Obudził się...Nic mu nie jest.
- Załóż to z powrotem. - Miałem niedociśnienie.
Zabiorę cię do szpitala.
poprzednio...
Miałeś zawał.
- Coś mi się zdarzyło. - Osiemnaście, dziewiętnaście.
Ale już po wszystkim.
Nie wiedziałam, że byłam tak zdenerwowana.
Mama zrobiła co mogła,
by umożliwić lepszy start
tobie i takim jak ty.
Jestem w ciąży.
Kto
jest ojcem?
- Ryan. - No tak.
Jakżeby inaczej?
Jak to się stało?
O co ci chodzi?
Był w szpitalu i...
- No tak. - Rozumiem.
Który to miesiąc?
Drugi.
Chcesz je urodzić?
Wiem, że to szaleństwo.
- Chcesz je urodzić? - Tak.
Tak zrobię.
Dobrze.
Tak należy zrobić.
Dobrze.
Tylko...
Wszystko w porządku?
Dzwonię w nieodpowiednim momencie?
Nie, tylko przyszłam wcześnie do biura.
Wybacz. Chciałem pogadać
o liście od nauczycielki Sydney.
Nie widziałam go. O co chodzi?
O konflikt między dziewczynami.
Rozmawiałem o tym z Sydney.
Mówi, że w klasie jest nowa dziewczyna, która jej dokucza.
O nie.
Mam ochotę skopać jej tyłek.
Ale Syd mówi, że to nic takiego.
Pani Reese pewnie chce nas powiadomić,
że kontroluje sytuację.
Ale chce się z nami spotkać.
Albo przynajmniej z jednym z nas.
Zaplanuj to spotkanie, przyjdę na nie.
Dobra. To do usłyszenia.
Dzięki.
Wszystko w porządku?
To twoje śniadanie.
Dobrze, nie musisz tego jeść.
- Mama zrobi ci jajka. - Zaraz dostaniesz.
Muszę na chwilę wyjść. Przepraszam.
Proszę.
- Jest gorące, uważaj. - Masz telefon.
- Od kogo? - Emily Miller.
- To mama Edgara. - Muszę już iść.
- Na razie. - Czemu dzwoni o tej porze?
Nie wiem. Pewnie dałaś swój numer
- wszystkim rodzicom, mówiąc... - Halo?
...że mogą dzwonić o każdej porze.
Zaczekaj. Tak, mogę rozmawiać.
- Jajka. Zaczekaj. - Dobra.
Tak, bez problemu.
- Zjesz jajka? - Na pewno.
Nie mogę teraz rozmawiać o jajkach.
Czemu nie?
Postanowiłem wybrać zajęcia ze sztuki.
W końcu. Czego chcesz się uczyć?
- Fotografii. - Nie ma mowy.
Ty prowadzisz szkołę i mógłbyś mi na to pozwolić.
Właściwie prowadzi ją mama.
- Zajmiemy się państwa problemem. - Powinna mi na to pozwolić.
To twoje jajka.
- Muszę już iść. Do zobaczenia. - Zaczekaj chwilę.
- Omówię to z mężem. - Idę na spotkanie.
- Muszę wyjść. Co? - Dziękuję. Do widzenia.
- Mam spotkanie z... - Dietetyk Edgara chce...
wyeliminować kazeinę i gluten z jego diety.
I musiała z tym zadzwonić o 7. 00 rano.
Tak, bo jego szkolny obiad
musi to odzwierciedlać.
Powodzenia.
Zrobisz coś dla mnie?
- Nie. - Mógłbyś choć...
Nie wiesz, o co cię poproszę.
- Wiem. - Co wiesz?
Żeby zadzwonić do dostawcy obiadów.
A i tak jestem zawalony pracą.
- Muszę już iść. - Masz rację.
- Jesteś w tym dobry. - Dlatego, że nie proszę ich
o jakieś wymysły, takie jak wyeliminowanie kazeiny
z obiadu ucznia.
To po co założyliśmy szkołę?
- By była faszystowską instytucją. - By spełniać potrzeby każdego ucznia.
Nie jest faszystowska.
- Mamy kapitalizm. - Jest faszystowska.
Tylko na to nas teraz stać.
- Trzy przedmioty do wyboru. - To faszyzm.
Założyłaś Chambers Academy...
Ceramika, taniec i rysunek.
...by spełniać potrzeby każdego ucznia.
Moje potrzeby artystyczne nie są spełniane.
Nie chcę przeszkadzać w dyskusji. Wychodzę.
- Do zobaczenia. - ...by mnie wykorzystać.
- Zadzwonisz do tego dostawcy? - Tak.
- Zadzwonisz. - Muszę iść. Nic nie słyszę.
Zrobisz to.
Zatrzymajcie się i cieszcie tą chwilą.
Nie pozwólcie jej minąć.
