Lauren...
-Dolatujemy? -Tak.
-Opada. -Teraz lepiej?
Nie, wyżej z tej strony.
WITAJ W DOMU, HADDIE
Przywiąż to mocniej.
Mocniej się nie da.
Nie musi być idealnie.
Haddi wraca na lato.
-Chcę, żeby było ładnie. -Urosłem 6 cm,
od kiedy ostatnio mierzyłem garnitur.
Tak?
Mój garnitur jest nieadekwatny.
-Potrzebuję nowego. -Po co?
-Na zakończenie roku. -My nie...
Chcę brązowy, Hank taki ma.
-Zgoda. -Kupimy ci brązowy.
-Brązowe są najlepsze. -Dobra.
Przyjechała Haddie!
Przyjechała twoja siostrzyczka!
-Cześć, mamo! -Jak się masz?
-Cześć! -Świetnie wyglądasz!
-Ma takie jasne włosy. -A któż to?
-Tęskniłeś? -Nie, ale powiem, że tak
bo wymagają tego
normy społeczne.
-Przepraszam. Witaj. -Ale się cieszę.
To moja najlepsza superprzyjaciółka, Lauren.
-Witaj w kalifornijskiej rodzinie. -Witamy.
Ja wezmę te walizki.
-Rozgośćcie się. -Max, pomóż mi z bagażami.
Nie mam ochoty.
SKLEP/WINDY
Sarah.
-Cześć! -Co tutaj robisz?
-Przyniosłem ci kawę. -Dziękuję.
Niezbyt dobra. Smakuje jak pieprz z mydłem.
-Cześć! -Cześć!
-Jak młody? -Jego stan jest stabilny.
Czekamy na wyniki badań, ale...
Dzisiaj czuje się lepiej.
Na pewno wydobrzeje.
Nie wierzę, że tu jesteś. Jechałam właśnie po rzeczy dla Amber.
Ja pojadę, a ty idź do szpitala. Czego potrzebujesz?
-Nie trzeba. -Nalegam.
Muszę jej kupić bieliznę.
W takim razie cię zawiozę.
Czemu tutaj jesteś?
Pomyślałem, że zostanę.
-Dopilnuj roboty. -Jutro przywiozą uchwyty.
Co z podłogami? Możemy je układać w tym tygodniu?
Tak, zajmę się tym.
Teraz skupiamy się na podłogach.
Wszystko w porządku?
Tak.
Mój syn wygrał konkurs na najlepsze wypracowanie w szkole.
-Gratulacje, stary. -Dzięki. On bardzo...
-Nie było mu łatwo. -Słuchajcie!
Daj spokój.
Syn Joela wygrał konkurs na najlepsze wypracowanie.
Joel ma syna geniusza.
Dziękuję. Wracajcie do pracy.
Jesteś zwolniony.
Nałóż więcej z przodu.
Robię od prawej do lewej.
-Jeszcze tutaj. -Dostałam wiadomość
od pani McKindall!
Co tym razem zrobiłem?
Cofną mnie do trzeciej klasy?
Brałeś udział w konkursie na wypracowanie?
Czemu pytasz?
Bo zająłeś pierwsze miejsce
-w całej szkole. -Naprawdę?
-Wygrałem? -Tak.
Wygrałeś!
-Brawo! -Super!
-Będziesz je czytał na głos. -Przed kim?
Przed całą szkołą na apelu w środę.
Nie zrobię tego przed wszystkimi.
Świetnie ci pójdzie!
-Nie mogę. -Będzie świetnie!
Musisz to zjeść. Za mało jesz.
Sama zjedz.
-Zobacz, jakie grudy. -Proszę cię.
Nie zmuszaj mnie, żebym karmiła cię łyżeczką.
Przestań, brzuch mnie boli, kiedy...
-Leci samolocik. Za mamusię, za... -Nie...
-Nie, proszę. -Użyjemy starej sztuczki.
Nieźle się urządziłeś.
Przybyłeś Ty jesteś...
Jesteś tu
Oczywiście, jestem twoją matką, czyżbyś zapomniał?
Dzień dobry,
miło panią w końcu poznać. Mam na imię Amber.
Miło mi.
Skąd znasz mojego syna?
-Dasz radę? -Tak, spoko.
Sporo tam napakowałam.
