To moje dziecko?
A to jego bicie serca?
Tak.
Dobre, mocne bicie serca. Wielkość i kształt w normie.
Wygląda dobrze.
Boże.
W porządku?
Tak...
To przytłaczające...
To normalna reakcja.
Twoja mama musi być podekscytowana.
Tak naprawdę, to nic nie wie.
A ojciec?
Też.
Nie jesteśmy już razem, więc...
Muszę zapytać...
Czy chcesz tej ciąży?
Wiem, że to trudne.
Jestem twoim lekarzem i muszę ci powiedzieć,
że jeśli z jakiegoś powodu nie chcesz tej ciąży,
trzeba działać szybciej niż później.
Ok.
Zbliżasz się do momentu, kiedy można o niej bez obaw mówić ludziom.
Możemy posłuchać raz jeszcze?
Oczywiście.
Krok za krokiem, dawaj.
- Dawaj, dobrze ci idzie. - Dasz radę.
- No chodź. - Aida, chodź.
- Idź dalej. - Tak.
Czyż nie jest najlepsza?
- W porządku, kochanie. - Chodź do mnie.
- Mam spotkanie o 9.15. - Ja też.
Ja mam spotkanie z klientem, więc nie mogę się spóźnić.
Powinnam wyjść pierwsza.
Pomogę ci.
Uważasz, że byłoby skandalem,
gdybyśmy razem weszli do biura?
To prawnicy, są sprytni, rozgryzą nas.
Powinniśmy im to umożliwić.
Nigdy nie powinienem był dać ci odejść w szkole prawniczej.
Może to ja dałam ci odejść.
Nie tak to pamiętam.
- Naprawdę? - Tak.
Dopiero co założyliśmy tę sukienkę.
Nieprawda. To ty ją założyłaś.
Moim zadaniem jest jej ściągnięcie.
Słyszysz to?
To dźwięk pienionego mleka,
właśnie nauczyłam się je robić.
Wiesz, że nienawidzę cappuccino.
Nie znasz mojego.
Która będzie lepsza dla Ruby na łóżko?
Ile ma lat? 14?
Pietnaście.
Depresyjna szałwia albo kropki. Ciężki wybór.
To szałwia?
- Jest dołująca. - Wybieram kropki.
Kropki są ładne.
- Nie sądziłem, że jest tak dołująca. - Zmienisz zdanie.
To napój twoich ludzi.
Trochę mniej go nienawidzę...
- Czego tu nie lubić? - Postarałaś się.
Chodzi o mnie, po prostu go nie lubię.
W porządku, nie musisz go lubić. Ja kocham.
Dlaczego po prostu nie zostaniesz? Denerwuję się.
Jakbyś tu była, byłoby łatwiej.
- Kocha cię. - No tak.
Dlatego wychodzę,
ponieważ przyda się wam czas tylko we dwoje.
Muszę lecieć do Vegas.
Co?
Nie wiesz, co robisz.
- Wiem, robię to. - Nie przywoź dużo pieniędzy.
Podobało jej się, kiedy byłam twoją asystentką.
Nie wiem, czy jej się spodoba,
ze jestem twoją dziewczyną.
Wydaje mi się, że się ucieszy.
- Ucieszy? - Tak.
Dlaczego jej nie powiedziałeś? Powiedziałeś Sandy, prawda?
Nie wprost.
- Sandy nie wie? - Jeszcze nie.
Sandy przeprowadza się z córką do miasta
- i nie wie, jaka jest sytuacja? - Jeszcze nie.
- Powiem jej. - Ok.
Ale poczekam aż...
Poczekaj na dobry moment.
Ona bardzo łatwo się denerwuje.
Nie możesz jej pozwolić, aby tobą sterowała.
- Nie ma w tym nic złego. - Ona nie... Nikt...
Masz fajną dziewczynę, która robi dobre cappuccino.
- Po prostu jej powiedz. - Nikt mi nie będzie nic dyktował.
- Dobrze mówisz. - Nie?
Tak.
Idę. Mogę?
Widzisz, co zrobiłam?
Masz moje pozwolenie.
Ok.
Joe, otwieramy za dwa dni.
- Robimy, co możemy. - Rozumiem, ale
obiecałeś, że prace będą zakończone.
A to nie jest nawet blisko.
- Wygląda super. - Serio?
Może chłopaki mogą pracować
na nocną zmianę?
Tak...
To dobry pomysł.
Nie tak łatwo ich przekonać.
Poza tym, chcą wtedy 150% stawki.
Mówiłem wam, że będzie ciężko.
Nie rozumiem.
Zagwarantowałeś, że skończycie.
Robię, co mogę.
Kiedy papież zapytał Michała Anioła,
kiedy kaplica sykstyńska będzie gotowa, odpowiedział "kiedy skończę".
Nie jesteś Michałem Aniołem.
Mamy 39 dzieci, które...
- 38. - 39.
