Nie wiem co robić.
poprzednich odcinkach...
Wpadła w złe towarzystwo w Minnesocie. Martwię się o nią.
Naprawdę cię lubię. Musi nam się udać.
Twoja mama powiedziała, że wrócisz z nią do Wyoming.
Nie mam wyboru.
Jestem w ciąży.
On nie wie?
Jeszcze nie. Dopiero zaczęłam o tym mówić.
Wyniki pokazują liczne zatory.
Czas porozmawiać o operacji.
Rozmawiałam z Sheilą o operacji jej męża.
Przeszedł przez to, co ciebie czeka.
Powiedziała, że niektóre sale w szpitalu
mają piękny widok na dziedziniec.
Naprawdę?
Nie brzmi to ekscytująco?
Będziemy obserwować cudzołożące wiewiórki. Ale jazda.
Będziesz w szpitalu przez cały dzień przed operacją.
Myślę, że byłoby miło, gdybyś miał piękny widok.
Jedyny widok, którego mi trzeba, Millie, siedzi u mego boku.
No i zobaczyłeś moje karty.
Jest ktoś w domu?
- Hej! - Jak się macie?
- Co za niespodzianka. - Niesamowite.
- Tato. - Cześć kochanie.
Cześć.
Daj spokój, skarbie.
Oto i on.
- Hej. - Będzie dobrze.
Chcieliśmy cię zobaczyć, wodzu.
Dzięki, Crosby.
- Cześć tato. - Cześć kochanie.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki, skarbie.
- No dobra. - Co?
Wystarczy przytulania. To dziwne.
Dobrze. Nie trzeba.
- No chodź. - Nie lubi cię.
- Będzie dobrze. - Cześć kotku.
Bardzo cię kocham.
Nie stresuj go.
I tak już się stresuje.
Wszystko będzie dobrze, kochani.
Szansa powodzenia to 96%. To tak jakby strzelać karnego.
Więc będzie dobrze. Na pewno.
Także dajcie spokój.
Mam czworo pięknych dzieci.
I dziewięcioro wspaniałych wnuków.
Oraz prawnuka w drodze.
Uczcijmy to. Zrobimy imprezę, co?
- Co? - Jestem w ciąży.
No to gratulacje. Tak sądzę.
- Świetnie. - No i już.
Teraz wiedzą wszyscy.
- Hej gaduło. - No tak, kurczę.
No i widzisz.
Bardzo przepraszam, Amber.
- Taka gafa... - Nie przepraszaj.
- Wygadałem się. - To nic.
- To było świetne. - Ojej.
Strasznie się stresowałam tym, że czas wszystkim powiedzieć.
Zrobiłeś to za mnie.
Poza tym to wspaniała historia.
Boże.
Muszę ci coś pokazać.
Mój Boże.
Cóż...
Jest piękny. Znaczy...
Wiesz dziadku, że to może być dziewczynka, prawda?
- W porządku? - Tak.
On, ona. To nieważne.
To twoje dziecko.
Jak sobie radzi Ryan?
Ja jeszcze...
Jeszcze z nim nie rozmawiałam.
Wiem, że muszę.
I zrobię to.
- Zatrzymaj je. - Nie, skarbie.
Posłuchaj, kochanie.
Będę przy narodzinach tego dziecka.
Rozumiesz? Będę je trzymał
w ramionach.
Obiecuję.
Więc zatrzymaj zdjecie.
Dobrze.
I pokaż je Ryanowi.
Dobra.
Tak się boję.
Rozumiem. Znaczy się, rozumiem strach.
I obawianie się.
Sam przez to przechodzę od kilku dni.
- O Boże. - Ale musisz mu powiedzieć.
Wiem.
No i jeszcze teraz ty i to, przez co przechodzisz, to wszystko jest...
Wiem, że to straszne.
Ale poradzisz sobie z tym,
bo jesteś taki silny.