To chyba mój autobus.
Porzucasz mnie.
Spędzę lato w suterenie u mamy.
Wymarzone wakacje.
Mówiłam, że zapraszam cię...
-Wiem. -...do Portland.
Nie mam pieniędzy ani samochodu.
Wymyśl coś. Pogłówkuj.
Portland czeka.
Chyba będę już wsiadać.
-Dobrze. -Świetnie.
-Na razie. -Pa.
Drew! Kocham cię.
Myślałem, że...
Moje chłopaki.
Gdzie tragarze?
Ci od przeprowadzek?
-Nie potrzebujemy ich. -Mówiłem ci.
Mieliśmy nosić pudła.
A tu nadal są meble.
Nie będziemy tego nosić.
Mamy delikatne ręce.
Bzdura, wyniesiemy je razem.
-Będzie świetny ubaw. -Crosby!
Patrz, co znalazłam.
Uwierzyłbyś? Tyle lat był upchnięty gdzieś na strychu.
Jak go znalazłaś?
Co to jest?
Twój gliniany domek dla ptaków, z plastyki w szóstej klasie.
Spójrz, „Crosby Braverman”.
Twojemu bratu nie szło dobrze
na plastyce...
Nie miał weny...
Między innymi.
...więc matka artystka próbowała go zmotywować,
mówiąc o wyzwoleniu się...
-Miałeś trudności w nauce. -...trzy dni później wrócił z tym.
-W nowym domu nie ma miejsca. -Śliczny.
Zabieraj łapy.
Zatrzymam go na zawsze.
No proszę,
jaki wrażliwy.
Masz problem z wrażliwością?
To piękny domek dla ptaków.
-Ja... -Niezwykle kobiecy.
Idziemy chłopcy. Co wy na to?
Jedno badanie za drugim. Co za strata pieniędzy.
Jest trochę poobijany, ale nic mu nie jest.
Powinnaś go widzieć po tym, jak spadł z roweru, gdy miał 16 lat.
Myślę, że tu chodzi raczej o możliwość wewnętrznego krwotoku.
Więc robią te badania, żeby się upewnić.
Od jak dawna chodzisz z Ryanem?
Chodziliśmy przez jakiś czas przed jego trzecim wyjazdem do Afganistanu,
A potem jeszcze trochę.
Nie wyszło wam?
Nie do końca.
-Przepraszam, pani York. -Tak?
Przepraszam, chodziło mi o Amber. Potrzebuję podpisu.
-Pani York? Jesteś żoną mego syna. -To...
skomplikowane.
Albo jesteś jego żoną, albo nie.
Nie, byliśmy...
-zaręczeni. -Jak to?
Mówiłaś, że jesteś jego żoną.
Jesteś wymieniona jako jego beneficjentka.
Jak to załatwiłaś?
-O mój Boże. -Co?
-Straszny był z ciebie pulpet. -To niegrzeczne.
Nie wierzę, że mama zrobiła tu sobie biuro wyborcze.
-To mój pokój. -Moja nie rusza się z kanapy,
-i to jej wystarcza. -Twoja mama jest fajna.
Jest niesamowitą artystką...
Można by polemizować.
Fajnie, że wszystkich poznasz.
Myślę, że cię polubią.
W końcu jestem twoją superprzyjaciółką.
Nie mogę, przepraszam.
-Nie. -Wiem.
Nie przestaną cię przecież kochać.
Wiem.
Więc czego się boisz?
Nie wiem.
Wiem, jestem głupia.
Cieszę się, że jestem twoją superprzyjaciółką.
Powiesz gdy będziesz gotowa. Zrób to dla siebie, nie dla mnie.
Widzisz? Jesteś moją superprzyjaciółą.
Muszę znaleźć moje książki.
-I nie ma... -Wynocha!
-Pukać nie umiesz? -Przyjechałaś
-i książki znikły.
Więc zakładam, że ty lub Lauren musiałyście je przełożyć.
Idę tyłem. Zwolnij.
Podnieść czy opuścić?
-Podnoszę. -Podnosisz?
-Nie da rady, opuszczę. -Nie.
-Opuszczam. -Obróć go pionowo.
Miałeś go obrócić do pionu.
Masz szczęście, że nie urwało poręczy.
Potrzebujemy tragarzy.
