Potrzebujemy pedagoga na naszym pokładzie.
poprzednich odcinkach...
Podoba mi się to. Powiedzcie więcej.
- Oferują więcej, niż chcieliśmy. - Powinniśmy się zgodzić.
Gratulacje, macie pleśń.
Serio?
Kiedy to znajdziesz, staje się tratwą.
Staram się zrozumieć, jak inni się czują.
Mamy prawa. Na piosenki Ashes of Rome!
Dlaczego mamy wam zaufać?
My zaufaliśmy wam.
- Próbujemy się zejść? - Nie.
Nie pracujemy nad związkiem. Nie próbujemy się zejść.
Byłem w szoku, jak was zobaczyłem razem.
- Wyjdę z własnego pokoju. - Drew!
Dobry.
Dzień dobry.
Cześć.
- Co? - Mam dla ciebie prezent.
Co to? Co to ma być?
To jest...
- O nie. - ...robot.
Nie rozumiem tego.
- Patrz, co możesz robić. - Co to ma być?
Szatkować, miksować, kroić, rozdrabniać, ugniatać.
Czy to nie ekscytujące?
Pomyślałam, że musimy przestać ciągle zamawiać jedzenie.
Pomóc zdrowym decyzjom.
Stresujesz mnie.
Mark Cyr zaręczył się.
Kupuję urządzenia. Nie oceniaj.
O mój Boże. Zaręczył się?
Wiem. Po prostu...
Trzymasz się?
- Co? - Ktoś tu jest?
- Przepraszam bardzo? - Nie.
Czy jest tu ktoś ważny?
Jest ważny, ale...
- Czy mogę... - ...to nie to.
To...
- Cześć. - Hej.
- Co ty tu robisz? - A ty?
A ty?
- Śpię tu, gdzie siedzisz. - Co?
Cześć, kochanie. Jak to śpisz?
Przepraszam.
Dlaczego śpisz?
Troszkę tu mieszkam.
- Mieszkasz tu? - Tak.
Jak długo?
Kilka tygodni.
Kilka tygodni?
Przepraszam bardzo.
- A studia, za które płacę? - Mamo,
- ten współlokator. - A zajęcia? Już!
- Boże. - Wracasz do szkoły.
- Koc. Zawsze koc. - Nici z kanapy,
jak płacę za akademik.
- Mamo, spoko. - Tragedia.
Chodził na zajęcia? Dlaczego nic mi nie mówicie?
- Przechodzimy... - Wariaci.
Próbujemy sobie...
Przejdź przez to na studiach, za które płacę. Już.
Wezmę chociaż buty.
Idziemy natychmiast. Rzeczy weźmiesz później.
Tobie też kupiłam urządzenie. Ale ci nie dam.
- Weź moje. Bierz. Zdrowe życie. - Nie.
Idziemy. Udaliście się we dwoje. Na razie.
- A ubrania? - Weźmiesz później.
Bogu dzięki.
Bardzo dziękuję, że mi pomagasz.
Max jest na górze. Zajrzyj tam tylko,
żeby nie spalił domu.
Muszę ją zabrać do lekarza.
- Dwa razy odwoływałam. - Pewnie.
- Dobrze? - Jak tam Max?
Wszystko dobrze, ale cała ta sytuacja to jakaś katastrofa.
Złożyliśmy petycję w sprawie szkoły,
nad którą ciągle pracujemy. Już sześć tygodni czekamy na odpowiedż.
Trochę się denerwuję.
To normalny okres oczekiwania?
Nie wiem. Nigdy tego nie robiliśmy.
Mam wrażenie, że wszystko robimy dobrze.
Mamy budżet, nauczyciela, który jest świetny,
ale nie wiem.
Mogłabyś na to zerknąć? To folder, który przygotowaliśmy z Adamem
- dla... - Pewnie!
Wszystko tam jest, ale przydałaby się dodatkowa opinia.
Nie ma sprawy.
Zerknęłabyś i powiedziała, czy czegoś brakuje.
Wiem, że to nie twoja specjalizacja, ale jesteś prawniczką.
- To nie problem? Zapłacę. - Żaden.
Coś ty. Chętnie to zrobię.
Po co zamawiamy sześć butli wódki jabłkowej?
Oliver lubi jabłkowe martini. Jest damą.
Nie wiedziałem, że można tyle wydać na alkohol.
- Szaleństwo. - To premiera.
- Co innego będzie do roboty? - Wiem, co to.
Ich pierwszy album!
Ale impreza kosztuje więcej niż produkcja albumu.
- Ten... - Nie barowi martini.
- Halo! - Co jest?
Paul Mancuso na linii pierwszej.
