Jeśli chodzi o znęcanie się...
Więc Sydney zaczepia Melody?
poprzednio...
Joel, spotykam się z kimś.
Oliver Rome wściekł się i wyszedł przy sprawdzaniu dźwięku.
Wsiadaj do samochodu i ruszaj na występ, Oliver!
Kiedy Ruby jest z tobą, chcę, żeby była z tobą. Nie z Sarah.
Rozumiemy się?
Operacja przebiegła bez komplikacji.
Teraz musimy zobaczyć, jak na nią zareaguje.
Co?
Obudziłem cię?
- Która godzina? - Pięknie jest.
Zaspaliśmy. Musisz lecieć na śniadanie z Amber, prawda?
- Brunch. - No i to...
- Jest o 11.30. - Brunch? I tak już wstałaś.
Przychodzi też sprzątaczka.
Zapomniałem.
Co? O 7.00?
To pewnie ona. Wcześnie przyszła.
Powiem, by posprzątała pokój dzienny. Śpij.
Przepraszam, że cię obudziłem. Co ja sobie myślałem?
Cześć.
- Dziękuję, że... - Nie ma sprawy.
...na nią zerkniesz.
Muszę coś załatwić.
Pewnie się spieszysz, rozumiem.
Tak, zaopiekuję się...
Cześć!
Myślałam, że mówiłeś,
- że to sprzątaczka. - Tak.
Dzień dobry, jestem Sarah. Przepraszam.
Wie, kim jesteś.
To jest Sarah, jej córka jest w ciąży, więc idzie zjeść z nią śniadanie.
Ubiorę się.
Rome w pojedynkę?
Wytwórnia Sub Modo zabiega o Rome'a?
- To jakiś żart? - Atakuję!
Jabbar! Przestań!
Co tu się dzieje?
Nie możesz mi skakać po żebrach!
Co się stało? Boli cię?
Mam kilka siniaków.
Przepraszam, że krzyknąłem.
Czemu są posiniaczone?
- Miałem mały... - Co mały?
Na motocyklu...
- Co się stało? - Upadłem.
Jak to upadłeś?
Wpadłem w piach i...
Nie wygląda to na drobny upadek.
Byłeś z tym u lekarza?
Co miałbym mu powiedzieć? To tylko siniak.
Skąd wiesz? Nie jesteś lekarzem!
Jeśli byłyby złamane,
kawałki żeber
przecinałyby mi płuca.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Musisz iść z tym do lakarza.
Jestem twardy, nic mi nie jest.
Przepraszam, że krzyknąłem.
Nie jeździmy motocyklami. To jest morał.
Nie jeździj motocyklami.
Ale i tak jesteś twardy.
Na pewno nie był twardy, jak spadł.
Tak jak przed chwilą.
Nie płakałem.
- Jasne. - Ty byś płakała.
Płakałaby.
Chcesz zobaczyć zdrajcę?
To on, Oliver Rome.
To jest sala ogólnodostępna, większość zajęć ma tu miejsce.
Możecie się tu spotykać, rozmawiać.
Dalej mamy dwie główne sale do zajęć,
- sale A i B. - Fajnie.
Luch jest o 12.00 w tym miejscu.
Cześć, Max. To Dylan Jones.
Jest tu nowa. A to jest Max.
ADHD i ogólne problemy z zachowaniem.
A ty za co tu jesteś?
Dobra, wyrzucili mnie ze szkoły.
W zasadzie to z czterech. Jest tu tak kiepsko, jak mówią?
Niewerbalny? Spoko.
To dobry dzieciak.
Wiesz, nie wiem, co słyszałaś o Chambers,
ale to świetna szkoła.
Jestem z niej naprawdę dumna i myślę, że będzie ci tu dobrze.
Wszyscy tak mówią.
Dobra, zaczekaj.
Pomogę ci.
Boże...
- Mówiłam, że ci pomogę. - Boże.
Tato.
Jak się czujesz?
Dobrze wyglądasz.
Boże, Millie, po co to zamieszanie?
Chciał tylko pomóc.
Wszystko przygotowane.
Doszliśmy do wniosku, że postawimy łóżko w salonie.
Będziesz miał swój apartament.