Ja nie będę tu chodził.
Bardzo zabawne. Będziesz.
Zbudowaliśmy ją dla ciebie.
- Wolę nauczanie w domu. - To super szkoła.
- Koniec z nauczaniem w domu. - Gdzie są gwoździe?
- Wiesz, gdzie są? - Będziesz tu chodził.
- Daj mi młotek. - Nie dawaj mu gwoździ.
Max, zabieram to.
- To dla ciebie. - Musimy to skończyć.
Zbudowaliście szkołę dla jednego dziecka,
a ono nie chce tu chodzić.
- Brutalne. - To nie jest twój...
Będzie tu chodził.
Moja latte na mleku migdałowym.
Dzięki.
Wezmę młotek.
Max!
Zeek?
Patrz.
Czy to sztampowe?
Nie, wygląda dobrze.
Podoba mi się.
- Tylko tak mówisz. - Przepraszam.
Mieszkacie teraz w mieście, zamykajcie drzwi.
Inaczej każda starsza osoba tu wejdzie.
Co robisz?
Mille, Sarah przyszła.
Wiem, widzę.
Co robisz tato?
Twój ojciec sadzi ogórki.
Właśnie to robię.
Kilka rośnie.
Niedługo będę je zrywał.
Wiesz, że można je kupić w sklepie.
Więc pewnie jesteś zbyt zajęty,
żeby pojechać na wycieczkę urodzinową do Vegas?
Vegas będzie musiało poczekać.
Ok.
- Chwila, mówisz serio? - Tak.
Naprawdę?
- Serio? - Tak.
O rany.
Co o tym myślisz?
Twoja walizka czeka spakowana.
Wszystkiego najlepszego.
Hej!
Jedziemy do Vegas.
Tak jest.
Super.
KASYNO FREMONT
Dziękuję.
- To klub ze striptizem. - Idziemy.
Szóstka.
Tak!
- Czyż to nie fajne, Max? - Musisz to zobaczyć.
Twoja mama ma fajny pomysł.
Możesz nieść więcej niż trzy krzesła na raz.
Jest tu wykusz, więc jest dużo światła i powietrza.
- Myjesz okno? - Jest tu tyle miejsca,
bo nie ma ścian.
- Tutaj. - Będą tutaj zdjęcia
uczniów i ich prace.
Pomalujemy ścianę.
Możesz wybrać kolor.
Wojskowa szarość i zieleń.
Może być niebieski.
- Widzę, co robicie. - Co takiego?
Chcecie, żebym zainteresował się tą szkołą
i pozwalacie mi wybrać kolor ściany.
Nie zadziała,
ponieważ mnie on nie obchodzi.
W ogóle kolory mnie nie obchodzą.
Max, nie chodzi tylko o ścianę.
Chcemy, żebyś się cieszył, bo to będzie inne miejsce
- niż twoja stara szkoła. - Wcale nie.
Nic, co wydarzyło się tam, nie stanie się tutaj.
Lubię nauczanie w domu. Szybciej pracuję
i nie przejmuję się, że inni mnie spowolnią.
Nie musisz przejmować się innymi dziećmi
Będą chcieli się z tobą przyjaźnić.
- Nie potrzebuję przyjaciół, mam Hanka. - Wszyscy.
Dobrze, ale potrzebujesz innych dzieci.
Przyjaciół w swoim wieku.
- Wcale nie. - Tak.
Będę się uczył w domu i chodził
do studia Hanka popołudniami.
- Max, musimy... - Czy mogę iść na...
Potem o tym pogadamy.
Pogadamy o tym później.
Nie czekam na to.
- W porządku. - Gdzie jest bananowy chleb?
- Tak? - Zadałem pytanie,
- oczekuje odpowiedzi. - Cokolwiek. Odpowiedziałam.
Nie wydaje mi się, że to odpowiedż.
- W pewnym sensie. - Ale nie jest nią.
- Cześć, Ruby. - Cześć.
- Hej. - Pa.
Pójdę, kiedy będę chciała.
- Cześć, Ruby. - Cześć.
Co się dzieje? Podać coś do picia?
Chcesz coś?
Mam lemoniadę, którą lubisz.
- Uwielbiasz ją. - Osiem lat temu, może.
Tak, to było dawno temu.
Jak jej nie chcesz, kupimy coś innego.
Nie. Nie pozwalaj jej na to.
Ojciec kupił ci lemoniadę, którą lubisz.
Wypijesz ją.
- Nie zrobię tego. - Nie musi jej pić.
Wypije ją.
- Jest ohydna! - Ja wypiję. Lubię ją.
Zapomnijmy o tym.
Co o tym myślisz? To jest...
Jest ładne.
Gdzie mogę walnąć swoje ciuchy?
Przygotowałem dla ciebie sypialnię.
Możesz walnąć je tam.
Wszystko gotowe.
Nie ma za co.
- Super. - Ona jest...
Radosna.
