Trzeba było zerwać.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Wyceniam to na 12 000.
Za to, żebyśmy mogli się ponownie wprowadzić?
Cześć, szukasz Natalie?
Pomimo tego, co zrobiłem, wciąż tu jesteś.
Nie chcę cię odpychać, za bardzo lubię być koło ciebie.
Mnie też było ciężko w szkole.
Nie aż tak.
Myślimy o założeniu szkoły.
Chcę, żebyś nią kierował.
Czy próbujemy do siebie wrócić?
Nie, nie pracujemy nad naszym związkiem.
Max.
Jesteś faszystką z samochodem-gratem, który śmierdzi jak burito!
Faszystka to przesadza. Przykro mi, że się denerwujesz.
Max, przepraszam!
Wiem, że jesteś zdenerwowany, ale nie skończyłeś pracy domowej.
-Nie. To nie ma znaczenia, bo... -Ale taki był plan.
-Zrób to tutaj. -...typowe zadanie
to 25 problemów.
Ale dzisiaj pan Wolpert, łysiejący dupek...
-Masz rację. -...dał nam 35 problemów,
czyli o 10 za dużo, więc nie zdążyłem.
-Weź głęboki oddech. -Mam gdzieś...
Rozumiem.
...pociąg na stacji Crestline...
Musisz to robić. To część planu.
...i pozostałe 34.
Przepraszam.
-Podnieś to, przestań! -Podniosę.
-Naprawdę przepraszam. -Wiem.
To frustracja, wiem.
Tak, jestem sfrustrowany.
Ona zmienia ci rozkład?
-Cóż... -Niefajnie.
-Tak, zmieniła. -To niefajne.
Dorośli ciągle to robią.
-Tak. -Robią takie głupoty.
Ale musisz jakoś sobie z tym radzić.
-Mamy studio od 15 do 17. -Chcesz go.
Tak, mam do niego prawo jako obywatel.
Ale jedna z zasad wymaga, byś odrabiał pracę domową.
To zasada. Więc może zrealizujemy plan B:
najpierw odrabiasz pracę domową, a potem robimy swoje.
Jeśli zajmie to 30 minut, zostaniemy w studiu 30 minut dłużej.
Jeśli 40 minut, zostaniemy 40 minut dłużej.
Umowa stoi?
Stoi.
Tak będziemy robić.
Nie chciałem przewrócić lampy.
Wiem, w porządku.
Dzięki.
Kup odświeżacz powietrza do samochodu.
Tak, śmierdzi jak burito.
Dzięki.
Jak dwie krople wody.
Mówią, że muszę zerwać całą podłogę
i wszystko wymienić.
Każda kolejna oferta jest gorsza.
Za każdym razem wołają więcej.
Będę szczery, Joel. Mam problem z kasą.
-Nie mam kasy. -Łapię, o co chodzi.
Wiesz, że masz tutaj stojącą wodę?
-Jest taki typ wody? -Tak.
-Więc... -Tak, po prostu tam jest.
-Skąd się wzięła? -Nie wiem.
Z ogrzewacza wody, który kazałem
-tu przenieść. Pamiętasz? -Tak.
Dobrze. Wystarczy małe pęknięcie w dowolnym miejscu.
Nawet nie zauważysz,
a będziesz miał powódź.
Gdybym mógł cofnąć się w czasie, posłuchałbym cię.
Słowo daję. Ale muszę wiedzieć:
czy oni mnie naciągają?
Totalnie.
Nie musisz wymieniać całej podłogi.
-Naprawdę? Świetnie. -Tak.
Tę część do tego miejsca tak.
A potem to tylko drewno. Oczyścić, odplamić, zabezpieczyć.
Da się zrobić. To nie jest mała robota.
Ale też nie ogromna.
Czyli jeden albo dwóch kolesi dadzą radę to zrobić?
Jeśli podciągną rękawy...
-Jeden koleś. -Jeden?
Tak.
A jeśli znałby kogoś znającego się
na podłogach, kto by mu pomógł?
Tak, ale pewnie lepiej dla tego kolesia,
żeby pojechał do sklepu,
potem wszedł na YouTube, obejrzał film i sam to zrobił.
Bo wtedy będzie wiedział.
A potem dobrze by było,
żeby sprawdził tę robotę ktoś,
kto zna ten dom na wylot.