- Apartament? - Tak.
Nie będziesz musiał wchodzić po schodach.
Lepiej, jak będziesz miał kuchnię
łazienkę i sypialnię na jednym poziomie.
Dasz radę?
Dam radę.
Pamiętaj,
że nawet chodzenie po dzielnicy wymaga przygotowania.
Nie spiesz się.
Dobrze.
Świetnie ci idzie.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Pomóc ci?
- Gotowy? - Pomogę.
Dobra, idziemy.
Widziałeś ten artykuł o Oliverze Rome?
Nie wiem, co robić.
- Czytasz Pitchforka? - Przerąbane.
Myślałem, że twoje newsy pochodzą ze Starbucksa.
Nie czas na żarty.
Nic z tego nie miałoby miejsca,
gdybyś pilnował go podczas trasy, jak obiecałeś.
Słuchaj, ja...
- Ta trasa utrzymuje naszą firmę. - Rozumiem.
Co może zrobić? Mamy umowę. Nie może nic zrobić.
Mamy umowę z Ashes of Rome,
nie z artystą solowym, Oliverem Romem.
Żartujesz sobie?
Mamy umowę z zespołem.
Oliver Rome to Ashes of Rome.
- Nie podpisałeś nic z nim? - To zespół.
- Skąd miałem wiedzieć... - Ty negocjowałeś warunki.
...że podpisze coś jako solista?
Skąd mogłem wiedzieć?
- Nawaliłeś, i to porządnie. - Ja nawaliłem?
Nie podpisał nic?
Mówiłeś, że go przypilnujesz.
To jakby nie mieć Michaela Jacksona
w Jackson 5.
Próbowałem go złapać, nie odbiera. Co teraz?
To twoja wina, nie moja.
Myślę, że umowa jest tu kluczową sprawą.
Dziękujemy, że mogliśmy przyjść.
To my dziękujemy, że przyszliście.
Sydney czuje się winna tego, co się stało
i chciała przeprosić.
Mów, Syd.
Przepraszam, że mówiłam, że nie chcę z tobą siedzieć.
Spróbuj raz jeszcze.
Przecież przeprosiłam. Chcę już iść do domu.
- Sydney, wracaj. - To było szczere.
Porozmawiamy z nią.
Porozmawiacie?
Żeby znów zmusić ją do przeprosin? Nie.
Chcę, byście zapewnili mnie, że to się więcej nie zdarzy.
Kochanie.
Melody, pójdziesz na górę?
Przepraszam, Melody.
Wasza córka jest niesubordynowana.
Rozumiem, że jest wam przykro.
Przechodzi teraz przez trudny okres.
Nie chcę słyszeć o trudnym okresie.
- Nie obchodzi mnie to. - Przepraszam.
Może pora przestać przepraszać i zrobić coś z tym.
Nie wiem, co powiedzieć.
Bardzo nam przykro.
Naprawdę.
Porozmawiam z nią.
Raz jeszcze, przepraszam.
Kochanie, patrz, co znalazłam!
Kiedy będę na górze, albo w innym pomieszczeniu,
nie musisz krzyczeć, zadzwonisz.
Dobry pomysł?
Nie?
A co z tym? Brałeś?
Ruszyłeś się w ogóle z tego miejsca?
Chodź, miałam wyjść na zewnątrz.
Oglądam maraton Johna Wayna. Dopiero się zaczął. Nie każ mi krzyczeć.
Świetnie, że mamy TiVo.
Chodź, rozprostujesz nogi.
A co się stało z: "Powoli, Zeek.
Nic na siłę"? Co z tym?
Lekarz mówił,
że musimy pracować
nad chodzeniem.
Koniec z "my".
Teraz to tylko "ja", dobrze? To mój problem.
Mówił też, żebym nic nie przyspieszał.
I teraz mój rytm to oglądanie, jak John Wayne coś wysadza.
Więc pospacerujmy tutaj.
- Dookoła kanapy. - Dookoła czego?
- Przejdźmy się wokół kanapy. - Czemu, u diabła, miałbym
chodzić wokół kanapy?
Bo musisz zacząć się ruszać.
Jeśli chcesz tu biegać, śmiało.