Takie są nastolatki.
Tak.
Nieźle się urządziłem, nie?
Masz maszynę do cappuccino?
Tak jest.
Nienawidzisz cappuccino.
Nieprawda.
Chyba mieliśmy kepiską kawę, kiedy probowałaś je przygotować.
- Tak. - Przez trzy lata.
Nie chcę wszystkiego nienawidzić, więc...
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
Czuję się fatalnie.
- Cóż... - Powinnam już iść.
- Mam masę roboty. - Jasne.
Poszukam czegoś do wynajęcia,
póki co zatrzymujemy się w hotelu.
Nie stać mnie na to.
Czy chcesz, żebym ci pomógł?
Daj znać, jeśli potrzebujesz pomocy.
- Dzięki. Doceniam to. - Nie ma sprawy.
O Boże, ohyda.
Czyja jest ta bielizna?
Gdzie ją znalazłaś?
- W szufladzie. - Nie wiem...
- Dlaczego zaglądasz do szuflad? - Myślałam, że to mój pokój.
Tak, ale nie szuflada.
Pójdę już.
Zadzwonię.
Pogadamy.
- Będzie super, pa. - Dziękuję.
Jestem wyczerpana, będę u siebie.
Chcesz coś zjeść?
Przygotowałem lunch.
Odłożę go na później.
- Francja. - Tak.
Super. Powinniśmy wyjechać na semestr za granicę.
- Pewnie. - Byłoby ekstra.
Możemy spróbować.
Powinnaś. Z pewnością.
Amber, byłaś kiedyś w Europie?
Nie, nigdy.
Powinnaś się wybrać. Byłoby fajnie.
Lauren będzie w Pradze,
musiałabym jeździć pociągiem,
a to kosztuje, więc nie widywałybyśmy się
za często.
- Pociąg do Pragi odpada. - Coś wymyślicie.
To tylko pociąg.
Nie mam kasy.
- To okropne. - Wiem.
- Brzmi jak marzenie. - Jestem zestresowana.
Mam nadzieję, że będziemy się widywać.
Jasne, na pewno będzie wam ciężko.
Nie mam siły marudzić o Europie,
pójdę po wodę.
- Czekaj. - Mówisz poważnie?
Mówiłam o tym tylko chwilkę.
No nie wiem. To było dziwne.
- Chyba jest dobrze. - Trzymam.
- Dobrze. - W porządku.
Wydaje mi się, że trzeba przesunąć do lewej.
Cholera.
Cześć wszystkim.
Przyszli pomocnicy.
- Dobrze cię widzieć. - Wyglądasz świetnie.
Załóżcie coś ochronnego i do roboty.
Czwartek.
Tak, widzimy się w czwartek.
- Super. - W porządku.
- Pa, tato. - Kocham cię.
- Ciebie też. - Do zobaczenia.
Jak się masz?
Dawno cię nie widziałam.
- Wyglądasz świetnie. - Dzięki.
Wyglądasz super.
Cześć, dzieciaki są na górze,
jeśli chcecie pomóc im w malowaniu.
- Super. - Są chętni do pomocy.
Dzięki, że pomagacie.
Za dwa dni otwarcie. Jak się czujesz?
Dobrze.
Nieprawda. Jestem przerażona, mamy masę roboty.
Więc... tak.
Dajemy sobie radę.
Na pewno?
Mógłbyś pomóc nam z hydrauliką.
I z innymi problemami.
Mógłbyś zostać i może...
Miałam zamówić lunch dla wszystkich, może chciałbyś zostać...
Potrzebujecie pomocy?
Chętnie pomogę.
Potrzebuję mnóstwo pomocy.
Byłoby super. Szczególnie hydraulika
wymaga pracy.
Jest bardzo źle. Naprawdę.
Ma narzędzia w ciężarówce. Zaraz wrócę.
- Naprawdę? - Tak.
Byłoby wspaniale. Jeżeli masz jakichś ludzi...
- Nie w ciężarówce. - Jasne.
Podzwonię.
- Super. - Spoko.
Sprawdzę, co u dzieci. Dziękuję wam.
Jeżeli jesteś zadowolony, to i ja.
Tęsknię za domem, a ty?
- Nie. - Naprawdę?
Nie tęsknisz za naprawianiem samochodów?
Nie.
- Nie? - Troszkę.
Toszkę?
Nigdy nie sądziłam...
- Poproszę karty. - Przepraszam.
Możemy przestać rozmawiać? Muszę...
Nie rozmawiam. Zacieśniam nasze relacje.
- Nie mogę teraz rozmawiać. - Dlaczego?
Liczysz karty?
Ben Affleck miał przez to kłopoty.
- Dobiera pan kartę? - Chcesz inną kartę?
Tato? Tato!
Nic nie wiem, mamo.
Jesteśmy w szpitalu. Zaraz zajmą się nim lekarze.
- Dam ci znać. - Nie pozwól jej się martwić.