Wszyscy czerpiemy z ciebie siłę.
Więc wyzdrowiejesz.
Wszystko będzie dobrze.
Szkoda, że nie jesteś moim lekarzem.
Rany, Amber.
Jesteś wspaniałą dziewczyną, kotku.
Dziadku.
- Cześć. - Mogę wejść?
- Tak. - To twój nowy pokój?
Tak.
Przyjemny.
Przyniosłam ci kawę.
- Zakładam, że dostałeś mojego SMS-a. - Tak.
I jakieś 15 wcześniej.
Przepraszam. Powinnam była...
Powinnam była przyjść, kiedy wszyscy się dowiedzieli.
Powinieneś... Powinieneś wiedzieć pierwszy.
Jesteś mi najbliższy
i z jakiegoś powodu dlatego najbardziej bałam się ci powiedzieć.
- Amber, ja... - Przepraszam cię.
Całkowicie rozumiem. Wszystko gra.
- Chcę tylko wiedzieć, jak się masz. - Dobrze.
Co zrobisz? Co na to Ryan?
Właściwie o tym przyszłam tu porozmawiać.
Ryan jeszcze nie wiem.
Obudziłam się dziś z myślą, że czas mu powiedzieć.
Chciałabym więc pożyczyć twój samochód,
bo mój nie dotrze do Wyoming.
- Chcesz tam pojechać? - Tak.
Muszę mu to powiedzieć osobiście, więc...
Nie możesz zadzwonić, czy coś?
Czuję, że jestem mu winna
rozmowę w cztery oczy.
Nie jesteś mu nic winna.
Słuchaj, Drew, muszę to zrobić.
Albo pożyczę samochód od ciebie, albo od kogoś innego.
- Pojadę tam. Więc... - Pojadę z tobą.
Co takiego?
Nie pojedziesz tam sama.
- Nie musisz jechać. - Wiem.
Ale nie chcę, żebyś jechała sama.
Tylko się przebiorę.
Tato?
- Tato! - Już, sekundka.
Muszę rozpracować to oświetlenie.
Obiecałeś mi zakupy.
Wg Mamy Tato DALEJ pracuje.
Ciebie też olewa? Czy tylko mnie?
Co?
Olewa? Tak, robi to. Dokładnie.
Powiesz mu, że mieliśmy iść do galerii handlowej?
- Hank? - Ignoruje mnie.
Nie ignoruję. Daj mi 5 minut.
Mówisz tak od rana.
- Hank. - Mam dość tego uwięzienia.
Wiesz co? Ja też mam tego dość.
Chodźmy do drogerii naprzeciw.
To nie galeria,
ale mają niezły wybór szminek.
- Chcesz iść? - Super.
Dobra. Uznam to za tak.
Hank, wychodzimy na chwilę. Idziemy robić dziewczyńskie rzeczy.
Hank, potwierdź. Potwierdź!
- Hank! - Tak.
Dobra. Widzimy się później.
Wychodzicie?
Adam rozmawiał z moją mamą.
Nie zabrali go nawet do jego pokoju.
Czemu to tyle trwa?
Nie martwiłbym się.
Twój stary to twardy gość.
Przynajmniej zdaje się być
w historiach, które mi opowiadałaś.
I ten jeden raz, kiedy go spotkałem.
Kiedy go spotkałeś?
- Jak to? - Nie znasz go.
Wyraźnie pamiętam, że nie przedstawiałam cię rodzicom,
bo mój tato ma sposób
zapewnienia, że byłoby to pamiętne wydarzenie.
Nie pamiętasz, bo jeszcze ze sobą nie byliśmy.
To było spotkanie grupowe na studiach, u ciebie w akademiku.
- Teraz pamiętasz? - Tak.
Kompletnie o tym zapomniałam.
Nie wiedział, gdzie jesteś.
Chodził po terenie i krzyczał twoje imię.