Niedługo wydacie debiutancki kawałek na świętej ziemi,
gdzie piosenki pisali legendarni autorzy.
I gdzie śpiewali kultowi wykonawcy.
Siedzicie w miejscu, gdzie nagrywała Janis Joplin.
- Kim jest Janis Joplin? - Wynocha ze studia!
Wyjdź stąd. Żartuję tylko.
To nie twoja wina, tylko twojej mamy.
Śpiewajcie jak zwykle,
mikrofony będą nieść wasz głos.
Macie być uroczy.
Zwłaszcza ty, Max.
Przekaż dziadkowi najlepsze życzenia z okazji 72. urodzin.
Trzeba nagrać dla niego piosenkę urodzinową.
Zrobimy to, gdy przekroczy 80-tkę.
W pełnym składzie. Macie pytania?
Podpiszesz oświadczenie, że wybrałem podany przedmiot?
To absurd. Nie zrobię tego.
- To nie będę śpiewał. - Zaczynamy.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Zmienię świat
Moimi rękami
Uczynię go lepszym
Moimi rękami
Uczynię go życzliwszym
Moimi rękami
Dobrze.
Badanie wykazało wiele blokad.
Ale to nie przez nie miał pan zawał.
Widzę też niewydolność zastawki dwudzielnej.
Niedobrze.
Przez ostatnie dwa lata przepisywaliśmy dietę i leki.
Nie bardzo przestrzegał diety.
Rzuciłem cygara. To już coś.
Przestrzeganie diety
nie wystarczy.
Będzie potrzebna operacja.
Uważał pan, że to ostateczność.
To prawda, ale nadszedł czas, by ją rozważyć.
To nic takiego.
Brak oddechu i niedociśnienie, to wszystko.
Nie, miał pan po prostu szczęście.
Że nie był sam, gdy to się stało i że upadł na czystą podłogę.
To nie było nic poważnego.
To się powtórzy.
A jeśli będzie pan wtedy jechał samochodem
albo upadnie głową na chodnik,
to już po panu.
UNIWERSYTECKIE CENTRUM MEDYCZNE
Co o tym sądzisz?
Sądzę, że nasz doktorek
chciałby sobie kupić nowy dom letniskowy.
To absurd.
Musimy poważnie pogadać.
Tak.
- Wsiadaj. - Ja poprowadzę.
Nie, ja.
Boże.
Chce mi odebrać możliwość prowadzenia samochodu.
Miał całe ciało w gipsie.
Nie chcę znać szczegółów.
- Byliśmy tam. - ... podobno.
- Coś byśmy usłyszeli. - Nie było nas tam.
Byliśmy w hotelu
oddalonym o setki kilometrów.
Był podłączony do aparatury,
która by pikała.
Wiem tylko, że moja córka jest w ciąży.
Bała mi się o tym powiedzieć.
Zamarłam...
Pewnie marzyła o chwili,
gdy podzieli się z mamą radosną wieścią,
a ja ją zawiodłam.
Bo byłam zszokowana.
Był na wyciągu. Może to pomogło.
Nie o to chodzi!
Tak, wiem.
Jak się czujesz z tymi wieściami?
Chyba...
Nieważne, jak się czuję.
Jestem jej teraz potrzebna.
- Hej. - Co?
Sam przeprowadzisz te zajęcia o 11.00.
Muszę wyjść. Dobra?
Czemu znów przedkładasz szkołę nad restaurację?
Jak możesz?
Nie chodzi o restaurację.
- To nasz biznes. - Chodzi o ojca.
- Muszę iść z nim pogadać. - Po co?
Jest uparty jak osioł. Nie chce poddać się operacji.
- Jakiej operacji? - Serca!
By wyleczyć niewydolność zastawki dwudzielnej.
Pierwsze o tym słyszę.
Tata ma mieć operację serca?
Nie chce się na nią zgodzić.
Myślałem, że mama ci mówiła.
Nic mi nie mówiła.
Nadal traktuje mnie jak dziecko
i nie mówi o chorobach.
Możemy nie mówić o tobie?
- To poważna sprawa! - A skąd mam o tym wiedzieć?
- Nikt mi nic nie mówi. - Dobra, muszę już iść.
Powiedz, co się stało!
Możesz znaleźć dla mnie chwilę.
Kardiolog chce mu wymienić
zastawkę mitralną.
To operacja na otwartym sercu!
Wiem i dlatego idę z nim pogadać.
- Powinien ją mieć. - Tak, będzie ją miał.
- Zmuszę go. - Idę z tobą.
Pójdę sam.
- Pójdę z tobą. To nasz ojciec. - Sam pójdę.
Owinie cię wokół małego palca.
Przerobi na własne kopyto.
- W ciągu dwóch sekund. - Nieprawda.
- Prawda. - Wcale nie.