Crosby.
Co? Myślałem, że...
-To z pracy. -Odbierz.
Odbierz.
Powodzenia. Daj znać, jak poszło.
Powodzenia z tą rozmową przez telefon.
Wierzę w ciebie.
Będę tutaj.
ASTRONOMIA
Cześć.
Jak leci? Stresujesz się?
Po prostu się uczę.
Naprawdę nie będziesz się odzywać? Stoję tu.
A ty naprawdę będziesz udawać, że nie przespałaś się z Bertem?
-Daj spokój. -Co?
Znowu mi powiesz, żebym wyluzował, bo jesteśmy w koledżu,
co najwyraźniej znaczy coś zupełnie innego dla ciebie niż dla mnie.
Nie obchodzi mnie to.
Możesz się spiknąć z moim odrażającym sublokatorem.
Próbuję się uczyć. Nie obchodzi mnie, co robisz.
Rób, co chcesz. I nie patrz tak na mnie.
Uczę się, bo mam zaległości.
A niedługo egzaminy końcowe.
Chciałam ci pożyczyć moje notatki z astronomii,
bo chodziłam ostatnio na zajęcia.
Ale powodzenia.
-Ten jest... -Jest dobry.
-W naszym zasięgu finansowym. -Tak!
-Trochę stał pusty. -Chyba tak.
Już jestem.
Jak się masz?
W porządku. Witaj.
Dziękuję, że przyjechałeś.
Dzięki za zaproszenie.
Dobrze cię widzieć.
Wejdźmy do środka.
Czarujący projekt do naprawy.
To mało powiedziane.
Nie wiem.
-I jak? -W jakimś sensie mi się podoba.
-Czuje się klimat. -Tak?
Widzę potencjał.
Moglibyśmy wstawić ściany działowe,
cztery klasy, pokój nauczycielski, stołówkę.
Dużo okien.
Cena jest dobra.
Wysokie sufity są fajne.
Duża powierzchnia
dla wielu dzieci.
Farba.
-Jest prąd. -Tak, skup się na pozytywach.
Kanalizacja.
-Łapię. -Wymaga dużo pracy...
Akademia Bravermana.
Nie nazwiemy jej tak.
Maxowi odbije.
Będzie się wszystkim chwalił.
-Wiecie, co zrobię? -Co?
Zdjęcie, chodźcie.
Tutaj?
Tak.
-Chodź. -Chcę koło męża.
Więc stań tutaj. Gotowi?
Przysuńcie się. Na trzy.
Raz.
Chodźcie bliżej.
-Jeszcze trochę. -Dwa. Trzy!
Wygląda trochę nieciekawie,
ale jak zrobimy malowanie,
będzie ładnie.
-Jak chcesz. -Napisałem.
-Może na niebiesko? -Dobra robota.
-Sprawdźmy. -Skończyłem.
Tylko pół strony?
-Spełnia wszystkie wymogi. -Nie.
Mieszkasz w Berkeley.
Nie możesz spoczywać na laurach. Daj z siebie
-więcej. -Daję.
Pisz dalej.
Użyłem mocnych argumentów.
Daj, rzucę okiem.
Wielokrotne używanie
butelki jest lepsze niż recykling...
Dobrze, spójrzmy.
Tu Michelle Chambers, siostra Gwen.
Cześć, jak się masz?
Jestem u Gwen.
Chciała, żebym zadzwoniła.
Dużo mi o tobie mówiła
od czasu waszej chemioterapii.
Dużo dla niej znaczysz.
Gwen to moja przyjaciółka.
Więc czy wszystko... czy ona...
Kristina, czas, żebyś się z nią spotkała.
W porządku.
Zrobić Drew słodko-kwaśne kulki mięsne?
-Obrzydliwe. -Nie, zrób to.
Zapiekanka z łososiem. Dobra na pracę mózgu.
Pomidory, brokuły, antyoksydanty.
Brzmi jak mnóstwo składników.
A może gulasz?
Brzmi jak danie od Marthy Stewart.
Przespałam się z kimś.
Co?
Przespałam się z kimś.
Nie gadaj.
-Z Evanem Knigthem. -Z kim?
Tym nauczycielem. Był na wydaniu płyty.
Poważnie?
Nie wierzę!
-Ten w okularach? -Tak.
Dałam się ponieść.