Tata mówi, żebyś się nie martwiła. Jest przytomny.
Millie, za szybko wstałem.
Za szybko wstał. Zakładaj maskę.
Pułkownik Mustard w bibliotece z nożem.
Interesujące.
- Co ci pokazał? - Nie powiem ci.
- Ale się zemszczę. - Nie przede mną.
- Ach tak? - Wcale nie.
Nie odbieraj.
- Sprawdzę tylko kto. - Nie zatrzymuj gry.
- To babcia. - Rozmowa będzie trwała wieki.
Muszę odebrać. Otworzycie drzwi?
- Tak. - Dzięki, Victor.
Szybko z nią pogadam.
Cześć, mamo.
Gramy właśnie w Clue,
więc oddzwonię do ciebie...
Musiałem odwieźć coś do domu.
Co?
- Jak to? - Hej!
Dobrze, ale gdzie... Nie rozumiem.
Gdzie on teraz jest? Co z nim?
Mamo, będzie dobrze.
Zadzwoń, jak będziesz coś wiedzieć.
Dzwonię do Sarah.
Przestań, mamo.
Już do niej dzwonię.
- Twoja kolej. - Idę.
Wszystko ok?
- Tata zasłabł. - Co?
- Ja... - Czy on...
Nie wiem.
Sarah zabrała go do Vegas na urodziny i...
To mógł być atak serca.
- Musisz jechać? - Więc...
- Musisz jechać. - Tak.
Mama jest roztrzęsiona, powinnam...
Idź.
Mama musi na chwilę wyjść,
więc dzisiaj ja gotuję.
- Zrobimy tacosy? - Tutaj?
Tak.
Złe wieści są takie,
że jestem dobry w Clue.
- To dla was złe wieści. - Wcale nie.
Dlatego zawsze was pokonuję...
- Odsuń się ode mnie. - Tato.
- Proszę pana... - Serio.
Czy jak pan upadł, zemdlał pan?
Nie wiem.
Kiedy zajmie się mną lekarz?
Ja jestem lekarzem dyżurnym.
- Ile ty masz lat, 14? - Tato.
Nie, nie mam 14 lat. Proszę się nie martwić.
- Była pani przy nim, kiedy upadł? - Tak.
- Była. - Tak.
- Czy stracił przytomność? - Nie wydaje mi się.
Stracił orientację...
Zakręciło mi się w głowie. Za szybko wstałem.
Jak się pan czuł, zanim zemdlał?
- Świetnie, bo miałem dobre karty. - Nie.
Nie o to pyta.
Czy czuł pan kłucie w klatce?
Chyba nie.
Tata ma chorobę serca, bierze leki.
Powiedz mu, co bierzesz.
To nie ma z tym nic wspólnego.
Potrzebuję konkretów.
Czy miał pan zaburzenia widzenia albo bóle głowy?
O rany, zrobiło mi się trochę ciepło.
Pił pan alkohol?
- Tak. - Tato.
To Vegas, do cholery.
To nic takiego.
Zakręciło mi się w głowie.
Co robisz?
Cieszę się, że lepiej się pan czuje.
Zrobimy kilka badań,
dowiemy się, co się stało.
- Wrócę później. - Dziękuję.
Poproszę 12 żelaza, 325 mg aspiryny i echo serca.
Dobrze, doktorze.
- Chwileczkę. - Przepraszam.
Czy to był zawał?
Nie wiem.
- Dowiemy się. - Hej.
- Słyszę was. - Tato.
- Jest w dobrych rękach. - Dziękuję.
Nic jeszcze nie wiedzą,
wciąż robią badania.
Adam, możesz porozmawiać z lekarzem?
Wiem, że Sarah tam jest.
Ale jesteś ekspertem w kryzysowych sytuacjach.
- Kochanie. - Cześć.
Nie musiałaś przychodzić. Julia przyszła.
Zadzwoń do mnie, ok?
Jak tylko z nią porozmawiasz.
Pa.
Nie mogę w to uwierzyć.
Wszystko będzie dobrze.
Jest w dobrym szpitalu.
Bardzo dobrym.
Nie stracił przytomności, więc nie ma się czym przejmować.
- Sarah tam jest... - Dobrze.
- Chcesz się czegoś napić? - Nie, dzięki.
Co tutaj robisz?
- Gdzie dzieci? - Przyszłam dla ciebie.
Joel wpadł do domu,
kiedy dzwoniłaś. Został z dziećmi.
Dobre było go znowu widzieć. Świetnie wygląda.
Wielokrotnie o tym wspominalaś.
Kristina mówiła, że spędził pół nocy
naprawiając hydraulikę w szkole.
Też o tym słyszałam.
Więc rozmawiacie ze sobą.
Nie zupełnie.
W którym szpitalu jest?
Sunrise.
Widziałam, jak na ciebie patrzył.
Wydaje mi się, że w końcu mu przechodzi...