Szkoda, że nie wylądował
na tym głupim domku dla ptaków i nie załatwił go raz a dobrze.
Masz jakąś obsesję na punkcie tego domku. Dziwnie się zachowujesz.
-Bo to nie ja go zrobiłem. -Co ty gadasz?
Ukradłem go. Mój pękł w piecu.
Ten zrobiony pod okiem mamy,
z którego jest tak dumna.
Pamiętasz tę dziewczynkę z sąsiedztwa, Carol Barker?
-Carol Barber. -Właśnie tę.
-Końskie zęby? -Tak.
-Warkocze? -Mamy te same inicjały.
Więc wziąłem jej domek.
To jej domek.
-Pięknie. -Zawsze gdy chciałem się przyznać
mama tak się ekscytowała tematem.
I spirala kłamstwa się nakręcała.
Ukryłem go na strychu.
A teraz go znalazła.
Nie chcesz, by mama myślała, że całe twoje życie to kłamstwo.
Więc mam nie wspominać o domku,
-który ukradłeś Carol Barber. -Co jest?
-Wiesz, co mi to przypomina? -Co?
Jak zjeżdżaliśmy po schodach. Pamiętasz?
Tak.
Najpierw były zapasy.
-A potem sanki. -Byliśmy sławni!
Okropnie tu bez mebli.
To szokujące.
Pusto tu, nie podoba mi się.
Wkurza mnie, że jednak to zrobili.
Nie sądziłem, że tata się na to zgodzi.
Też miałem taką fazę.
Ale mi przeszło. Przeszedłem wszystkie osiem.
Mam dużo dobrych wspomnień z tego domu.
I liczyłem na więcej.
Że Nora będzie nocować w domku gościnnym.
Albo że Haddie weźmie tu ślub.
Skoro mowa o wspomnieniach, chcesz zjechać ostatni raz, staruszku?
-Tam jest. -Cześć.
-Nie idźmy tam -Chcesz, żebyśmy...
-Atmosfera jest trochę napięta. -Co się dzieje?
Mama Ryana tam jest. Nie życzy sobie, żebym rozmawiała z lekarzem.
Zaznacza swoje terytorium.
-Mam z nią porozmawiać? -Lepiej nie...
-Mogę coś powiedzieć... -Hank!
-Może jeśli facet... -Nie.
-Chwila, wciaż tu jesteś? -Tak, zostaję.
Hank po prostu zostaje.
Przyniosłem ci wodę witaminizowaną. Pewnie jesteś odwodniona.
Dużo wody straciłaś...
-Dzięki. Słuchajcie. -...płacząc.
Lepiej, żebyście poszli do domu.
Nic mi nie jest,
-chcę tylko przy nim zostać. -Dam ci klucz do hotelu.
-Dzięki. -Dzwoń o dowolnej porze.
Będzie dobrze. Mówiłem ci.
-Nie dałabym rady bez ciebie. -Tak, ale...
Wszystko się udało.
-Gotowy? Mam cię popchnąć? -Gotowy.
Na raz, na dwa! Jazda!
-I wylądował, to niewiarygodne! -Tak to się robi!
Niewiarygodny finisz.
A oto Crosby Braverman...
młodszy i głupszy z braci.
-Podchodzi do zjazdu. -Geniusz!
Przed państwem Crosby Braverman! Trzy dwa jeden!
Nic ci nie jest?
Co tu się, do diabła, wyprawia?
-Ni ci nie jest? -Co wy robicie?
-Ja nic nie zrobiłem! -Coś ci się stało?
-Nie wiem, chyba tak. -Przyniosę lodu.
-Moje ramię. -Mam do ciebie pytanie.
Co z tobą nie tak, do jasnej cholery?
-To był jego pomysł. -Skarżypyta.
-Powiem jej o budce dla ptaków! -Nie!
-Jak idzie przeprowadzka? -Jakoś idzie.
W tym wielkim starym domu jest więcej rzeczy, niż sądziłem.
-Co u ciebie? -Dobrze.
Cieszę się, że jesteś w domu.
Gdy tu jesteś, wszystko jest na swoim miejscu.
-Tato... -Nie będę się rozklejać.
-Przestań! -Od razu mi lepiej,
zwłaszcza przy tej przeprowadzce...
A gdybyś tak częściej się odzywała?