Nie dam się.
Masz siedzieć cicho. Ja będę mówił.
Witaj. Co słychać?
Wiesz, co to jest?
To email, który wysłałam ci
na temat Edgara Millera i jego nietolerancji na kazeinę.
Wiesz, co to jest?
To nasza umowa.
Zgadza się.
Czemu ją podarłeś?
Czemu ją zrywasz?
Codziennie dostaję od ciebie nową absurdalną prośbę.
Bez glutenu, bez mleka, tylko warzywa albo tylko mięso.
Nie mogę robić różnych posiłków dla 40 uczniów.
Twoja firma nosi nazwę Wybór Obiadów.
Masz to nawet na logo.
Jabłko, marchewkę i...
Co ty wyrabiasz?
Możesz zostać z nami jeszcze ten tydzień?
Nie mogę dłużej z tobą pracować.
Jestem w desperackim położeniu. Dobrze, to odejdź.
Znajdę kogoś innego, komu będzie zależeć.
- Tak, na pewno. - Na uczniach.
- Nie zależy mi na uczniach? - Na ich żołądku
- i samopoczuciu. - Tak uważasz?
Wyjdź stąd i nie rób scen.
Znajdę kogoś, kto zrobi zróżnicowane posiłki.
Ja robię scenę?
- Tak. - Słuchajcie.
Przestań!
Bez glutenu i kazeiny. Kanapki z cukinią i jarmużem.
- Nie słuchajcie go. - Macie ochotę?
- Wystawię ci ocenę na Yelp. - Ale się boję.
I masz czego.
Wybaczcie. Pewnie je za dużo glutenu i kazeiny.
Powiedziała pani mojemu mężowi,
że jest konflikt między dziewczynami?
Co mówiła wam Sydney?
Że trochę jej dokuczają.
To się zdarza.
Są zazdrosne.
Chyba nie wiedzą państwo
co tu się naprawdę dzieje.
Sydney mówiła wam o Melody.
Sydney się jej uczepiła.
Dokucza jej. Chce wykluczyć z grupy.
Przepraszam.
To Sydney dokucza Melody?
Wiem, że to tylko dzieci,
ale to jest dręczenie.
- Dręczenie? - Co się stało?
To się zaczęło, gdy jedna z koleżanek Sydney
poprosiła Melody, by zjadła z nimi obiad.
- Sydney się nie zgodziła. - Jak to?
Melody jest trochę przy kości. Sydney stwierdziła,
że nie powinna jeść obiadu.
Namawia uczniów, by się z nią nie zadawali.
Widziała to pani?
Tak.
Jak sobie możecie wyobrazić,
Melody jest przygnębiona.
Wczoraj nie przyszła do szkoły, tak była zdenerwowana.
Nasza córka
tak się
nie zachowuje.
Nie wiem, co powiedzieć.
Coś się dzieje u państwa w domu?
- Nie. - Mieliśmy ciężki rok.
Każda rodzina ma problemy,
- ale u nas wszystko jest dobrze. - Jesteśmy w separacji.
Dzieci są trochę rozdrażnione z tego powodu.
Wiem, że musi być wam ciężko.
Dziękuję za zwrócenie uwagi na ten problem.
Zrobimy co w naszej mocy, by go rozwiązać.
Miło było panią poznać.
Przykro mi, że nie poznała pani jej zalet,
bo to wspaniała dziewczynka. Dziękuję.
Musimy pogadać.
Tak.
Dziś robię z dziećmi prezent dla dziadka,
możemy porozmawiać z nią jutro.
Nie mówię o Syd.
Musimy pogadać o nas.
O tym, co się dzieje.
Ona tak na to reaguje.
- Tak uważasz? - Tak.
To do niej niepodobne.
To nie jej wina.
Tylko twoja.
Wyprowadziłeś się, olałeś mnie. To do ciebie niepodobne.
Daj spokój!
Nie odchodź. Porozmawiajmy.
Żartujesz sobie?
Przez rok cię błagałam, byś ze mną pogadał
i powiedział, co się dzieje.
Odmawiałeś. Byłam w depresji.
Teraz już niemal z tego wyszłam.
Nie możesz wpadać do nas, by rozmawiać o moim tacie.
Nie możesz mnie całować.
Ani udawać, że nic się nie stało.
Stało się.
Zniszczyłeś naszą rodzinę.
Wiem.
- Przykro mi. - Poradzę sobie.
Nie wiem tylko, czy dzieci też.
Bądź bezpośredni z tatą.
Wal prosto z mostu, co myślisz.
Dzięki za radę.
Tak, jakbym go nie znał.
Tak to wygląda.
Nie pozwól, by zaczął mówić,
bo cię przegada. Nie daj sobą pogrywać.
Nie jest czarodziejem ani hipnotyzerem.