Teraz jest już za późno.
Co to ma znaczyć?
Długo na niego czekałam.
Musiałam przestać czekać i żyć swoim życiem.
Znam ten typ faceta.
Wiem, że to frustrujące.
Ale mając kogoś takiego,
nie rezygnuje się z niego.
Może się tobą zajmę, co?
Po to tu przyszłam.
- Usiądź. - Nie muszę.
Przyniosę ci coś do picia. Co chcesz?
- Nie chcesz tego, prawda? - Na co masz ochotę?
Nic mi nie trzeba.
Jest w porządku? Nie za zimne?
Tak.
Wróciłyście na stare śmieci.
Na to wygląda.
Zatoczyłyście koło.
Co u ciebie?
Jak życie?
Życie?
- Chyba ok. - Tak?
A szkoła?
- Sam wiesz. - A przyjaciele?
Musiało być ci ciężko, zostali w Minnesocie.
Jest ok.
Po prostu ok?
Tak.
Ok.
Wstępne badania wykluczają zawał.
Dziękuję. Widzisz?
Znam swój organizm.
- Dobra robota, tato. - Mówiłem.
- Wychodzimy stąd. - Nie, jeszcze nie.
- Nie wypisuję pana. - Nie?
Wyniki EKG były w porządku,
ale czekamy na wyniki echa.
Nie rozumie pan.
Wypiłem za dużo martini
- i za szybko wstałem. - Posłuchaj go, tato.
Ile to zajmie?
Dla pewności, chcę aby jutro zbadał pana
nasz kardiolog.
Może zlecić kolejne badania,
koronarografię serca.
Co to takiego?
Wstrzykujemy płynny barwnik
do żył poprzez cewnik.
Zazwyczaj wkłuwamy się w nogę albo w krocze.
Nie zbliżysz się do mojego krocza.
- Jest taka możliwość. - Nie ma mowy.
Zaraz wracam. To niedobry moment.
Chcę porozmawiać z lekarzem.
Mama mnie prosiła.
Jest w porządku.
Powiedz mamie, żeby wyluzowała. Radzę sobie.
Nikt temu nie zaprzecza.
Powiedz mu, że chcą się dostać do mojego krocza.
- Czy to tata? - Chcę stąd wyjść.
Oczywiście, że tak. I zachowuje się jak tata.
Upewnij się, że słucha się lekarzy.
Muszę lecieć, pa.
- ... albo sam to wyrwę. - Tato.
Jeżeli wypisze się pan wbrew zaleceniom,
będzie pan musiał podpisać oświadczenie o odmowie leczenia.
Oznacza to, że bierze pan odpowiedzialność za ewentualne konsekwencje.
- Tato, przestań. - Nie!
Nie ma dyskusji.
Daj mi formularz.
Powiem ci, co zrobimy.
Wyjdę stąd.
I potem pójdę na wizytę do mojego lekarza.
Ale teraz chcę spędzić urodziny
- z córką w Vegas. - Uspokój się.
Świetnie się bawimy.
Myślisz, że będę spędzał swój czas
- w tym zapyziałym szpitalu... - Mów ciszej.
...z lekarzem, który ma 18 lat?
- Tato, przestań. - Oszalałeś.
- Przepraszam. - Idź po formularz,
albo sam to sobie wyrwę z przedramienia.
Proszę przynieść formularz.
- Pielęgniarka go wypisze. - Dziękuję.
Tato.
Poczta głosowa.
Nie odbiera, czy odzywa się poczta...
- Poczta głosowa. - Wyłączyła telefon.
- Nie ma sygnału. - Unika cię.
Jak mogła się ze mną rozłączyć?
Mogła, ja ją rozumiem.
Zaaranżowała wycieczkę do Vegas...
Nie mam kontaktu z ojcem.
Nie pogadasz o tym ze mną?
- Nie przekazujesz mi informacji. - O tym chcesz teraz rozmawiać?
Nasz ojciec jest w szpitalu
z najbardziej nieodpowiedzialną...
prawie najbardziej nieodpowiedzialną osobą.
Nawet nie wiem, w którym szpitalu jest.
W Sunrise.
Skąd wiesz?
Bylem kilka razy w szpitalu,
- kiedy byłem w Vegas. - Na przykład?
Raz bardzo się zatrułem jedzeniem,
- miałem brokat w oku. - Proszę z Las Vegas.
Raz miałem wysypkę od czyichś perfum.
Szpital Sunrise. Czyich perfum?
- Tancerki. - Wiesz co? To głupie.
Tata się osunął, jest w Vegas. Jedziemy.
- Jedziemy. Musimy zahaczyć o bankomat. - Spadamy stąd.
Nie idziemy do kasyna.
Co robimy?
Patrzymy, jak farba schnie.
Nie lubię metafor.
To nie jest metafora.
Naprawdę patrzymy, jak schnie farba.
Wiem, że to, co wydarzyło się w zeszłym roku było bolesne.