-Daj spokój, dzwonię co chwilę. -Nie chcę zrzędzić.
Jak Lauren podoba się okolica?
-Bardzo. -Tak?
Oprowadzałaś ją?
-Tak, jest pod wrażeniem. -To dobrze.
Wydaje się fajna.
Jest bardzo fajna.
Nigdy wcześniej nie znałam kogoś takiego,
ona mnie rozumie i pokazuje nowe rzeczy.
Sprawia, że staję się lepszą osobą.
Ma na mnie dobry wpływ, to ważne.
To dobrze. Przyjaźnie ze studiów
czasem zostają na całe życie.
To wspaniale, Haddie.
Super, że tak szybko znalazłaś dobrą przyjaciółkę.
Też się cieszę. Będziemy na górze.
Dobra.
Kocham cię, tato.
-Potem pogadamy. -Na razie. Kocham cię.
Powodzenia z przeprowadzką.
-Trzymasz? -Tak.
Dlaczego to musi być...
-Uważaj na drzwi. -...takie ciężkie.
-Odlane z żelaza. -Ostrożnie z tym.
-Ma wartość sentymentalną. -Spoko.
Na jak długo mnie potrzebujesz?
Aż wszystko będzie spakowane
i załadowane, a potem rozładowane i rozpakowane.
Ostrożnie!
-To lato jest beznadziejne. -O czym ty mówisz?
Muszę to postawić.
Czemu to lato jest takie złe?
-Co z twoją dziewczyną? -Spędza wakacje w Portland.
-To jedź do niej. -Nie mogę. Jestem bez grosza.
Wątpię, czy zechce mnie widzieć.
Powiedziała, że mnie kocha, a ja tylko się głupio gapiłem.
A teraz całe lato koczuję u mamy na kanapie.
Spoko. W porządku.
Dla najlepszego tragarza przewidziano nagrodę.
Nagrodę!
Twój szczęśliwy pierwszy dolar?
-Co powiedziałeś? -Nic.
A kogóż to moje oczy widzą? Pani York. Usiądź.
Proszę posłuchać...
w szpitalu powiedzieli, że mogę go zobaczyć
tylko jeśli jestem krewną.
Dlatego powiedziałam, że jestem jego żoną.
-Chciałam to pani wyjaśnić. -Dobrze. Dziękuję.
-Dzień dobry, podać coś? -Poproszę kawę na wynos.
A dla mnie jeszcze jedną, dziękuję.
Muszę prosić o zgaszenie papierosa. Tutaj nie wolno palić.
Kalifornia.
Co ty tu jeszcze robisz? Przesiadujesz w hotelu?
Jestem tu, dopóki Ryan leży w szpitalu.
Wyczekuję.
W piątek go wypisuję.
Zabieram go do Wyoming.
Chcę z nim tylko porozmawiać, upewnić się,
-że tego chce i... -Czemu wszyscy chcą rozmawiać z tobą?
Ci wszyscy lekarze i pielęgniarki chcą rozmawiać z tobą.
Jestem jego matką. Ty nie jesteś nawet dziewczyną.
Więc może teraz ja zajmę się jego sprawami?
Dobrze. Ja tylko chcę mieć pewność, że jego zdanie
też zostanie wzięte pod uwagę, rozumie pani?
Raczej nie pozostaje mu wiele opcji.
Został zwolniony z armii.
Co takiego?
Nie wiedziałaś?
On nie ma złamanego grosza, skarbie.
Ładny.
-Chcesz przymierzyć niebieski? -Nie, ten mi się podoba.
-W porządku. -Chcę ten. Przepraszam,
-panie krawiec? -Max, to niegrzecznie.
-Słucham. -Wcale nie. Jest krawcem.
-Weźmiemy brązowy. -Jak dwie dziewczyny się całują,
to znaczy, że są lesbijkami? Tylko mnie nie ukłuj.
Co takiego? Czemu o to pytasz?
Haddie i Lauren się całowały.
-Haddie i Lauren... -Tak.
-Całowały się jak w... -Nie ukłuj mnie.
Czasem dziewczyny, jak się przyjaźnią, to całują się po przyjacielsku...
Chcę bordowy krawat, jak Hank.
To przyjaźń.
-Wyjaśnij mi... -Ten będzie dobry.