Darł się: "Julia, cholera”.
Jak znalazł twój budynek,
wszedł prosto do ciebie z zestawem przetrwania sesji.
- Cukierkami. Paką cukierków. - Ogromną.
I koszulką "Dalej Cal”.
- Jeśli dobrze pamiętam. - To mój tata.
Do dziś nie przyzna, że chodziłam na Stanford.
Uważałem, że to super, że twój stary przyjechał
tylko po to, by przywieźć ci paczkę Twizllersów.
- Uwielbiam je. - Wiem.
- Nadal. - Wiem.
Jak możesz to pamiętać?
- To taki szczegół... - Pół roku zajęło mi
zebranie odwagi, by zaoferować randkę.
Po pięciu spotkaniach olałaś mnie
i powiedziałaś, że musisz skupić się na nauce.
- Byłam bardzo skupiona. - To prawda. Niezwykle skupiona.
A także urocza.
To znów Adam.
- Powinnaś odebrać. - Tak.
Daj buziaka.
- Pa. - Widzimy się później.
Jasne.
Cześć.
Jak się podoba nowa szkoła?
- Jest ok. - Tak, cóż...
Pewnie trochę potrwa, nim się przyzwyczaisz.
Słuchaj, nie musisz starać się ze mną rozmawiać.
Wystarczy robienie zakupów.
No dobra.
Pomóż mi tylko wybrać kolor. Co o tym myślisz?
- To klasyk. - Czerwony jest dla starych ludzi.
Czerwony... Czerwony jest dla starych...
No to go nie chcę.
Jaki jest dobry kolor?
Powinnaś wziąć ten czerwony.
Ja...
Ruby?
- Chcesz kupić błyszczyk? - Nie, nie trzeba.
Spójrz tylko. Lepszy widok, niż dziedziniec.
No dobrze, panie Braverman.
Będzie pan tu żył w trakcie odstawiania leków.
To pana strój. Proszę go założyć
i włożyć swoje rzeczy osobiste do tego worka.
Ubrania, biżuterię. Proszę nie zapomnieć o obrączce.
Założymy teraz kroplówkę.
- Co zrobicie z moimi rzeczami? - Słucham?
- Gdzie odłożycie moje rzeczy? - Do szafy.
Jasne. To moja obrączka. Szczere złoto.
Będzie bezpieczna, panie Braverman.
Jestem tego pewien.
Żona może wziąć te rzeczy do domu,
jeśli pan woli.
Spędzę noc tutaj.
Obiecuję panu, że świetnie zajmiemy się pana rzeczami.
Nie odłożę obrączki do szafy.
Nie mogę pozwolić panu jej zatrzymać. Przykro mi.
Biżuteria jest zabroniona na sali.
Oddam ją dzieciom.
Adam ją weźmie. Dam ją Adamowi.
Dobra, zrobimy tak.
To nie jest sala operacyjna.
To nędzny pokoik z widokiem na martwych ludzi.
To moja ostatnia noc z żoną, więc jeśli nie ma pani nic przeciwko,
zatrzymam swoją obrączkę.
Dobrze?
Tak.
Czy to ten dąb?
Wiesz, że nie,
- bo nie gram w to. - Czemu nie?
- To taka długa droga. - Nie chcę grać.
Muszę patrzeć na drogę.
Co powiem Ryanowi?
Jak to się w ogóle robi w takich sytuacjach?
Co próbujesz mu powiedzieć?
Jaki sens do niego jechać?
Jest coś, co chcesz mu powiedzieć?
No tak. Chcę, żeby wiedział,
że urodzę to dziecko...
- Tak. - Które jest jego i moje, wiesz?
Tak szczerze, to naprawdę chcę
mu zwyczajnie powiedzieć,
że zrobię to sama. Rozumiesz?
Tak, powiedz mu to.
- Wiesz co? Widzę... - Tak! Co widzisz?