Znasz go?
Rozmawiałam z nim.
Ale nie na imprezie.
Rozmawialiśmy na imprezie i nagle poczułam coś,
czego nie czułam od dawna
i tylko wobec Joela. Po prostu chciałam...
-I to zrobiłaś. -I to zrobiłam.
-Coś takiego! -Źle się z tym czuję.
-Nie powinnaś. -Co?
Przechodzisz trudny czas, nigdy tak nie robisz.
O Boże, nigdy tak nie robię.
-To nie ja. -Już dobrze.
Mogę policzyć na palcach jednej ręki kolesi, z którymi spałam.
-Jednej ręki? -Przecież wiesz.
W liceum był Gary Glassman. W koledżu Chris Malo.
-O Boże. -Joel.
I Evan Knight.
Najwyższa pora się rozkręcić.
Żartujesz sobie?
-Kocham mojego męża. -Wiem.
Od tak dawna staram się, żeby coś się między nami wydarzyło,
a on jest dla mnie niedostępny.
Musiałam coś zrobić.
Julia, to ma sens,
a ty nie zrobiłaś nic złego.
Chcesz się z nim zobaczyć?
Zobaczę się z nim, bo razem pracujemy.
Dobra.
Jeśli chcesz, powiedz mu, że to był jednorazowy numerek.
Tego chcesz?
Tak mi się wydaje.
Nie mówiłabym Adamowi i Kristinie, bo...
O Boże.
-Nauczyciel Maxa, ten Crosby! -Crosby!
To ich wina.
Nie powinni zatrudniać takich przystojniaków.
Już dobrze.
O nie.
Mówiłem mu tyle razy, gdy się wprowadzał,
żeby go wymienił. Ale oczywiście nie słuchał.
A teraz podłoga mu przegniła.
Jestem bardziej niż zajęty.
O tak.
Przyszedł i zapytał wprost?
Nie, ale robił podchody.
Trochę tandetne.
Tak działa.
Jesteśmy w rodzinie i wie,
że to zrobię, jeśli będzie natrętny.
Dlaczego nie weźmiesz narzędzi i tam nie pójdziesz?
Co? Dlaczego?
Bo i tak mu pomożesz.
Może zrób to od razu i miej problem z głowy.
Bo inaczej będę czuł się winny?
Nie, ponieważ rodzina
jest dla ciebie ważna.
I pewnie dlatego mnie zignorowałeś.
A ja wysyłałam ci tyle sygnałów.
Dobra, czas wracać do pracy.
Cześć.
Dobrze, że jesteś.
Nie odpisujesz na SMS-y.
Co ty tu robisz?
Przynoszę ci ostatni szał.
Szał na soki wita się z szałem na babeczki.
-Ale mówiłaś... -Połączyłam je w ciastku.
Nie możesz żyć tylko na sokach. To ma kruche brokuły na górze.
-I... -Dziękuję, mamo.
-Zdrowa przekąska. -Uczę się.
Drew, to się robi niedorzeczne.
O, witam, pani Braverman.
Cześć.
Mam sobie iść?
-Czy wy...? -Nie, my po prostu...
Pogadamy później. Miło było. Pa.
Mnie też było miło.
-Co tu się dzieje? -Nic.
-Nic? -Dużo by opowiadać.
Nie chcę rozmawiać.
A może poczęstujesz ją babeczką?
-Na pewno. -Spróbujmy.
Sarah.
-Cześć. -Cześć.
Co robisz?
Co tu robię? Drew się tu uczy.
Odwiedziłam go. A ty?
Fotografuję grono pedagogiczne.
Naprawdę?
No wiesz, jakichś profesorów.
Rok temu robiły to jakieś dzieciaki, ale im nie wyszło.
-No i tu jestem. -Dziwne spotkanie.
To zabawne, wiesz?
Dziwne.
Szalone.
-Życzę powodzenia. -To wszystko?
Chodzi o to...
Zastanawiałem się, czy masz jakieś przemyślenia...
Tamtego dnia...
Jakbym otwarł skarbiec...
i wypuścił wszystkie uczucia.
-To był chyba czwartek. -To był czwartek.
Mam mnóstwo przemyśleń.
Naprawdę chcesz o tym rozmawiać?
-Rozumiem. -Pełno tu dzieciaków.
Nie chcę cię popędzać.