- Nasikali mi do manierki. - Wiem.
To było okropne.
To prawda.
To jeden z powodów,
dla których chcieliśmy stworzyć taką szkołę...
Żeby każdy się w niej dobrze czuł,
żeby nikt się nie bał.
Żeby nikt nie był szykanowany.
Nie chcemy, żeby ta szkoła była przeciętna.
Chcemy, żeby każdy czuł się w niej szczęśliwy.
Chcemy, że była wspaniała.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Powinniście mnie najpierw o to zapytać.
Nie będę chodził do tej szkoły.
Lubię patrzeć, jak schnie farba.
- Mogę wejść? - Hej.
Co słychać?
Jestem na ciebie zła, ale nie chciałam nic mówić,
ale nie chcę być pasywno-agresywna.
Czuję, że traktujesz mnie jak jakąś dziewczynę,
której nawet nie znasz,
dla której nie masz czasu.
Kocham cię i chcę z tobą spędzać czas.
Ranisz moje uczucia.
Jestem w ciąży.
O Boże.
Amber.
Co?
To dobrze czy źle?
Ty mi powiedz.
Ok.
Kto jeszcze wie?
Tylko ty.
Żartujesz?
O Boże.
Masz teraz czas?
Tak.
Zostanę tu.
Masz wino, albo...
Herbaty możesz się napić, nie?
To uspokaja ludzi.
Więc...
Herbata dla chłopca czy dziewczynki?
Wolne żarty. Obaj tu jesteście?
- Gdzie tata? - Powiedziałam, że sobie poradzę.
- Gdzie tata? - Śpi w swoim pokoju.
- Nie ma go tam. - Lepiej, żeby go tam nie było.
- Jeżeli tam jest, to mamy kłopoty. - Pukaliśmy do niego.
- Na pewno do właściwego pokoju? - Tu, nie?
- Jesteś pewna, że tam jest? - Obiecał mi,
że powie mi, jakby chciał gdzieś iść.
Nie wiem, gdzie może być.
- Tato. - Ok, już tego próbowaliśmy.
- Musimy się tam dostać. - Tato.
Poczekajcie chwilę. Przepraszam.
Martwimy się, że nasz ojciec stracił przytomność.
Może pani otworzyć drzwi? Dziękuję.
Może drzemie i ma zatyczki w uszach.
Może.
Nie jesteśmy przestępcami.
- Dziękuję. Tato? - Dziękuję bardzo.
- Hej. - Nie ma go?
- Nawet nie... - Pójdę po...
- Co do diabła, Sarah? - O co ci chodzi?
Myślicie, że powinniśmy się rozdzielić?
Szukajcie dymu z cygara i nasłuchujcie przekleństw.
Kazałam mu zostać w pokoju.
Zapytam ochrony hotelowej.
Mogą obdzwonić szpitale i komisariaty.
Nie ma potrzeby.
Spójrz tam.
Cześć, tato.
Patrzcie, kto przyszedł.
Co tu robicie?
To część urodzinowej niespodzianki?
Nie. To misja ratunkowa.
Miałeś być w pokoju.
Wypisałeś się ze szpitala wbrew zaleceniom?
- Napędziłeś nam stracha. - Nie chciałem cię budzić.
- Daj spokój. - Prestraszyłeś nas.
Czy możecie się uspokoić?
Ile razy mieliśmy okazję być razem w Vegas?
Nie jesteśmy tu razem. Idziemy.
- Chodź, tato. - Nie.
Zamierzam rozdzielić ósemki.
- Nie... - Przestań.
- Dość hazardu. - Przestań. Rozdzielam.
Chodźmy, tato.
Crosby, co się robi z ósemkami?
Rozdziela.
Hank zawsze mówi, że trzeba je rozdzielić.
Ok.
Niech się opłaci.
- Nie. - Hej...
- Idziemy. - Co z tobą, Adam?
Musimy go stąd zabrać.
Dzięki, że mnie wsypałaś.
To ja ci dziękuję, miałeś być w pokoju.
Martwię się o ciebie.
Zabieram cię do szpitala.
Prawie miałeś zawał.
Wcale nie.
To był incydent.
I już się skończył, ok?
Nie wracam do szpitala.
Powiem wam coś.
Dobrze mi idzie.
Wygrałem 2,5 tysiąca. Macie wybór.
Albo wracacie do Berkley, ale zostajecie ze mną.
Kupię wam żetony za 500 dolarów, co wy na to?
Zabawimy się, o ile nie będziecie rozmawiać o moim sercu.
- W porządku? - Tato...
Są moje urodziny.
- Zabawmy się. - Tato!
Mamy Kristinę, dobey stolik, grajmy.
Tato...
Skoro zostajemy, to zagrałbym w kości.
Czy po kilku rozdaniach możemy zmienić stolik?
Dlatego cię kocham. Siadaj.
Wchodzę po 10.