- ...swoim oczkiem... - Maleńkim.
- ...coś, co jest... - Pojedziemy do Vegas!
- ...czarne, białe i czerwone! - Tak!
- Nie... - Widzisz różnicę?
Widzisz jak pada światło?
- Oba są świetne. - Wiem.
- Tak, ja tylko nie... - Masz chwilę?
Tak.
Coś wydarzyło się dziś z Ruby.
To też jest niezłe.
I to. Niewielka różnica.
Chcesz porozmawiać później?
- Dobrze. Tak. Znów to robię. - Nie.
Znowu nie zwracam uwagi.
- To nic. - Patrzę na ciebie.
Wyglądasz ślicznie. Cała mi się podobasz.
- Dzięki. - Tak.
- Co się stało? - Miałyśmy dziwną...
- Ruby powiedziała, że nieźle się bawiła. - Naprawdę?
Tak. Cóż, ona... Nie powiedziała tego wprost.
- Jasne. - Ale nie...
Przyszłaby się żalić,
gdyby coś poszło nie tak. Myślę, że...
- Jesteś miły. - Dogadacie się.
Na pewno jest inna, niż kiedy widziałam ją ostatnio.
Nie wiem, czy to foch nastolatki,
czy fakt, że jesteśmy razem lub...
- Tak, cóż... - I nic w tym złego.
- W tym wieku... - Ale ona...
Wzięła szminkę i włożyła ją do torebki.
Bez płacenia.
Ukradła ją?
- Tak. - Nie.
Ona nie kradnie. Ruby nie kradnie.
Dziś to zrobiła.
Zapytałam ją o to,
ale zignorowała mnie i poszła sobie.
Jesteś pewna, że się nie mylisz?
Może źle widziałaś.
- Nie jest taka. - Nie, Hank.
Nie zrobiłaby tego ze mną. Znaczy, ja nie...
Nie rozumiem.
Co mam zrobić. Ja nie...
O Boże.
Jestem do niczego. Jestem okropnym rodzicem.
Wszystko dobrze?
Ta. Nie mogłem spać.
Czytam.
Co to? "W najgorszym wypadku”. O co w tym chodzi?
Adam wpadł w negatywną otchłań.
Napisał tego e-maila,
żeby przerazić całą rodzinę.
Wygląda na to, że działa.
Tylko się boi, kotku. To jego mechanizm obronny.
To duża sprawa, wiesz?
Twój tato ma operację serca. Strach jest normalny.
Nie będę taki jak on. Nic się nie stanie, więc...
Nie zamierzam tak się zachowywać.
Cześć.
Cześć. Przepraszam. Myślałem, że lepiej to zaplanowałem.
- Jak się czuje? - Dobrze. Naprawdę dobrze.
Nie rozmawialiśmy o...
Rozmawiamy głównie o baseballu.
- Racja. Dzisiaj mecz. - Dokładnie.
Jest przekonany, że wygramy.
Nie jestem taki pewien, ale się zgodziłem. Więc...
Lepiej się zabiorę, nim pojawi się reszta.
Dobra.
Słuchaj, Jules.
Twojemu tacie nic nie będzie.
Wiesz? To twardy facet.
Dzięki.
Do zobaczenia.
Cześć tato.
- Cześć Cros. - Wielki dzień.
Tak jest. Mecz A's kontra Tigersi. Musimy wygrać.
Tak.
Jeśli coś pójdzie nie tak, chcę twoje auto.
Dobra.
- Wyglądasz świetnie, tato. - Dobrze spałeś?
Tak. Całkiem nieźle.
Mama za to gorzej.
"Mama za to gorzej”, bo na łóżku polowym.
Cóż...
Było mi niewygodnie. Wcale się nie denerwuję.
- Będzie dobrze. - Oczywiście. Nie martwię się.
Czas na pana operację, panie Braverman.
Może pani nam towarzyszyć, pani Braverman.