Wiem, o co chodzi.
To tak jak z gotowaniem jajka.
Nie ugotuje się szybciej, jeśli będziesz na nie patrzyć.
Nie wiem, co gadam.
Jesteśmy gotowi.
Muszę wracać.
-Zadzwonię później. -Dobrze.
Zaczniemy od ławki.
Stań tutaj.
Posiedzę z nią chwilę.
Twoja siostra mówiła, że przyda ci się towarzystwo,
a ja szukam towarzystwa w babskim gronie,
więc pomyślałam, że...
wpadnę i się przywitam.
Mam ci tyle do powiedzenia.
Sprawy szkoły idą świetnie. Zaczęliśmy szukać lokalu
i właściwie już coś znaleźliśmy.
Jest fajny, bo to stary biurowiec.
Adamowi się nie podoba, ale mnie tak.
Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia.
Trzeba odmalować i zrobić kilka rzeczy,
ale budynek ma potencjał.
Gadam od rzeczy.
Jeśli mam się zamknąć, po prostu...
Powiedz coś, a przestanę.
Próbujesz pokazać mi palec?
Myślę...
To miejsce będzie naprawdę fantastyczne.
Dla Maxa i dla innych dzieciaków.
Jestem tym bardzo podekscytowana.
To będzie coś, co przetrwa.
Chcę ci podziękować.
Nie zrobiłabym niczego bez twojej pomocy.
Nie chcę dać ci odejść.
Kocham cię.
Rozmawiałam z agentem.
Dostali ofertę.
-Poważną? -Tak.
Gotówka. Trzydzieści dni.
To duży deweloper, Drider.
Módlmy się, żeby nie wyszło.
To nie ma znaczenia. Jeszcze nie jest za późno.
Możemy go zdobyć.
Ale może się nie udać.
Myślę, że przyjmą ofertę.
Jeśli miasto jest właścicielem, mogą nam go wynająć.
To proste.
A jeśli dojdzie do sprzedaży,
poszukamy dalej.
Na razie czekamy.
Wynajmiemy od miasta.
To nic wielkiego.
Moglibyśmy, gdyby nie mieli kupca...
Ale mają.
To budynek mamusi.
Zdobędziemy go.
-Zobaczymy, co z tego wyjdzie. -Zdobędziemy go.
Teraz?
No dalej!
Mam nadzieję, że robię to dobrze.
Cześć.
Chwila, co ty robisz?
Usuwam część podłogi.
Przestań. Daj ja...
Jak ty trzymasz tę piłę?
-Daj... -Dobra, usuwam się.
Pokaż, z czym pracujesz.
Co tam masz?
To część podłogi.
Nie musimy tego ciąć.
Odłożę to.
Tak?
Tutaj wzmocnimy.
My?
No wiesz, we dwóch zrobimy to w kilka dni.
-Jesteś pewien? -Tak.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Totalnie mnie to przerosło.
Dziękuję. Jestem twoim dłużnikiem.
W porządku.
Jeśli będziesz chciał nagrać płytę, będzie na koszt firmy.
-Wreszcie. -Tylko powiedz.
No to ustalone.
Podaj mi ten łom. Sprawdzimy, ile zgniło.
Wyciąłem już część.
-Julia, cześć. -Cześć, Evan.
Spontaniczne spotkanie. Podoba mi się.
Chciałam porozmawiać.
Wejdziesz do środka?
Nie, tu jest dobrze.
Chodzi o tamten wieczór.
Tamten wieczór.
Było miło.
Miło?
Ale trochę się pośpieszyłam.
Więc mimo że było...
-Było... -Miło?
Nie możemy tego...
znowu zrobić.
Przechodzę przez...
naprawdę trudny okres w małżeństwie.
Dobrze, rozumiem.
Nie chcę, żebyś pomyślał, że cię wykorzystałam.
Wykorzystałaś?
Daj spokój, to nie tak.
Jesteś niesamowitą, piękną i seksowną kobietą.
I nie wykorzystałaś mnie.
Po prostu... dobrze się bawiliśmy.
Tak, dobrze się bawiliśmy.
Ja nie tylko dobrze się bawiłam. Musiałam się wyrwać.
Cieszę się, że mogłam wyrwać się z tobą.
Ja też.
Dobra.
Możesz nie mówić Adamowi i Kristinie?