Nie zapomnij tylko się schylić, jak będziesz obok telewizora.
Kiara, Justin, Edgar, Aaron, świetnie się spisaliście dzisiaj.
- To wieprzowina czy indyk? - Wieprzowina,
Edgar, tak super pokroiłeś cebulę,
że nazwę cię Tasakiem.
Ja też chcę ksywkę.
- Czekaj. Chcesz ksywkę? - Tak.
Książę Groszku. Chwileczkę, Kiaro.
To succotash.
Więc będziesz Succotash Nash.
Ja też chcę
Kim chcesz być?
- Ludzikiem z piernika. - No to jesteś.
Tak, Kiaro?
- Nie chcę ksywki. - Nie? Dlaczego?
To faworyzowanie.
Nie musisz mieć ksywki.
Zabierajcie swój lunch. Daliście dziś czadu.
- Idzie mi śpiewająco. - Tak, widzę.
Są skoncentrowani na zadaniach.
- Widzisz to? - Tak.
O co chodzi?
O tę nową dziewczynę.
Sprawdzam, czy dobrze się asymiluje.
- Max pozwolił jej się dosiąść. - Tak.
Po raz pierwszy nie je sam.
- Wiem. - Powinniśmy przybić piątkę?
To wspaniałe, tylko... Coś mi w niej nie pasuje.
Jest bardzo obcesowa i szczera.
- Max też. - Jej podejście.
- Co masz na myśli? - Może przejdę się tamtędy.
- Posłucham, co mówią. - Nie możesz.
Dlaczego?
Jesteś teraz dyrektorką, dobrze?
Wyłącz tryb matki.
Traktuj Maxa jak każdego innego ucznia.
Nic mu nie będzie.
Ma się dobrze.
Nie zrobię tego.
Naprawdę.
Nie wracasz do kuchni?
- Żebyś mogła tam podejść? - Nie miałam zamiaru.
- Naprawdę? - Tak.
- Na pewno? - Nie ufasz mi.
- Czyżby? - Tak.
Więc spójrz mi w oczy. Chciałaś tam podejść?
- Nie. - Nie?
Wiesz co...
- To nie ma sensu. - Właśnie, że ma.
Cześć, Sarah.
Jest Hank?
Cześć, Sandy. Nie ma go.
Pracuje...
Powinien niedługo wrócić, jeśli chcesz zaczekać...
Nie trzeba, dzięki. Możesz powiedzieć mu,
- że byłam? - Jasne.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jeśli potrzebujecie jakiejś pomocy z Ruby,
znam dobrze tę okolicę, sama przeniosłam się tu
z dwójką nastolatków, to spora zmiana, więc...
Słuchaj, wiem, że pracujesz dla Hanka, i że wy dwoje...
Pracujemy razem, ale rozumiem.
I najwyraźniej spotykacie się.
Nie interesuje mnie, co jest między wami,
i nie jest to nic osobistego,
ale przeprowadziłam się tu, żeby Ruby mogła spędzać czas z tatą.
Nie wydaje mi się, by musiało to uwzględniać ciebie.
Myślałam, że Hank mnie zrozumiał.
Rozmawialiście już o tym?
- Tak. - Cóż... W porządku.
Powiedz mu proszę, że tu byłam.
Dziękuję.
Jestem w podróży wgłąb siebie. Namaste.
Mój Boże. Brak mi słów, by opisać, jakim idiotą jest Oliver Rome.
Jest w trasie, zarabia kupę kasy, bawi się.
To dla niego zbyt wiele,
więc nagle jedzie na duchowe leczenie w Big Sur
i negocjuje umowę z Sub Modo.
Jeśli ją podpisze, koniec z Luncheonette.
Muszę więc jechać do Big Sur.
Bo Adam nie pojedzie. Ma szkołę.
Idź do tatusia.
Kochanie, myślę, że ten ośrodek duchowej odnowy to dobry pomysł.
Jedź tam, zamów masaż,
maseczkę z wodorostów czy cokolwiek.
Wiesz, myślę,
że już jazda motorem będzie relaksująca.
To chyba jedyny plus.
Samochodem.
Nie, pojadę na motorze.
- To droga wzdłuż wybrzeża. - Nie.