Reszta może zaczekać w poczekalni na 3. piętrze.
Dobrze.
- Kocham cię, tato. - Ja ciebie też, kotku.
- Kocham cię, tato. - Kocham cię, skarbie.
Będzie dobrze, tato.
- 96% tato. - Tak jest.
- To świetne szanse. - Cros.
Wygramy to starcie. Nie dostaniesz auta.
- Kocham cię. - Dzięki.
Musimy zabrać pana obrączkę.
Boję się, Millie.
Do zobaczenia.
Kocham cię.
- Co? - Nie chodzi tylko o tatę.
Sydney ma problemy w szkole.
Przykro mi.
I facet, z którym myślałam, że tylko się widuję,
jest chyba we mnie zakochany? No i...
Zdobądź bazę. Tak!
Możesz ściszyć? To irytujące.
Nie, nie mogę.
- Czemu? - Chcę znać wynik.
- Wyłącz to. - Przepraszam.
Kazałem mu to wyłączyć.
Nie o to chodzi. Jaki wynik?
A's wygrywają dwoma punktami.
- Tak? - Tak.
- Widziałeś, jak uderzył? - Tak.
Hej.
Jak się trzymasz, mamo?
- Potrzebuję kawy. Też chcesz? - Nie, dziękuję.
- To naprawdę dziwne. - Jest miło.
- Co powiedział? Nigdy... - Co?
- Rozmawiałaś z nim, prawda? - Nie.
Nie dzwoniłaś do niego?
- Nie. - O mój Boże, Amber.
- Co? O to chodziło. - Jeśli tu nie mieszka?
Raczej mieszka. Tak myślę.
Co jeśli nie jest w Wyoming? Przyjechaliśmy do Wyoming.
...widzimy, jak próbuje raz jeszcze...
- To on. - Boże.
Możemy tak nie zaglądać? To dziwne.
Przestań.
Możemy podejść do drzwi?
Śpi.
Drew.
Amber.
Dalej, Donaldson! Nie zasypiaj!
Nie poradzić sobie z taką piłką?
A's są do kitu. Grają tragicznie, kiedy liczą się punkty.
Mecz się nie skończył. Jeszcze mamy czas.
Nie możemy ich skreslać. Jeszcze nie.
Czas na mnie, kolego.
- Powodzenia. - Dzięki. Wzajemnie.
Mój Boże. Pamiętasz, to szaleństwo...
Mam nadzieję, że to dobre wieści.
Nie.
Co z tobą? Jesteś zwiastunem...
Spędziłem zeszły rok w szpitalu.
Tak to działa.
Dobre wieści mówią ci tutaj.
Złe przekazują w pokoju złych wieści,
żebyś mógł płakać bez widzów.
Martwię się o mamę. Nie wygląda najlepiej.
Będzie wyglądać dobrze, jak tato wyjdzie zdrowy.
Nie wiemy...
Jeśli następne słowa to nie "szansa 96%”,
nie chcę tego słyszeć.
Właź na bazę, rozumiesz?
W Londynie jest 18 stopni,
a to asystent ode mnie.
Cześć James. Wszystko dobrze?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Chris mówi, że to pilne i musisz to przejrzeć.
- Jasne, dobrze. - Naprawdę przepraszam.
To nic. Z chęcią czymś się zajmę.
Kazał przekazać, że jest zawsze dostępny,
w razie jakichś sugestii.
Świetnie. Dziękuję.
Jak mogli ci wysłać tyle pracy?
- Nie wiem. To... - Przyda ci się zająć...
ZESTAW PRZETRWANIA
DALEJ CAL
Nic nie rozumiem.
- To nie twoja szkoła. - Masz rację.
Z przyjemnością się poczęstuję.
Wysłał tyle, że możemy nakarmić cały szpital.
Myślę, że go lubię.
Ja też go lubię.