Możesz sprawdzić tego emaila?
- Jest od KB. - A kto to?
Kristina Braverman, twoja żona.
To ona dzwoni?
Tak.
- Odbierz. - Dobra.
Skarbie, nie zadawaj pytań.
Mam problem. Nie wiem, co robić.
Dostawca obiadów zrezygnował. Mam 40 uczniów do wyżywienia.
Nie wiem, co mam robić.
- A ten dostawca obiadów? - Właśnie zrezygnował.
Mówiła, żebyś nie zadawał pytań.
Nieważne. Dostałeś e-maila?
To cud, że nadal jesteś żonaty.
Odbierz 40 obiadów dla uczniów
i przywieź je tutaj.
Nie pojadę do Whole Foods.
Jedziemy porozmawiać z tatą o operacji.
Nie wiem, co mam robić.
Mam patową sytuację.
Nic jej nie będzie.
- Da radę. - To Crosby?
Tak.
Nieważne.
Musisz mi pomóc.
Niech Crosby jedzie do taty.
- Tak, niech jedzie. - Nie może.
Już się robi.
A on pojedzie odebrać obiady.
Te dietetyczne też.
A ja pogadam z ojcem.
Udało się!
Ale się cieszysz.
Zobaczymy, jak sobie z nim poradzisz.
Nie martw się.
Puk, puk.
- Co słychać? - Dobrze.
Tak?
Jak leci?
Byłam zszokowana, a nie powinnam.
Chętnie usłyszę jakie ty i Ryan
macie plany.
Jak chcecie to rozwiązać.
Nie wiem.
Nie myślałam
o tym.
On nie wie?
Jeszcze nie.
Dopiero zaczęłam
o tym mówić.
Musisz się dowiedzieć, czy je uzna?
Czy będzie chciał ci pomagać finansowo i emocjonalnie.
No tak.
Czy nie będziesz w tym sama.
Jeszcze nie wiem.
- Nie wiem, co... - No tak.
To dziwne, bo jesteś sama
i nagle pojawia się dziecko.
- Rozumiem. - Dziecko, które cię potrzebuje.
Musisz to wszystko zaplanować.
Chyba chcesz powiedzieć, żebym je usunęła.
- Nie o to mi chodzi. - Powiedz, o co ci chodzi.
Chcę, żebyś miała dziecko.
Ale jeszcze na to za wcześnie.
- Rozumiem. - Nie weszłaś jeszcze w dorosłość.
Nie wiesz, jak ciężko
jest być samotną matką.
Ja to wiem.
Co nie znaczy, że ci nie ufam.
Tylko, że...
Dobrze wiedzieć.
Szybciej!
Pospiesz się.
- Uczniowie się niecierpliwią. - Mam teraz lżejszy portfel.
Ile to kosztowało?
Sama spójrz.
Albo lepiej nie patrz na tą cenę.
Nie stać nas na to.
Później będziemy się martwić.
Teraz oni umierają z głodu.
Resztę weźmiemy za chwilę.
Otwórz drzwi.
Ruszaj! Zejdź na ziemię!
- Jaki jest wynik? - Zero-zero.
Napijesz się napoju gazowanego?
Masz mrożoną herbatę?
- Tak. - To poproszę.
Dobra.
- Dziękuję. - Smacznego.
Odpocznijmy na chwilę.
Czego chcesz? Po co tu przyjechałeś?
Nie można odwiedzić własnego ojca?
Mama do ciebie dzwoniła?
Niestety nie.
To mnie wkurzyło.
O twojej operacji dowiedziałem się z drugiej ręki,
od Adama.
Naprawdę?
Zaczekaj chwilę.
Słucham radia.
Tak.
Nie zdobył wiele goli, ale dobrze się spisuje.
No tak.
Puść
piłkę!
- Tato. - Tak?
Możemy o tym pogadać?
Nie ma o czym.
Mam się zgodzić na operację. A ja się nie zgadzam.
Adam mówił, że to poważna sprawa.
On się zawsze martwi, tak jak twoja mama.
Często się spotykają, by się o siebie nawzajem martwić.
Ja też się martwię.
Chodzi o twoje serce.
Ten mitriolowy bulgot,
czy mytreolowy żółądkowy...
Wiesz, co to niewydolność zastawki mitralnej?
Nie wiem.
To mały wyciek w zastawce serca. Rozumiesz?
Wiele osób z tym żyje,
nawet nie wiedząc, że to mają.
Lekarz mówi, że mogłem to mieć od lat. Niczego nie czułem.
Mówi też, że to nie jest śmiertelna choroba.
W najgorszym wypadku zemdleję,
tak jak to było w Vegas. Przecież nic mi nie było.
To nic wielkiego.
Tak, następnego dnia wróciłeś do zdrowia.
Wolałbym mdleć niż mieć operację
na otwartym sercu.