Pojedziesz minivanem,
- nie motocyklem. - Czekaj.
Rozmawialiśmy o tym rano.
Mówiliśmy, że chłopiec nie może jeździć.
Ale ja, dorosły facet, będę jeździł na motorze.
Nie, pojedziesz minivanem.
- Nie pojadę minivanem. - Poważnie?
Nie ma mowy, żebym gdzieś nim pojechał.
Kurczak dla kurczaczka,
dla mojego nuggetsa.
Crosby spróbuje go znaleźć i pogadać z nim.
Nie rozumiem, dlaczego nie podpisaliście z nim umowy.
- Bez sensu. - To długa...
Moja szafka utknęła na 23, a algebra jest do dupy.
- Nie mów tak. To... - Dokładnie.
To brzydkie słowo.
- Czemu nie? - Nie mów brzydkich słów
- przy siostrze. - To zwykłe słowo.
Brzydkie słowo.
- Bez sensu. - Zerkniemy na szafkę.
Widziałam, że siedziałeś dziś z Dylan, nową dziewczyną.
- Co robisz? - Wydaje się być miła.
- Jedliśmy lunch. - Jestem mamą, mogę.
- To już po godzinach. - Nazywa mnie Aspergerem.
Co?
Mówi, że wie, że mam Aspergera, bo unikam kontaktu wzrokowego
i mówię dziwne rzeczy.
Mówi też, że to przez to jestem dziwny.
Nie mówi Max, tylko:
- "Cześć, Asperger"? - Tak.
- To nieodpowiednie. - Dokładnie tak mówi.
Nie podoba mi się to. Pogadam z nią.
Mówiłem, ale twierdzi, że lubi tak mnie nazywać.
Nazywa mnie też świrem.
- Co? - I mówi,
że Akademia Chambers to zbieranina świrów.
Tak mówi?
To jej słowa.
I zgadza się ze mną,
że powinniśmy móc wychodzić na lunch.
Zwłaszcza, że obok jest Chipotle.
- Nie ma mowy. - I że Chambers
to odpowiednik łagodnego więzienia,
bo nie można wyjść.
Sporo rozmawialiście, co?
- Pyskata. - I skoro jesteście
dyrektorami, powinniście traktować mnie inaczej.
Choćby wypuszczać na lunch.
A jeśli nie mogę, powinienem
przyczepić się do ciebie, mamo.
Jesteś dyrektorką.
Wciąż tu jesteś?
Czekałam na ciebie.
Nie musiałaś.
Dostałeś kilka wiadomości, kiedy cię nie było,
i chciałam ci je przekazać.
Dzwonił okulista.
Masz się stawić na kontrolę.
Elli Patel przełożyła dzień sesji.
I przyszła tu twoja była żona.
Przyszła, kiedy...
Tak, szukała cię. Porozmawiałyśmy trochę.
Nie podoba mi się to.
Słuchaj.
Ona jest wariatką.
Więc wszystko, co powie, musisz podzielić przez dwa.
Więc nie miała na myśli tego,
że nie chce, żebym spędzała czas z Ruby.
To miała na myśli.
Czemu nie powiedziałeś,
że rozmawialiście o tym?
Wydaje się, że się na to zgodziłeś.
Próbuję sprawić, żeby wszyscy byli zadowoleni. Oddzielnie.
Tak się nie da.
To nie jej sprawa.
Nie możesz trzymać ludzi w oddzielnych pudełkach.
Co jej do tego? To mój związek.
Nasz związek.
Ona chyba myśli, że jestem asystentką, z którą sypiasz.
- Myli się. - Myli się co do mnie.
Jasne, że tak. Jest wariatką.
Nikt nie czyta ci w myślach,
więc może warto o tym porozmawiać.
Nie mogę. Ona jest...
Wchodzę tam, wiem, co chcę powiedzieć,
a ona zaczyna mówić i mówić,
i nagle zgadzam się na coś, czego nie rozumiem.
Nie porozmawiam z nią.
Porozmawiam z nią.
Tak zrobię. To nie może być takie trudne.
Kiedy Ron powiedział, że jest poza kontrolą...
Powinniśmy porozmawiać z terapeutą?