Szkoda, że nie daliście znać, że przyjeżdżacie.
Nie musisz tego robić, Ryan.
Mam tu jeden wielki bajzel.
Możesz przestać. Nie musisz sprzątać.
Nie. A moja mama...
Pali jak smok. To obrzydliwe.
- Co tam u niej? - Bywa dobrze.
- Cieszę się. - Zaczekam w samochodzie.
- Co? Nie. Zostań. - Dam wam chwilę.
- Chcesz lemoniadę albo coś? - Nie, dziękuję.
Dobra.
Co tu robicie?
Nie wiem... Nie wiem jak to powiedzieć.
Jestem w ciąży.
Co?
Będę mieć dziecko.
Co takiego? Znaczy, że nasze?
Jesteś w ciąży ze mną.
- Co? - Tak.
Nie przyjechałam tu, żeby czegoś żądać.
- Przyjechałam po prostu... - Co?
...żeby ci to powiedzieć wprost. Ale nic nie potrzebuję.
- Mam wszystko pod kontrolą. - O Boże.
Będziemy mieć dziecko?
O mój Boże.
Jak się czujesz?
Cóż...
Wiesz, że kiedyś nadejdzie ten dzień.
Przy ołtarzu mówisz: "w zdrowiu i w chorobie”.
Masz tylko nadzieję,
że jesteś wystarczająco silna.
Mamo, jesteś wystarczająco silna.
"Na dobre i na złe,
w bogactwie i w biedzie”... Rozumiesz.
Przeszliśmy przez to wszystko.
Ale to jest najtrudniejsze.
Czas coś zjeść. Chodźmy.
Cros, słuchaj.
- Mamy problem. - Uda się.
- Musimy porozmawiać. - To już końcówka.
- Daj mi to. Musimy porozmawiać. - Muszę podać tacie wynik, dobra?
Chodź.
Dlaczego idziemy do pokoju złych wieści?
Posłuchaj mnie. Bo mam złe wieści.
Oliver Rome spanikował i opuścił próbę w Albuquerque.
Kogo to obchodzi teraz,
kiedy tato jest w trakcie operacji serca?
Jeśli nie wróci na scenę w dwie godziny,
czeka nas pozew.
Czemu ty się tym nie zajmiesz?
Bo Oliver Rome to twój kumpel. Posłucha cię. Zadzwoń do niego.
- Ty to zrób. - Co cię ugryzło?
Zadzwoń do niego.
- Nie. - To nic.
Wiesz co? Jesteś do niczego. Zajmę się tym.
- Wiesz co? Dobra. - Super.
Nie posłucha ciebie.
Więc zrobię to.
- Przepraszam. - Ale z ciebie dupek.
Co ty na to? Co zamierzasz...
Jak się czujesz?
Jakbym miał eksplodować. Jestem szczęśliwy.
Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie ta reakcja.
To wszystko jest...
Co? Będę przy tobie.
Musisz móc na mnie liczyć. I dziecko też będzie na mnie liczyć.
Będę najwspanialszym tatą pod słońcem.
Nie jesteś w tym sama.
Dobra? Obiecuję.
Będę z tobą na każdym kroku.
No i jak było?
Nie mam pięciu lat, mamo. Było dobrze.
Coś się jednak wydarzyło. Może. Mogło się wydarzyć.
Co mogło się wydarzyć?
Nie wiem. To nie brzmi, jak Ruby.
Sarah mogła się pomylić.
- Nie było mnie, więc nie wiem. - Zaraz. Czemu?
Dlaczego była sama z Sarą?
Wyszły razem, bo pracowałem.
Postanowiłeś więc podrzucić ją swojej dziewczynie?
Nikogo nie podrzucałem. Ja tylko...
Miały się lepiej poznać.
Sarah mówi, że to ważne.
Super. Sarah myśli, że powinna
poznać naszą córkę.
A ja uważam, że to ty powinieneś ją poznać.