Kochanie...
Jak się całowały? Synku?
„Babcia myślała, że oszalał.
Raz miałem kłopoty, przez kłótnię z siostrą, bo to wariatka.
Mama kazała mi za karę pomagać dziadkowi w naprawie Pontiaca.
Ale okazało się, że to żadna kara.
To było najlepsze,
co mnie w życiu spotkało.
Nauczyłem się wszystkiego o wozach, gdy wciąż nimi były, jak mówi dziadek.
Wysłuchałem wielu opowieści dziadka o Wietnamie
i jak Asy z Oakland zaprzepaścili
szanse na zostanie mistrzami.
Pokazał mi też pięć strategii,
na wyciągnięcie dziewczyny na randkę.
Pontiac jest już prawie gotowy. Wygląda pięknie.
Jak najładniejsza dziewczyna, jak mawia dziadek.
Wiem, że powinienem się cieszyć i być dumnym, ze nam się udało,
ale tak naprawdę jest mi smutno,
bo ten samochód zmienił ciężki rok w moim życiu
w całkiem znośny.
Dobra wiadomość jest taka, że dziadek ma na oku mustanga z 68 roku,
który, według niego, zawróci mi w głowie
i już się nie mogę doczekać.”
Dobra, dzieciaki. Nowe zasady gry.
Znajdźcie jak największy kubek
i naładujcie tyle dodatków, ile tylko chcecie.
Kto za 20 minut nie będzie w śpiączce cukrzycowej, przegrywa. Jasne?
Jasne.
Biegnijcie.
Co za dzień.
To było jak marzenie.
Co za doświadczenie. To było wspaniałe.
On jest niesamowity.
-Taki dojrzały. -Tak dobrze przygotowany.
W czasie tej przemowy widać było, jak przybywa mu pewności siebie!
Wydoroślał
w czasie tej przemowy.
To było miłe.
To jak prosić się o ból brzucha.
-Nie rozumiem ruchu drogowego. -Nie?
Gdyby wszyscy docisnęli gaz,
to byśmy ruszyli.
Wiem, duży ruch.
Powinniśmy pomówić o wielkim pomidorze, który pojawia się w pokoju,
gdy tylko się ostatnio spotkamy.
O pomidorze?
Wiesz, to takie powiedzenie.
Pomidor w pokoju.
-Chyba masz na myśli słonia? -Nie, ale...
-Tak się mówi.
-Naprawdę?
-Przepraszam. Pomidor w pokoju. -Chcę wiedzieć, co myślisz.
To wszystko. Otworzyłem się przed tobą.
-To nie było łatwe. -Wiem.
-Było ciężko. -Wiem.
To najtrudniejsze, co w życiu zrobiłem.
Pomyślałem, że gdybyś chciała spróbować jeszcze raz,
to jestem gotów na wszystko. Muszę tylko to wiedzieć.
Dużo o tym myślałam.
To jest skomplikowane,
ponieważ
dobrze nam się razem pracowało i wiem, że nie powinnam tak mówić,
ale martwi mnie sprawa
twojego zespołu Aspergera.
Czasem nie umiesz nawet na mnie spojrzeć.
Patrzę na ciebie.
Ale trudno ci to przychodzi, a ja potrzebuję komunikacji.
Wiem, że nad tym pracujesz i bardzo to doceniam.
To nie byłaby drobnostka
spróbować ponownie. To byłaby...
poważna sprawa.
Tak, rozumiem.
Sama już nie wiem.
Nie dowiemy się, póki nie spróbujemy, a wtedy ryzykujemy wszystko, co...
Wiesz, co mam na myśli?
Chyba tak.
Jedziesz ze zbyt małą prędkością.
Za to też można dostać mandat.
Nie zwróciłam uwagi.
Cześć.
-Jak się czujesz? -Świetnie.
-Dobrze wyglądasz. -Dzięki.
Twoja mama mi mówiła, że zwolnili cię ze służby.
Co się stało?
Byłem głupi. Imprezowałem całą noc.
Rano miałem stawić się na manewry.
Prowadziłem ciągle napruty...
Rzuciłem okiem na telefon
i przejechałem na czerwonym, skręciłem, żeby nie wjechać w SUV-a.
Zaliczyłem dachowanie. I wylądowałem tutaj.