-Jasne. -Dziękuję.
To by było dziwne.
Zgadzam się.
Więc wszystko jasne.
Jak słońce.
Dzięki, to było...
Do zobaczenia.
Odeszła.
Kristina, przykro mi.
Nie wiem...
Gdy ostatnio z nią rozmawiałam...
Nawet nie rozmawiałyśmy.
Po prostu plotłam głupoty
o moim życiu, o tobie i dzieciach.
Po prostu o wszystkim.
Nawet nie wiem, czy mnie słyszała.
Była przestraszona? Czy czuła się samotna?
Nadal tu jestem.
Mogę przytulić dzieci.
Mogę być matką i żoną.
Mogę być przyjaciółką, siostrą, córką.
Ale ona nie.
Dlaczego tu jestem? Dlaczego żyję, a ona nie?
Nie zadawaj takich pytań.
To nie w porządku.
Jestem zła.
Możesz być zła.
Możesz być zła, bo to nie jest w porządku.
To było takie słodkie.
Był bardzo ekspresyjny, co było dla niego trudne.
Widać było, że myślał o swoich uczuciach
i naprawdę je wyraził.
Teraz jakby czeka na moją odpowiedź.
Chodzi na terapię. I to widać.
To naprawdę widać.
Widać, że nad sobą pracuje.
To takie słodkie.
Miło spędzaliśmy czas
w tym roku, pracując razem.
To świadczy o zaangażowaniu.
To coś wielkiego.
Co do niego czujesz?
Nie wiem.
Naprawdę nie myślałam o tym,
jakby to było znów z nim być.
I...
nie wiem dlaczego.
Czy jest między nami ściana, ponieważ...
Martwisz się, bo może mieć Aspergera.
Czasami to czuję.
To tak jakby była z nami jeszcze jedna osoba.
Ale czasami o tym zapominam i...
Nie mogę ci obiecać, że ten koleś będzie cię kochał tak,
jakbyś chciała.
Ale muszę trzymać za niego kciuki.
Gdy jest z Maxem, jest obecny, dba o niego.
Naprawdę.
Muszę wierzyć, że jest zdolny do bycia w związku,
że jest ktoś taki dla Hanka,
bo chciałbym myśleć, że może być ktoś taki dla Maxa.
Ja też.
Mogłabyś trafić o wiele gorzej.
Trafiałam dużo gorzej.
Nie chciałem tego mówić, ale masz rację.
Dzień dobry.
Dziś jest miły i zrelaksowany.
Takiego go lubimy.
Do zobaczenia później, OK?
Dobra, dzięki.
Halo?
Co masz? Długą ekspozycję?
Robiłem zdjęcia samochodom
ze wszystkich frontowych okien w domu.
-Fajnie. -Najdłuższa ekspozycja to 23 sekundy.
Ja tu płacę rachunki. Chcesz się zamienić?
Nie, brzmi nieciekawie.
Mogę się bardziej postarać.
Amber siedzi na chodniku przed sklepem.
Co?
Wszystko w porządku?
Upadłaś?
Chcesz wejść?
-Muszę iść. -Dokąd?
-Muszę iść. -Co się stało?
Doszło do wypadku.
-Czyjego? -Ryan miał wypadek.
-Muszę iść. -Dobrze z nim?
-Nie wiem. Idę. -Dokąd?
Jest w San Diego. Muszę iść.
-Do San Diego? Teraz? -Muszę.
-Zadzwonię do twojej matki.
-Zadzwonię do niej. -Muszę jechać!
-Nie w takim stanie. -Nie mam czasu.
Chwileczkę. Weź głęboki oddech.
Hank! Nie mam czasu!
Zawiozę cię, chcesz?
Nie musisz, muszę jechać.
-Teraz. -Zawiozę cię.
Daj klucze. Usiądź, zamknę tylko.
BOB LITTLE, BURMISTRZ
Bardzo interesujące.
To, że do mnie przyszłaś.
Bardzo interesujące.
Ta szkoła może być bardzo interesująca.
To projekt, który powstał z pasji.
Może pomóc wielu rodzinom.
Dlatego przyszłam. Potrzebuję pomocy.
Wiesz, że Drider Property i to miasto robią
mnóstwo interesów.
Generują nam dużo zysku.
-Wiem. -Są też sponsorem.