Zbaczamy z toru rozmowy, jasne?
Prawdopodobnie nic się nie stało. Sarah pewnie się myli.
Co Sarah myśli, że widziała?
Ruby mogła ukraś jakąś szminkę.
Ale to nie brzmi, jak ona, prawda?
- Cholera. - Tak myślałem.
Uznałem, że pewnie nic się nie stało, ale...
Nie da się nad nią zapanować.
A jeśli nie przestanie... Nie wiem, co się stało.
Zaraz, co? Już kradła?
Czego w zwrocie "złe towarzystwo”
- nie rozumiesz? - Świetnie.
Dlatego tu wróciłam, Hank.
- Czyli kradnie. - Jest zagubiona.
Kradzież, pyskowanie, wymykanie się, to...
Jeszcze się wymyka?
Potrzebuje ojca!
- Wiem. - Na pewno?
Gdybyś wiedział, byłaby z tobą,
a nie z kobietą, z którą śpisz.
Posłuchaj, ja...
Czuję, że tego nie rozumiesz, więc powiem wprost.
Kiedy Ruby jest z tobą, jest z tobą, jasne?
Nie chcę Sary w pobliżu. Rozumiemy się?
- Tak. - Nie kiwaj mi tu głową.
Nie cierpię tego,
bo wiem, że mnie nie słuchasz.
Musisz to powiedzieć.
Musisz to powiedzieć, Hank. Na głos.
- Próbuję, wiesz? Naprawdę. - Tak.
Cóż.
Musisz próbować mocniej.
Hej.
Trochę to potrwało.
Przepraszam, że tyle czekałeś.
Nie ma sprawy. Jak poszło?
Zagadkowo dobrze.
Co masz na myśli?
To tak jakby był... Nie wiem.
Był podekscytowany i szczęśliwy.
Nie wiem, jestem zdezorientowana.
Dziwnie tu być, widzieć go.
- Ciężko było go znowu zobaczyć. - Tak, to...
Był...
Nie był chyba w najlepszym stanie. Tak mi się wydaje.
Nie było aż tak źle.
Porozmawiamy o tym w samochodzie. Przed nami 18 godzin jazdy.
Odnośnie tego...
- Amber. - Tylko na trochę, Drew.
- Zostanę na trochę. - Po to tu jestem.
Nie zostaniesz.
Zostaję tu. Ty nie musisz.
Chcę, żebyś wrócił.
Co ty sobie wyobrażasz?
Co sobie wyobrażam? Będę mieć z nim dziecko.
- Nie z nim. - Tak.
Przyjechałaś powiedzieć, że zrobisz to sama.
- Wiem. Ale po rozmowie... - O to chodziło.
Muszę jeszcze wiele przemyśleć,
a on jest ojcem mojego dziecka. Nie mogę tak...
Jest w rozsypce. Czego po nim oczekujesz? Nie mogłaś nawet za niego wyjść.
- To co innego. - Więc wychowacie dziecko?
- Tak. To co innego. - Nieprawda.
To dokładnie to samo. On się nie zmieni.
- To nie prawda. - On się nie zmienił.
To tak jak z tatą, wiesz?
Powie kilka rzeczy, ale nic nie zrobi.
- Nie jest jak tata. - Jest.
- Dokładnie taki sam. - Nie.
Myślisz, że go naprawisz, czy coś...
Myślę o nim. Potrzebuje mnie.
Najpierw było "małżeństwo go zmieni”.
Teraz mamy "dziecko go zmieni”.
Nie zmienisz go.
Próbuję pomóc, bo potrzebuje...
Nie możesz mu pomóc.
Tyle. Nie możesz mu pomóc.
Gdybyś mogła, już byś to zrobiła.
Przykro mi, że tak uważasz,
ale zostanę tu, żeby ustalić z nim pewne rzeczy.
Pojadę sobie na godzinę, ale potem wrócę.