Nie, myślę, że jest poza kontrolą,
bo my straciliśmy kontrolę. Co my w ogóle robimy?
Nie wiem. Zwodzimy się?
Ta niepewność
to dla niej zbyt wiele.
Rozumiem. Obojgu im było ciężko,
ale robimy, co w naszej mocy.
Nie... To znaczy,
myślałam, że twoja wyprowadzka będzie najtrudniejszą częścią.
Ale to jest gorsze.
Są w zawieszeniu.
Musimy postawić sprawę jasno.
Dobrze?
Co masz na myśli?
Musimy powiedzieć im, że nie wrócimy do siebie.
Jesteś gotowa...
Jesteś gotowa, by im to powiedzieć?
Cześć, Asperger. Jak leci?
Cześć, Dylan. Możesz tu podejść?
Czy to mój pierwszy dywanik?
- Usiądziesz? - Wolę stać.
Słucham.
Wolę stać.
- Poważnie? - Tak.
Dobrze, więc ja usiądę.
Chodzi o to, kochanie,
że w Akademii Chambers nie przezywamy się. Rozumiesz?
Traktujemy się nawzajem z uprzejmością, szacunkiem
i godnością. Myślisz, że dasz radę?
- Jasne. - Świetnie.
Ale nie okazałam braku szacunku Maxowi.
Twój syn ma Aspergera, to fakt.
Myślałam, że chwalimy tu różnorodność.
Myślę, że problemem jest naznaczanie.
To właśnie poniża.
A sam Asperger? To tylko DSM-5, Kristino.
DSM-4, i już tym nie jest.
I mów do mnie po imieniu, tylko pani Braverman.
Mówimy na pan, pani do pracowników i nauczycieli.
Warto to przemyśleć.
Mówienie po imieniu zdało egzamin w poprzedniej szkole.
To był postęp, uczniom się spodobało.
Tutaj tego nie robimy.
- W porządku. - Tak?
Przepraszam.
Zwalniam cię.
- Mogę iść? - Na zajęcia.
- Dziękuję, pani Braverman. - Dziękuję.
Śliczna jest.
Dobrze, że nie odziedziczyła nosa po tacie.
Dziękujmy Bogu za to.
Jak on się ma?
Dobrze, próbuje załagodzić sprawy w pracy.
Super jest mieć łóżko w salonie, dziadku.
Tak, super. I...
Podejdź tu na chwilkę.
Zeskocz tu.
Słyszałeś o zabawie z dzbankiem mrożonej herbaty?
Nie.
To dziwne, bawiłem się w to z Victorem.
Chodzi o to, że idziesz do kuchni,
żeby przynieść dziadkowi mrożoną herbatę.
Nalewasz ją, dodajesz lód, wyciskasz cytrynę, tak, jak lubię.
A potem szybciutko tu wracasz.
Najszybszy wnuk otrzyma wielką nagrodę.
Powiedz, kiedy zacząć.
- Gotowy? - Tak.
- Już! - W porządku.
Ostatnim prezentem dla wnuka był Pontiac,
więc mam nadzieję,
że masz coś i dla niego.
- Nadchodzę, dziadku. - Dobry chłopak.
Nie tak szybko.
Miał świetny czas, co robisz?
Chcesz mrożonej herbaty? Wstań i ją sobie weź.
Co wygrałem?
Czy to centrum odnowy?
Wyjąłem kluczyk.
Szukam Olivera Rome'a.
Jest tu pacjentem?
Widzę, że chcesz coś powiedzieć. Chcecie coś powiedzieć?
To bardzo ważne.
Nie wiem, o co chodzi. Ale muszę z nim porozmawiać.
Mamy trzydniowe milczenie. Nie możemy rozmawiać.
Poza tym nie jesteś gościem.
Dobra, zarejestruję się.
Możemy pogadać?
Świetnie wyglądasz!
- Pogadamy? - Co?
Tak, wyjdźmy stąd na chwilę.
Nie tutaj.
Przepraszam.
Musimy porozmawiać.
Nie bądź taki nieprzyjazny.
Przepraszam, że przeszkadzam w praktykowaniu jogi
- pod tym namiotem, ale... - Słuchaj, jest świetnie.