Otworzą mi klatkę piersiową i kto wie, co będzie potem.
Zgodziłbyś się na to?
Mdlenie czy ryzyko?
Wolałbym mdleć, jeśli to nic poważnego.
Ja też.
Jesteś pewien?
Nigdy nie czułem się lepiej.
To jakiś absurd. Nie mogę znaleźć dostawcy,
który zrobi różne obiady dla uczniów.
Nie wiem, co zrobić.
Koszykarze powinni dostawać kasę
na podstawie swoich wyników.
Wiesz, o co mi chodzi?
Słuchałeś tego, co mówiłam?
- Uważam, że dasz radę. - Nie słuchałeś mnie.
To prawda, nie słuchałem. Przepraszam.
Nie wyrabiam.
Nieprawda.
Nie jestem alfą i omegą.
Nie wszystko mi się udaje.
Wiele ci się udaje.
Nie wiem, co my z tym zrobimy.
Martwię się.
- Co to jest? - Myślałam o tym.
Moglibyśmy kogoś zatrudnić.
Dowieźlibyśmy jedzenie,
a kucharz by je ugotował.
- Mam pomysł. - Jaki?
Zrób listę
potrzebnych składników do szkolnej kuchni.
Jutro kupię je w Costco.
- Przekroczymy budżet. - Wcale nie.
Nie uwzględnimy tej kolumny.
Czyli kucharza.
I dwóch pomocników.
- Potrzebne nam trzy osoby. - Będziemy mieć cztery.
Będą pracować za darmo.
W ramach nowych dodatkowych zajęć ze sztuki.
Chyba gotowania. O to ci chodzi?
- To sztuka kulinarna. - To gotowanie.
W ramach tych zajęć uczniowie będa gotować ze mną w kuchni.
To szaleństwo.
Mówienie, że gluten wywołuje ataki złości to też szaleństwo.
No dobra.
- Zatwierdzę te zajęcia. - Dziękuję.
- Może będę tego żałować. - Nie będziesz.
- Będę. - Pizza na obiad.
Z boczkiem i pepperoni.
Mamy dla ciebie dobre wieści.
Będą jeszcze jedne dodatkowe zajęcia.
- Mam nadzieję, że z fotografii. - Ze sztuki kulinarnej.
Moimi rękami
Uczynię lepszy świat
Niezbyt dobrze to brzmi.
Nie jesteście Jackson Five.
Ale nie tylko wy potrzebujecie pomocy,
a my mamy narzędzie zwane Auto-Tune.
Połóż palec i przesuń go do góry.
Miejscem!
Poprawia wasz głos, prawda?
- Teraz już dobrze brzmi. - Brzmi melodyjnie.
W tym tkwi jego moc.
Zgadza się.
Ale nie mów nikomu.
Ile lat ma dziadek?
Kończy 72.
Jest bardzo stary?
Młody nie jest.
Ale jest bardzo silny.
- Na pewno dożyje do 80-tki. - To dobrze.
Bo chciałbym zaśpiewam z całym zespołem.
Jeszcze będziesz musiał na to poczekać.
- Uważaj! - Przesuńcie się.
Ostrożnie!
- Pani Braverman? - Tak.
- Czy kurczak jest już gotowy? - Jeszcze nie. Niech chwilę poleży.
- Jak się włącza kuchenkę? - Jeszcze jej nie włączaj.
- Nie jest to łatwe. - Lubię ogień.
Ja to zrobię. Moment.
Przerzucisz na drugą stronę za chwilę, ale jeszcze nie teraz.
To danie ma być bezglutenowe.
- Tak. - Co to jest gluten?
Substancja, taka jak mąka.
Kompozyt białka, który występuje w pszenicy.
To nie są zajęcia ze sztuki.
To praca niewolnicza.
Mogą was za to aresztować.
- Kurczak jest już gotowy. - Chwileczkę. Tak.
- Co to kazeina? - Możesz przewrócić na drugą stronę.
To jest kazeina.
Nie włączajcie jeszcze kuchenki.
Co mam zrobić z indykiem?
- Jak go gotować? - Nie będziemy go gotować.
Mam włożyć ziemniaki...
- Co? Tak. - Można już przewrócić kurczaka?
- Tak, jeśli chcesz. - Aaron ma nóż!
Moment. Nie. Aron, nie rób tego.
Wezmę ten nóż.
Dobrze nam idzie.
Kurczak ładnie wygląda.
Dziękuję.
Sydney?
Możesz tu zejść?
- Cześć. - Jesteś gotowy?
Tak. Ona...
Czemu jest tu tata?
Chcieliśmy oboje z tobą porozmawiać.
Usiądź.
Dowiedzieliśmy się
o tej sprawie z Melody.
Nie wiem, o czym mówisz.
Pani Reese mówiła,
że dokuczasz Melody.