Możecie sobie ustalać, ale nie zostaniesz tu.
Wrócę.
Nie zostawię cię w Wyoming.
Oliver? Nie rozłączaj się.
Co ty robisz w Santa Fe, człowieku?
Wszyscy mamy różne sprawy.
Wsiadaj w samochód i wracaj do Albuquerque.
Musisz zagrać te pseudo-alternatywne piosenki
przed hipsterami.
Masz umowę, rozumiesz?
Nie możesz sobie pozwolić na jakąś kreatywną załamkę.
Wiesz, co jest u mnie? Sprawa życia i śmierci.
Wsiadaj... Nie. Jeśli się rozłączysz...
Nie! Wsiadaj w samochód i jedź na koncert, rozumiesz?
Oliver!
UNIWERSYTECKIE CENTRUM MEDYCZNE
- Cześć. Jak dzieci? - Cześć.
Doskonale. Dzwonię zapytać, czy są jakieś wieści o Zeeku.
Nie. Minęło już sześć godzin, więc może już niedługo.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Dobrze.
- Jakoś się trzymam. - Tak?
To nic złego, jeśli nie.
- Wszystko dobrze. Naprawdę. - Słyszę to w twoim głosie, Jules.
Jeśli musisz wyjść...
Wiem, że nie chcesz płakać przy mamie.
Jeśli czegoś potrzebujesz,
z chęcią się z tobą spotkam, żeby pogadać.
Albo coś.
To za wiele, Joel.
- Co? - Ty.
Pytasz, jak się mam i chcesz rozmawiać.
To mnie dezorientuje.
Wiesz, że mi na tobie zależy.
I na rodzinie.
- Wiesz, ja tylko... - Joel.
Widuję się z kimś.
Dzwoniłem tylko...
Dzwoniłem, żeby zapytać o Zeeka.
Porozmawiamy później. Pa.
Hej.
Jak poszło?
Dobrze.
Muszę zapytać.
O co chodzi z tymi tabletkami?
Wiem, że to już czas.
Chciałem... Zadzwonię do Centrum Weterana
i umówię się na wizytę u lekarza.
Pomogą mi je odstawić.
Musisz wiedzieć,
że zawsze będę chcieć, żebyś był obecny w życiu dziecka.
- Zamierzam. - Wiem, ale...
Będę w twojej drużynie.
I będę ojcem tego dziecka.
Wszystko się zmieniło, kiedy przyjechałaś.
- Wszystko. - Ryan.
Wierzę w ciebie.
Tak jak zawsze w ciebie wierzyłam.
Co robisz?
Ale czeka cię dużo pracy.
A ja nie mogę ci w tym pomóc.
Muszę zacząć teraz dbać o siebie i dziecko.
Przykro mi, ale nie jesteś jeszcze gotowy.
Cóż...
Dopiero się dowiedziałem, że jesteś w ciąży.
Wiem.
- Hej. - Dalej nic?
Nic.
Co się dzieje? Dzwoniłem z pięć razy.
Nie mogłem się dodzwonić do Olivera, a potem się pokłóciliśmy.
Próbowałem oddzwonić. Żadnych wieści?
Nie.
Nie?
Operacja poszła dobrze. Pacjent odpoczywa na oddziale.
Możecie go zobaczyć, ale tylko na chwilę.
Czyli to już koniec?
Nie było żadnych komplikacji z bajpasem ani wymianą zastawki,
więc zostało nam zobaczyć, jak zareaguje.
Miejmy nadzieję, że serce się wzmocni.
Nie martw się, Camille. Porozmawiamy jutro.
Dobrze.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
Dobra robota.
Wszystko będzie dobrze.
Chodźmy do niego.
Hej. Mogłem być milszy.
- Przepraszam. - Chodźmy.
- Wszystko dobrze? Na pewno? - Coś sobie naciągnąłem, jak jechałem.