Chciałem powiedzieć ci, że obawiam się, że popełniasz błąd.
- Szczerze. - Nie.
Pomogliśmy ci znaleźć twój dźwięk.
- Dało ci to pieniądze. - Dziękuję, tak.
- Dało ci to kobiety. - Zostawiam ten etap.
Nie mogłeś przyjść w lepszym momencie, stary.
Zostań na noc.
Wylecz się ze mną.
- Mam pracę. - To przeznaczenie.
- Porozmawiajmy teraz. - Musimy iść...
- Musimy to omówić. - Wylecz się ze mną, bracie.
Nie mogę zostać na noc.
Boże.
Co ty wyprawiasz? Miałeś mnie wołać.
Boże.
Już dobrze.
- Czego ci trzeba? - Muszę się wysikać.
Boże.
- Teraz żółty. - Jakiś koleś
był na nią napalony na studiach.
Kto taki?
- To na poważnie? - Nie wiem, szkoda mi Joela.
- Lubię Joela, naprawdę. - Co słychać, kolego?
Idę ściąć sobie włosy.
- Co? - Nie ścinaj włosów, Max.
Dylan mówi, że wyglądają żałośnie.
Co ty robisz? Nie.
Nie obetniesz włosów.
- Od tego są fryzjerzy. - Nie ścinaj ich.
Max, oddaj nożyczki.
Dylan mówi, że są tak długie, że mógłbym założyć zespół.
- Puść nożyczki. - Mówiłam ci.
Poćwiczę najpierw na Otisie.
- Nie. - Rozluźnij pięść. Oddaj je.
Zabierzecie mnie do fryzjera?
Porozmawiamy o tym.
Tata cię zabierze.
- Zabierzecie mnie? - Tak.
Puść... Oddychaj.
Oddaj je. Dziękuję.
- Wezmę je. - Nie chcę zespołu.
Nie musisz mieć zespołu.
I nie musisz ścinać włosów.
- Nie chcę zespołu. - Nie zetniesz włosów.
Mój Boże.
Ona to robi. Manipuluje nim.
- Nie manipuluje. - Nie?
Dr Pelikan mówił, że tak może być.
Traktuje go jak zabawkę,
mówi mu, co robić, co zakładać.
To bardziej skomplikowane.
Wiem, że chcesz go chronić.
Ona ma swoje problemy. On ma swoje.
Ona jest teraz jego problemem.
- Pogadam z nim. - Posłuchaj,
nie chcę, by miało miejsce to, co w zeszłym roku.
Nie nasikała mu do menażki.
To przez coś takiego założyliśmy Chambers.
Porozmawiam z nim. Powiem mu, że jest królem swoich włosów.
Powiedz mu to. Jego włosy są wspaniałe.
Porozmawiam z nim.
Nie wiem jak ty, ale ja czuję się oczyszczony.
Maksymalnie oczyszczony z dźwięków.
Dziękuję za zaproszenie. Teraz czuję, że jest między nami więź.
Szczególnie po tym
- dziwnym ćwiczeniu z jogą. - Prawda?
Dlatego właśnie
chcę się upewnić, że cię nie stracimy.
Musisz powiedzieć mi, co...
Za chwilkę się zamknę.
Powiedz mi, co możemy zrobić,
byś nie podpisał umowy z Sub Modo.
Słyszę. Dajcie nam chwilkę, dobrze?
Potem będziecie mieć ciszę.
Już podpisałem.
Mówisz, że już podpisałeś umowę z Sub Modo?
Mówiłeś, że negocjowaliście. Żartujesz sobie?
Słyszałem was za pierwszymi 25 razami.
Dobiliśmy targu zaraz przed twoim przyjazdem.
Więc spędziłem noc z Rip Van Winkle zupełnie na nic?
Po co mnie uciszacie? Zamknijcie się!
Nie pomagacie. Sprawiacie, że jestem głośniej.
- Dobrze, ale odpuść. - Dobrze?
Wiecie, dlaczego jest do bani?
Bo to wasz członek.
Ten koleś to zdrajca!
Byliśmy przy tobie, kiedy inni cię zostawili,
nagraliśmy cię, daliśmy ci sukces.
- Tak nam dziękujesz? - Odpuść, stary.