Łapię, Bob.
Rozumiem, że pan Drider jest
świetnym deweloperem.
Zajmuje się historycznymi budynkami.
Burzy je i stawia w ich miejscu Pizza Hut
i Taco Bell, Chicken Wing i inne podobne.
Kristina.
Chodzę w takie miejsca,
ale ten budynek
pomoże wielu ludziom.
Co mam zrobić?
Mam ci go wynająć, bo...
Tak, wynajmij mi go.
Chcę, żebyś mi go wynajął, bo...
-Dla wyższego celu? -Może tak.
Musisz mi dać powód.
To cel wyższy, Bob.
I wiesz co?
Pomagając nam, pomożesz sobie.
Plus dla twojego wizerunku.
Wiem, że cię to zainteresuje.
To wygrana dla ciebie i dla mnie.
Nie mogę nic obiecać,
bo sprawa już ruszyła.
Ale przyjrzę się temu.
Przyjrzysz się.
-A co mam ci powiedzieć? -Nic. To świetnie.
-Dziękuję. -Kristina.
-W porządku. -Powiedziałem, że się przyjrzę.
Bob, jeszcze jedno.
Nie rób tego dla mnie ani dla siebie.
Zrób to, bo to właściwa rzecz,
to naprawdę jest tak proste.
Operacja? Na co?
Musi pani porozmawiać z lekarzem.
Ale nawet nie wiem... Czy on z tego wyjdzie?
Nie mamy żadnych informacji...
Musimy poczekać, aż skończą operować.
Bardzo mi przykro.
Więc nic nie może mi pani powiedzieć?
Nie w tej chwili.
Więc...
Po prostu czekamy?
-Proszę usiąść. -Będziemy czekać.
Gdyby to było coś poważnego,
powiedzieliby ci, wiesz?
To takie frustrujące.
Hank, nie musisz zostawać.
Zostanę.
Dzięki.
Twoja mama tu jest?
Nie.
Dobra, porozmawiajmy.
Pytałeś, dlaczego spałam z Bertem.
-Nie pytałem. -Byłam na ciebie zła.
I się z nim przespałaś?
-Daj mi skończyć. -To nie ma sensu.
To, co było między nami, to luźna znajomość.
Biorę za to odpowiedzialność. To był mój pomysł.
Ale to nie znaczy, że cię nie lubiłam.
I wtedy nagle pojawia się Amy,
tyle was łączyło, a ona...
jest oszałamiająco piękna, mądra i słodka.
I wprowadza się do ciebie.
I to tak jakbyście byli po ślubie, a ty się nie odzywasz.
Znikasz, a ja...
czuję się zapomniana.
Wkurzyłam się i przespałam z twoim głupim sublokatorem.
Tu nie chodziło o Berta.
Chodziło o ciebie.
Uwierz mi, żałuję, że to zrobiłam.
Dziś noc krzyku przed egzaminami, możesz przyjść na mnie nakrzyczeć.
Nie zamierzałem, ale...
Jak chcesz.
-Więc się wyprowadzają. -Sprzedają dom.
Uwierzyłbyś w to?
Zeek Braverman sprzedaje dom.
To jak zapowiedź apokalipsy.
To jak deszcz żab,
Cubsi wygrywający finały. Przerażające.
Co na to Julia?
Jest raczej zajęta.
Wiesz, że Adam i Kristina
ruszają ze szkołą.
Ona im w tym pomaga...
Wspominała mi.
Chyba to odwraca jej uwagę.
Adam i Kristina otwierają szkołę. To było do przewidzenia.
Oni są tacy dobrzy.
Ohydnie dobrzy.
Otwierają szkołę.
Próbowali wspomóc miasto, a teraz to.
To dobra podłoga.
Wiesz?
Nie miałbym jej, gdyby nie ty.
Nie ma żadnych zarodników.
Możesz się spokojnie nawdychać.
To świetny dom.
Cieszę się, że jesteście tutaj szczęśliwi.
Tak, to dobre miejsce.
A co u ciebie?
Dobrze.
Radzę sobie.
Dopinguję dzieciom.
Sam nie wiem.
Czuję się, jakbym był w zawieszeniu.
Odwiedzam swoje stare życie.
Widzę te małe kawałki.
Nie polecam.
Wszyscy za tobą tęsknimy.