Namawiasz innych przeciwko niej.
Nieprawda.
Ona tego nie wymyśliła.
Pani Reese kłamie. Ona mnie nie lubi.
Nie jesteśmy na ciebie źli.
Chcemy tylko porozmawiać.
Martwimy się i chcemy się dowiedzieć, co cię tak denerwuje
- i co się dzieje. - Nic mnie nie denerwuje!
Słuchaj.
Chcemy się dowiedzieć o co chodzi.
Czemu się zmówiliście przeciwko mnie?
Nie zmówiliśmy się.
- Chcemy tylko porozmawiać. - Czemu tu jesteś?
Przecież już tu nie mieszkasz.
Nie mów tym tonem do ojca.
Chcemy się dowiedzieć, co cię tak denerwuje.
- Nic mnie nie denerwuje! - Dobrze, uspokój się.
Nie chcę się uspokoić!
Wracaj do swojego okropnego mieszkania!
Nienawidzę was!
No dobrze.
Dobrze wygląda.
Nie do wiary, że tata kończy 72 lata.
To prawda.
- Kto dzwoni? - Mama Edgara.
- Nie odbieraj. - Muszę, może to coś ważnego.
Na pewno. Chce się poskarżyć,
że użyłem jej syna do pracy niewolniczej.
- Proszę, nie odbieraj. - Dobrze.
- Nie mogę się tym dziś zająć. - Nie odbiorę.
Nie dziś.
Przyszedł cały nasz klan.
- Witajcie. - A gdzie solenizant?
Jesteście pierwsi.
- Co słychać? - Cześć.
- Jesteśmy najbardziej punktualni. - To prawda.
- I wyjdziemy ostatni. - Jak się macie?
Mieliśmy mały wypadek po drodze.
Najsłodsza z rodziny zrobiła kupę w pieluchy.
Jasmine.
Tak. To była Jasmine.
Okropnie śmierdzi.
Moja wina.
Chodź ze mną na górę, pożyczę ci ubrania Nory.
Tak.
Nic nie poczułem.
Szkoda, że nie było cię z nami w samochodzie.
Chodź, chcę ci coś pokazać.
- Dobrze. - Chodź.
- 72? Na pewno tyle ma lat? - Tak.
Dopiero co się z nim widziałem. Wygląda na 50 lat.
Aż trudno w to uwierzyć.
Dzięki, że przekonałeś ojca do operacji.
Nie ma za co.
Muszę przyznać, że wątpiłem,
- że ci się to uda. - Tak?
Nie sądziłem, że zdołasz
przekonać go do operacji,
aż dostałem od ciebie SMS-a, że wszystko dobrze poszło. Ulżyło mi.
Miałem na myśli coś innego,
niż myślisz.
Bez cukru.
Bez glutenu, cholesterolu,
i zdrowa dla serca
alternatywa dla czekoladowego tortu.
- Jest wspaniały. - Dobra robota.
Ale nadzienie jest do bani.
Sydney.
Długo je robiłam, by wyszło dobre.
I co z tego? Nadal jest obrzydliwe.
Przechodzi trudny okres.
- No tak. - Same wiecie.
Jest w takim wieku. To normalne.
Dziewczynki ciężej to przechodzą niż chłopcy.
- Napij się. - Na pewno.
- Dziękuję. - Tak.
Wujek Adam i wujek Crosby kłócą się.
Miałeś go przekonać.
- Według twojego planu. - Dałeś mu się zmanipulować,
- jak zwykle. - Nie dałem...
Jest różnica między uszanowaniem czyjegoś życzenia
- i manipulacją. - Nie szanujesz go.
- Co się dzieje? - Nie potrafiłeś mu się postawić.
- Co się dzieje? - Chce kierować chorobą taty.
- Nie uważam, że tata musi... - Tak, jak w innych
- mieć tę operację. - sprawach rodzinnych.
- Chcesz być. - On musi mieć tę operację.
- Jesteście w zmowie. - Widzisz? Julia to rozumie.
Po co z nim o tym gadałeś?
Ty mialeś to załatwić.
- Czemu tego nie zrobiłeś? - Wypadło mi coś pilnego.
- On powiedział, że to załatwi. - Co pilnego ci wypadło?
Było coś bardziej pilnego?
Anna chciała, by kupił brokuły na obiad.
Nie mogła zjeść słodkich ziemniaków?
Nie może jeść glutenu.
- Ma problemy z sercem. - Crosby, zamknij się.
- Niewydolność serca. - Utrudniłeś sprawę.
Musimy to jakoś rozwiązać.
Znaleźć jakąś strategię.
To dobrowolny zabieg.
On się na niego nie zdecyduje,
- bo się boi, nie rozumiesz? - Dokładnie.
Super.
Ktoś złoży mi życzenia z okazji urodzin?