On się odezwał.
Obwińcie jego!
Przeszkadzasz wszystkim.
On też mówi!
Koresh, kiedy wychodzi Kool-Aid?
Zróbmy to, podpalmy to miejsce.
Chcecie oczyszczenia? Ja jestem wolny!
To gówno i wiecie o tym!
Chcesz rozmawiać? Porozmawiajmy.
Chcę mówić pierwszy. Pozwól mi.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
Mów.
Ty i ja,
nie, nie ty i ja. Ruby.
- Ona... Ruby. - Podać coś do picia?
Nie trzeba, dziękujemy.
Chcę dla niej...
O co chodzi, Hank?
Sarah. O to chodzi.
- Myślałam, że chcesz rozmawiać o Ruby. - Posłuchaj.
Sarah i ja to nie romans.
My nie tylko...
Nie sypiamy ze sobą.
To na poważnie, Sandy.
Jesteśmy zaangażowani. I tak zostanie.
A przynajmniej mam taką nadzieję.
Sarah to część mojego życia.
I będzie też częścią życia Ruby.
Chcę tego. To...
Tego chcę.
Dobrze.
Słucham? Dobrze?
Tak. Nie wiedziałam, że to na poważnie.
Teraz już wiem, więc...
Dobrze.
Przyjemna rozmowa.
Cześć, tato.
- Dobrze wyglądasz. - Co słychać?
Pójdziemy na spacer?
- Mama do ciebie dzwoniła? - Nie.
Twoja siostra, Sarah, była tu przed chwilą i wygadała się
- w dwie sekundy, więc... - To był mój pomysł.
To dobre na krążenie.
Nie mogę, kochanie. Jestem bardzo zajęty.
Trwa całotygodniowy maraton Johna Wayne'a.
Widzę to już drugi raz.
- Drugi raz? - Tak.
To idealny powód, by się ruszyć.
Rooster Cogburn zaraz połączy siły z Eulą Goodnight.
Który to Rooster Cogburn?
- Ja nie... - Tak, wiem.
A powinnaś.
A co u ciebie, dziecko?
Wiesz, robię to, co zawsze.
Dbam o dzieci.
Rodzice psują swoje dzieci. Tak już jest, kochanie.
Zawsze tak było.
Nie ważne, czy w małżeństwie, czy po rozwodzie.
Psują je.
Taka natura. Nie myśl, że jesteś wyjątkowa.
Jedyny sposób, by ich nie zepsuć, jest nie mieć dzieci.
A to byłoby smutne.
Coś ci powiem.
Jesteś jedną z najlepszych mam, jakie znam, kochanie.
Jesteś czuła, wyrozumiała,
masz wielkie serce.
Sydney i Victor wiedzą o tym. Ufają ci, kochają cię.
Już jako dziecko taka byłaś.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
- Zrobisz coś dla mnie? - Jasne.
Położysz głowę na moim ramieniu?
Jest taki uparty.
Był taki już przed operacją, mamo.
Nie mogę go zmusić do ruchu.
Jak tylko coś zaproponuję, zbywa mnie.
Powinniśmy byli zostawić łóżko na górze.
Czemu? To był dobry pomysł.
Wtedy musiałby się ruszać.
Teraz wstaje tylko z łóżka na kanapę
i z powrotem do łóżka.
Za bardzo mu to ułatwiliśmy.
Daj mu więcej czasu. Dojdzie do tego.
Nigdy nie istniało dla niego żadne fizyczne wyzwanie,
którego by się nie podjął.
A teraz po prostu tam siedzi.
Myślałam, że ciężko będzie utrzymać go w miejscu.
Mamo, on się pozbiera. To tylko trwa trochę dłużej.
Myślę, że on się boi próbować.
Boję się, że się poddał.
Chodź tutaj.
Wszystko będzie dobrze.
To dla mnie pierwszy raz, wiesz?
Powiedziałem więcej słów niż ona.
I wszystko miało sens.
Świetna robota.
Poważnie.
Spokojnie, to nic takiego.
To dużo.
Cieszę się,
że nie jesteście w oddzielnym pudełku.
Ty i Ruby.
- Cześć, tato. - Cześć, córeczko.
