzia.
To szybko mija.
-Puk! Puk! -Cześć!
Dostawa łakoci!
Zobaczmy, co dostanie niegrzeczny chłopiec.
Dziękuję.
Wódka.
Niezła rzecz. Nie ma po niej kaca. Na zdrowie.
Co jeszcze? Spójrz.
Bongo. Jestem gotowa je oddać.
Dlaczego to oddajesz?
Polowałeś na nią, teraz jest twoja. Gratuluję.
Dziękuję.
Co jeszcze tu mamy?
Czym byłoby bongo
bez odrobiny medycznej,
-cudownej zieleni. -Dziękuję.
Na zdrowie. Oby cię inspirowała.
Oddajesz to z powodu ciąży?
Patrz, gumki!
Mnie nikt już nie tknie.
-Amber. -Łap. Wszystko twoje.
Nie chcę twoich gumek.
Ja nie mogę ich mieć. Niczego nie mogę mieć.
Nawet udanego związku.
Rozmawiałaś z nim?
Powiedziałam mu.
Pewnie wyobrażasz sobie, jak poszło.
Tak.
Powiedział tylko:
"Dobra, zadzwonię".
Totalnie typowe.
Przykro mi, Amber.
To niełatwe, Amber.
Przez pewien czas będzie ciężko.
Wiem.
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Zwyczajny niewypał.
Właśnie.
Wiedziałam, że wszystko się zmieni,
to oczywiste, ale...
Nie wiedziałam, że wypadłam z torów. Jakby życie, które znałam,
zupełnie się skończyło.
Twoje życie się nie skończyło.
Poważnie. Oddajesz mi rzeczy,
które za kilka miesięcy znów mogą być twoje.
Rozumiesz? To nie koniec.
Przechodzisz przez dziwny okres.
Ułożyło się nie po kolei,
ale to nie znaczy, że twoje życie się skończyło
ani że nikogo już nie poznasz, ani że nie będziesz miała faceta.
Poważnie.
Minivan.
Uważaj na głowę.
-Gdzie dzieci? -W domu z moją mamą.
-Dobrze. -Ostrożnie.
Nie rób tego.
Nie chcę tego słyszeć.
Nie zostawiaj ich z mamą.
Jasmine, dziękuję, że przyjechałaś
Camille nie jeździ zbyt dobrze w nocy.
-W porządku. -A on jest w takim stanie...
-Tak. -Nic nie jest.
Jesteś pijany.
Mieliśmy posiedzieć i pogadać od serca,
ale sprawy wymknęły się spod kontroli.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Martwię się o niego.
Tak, ja też.
To świetny początek.
Mamy sztukę i zwierzęta.
To dwa świetne tematy, żeby zacząć rozmowę.
-Jest dobrze. -Nie rozumiem,
jak może woleć konie od jaszczurek.
Jak to?
Konie są gorsze.
Słuszna uwaga.
Ale kobiety to zagadkowe istoty.
Nie zawsze będą lubić to, co ty.
Książki mówią, by podkreślać swoje atuty.
To dobra rada. Jakie to atuty?
-Nie wiem. -Nie?
Jak sądzisz, mamo?
Jak sądzę? Rety, trudno wybrać, bo jest ich zbyt wiele.
Właśnie.
Jest ich tak wiele. Jak je zebrać?
-Jesteś inteligentny. -I to bardzo.
Nie znam inteligentniejszego.
Właściwie genialny.
Świetny fotograf.
Cudowny. Masz świetne oko.
-Jesteś bystry. -To na pewno.
Jesteś zabawny.
Kochasz zwierzęta.
Jesteś szczery. I to bardzo.
Jesteś dzielny.
Masz wielkie serce.
Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję.
Obyś była gotowa, na nieziemską kuchnię francuską.
Znalazłem idealne miejsce.
Gdzie?
Zrobiłeś zakupy?
Mam jeszcze dwie takie.
-To znaczy, że gotujesz? -Tak.
-Ale ty nie gotujesz. -Nie robię też zakupów.
Przepraszam, że naciskałem, żebyś zdeklarowała się wobec mnie.
Przepraszam, że wprosiłem się na grilla.
Najmocniej za to przepraszam.
Podoba mi się to.
Chcę to kontynuować
w takim tempie, jakie ci odpowiada.
Nie mogę uwierzyć, że gotujesz.
Nikt nie dziwi się bardziej niż ja.
Może odrobinę przesadziłem, chwaląc to danie.
Ale zapewniam, że w mojej kuchni nie ma żadnych plotkujących mam.
Wiesz co? Chodźmy na miasto.
-Tak. -Do ludzi?
-Tak. -Poważnie?
-Na pewno? -Do francuskiej restauracji.
-Chcesz iść do francuskiej? -Tak.
Tam mogą być mamy.
Zniesiesz to?
Przeżyję.