Bohater wojenny, którego chciałaś ratować.
Przykro mi.
Miło się zachowali. Dali mi zwolnienie z przyczyn zdrowotnych,
a nie dyscyplinarne...
Co teraz zamierzasz?
Coś wymyślę.
Twoja mam powiedziała mi, że wracasz z nią do Wyoming.
To prawda?
Tak.
Chciałabym zrozumieć. Zawsze mi mówiłeś,
że nienawidzisz tego miejsca i nie chcesz tam nigdy wracać.
-Naprawdę tego chcesz? -Nie mam innych opcji.
-Ale... -Nie.
Chodź tutaj.
Nie ty musisz to naprawić.
Ja muszę się tym zająć.
Nie ty.
-Nadal za tobą tęsknię. -Myślę o tobie codziennie.
-Nie boli? -Nie.
Nie powiesisz tego.
Właśnie że tak, ja to zrobię.
Zrobię kolorowe odbitki i porozwieszam domu.
-Po całym domu? -Postawię billboard przed domem.
Jestem z ciebie dumny. Kocham cię.
Już dawno powinniście spać.
Dobranoc. Dobrze się spisałeś.
-Ja to zabiorę. -No dobrze.
Dobra, kochanie.
-Nie idź. -Jest już bardzo późno.
-Już dobrze. -Czemu musisz iść?
Bo już na mnie czas.
To był wyjątkowy dzień, ale...
-Zostań. -już się skończył.
Nie był wyjątkowy! Tak powinno być zawsze!
-Zostań tu, tato, proszę! -Muszę isć.
-Skarbie... -Nie powinieneś tam wrcać.
-Muszę iść. -Zostań.
-No już. -Nie, zostań.
Nie idź, tato! Proszę! Zostań tutaj ze mną.
-Już dobrze. -Zostań, proszę.
-Zostań, tato. -Położę cię spać.
-Na zawsze, proszę. -Położę cię do łóżeczka.
No chodź.
Naprawdę nic mi nie jest. Przysięgam.
-Do zobaczenia wkrótce. -Trzymaj się.
Trzymaj się.
Gdy przychodziłaś na świat, twoja mama miała
bardzo długi i ciężki poród.
Można powiedzieć, heroiczny.
Coraz więcej Bravermanów wchodziło do sali porodowej.
Aż w końcu twój tata krzyknął na cały głos:
„Żadnych Bravermanów w sali porodowej!”.
I wszyscy byli w szoku, bo nigdy wcześniej nie podniosłem głosu
na żadnego z nich.
Pomyślałem: „Czy aby nie przesadziłem?”.
I wtedy twój dziadek odciągnął mnie na bok
i powiedział: „Synku, masz rozpięty rozporek”.
Spojrzałem w dół i faktycznie,
Stałem przed bandą Bravermanów z rozpiętym rozporkiem.
Wtedy po raz pierwszy powiedział do mnie „synku”,
tak jak mówi do własnych synów.
A co z facetem z igłą?
Tutaj musimy przerwać, kochanie.
W porządku.
Chodziliśmy z mamą
na kurs przygotowujący do porodu naturalnego
bez środków znieczulających.
Zajęcia trwały pół roku,
ale gdy tylko mama poczuła pierwszy skurcz,
powiedziała: „Dajcie mi znieczulenie... Ale już”.
Jest taki lekarz, który podaje znieczulenie.
To jego jedyne zadanie.
Przyszedł i zrobił jej zastrzyk.
Wracał potem sprawdzać, jak się czuje. Za każdym razem gdy przychodził,
patrzyła na niego i mówiła:
„Tak bardzo cię kocham.
Jesteś cudownym facetem”.
Ja tu przechodzę 40-godzinny, ciężki poród z tą kobietą,
a on daje jej jeden zastrzyk i ona go kocha.
Wnuczku,
-ostrożnie z tym. -Rozumiem.
-To ważne drobiazgi. -Spoko.
-Zeek? -Zobacz...
-Co? -Puść chłopaka do domu.
Dość już zrobił.
O czym ty mówisz? On to uwielbia. Uwielbiasz to, nie?
Jestem zachwycony.
-Widzisz? -Wygląda na zachwyconego.
Zrób sobie przerwę.
Odpocznij. Zasłużyłeś.
Z Adama żaden tragarz.