Miło cię widzieć, Sandy.
Cześć.
Dobrej zabawy, skarbie.
- Powodzenia. - Chcesz... Jasne, częstuj się.
Ruby, pomyślałam, że zrobimy
wieczór z pizzą. Możesz wybrać dodatki.
Może to być mięso, albo ser.
Nie jem nabiału.
Cholera, wciąż?
Wiedziałem. Powinienem powiedzieć.
To nic, jest wiele rzeczy, które nie są nabiałem.
- Bez sera. - Dokładnie.
Głównie to spód.
Co ty masz na sobie?
Czy to Forever 21?
Nie, to Czasem 40, chyba.
- Nieźle. - Dzięki.
Odważnie.
Co to Forever 21?
To nie był komplement.
Ja uważam, że dobrze wyglądasz.
Możemy pogadać?
Nie, to mój czas z komputerem.
Dam ci dodatkową godzinę.
W porządku.
Jak idzie w szkole?
Czemu wciąż o to pytacie?
Bo to nowa sytuacja.
Chcę, żebyś wiedział, że możesz ze mną porozmawiać
o tym, co cię interesuje, albo męczy.
Albo o kimś.
Może o Dylan?
A jeśli jest dobrze, to dobrze.
Jesteś tu jako dyrektor czy rodzic?
Jestem tu jako twój tata, Max.
Więc mam jedno pytanie.
W porządku.
Strzelaj.
Co robisz, kiedy ktoś ci się podoba?
Miałam tylko dwie.
Ja chyba siedem. A ty?
- Dwie trzecie. - Tata!
Co ty...
Zostawiłeś to w bagażniku.
Chciałem upewnić się,
że będziesz je miał na mecz.
Nie widziałem twojej rękawicy.
- Możesz sprawdzić w aucie. - Jasne, spoko.
Zostaniesz na kolację?
Nie, mała, nie zostanę.
A gdzie będziesz, tato?
Sydney, podejdź tutaj.
Posłuchaj mnie.
Wiem, że ciężko jest nie wiedzieć, co się dzieje.
Rozmawialiśmy o tym.
I jest nam przykro.
Chciałabym móc powiedzieć ci, co się dzieje.
Ale...
Prawda jest taka, że nie wiemy.
Chcemy podjąć dobrą decyzję, a nie wiemy, jaka to, więc...
Kochanie, jesteśmy takie podobne.
Ja też nie lubię niepewności.
Nie lubię tracić poczucia kontroli.
Kochanie, przepraszam.
Tak już jest, robaczku. Mnie też jest przykro.
Rozumiem,
ale rodzice próbują to wyjaśnić.
Nie uciekaj od tego, proszę.
Nie chcę już o tym rozmawiać.
Nie musimy już o tym rozmawiać, chcę tylko, żebyś wiedziała,
że jeśli jesteś zła na mnie,
rozumiem.
Możesz też być zła na tatę.
My nigdzie nie idziemy.
Patrzcie, kto przyszedł.
Wyglądasz fatalnie.
- Zostawiłaś drzwi otwarte? - Tak.
Więc może zabierzesz swój tyłek z powrotem?
Mówię, co widzę.
Tak, wiem.
Miałam raka, więc wolno mi.
Jesteś jak świeże powietrze. Poważnie.
Jak się trzymasz?
Bywało lepiej, Kristino.
Beznadziejnie, co?
Myślę, że najgorszą częścią tego wszystkiego
byli ludzie.
Wiem, że to brzmi dziwnie. Ale wkurzali mnie.
Te smutne twarze i współczucie.
Fałszywe poczucie otuchy.
Damy radę.
- My. - Te "my", prawda?
Tak, wiem. Możemy przejść, możemy...
Możemy to zrobić, nie?
Najgorsze było to,
że wiedziałam, jak chora byłam,
czułam się fatalnie
i to...
Jak przerażona byłam.
Wiesz?
Nie musisz udawać, że jesteś silny.
- Boże. - Nie musisz.
Ale musisz starać się, by było lepiej.
Musisz próbować.
- Rozumiesz? - Tak.
Bo wiele osób tu liczy na ciebie.
Boże.
Podnieś mnie.
Wstawaj.