Spójrz na to.
Może jedno rozdanie?
- Czy ty... - Chyba się dobrze czuje.
Zagrajmy jeden raz.
- Tato, dobrze się czujesz? - Tak, wspaniale.
Ta rodzina jest chora.
- 23! - Tak!
Po równo. Pierwsze rozdanie.
Jest między linią 40 i 45 metra.
Sam bym ich wyminął.
Niech ktoś ich wyminie.
Hank, tu Sandy.
Otwarte, wchodź.
Co tam?
- Jak poszło? - Dobrze.
Spędziliśmy dzień w mieszkaniu.
Właśnie robi sobie przerwę.
Musimy pogadać.
Słuchaj, ta bielizna...
Nie mówiłem ci o Sarah.
Jest kimś więcej niż moją asystentką.
Spotykamy się.
Nie obchodzi mnie to.
Po prostu nie chcę widzieć jej bielizny.
- Mieszka z tobą? - Nie.
Dobrze.
Nie wiem co robić.
Z Ruby.
Nie umiemy ze sobą rozmawiać.
Denerwuje mnie, jak nikt.
NIe mogę jej znieść.
Wiem, jest wkurzająca.
Bardzo.
Prawdę mówiąc, nie musiałam przeprowadzać się do San Francisco.
Poprosiłam o przeniesienie.
Dlaczego?
Miała kiepskie towarzystwo w Minnesocie. Bałam się o nią.
Potrzebuję twojej pomocy.
Musimy razem ją wychować.
Po połowie.
- Zawsze tego chciałem. - Dlatego tu jestem.
Jestem za.
Co tutaj robisz?
- Gdzie dziś nocuję? - Tutaj.
Nie martw się. Nic się nie zmieniło.
Będziemy się dobrze bawić.
Jutro pojedziemy do Alcatraz.
- Pożegnaj się z mamą. - Dobranoc.
Przytul ją.
- Nie, nie trzeba. - Boże!
Powinna cię przytulić.
- Będę w swoim pokoju. - Ok.
A przy okazji, okno się nie otwiera.
Jestem w więzieniu.
Jutro zobaczysz więzienie
i poczujesz różnicę.
Okno się otwiera.
- Będzie w porządku. - Dziękuję.
Dzięki.
Nie mogłam się powstrzymać. To było zabawne.
Nienawidziłyśmy nauczyciela.
I tak zbliżyłyśmy się do siebie z Lauren.
Też nie lubiła nauczyciela.
W jakiś sposób, to że go nie lubiłam,
stało się głównym tematem.
Ale jak z przyjaciół stałyście się czymś więcej?
Jak do tego doszło?
Zrobiłaś pierwszy krok?
Chcę wiedzieć.
- Nie musisz mi mówić. - Jesteś taka miła.
- Proszę. - Jestem samolubna i nudna.
Przestań tak mówić.
Chcę o tym posłuchać. Stęskniłam się za tobą.
Poza tym to fajna odskocznia
od tego wszystkiego.
Ok.
Zawsze lubiłaś dziewczyny? Czy nadal podobają ci się faceci?
Jak to działa?
Nie wiem. Chciałabym móc to wyjaśnić.
Kochałam Alexa.
Niczego nie udawałam.
Niczego mi nie brakowało.
Było po prostu inaczej.
Steve'a też lubiłam.
O rany, Steve.
O Boże.
Tu się pokłóciliśmy.
- O rany... - Czas na zemstę!
- Jestem w ciąży, bądź delikatna. - O Boże.
- Naprawdę mi przykro. - Niezła wymówka.
- Kiedy o tym myślę... - Stare jesteśmy.
Jesteśmy dorosłe.
Będę miała dziecko.
Zdrówko.
Wiem, że ciężko jest
o tym mówić.
Rozumiem to.
Mamy potrafią być najgorsze.
Takie się wydają.
Ale myślę, że lepiej się poczujesz, jak jej powiesz.
Wiesz?
Chyba masz rację.
Pierwszy raz w życiu.
Nie myliłam się co do Steve'a.
Nic nie wiemy.
Adam i Crosby są w Vegas.
Nie odbierają. Nie wiem, o co chodzi.
Nie możemy nic zrobić, więc mama poszła spać.
Dzięki za pomoc.
Dzieciaki były grzeczne?
Tak.
Zadzwonię, jak się czegoś dowiem.
Nigdzie nie idę.
Dopóki nie dowiem się, co z Zeekiem.
Może będziesz musiała tam pojechać.
Chętnie zostanę z dziećmi.
Może będę musiała.
Co?
Chyba nic mu nie jest.
Chyba tak.
Zabiję go.
Nie wiedziałam, że jestem aż tak smutna.
Przepraszam.
Nie powinniśmy...
Wiem, przepraszam.
Pójdę już.
Przestraszyłeś mnie. Byłam przerażona.
Wiem, przepraszam.
To nic takiego.