Dzięki, stary.
Powiedz mi o dziecku.
Nie słyszałeś?
Dostało się na Stanford.
-Jezu! -W pierwszym rzucie.
Jest na takim poziomie?
Tak właściwie to nie.
Spójrz, jaka jest zapatrzona w pudla.
Pasuje jej.
Rzeczy, które robisz...
Może miałaś rację.
-Miałam rację? Nie! -Byłem zły.
Może po prostu muszę to wykrzyczeć
-i poczuć się lepiej. -Krzycz!
O Boże.
Nie chcę, żebyśmy byli tylko przyjaciółmi.
Nie chcę sypiać z kim popadnie.
Bądź moją dziewczyną.
-Dobrze! -Tak?
Tak!
-Wszystko z nią dobrze? -Tak.
Nic jej nie jest.
Jak podróż?
Dobrze. Bez problemu.
Hank, to naprawdę długa przejażdżka.
Dziękuję ci.
Była wystraszona.
Próbowałem z nią rozmawiać, potem tylko jechałem.
Ale wszystko jest w porządku.
-Co z nim? -Operują go.
-O Boże. -Myślę, że będzie dobrze.
Zasnęła jakieś dwie godziny temu.
Naprawdę?
Chce mi się siku już jakieś pół godziny.
-Może pójdziesz. -Później.
Nie, w porządku.
Skarbie? Mama przyjechała.
Cześć.
Chodź, przytul się.
Wszystko w porządku.
Zaraz wrócę.
Już dobrze, jestem z tobą.
Wszystko będzie dobrze.
Cześć.
Wszystko w porządku? Odbierasz dzieciaki?
Tak.
Jechałem na budowę i...
Wiem, że zmywarka wciąż się psuje,
więc pomyślałem, że rzucę na nią okiem.
Dzięki, ale jest naprawiona.
Zalewała podłogę.
Wezwałam hydraulika.
Ale dziękuję za propozycję.
Nie ma problemu.
Słyszałem, że twoja rodzina sprzedaje dom.
Tak, to koniec pewnej epoki.
Jak się z tym czujesz?
To miejsce wiele dla ciebie znaczy.
W porządku.
Nigdy nie myślałam o nim jako o posiadłości.
Dla mnie zawsze był domem, więc jest trochę dziwnie.
To znaczy, do czasu tego domu.
Cieszę się z ich powodu.
Chcą ruszyć dalej.
Skąd wiesz?
Crosby mi powiedział.
Byłem u niego naprawić dziurę w...
Nie musiałeś tego robić.
Wiesz o tym, prawda?
Nie chcę, żebyś czuł się zobligowany do...
To dorosły człowiek.
Nie byłbym taki pewny.
Z przyjemnością pomogłem.
Dziękuję.
Zbieram się do pracy.
Było miło cię widzieć.
Ciebie też.
Kto jest gotowy na mieszkanie bez pleśni?
Spójrzcie na te podłogi.
Świetne!
Ściągnijcie buty.
Założę się, że w tych skarpetkach śmigniesz aż do kuchni.
Chcę to zobaczyć.
To będzie coś.
Czyż nie są niesamowite?
Sam je kładłem.
Z małą pomocą wujka Joela.
Niewielką.
Wspominał, że w domu mogą być inne przecieki?
Szczerze mówiąc,
to tak.
Może ciec z ogrzewacza do wody.
Teraz gdy wiem jak kłaść podłogi,
myślę o postawieniu tarasu.
-Nie. -Może dwupiętrowy?
Sprowadziłem nas do domu.
Prawda.
Jesteś podekscytowana?
Musiałem jej jeszcze raz przeczytać o gąsienicy.
Mózg mi zaraz eksploduje.
Uwielbia tę książkę.
Wszystko w porządku?
Co to?
To od Gwen.
Jej siostra przysłała.
Nie wiem, czy chcę to otworzyć.
Może otworzymy to razem?
Dobra.
Kartka. Przeczytaj.
Dąb.
"To będzie wspaniała szkoła. Ciesz się tym! Pozdrawiam, Gwen".
To wspaniałe.
Tak.
Chyba mamy nazwę dla szkoły.
Co na to powiesz?
Chodź tu.
Cześć.
Jesteś tu.
Oczywiście, że jestem.
Już dobrze.
Będzie dobrze.