Wszystkiego najlepszego, tato.
Wyprzedawali artykuły na przyjęcia dla dzieci.
Kupiłam ich tyle,
że starczy na przyjęcia dla waszych dzieci
przez następne 50 lat.
Mieli...
Rozdajcie je.
Wyprzedawali czapeczki i rogi.
Mam wieńce na ramiona. Na imprezę w stylu hawajskim.
Weźcie je.
Są w świątecznych kolorach.
Tato, ty jesteś solenizantem. Korona jest dla ciebie.
Co się z wami dzieje?
Śledzi, ile kroków zrobiłeś.
Naciskając mały guzik dowiesz się, ile zrobiłeś kroków.
Fajne to.
Muszę odebrać.
- Miałaś nie odbierać. - To mama Edgara.
Jednak odbiorę.
Edgar to chłopak, którego użyliśmy do niewolniczej pracy.
Właściwie Adam go użył.
- Ona nie musi o tym wiedzieć. - Witaj, Emily.
- To taka zabawa w zdrowie. - Jest fajna.
Wezmę jedną. Jest fajna.
- To weź tę. - Dobrze.
Zobaczę, co robią dzieci.
Nie odsłuchałam jeszcze twojej wiadomości.
Jesteśmy w trakcie...
Nie będę mierzył kroków,
sam je policzę.
Mój teść ma urodziny.
Nie jest najlepszego zdrowia.
- Jest taki uparty. - Co takiego?
Nic.
Jest taki uparty.
- Porozmawiaj z nim. - Słucham cię.
- Rozmawiamy. - Tak, chodzi o Edgara.
Ale to jego urodziny. Chcę, by się dobrze bawił.
Czas na tort.
Poprawi nam
nastrój.
To prawda.
Pomogę ci ze świeczkami.
- Dziękuję. - Przyniosłam przekąski.
Cześć.
Możesz ją potrzymać?
- Trzymasz ją? - Tak.
W porządku?
Wszyscy o tym mówią.
Tato.
Coś musi być.
- Tato? - Spójrz na to.
Wiem, że mnie słyszysz.
Mów głośniej. Słabo słyszę.
Jestem wątłym, starym człowiekiem.
Przestań! Co ty wyrabiasz?
Szukałem czegoś z mięsem,
bo, jak zauważyłeś,
na moich urodzinach podano jedzenie z soczewicy i twarożku sojowego.
Wiem. Martwimy się o ciebie.
Potrafię się o siebie zatroszczyć.
Naprawdę?
Nie wydaje nam się.
Widać, że sobie z tym nie radzisz.
Nie bierzesz tego na poważnie.
To nie tak.
Biorę to na poważnie.
To powinieneś zgodzić się na operację.
- To nie takie proste. - Ależ jest proste.
Wiesz, jakie mogą być konsekwencje?
- Mogę umrzeć na stole operacyjnym. - Wiem.
Ale w 95% przypadków operacja się udaje.
W 95%.
- Są bardzo duże szanse. - Naprawdę?
Tak.
Fajnie, że chcesz zaryzykować.
Tak, bo nie ma innej możliwości.
Wiesz, co powiedział mi lekarz?
Ujął to bardzo poetycko,
mówiąc, że jakość mojego życia
się pogorszy.
Ale nadal będziesz żył.
Nie chcę tak żyć.
Jeśli nie zdecydujesz się na operację, umrzesz.
Co my wtedy zrobimy?
Jeśli umrę, rozsypiesz moje prochy
w parku morskim,
i stąpając po nich, zagrasz w bejsbol.
Bo umrę na własnych warunkach.
Wszystkiego najlepszego
Wszystkiego najlepszego tato
Z okazji urodzin
Hej.
Cześć.
Co robisz?
Uciekam przed głupią owocową tartą.
Ja też.
Mogę się przysiąść?
Na pewno?
O jejku.
Nie płaczesz z powodu mojej choroby serca, prawda?
Jestem w ciąży.
Bardzo cię zawiodłam?
Skąd!
Nie.
Skarbie.
To niesamowita
wiadomość.
Trzymanie dziecka w ramionach
to najpiękniejsza rzecz na świecie.
Macierzyństwo jest magiczne.
Zostanę prapradziadkiem.
Mój Boże.
A ja będę mamą.
To szalone.
- Mamy po niego wyjść? - Nie. Zostaw go samego.
Dziadek wrócił!
Chcesz tarty owocowej?
- Nie, wezmę... - Dobrze.
Potem ci powiem.
Tato.
Spróbuj kawałka tarty owocowej,
zrobionej według przepisu Marthy Stewart.
Bez glutenu.
- Uroczystości. - Boże!
- Zostawię tutaj. - Jest ohydna.
- Smakuje jak wysypisko śmieci. - Naprawdę?