Dziś po południu masz wizytę u doktora Gordona.
Jestem zmęczony.
Chyba pójdę się przespać.
Dopiero co wyszedłem z samolotu.
Umówiłam wizytę, więc i tak pójdziemy.
Mówimy o Ericu Gaynorze.
Tak, to zabójca. Nie nabierze się na to.
Super. Też mam kilka pomysłów.
Tak...
Porozmawiamy na spotkaniu o 15.00 i...
Wiesz co? Oddzwonię za chwilę.
Ok, dobrze. Dzięki...
Prawie się udało.
Dzień dobry, panie Jeffries.
Dzień dobry, pani Braverman.
Musimy poważnie porozmawiać.
Muszę pani coś powiedzieć...
Nikt tu nie wejdzie.
Obiecuję.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
- Serio? - Tak.
Naprawdę cię lubię. Chcę spróbować.
Zgadzasz się?
Lepiej do niego oddzwoń.
Zadziwiam sam siebie.
Max, zrobiłem ci niesamowitą kanapkę.
Nie musisz martwić się o dziadka.
- Wszystko z nim w porządku. - Ok.
Mówię ci, co za kanapka.
Szynka, ser, bez sałaty, bez majonezu, bez musztardy.
Odcięte skórki, pocięte w trójkąty, tak jak lubisz.
Nie potrzebuję drugiego śniadania,
bo nie bedę jadł go w szkole.
To pierwszy dzień w Akademii Chambers.
Wiem. Powodzenia.
Kolego.
Wiem, mama mi mówiła.
To będzie wspaniała szkoła, powinienem dać jej szansę.
Nie to chciałem powiedzieć.
Chciałem ci przypomnieć,
że twoja mama przez ostatnie 8 miesięcy
bardzo się napracowała, żeby stworzyć tę szkołę.
Musiała rozmawiać z urzędnikami, z burmistrzem.
- Bob Little jest chamem. - Tak.
Wiesz co?
A twojej mamie udało się go przekonać, żeby otworzyć szkołę.
Pozyskała 39 uczniów.
- 38. - 39.
Trzydziestu ośmiu. Nie jestem uczniem Akademii.
Posłuchaj.
Mama poświęciła całą swoją energię,
kiedy nie zajmowała się tobą ani twoją siostrą,
żeby spełnić marzenie twoje i innych dzieci.
Rozumiesz?
Ta szkoła nie jest dla mnie.
Wkładaj buty i pakuj książki.
Idziesz dziś do szkoły.
Nie dla siebie, dla swojej mamy.
Alcatraz.
Myślę, że to dobra wycieczka.
Chyba nie było najgorzej.
Może jej się nie podobało, ale...
Ciężko stwierdzić?
Nikomu nie stała się krzywda, więc...
- Nikomu? - Tak.
Jesteś dobrym ojcem, spisałeś się.
Nie wydaje mi się, ale staram się.
A teraz będzie tu mieszkać.
Nie mówiłem ci o tym.
Sandy chce, żebyśmy dzielili się opieką po połowie.
- Ruby będzie tutaj... - Co?
- Coś mnie ominęło? - Nie mówiłem ci.
- Kiedy to ustaliliście? - Sandy...
Rany.
Nie radzi sobie, więc zgodziła się na dzieloną opiekę
i potrzebuje mojej pomocy, więc...
Tak będzie najlepiej dla Ruby.
Nie masz nic przeciwko, prawda?
Nie, przepraszam, jestem zaskoczona.
- Dobrze dla Ruby. - Wiem.
I dla nas też.
Myślę, że...
Myślę, że będzie dobrze.
Trochę dżemu.
Nie lubię, kiedy moi pacjenci upadają.
Nie chcę, abyś obijał sobie czaszkę o asfalt.
Nadal nie wiemy, co spowodowało upadek.
Nie lubię niewiedzieć.
Powinniśmy to sprawdzić.
Chcę zajrzeć i sprawdzić,
co się dzieje.
Jeżeli to zator, to sobie poradzimy.
Jeżeli są jakieś komplikacje, to też sobie poradzimy.
Miłego pierwszego dnia.
Cześć. Jak się macie?
Witamy w Akademii Chambers.
Max Braverman, witamy w Akademii Chambers.
- Jak się masz? - Cześć.
Wchodź.
Wszystko w porządku?
Jesteś trochę ciepła.
Długi weekend.
Nic mi nie mów. Żałuj, że nie widziałaś...
To było szaleństwo.
Dziadek siedział koło mnie.
A potem znalazł się na podłodze.
- O Boże. - A potem przyjechali chłopcy.
Nie chciał słuchać lekarza w Vegas.
- Rany... - Może to nie było nic poważnego.
Imprezowaliśmy całą noc,
wszystko wydawało się ok.
Podobno miał incydent.
To nie był zawał.
Ale też nie było to nic.
Wyjdzie z tego.
Jestem w ciąży.