Dzięki za...
A Crosby, zrobił sobie krzywdę podczas pajacowania.
Więc walkowerem zdobywasz nagrodę dla najlepszego tragarza.
Dziękuję.
Wygrałem szczęśliwego dolara?
Szczęśliwego dolara? Trafiłeś kulą w płot.
Co?
-Co masz na myśli? -Chodź.
Co?
Nie rozumiem.
Teraz możesz jechać do dziewczyny do Portland.
-O rany. -No dalej.
-Nie mogę. -Na co czekasz?
-Ale jak to? -Weź go na przejażdżkę.
Nie mogę wziąć samochodu.
Wiesz co?
Zdradzę ci tajemnicę.
Tak naprawdę nie jesteś zbyt dobrym tragarzem.
Ale od początku miał być dla ciebie.
Należy do ciebie.
Baw się dobrze.
-Dziękuję. -No odpalaj.
Nie wiem, co powiedzieć!
Unikaj wypadków. I żadnych mandatów.
-Pa. -Pa.
Kiedy nie jesteś wrzodem na tyłku, to całkiem miły z ciebie facet.
-Co ty powiesz? -Jesteś gotowy?
Sam nie wiem.
Ja też nie.
Hej, córciu.
Cześć.
-Co słychać. -Mogę wejść?
-Pewnie. -Mogę z tobą posiedzieć?
Tak.
Zadomowiłaś się.
Mam twoje znaki.
-Gapią się na mnie. -Wybacz.
Nie ma Lauren?
Poszła biegać.
To naprawdę irytujące.
Popisuje się.
Jest wspaniała. Dobry z niej dzieciak.
Jest niesamowita.
Chciałam, żebyś wiedziała, że...
masz moje wsparcie.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Jeśli zechcesz porozmawiać...
Niech zgadnę, rozmawiałaś z Maxem.
-Powiedział... -Nie byłam pewna,
co widział.
Czy cokolwiek widział...
Czyli jesteście z Lauren...
Chodzimy ze sobą.
Oczywiście zamierzałam ci powiedzieć.
Wiem, że jesteście bardzo otwarci
i tacy liberalni i w ogóle.
Ale wiem również, że chcecie, by wasze dzieci
miały określony standard życia. Nie chciałam was wystraszyć,
czy sprawić, żebyście się nieswojo czuli, bo nic się nie zmieniło.
Haddie, czym niby wystraszyć?
Ależ nie, kochanie.
Nigdy nie byłabym na ciebie zła, że idziesz za głosem serca.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
Naprawdę.
-Kocham cię bez względu na wszystko. -Ja ciebie również.
-Przytul się. -Dzięki.
Dzień dobry, panie Braverman.
-Mów mi Adam. -Cześć, Adam.
-Jak się biegało? -Dobrze.
Powietrze jest tu wspaniałe.
I niezłe wzgórza, nie?
-Weź sobie wody. -Dziękuję.
Dziękuję, że jesteś taką dobrą przyjaciółką dla Haddie.
Dobrze jest wiedzieć,
że ma na kim polegać.
Uwielbiam Haddie. Jest wspaniała.
Test ciążowy
-Nie wiąż jak pierdoła. -Chłopaki!
-Co? -Patrzcie, co znalazłem!
Poćwiczymy bejsbol.
Wciągać rękawice. Gramy w bejsbol.
-To ta? -Co ty robisz?
-Tak. -To moja, nie rób jaj!
-Ty mi ją dałeś. -Chodźcie!
-Gotowy tato? -Gotowy.
Co jest?
Serio?
Nadal mamy pomidora w pokoju?
Żadnych pomidorów,
a ja na ciebie patrzę.
Idziemy. Chyba naciągnąłem mięsień.
Dasz radę? Może mama ci pomoże z tamtej strony?
Bardzo śmieszne.
-To się łączy tutaj. -Ostrożnie. O rany!
-Zróbmy tak. -Pomogę wam z...
-Wygląda nieźle. -Idealnie, dzięki.
Wygląda świetnie.
Potrzeba jeszcze jednego.
-Fajnie. -Potrzeba krzeseł.
O tak, potrzebujemy krzeseł.
-Dobra... -Sama nie wiem...
Jesteś perfekcjonistką.
Powieśmy to tu.
No dalej!