W jakim sklepie ją kupiłaś?
Zrobiłam ją.
Czemu wujek Crosby mógł to powiedzieć, a ja nie?
Bo powinnaś zachowywać się dojrzale.
Nie wiem dokładnie, czym jest gluten,
ale brakuje mi go w tej tarcie.
Nie jest taka zła.
Coś jakby...
Przestań kłamać.
No dobra.
Nie słyszałeś jeszcze swojej piosenki.
Mojej piosenki? A mam taką?
Dzięki, że to zjadłeś.
Chętnie posłucham.
Według własnej produkcji Bravermanów.
Zmienię świat
O Boże.
Własnymi rękami Uczynię lepszym
Kto to śpiewa?
My. Wujek Crosby ją nagrał.
- Fajna piosenka, Crosby. - Podoba ci się, dziadku?
Bardzo.
Uczynię świat życzliwszym
To dobrze, bo znowu ją nagramy gdy skończysz 80-tkę.
Tata mówi, że wtedy nagramy ją z prawdziwym zespołem.
Własnymi rękami
Będzie fajnie. Sprzedam płyty w sklepie.
Uczynię lepszym miejscem
O to chodzi!
Uczynię bardziej bezpiecznym
Pomogę ludzkości
Hej.
Nie boisz się,
że ktoś ci wejdzie do mieszkania?
Daj spokój, mamo.
Za późno na kolejną kłótnię.
- No dobrze. - Jestem zmęczona.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Co się dzieje?
Chciałam ci pokazać parę zdjęć,
które przeglądałam.
Kto to jest?
Jak to kto?
To ta dziewczynka.
W stroju w paski.
Jakie ma uda.
Wybacz mi te falbany.
I tę fryzurę.
- To były lata 90. - Nie mieliśmy pieniędzy.
Co miałam robić?
I to.
Pamiętasz swoją kwestię ze sztuki, w której grałaś liść klonu?
Nie pamiętałaś też wtedy.
"Jest jesień".
- Tylko tyle? - Tak.
Zapomniałam już,
co cię tak rozśmieszyło.
Zobacz, jaka jest słodka.
Mamo.
Zapomniałam ci powiedzieć
o zaletach macierzyństwa.
Boję się.
Wiem. Ja też.
- Będzie dobrze. - Tak?
Damy radę.
Zostało dużo jedzenia.
I sos z fasoli. Nie wiedziałam, że go kupiłam.
Dziękuję.
Udana impreza. Dobrze się spisałeś.
O tak, udała się.
Mówię serio.
Chciałam ci powiedzieć o tym jutro,
ale...
Dzwoniła mama Edgara.
Dobrze, mów.
Mówiła, że Edgar przyszedł ze szkoły
i powiedział jej, co się wydarzyło.
- Mamy wziąć sobie adwokata? - Nie.
Jest zachwycona twoim pomysłem.
Naprawdę?
Niesamowite, że nasz pomysł wypalił.
Dobrze się bawił.
Opowiedział jej o kawałku kurczaka,
który gotował.
Bardzo się tym emocjonował.
Mówił, ze nauczyłeś go
gotować kurczaka.
Była nam bardzo wdzięczna,
bo pierwszy raz ujrzała
w nim
jakiś potencjał.
To super.
Mieliśmy szczęście.
Uważa, że jesteś geniuszem.
- Ja tak nie uważam. - Ona tak powiedziała.
Mówiła, że zajęcia ze sztuki kulinarnej...
Z gotowania.
...to świetny pomysł.
To gotowanie.
Nie gotowanie.
Że zajęcia ze sztuki kulinarnej są genialne.
To super.
Tak.
O jeju.
- To najlepsza dziś wiadomość. - To prawda.
Miałeś świetny pomysł.
CZYM JEST SZYKANOWANIE SZYKANOWANIE W SIECI- KOGO DOTYKA
Niepokojące sygnały Jest wiele syngałów, że...
To ja. Nie śpisz jeszcze?
Nie.
Co się dzieje z Syd?
Nie wiem, co z tym zrobić.
Ja też nie.
Jesteś tam?
Tak.
Hej skarbie. Nadal nie śpisz?
Cieszę się ostatnimi minutami moich urodzin.
Rozumiem.
Usiądź na chwilę.
Dowiedziałem się dziś czegoś,
co jest chyba trzymane w sekrecie.
Co takiego?
Mówię, że to sekret.
Daj spokój. Nie mamy przed sobą żadnych sekretów.
Amber jest w ciąży.
Co takiego?
To jakiś absurd.
Amber nie może być pregnant.
Niedawno Sarah była z nią w ciąży.
- Będziemy prapradziadkami. - Tak.
Prapradziadkami?
Zgadza się.
Tak.
Poddam się tej operacji.
- Jasne. - Tak.
To dobrze.
Dobra decyzja.