- Detektyw? - Czemu nie wiem, kto to?
To menadżer Four D.
- Tego boysbandu? - Właśnie.
- Czego... - Chce tu nagrywać?
- Nie wiem. Odbierz! - Serio? Dobra.
- Halo? - Czy to Crosby?
Nie, Adam Braverman. Crosby jest obok.
Jestem na lotnisku, więc się streszczę.
Chad i chłopaki przesłuchali kilka kawałków waszych Ashes of...
- Rome. Ashes of Rome. - Tak.
Mówili, że są w dechę i miałem zaproponować
support w trasie.
- Wow, super. - Słuchajcie.
22 koncerty, Wschodnie Wybrzeże, teatry i sale.
- Zainteresowani? - Spytam...
Bardzo zainteresowani. Jesteśmy megafanami Four D.
- Tak. - W studio.
Dobra, BA wyśle wam pakiet i pogadamy, OK?
- Świetnie. - Idę do samolotu.
Chwila, Paul. W piątek świętujemy premierę albumu.
Impreza w studio. Liczymy, że wpadniecie.
Mieliby świetną okazję, żeby się spotkać i poznać.
- W ten piątek? - Tak.
Dobra, spoko. Mają szalony grafik, ale nigdy nie wiadomo.
Świetnie. Bezpiecznego lotu i do usłyszenia.
- Na razie, chłopaki. - Na razie.
- Że co? - O mój Boże!
- Jak to się stało? - Wiesz, jacy są sławni?
- Tak! - Four D! Jaja sobie robicie?
- Super. - Szaleństwo.
I wyprowadzam się od rodziców.
Co za dzień! Wyślę totka.
Dobra, jeszcze jeden przy paragrafie 29.
Wiem, że dużo podpisów, ale pomyślcie,
że po tym wszystkim... same dobre rzeczy.
Na przykład pakowanie?
Nie, znalezienie nowego domu.
Dobrze. Ostatni.
I już?
Tak, już.
Gratulacje!
Koniec.
Ed.
Cześć.
Hej.
- Jesteś sama? - Tak.
Przysiądziesz się? Zostało mi pół muffina.
Śpieszę się, ale super, że na ciebie wpadłam. Miałam zadzwonić.
Super. Świetnie.
Poproszę americano na wynos. Dziękuję.
- A więc... - Tak.
- Pracowałeś w handlu, nie? - Tak.
Jak sobie radzisz z arkuszami?
Skoro już pytasz, to zajebiście.
- Super. - Potrzebujesz pomocy?
- Tak. - Dobra.
Pomagam rodzinie z wnioskiem
o szkołę prywatną i muszę dodać załączniki do budżetu.
Można powiedzieć, że jestem królem załączników.
Już ci wysyłam to, co mam, na maila.
Tak. Dziękuję. Wybacz mój entuzjazm.
Wiesz, że dawno nie miałam zadania.
Spoko, rozumiem.
Dobrze widzieć cię taką.
Aż na mnie przechodzi. Nie mogę się doczekać arkuszowania.
Właśnie.
Dzięki za tamte drinki.
Powtórzymy to? Kolację, drinki albo coś?
Tak.
- Pewnie. - Dobra.
Co powiesz na środę?
- Dobrze. - Ugotuję coś.
- Dobra. - Czyli do środy.
- 19:30 u mnie? - Świetnie.
- Dobra. - U ciebie.
- Bo gotuję. - Bo gotujesz.
- Może być? - Pewnie. Dobra.
- W porządku. - Dobra.
Dobrze.
Stary!
Kopę lat. Myślałem, że nie wrócisz.
Sorka za te graty.
Planowałem je przenieść, ale wiesz.
Tak, już, wezmę ten ręcznik.
A to co?
Masło nerkowcowe.
Taki prezent powitalny.
Po jednym treningu strasznie zgłodniałem i trochę zjadłem,
ale większość została.
Stary, może mi się wydaje,
ale wyczuwam wkurzone wibracje...
Trzymaj swoje rzeczy po swojej stronie.
Ile razy już o tym rozmawialiśmy?
To moja strona, dobra?
I nie kupuj mi nic.
Zostały nam trzy tygodnie, siedź po swojej stronie.
I zaczęła mi opowiadać o tym drugim facecie, byłym narzeczonym,
który się zaręczył.
Zerwała już z tamtym lokatorem doktorkiem, więc...
Zastanawiam się, gdzie problem.
Dlaczego nie jesteście razem?
Tak, spędzamy razem dużo czasu,
dogadujemy się i...
Poprzednio nie zgraliśmy się w czasie, ale teraz nie ma takiego problemu.
Powiedz mi więcej o tym rozstaniu.
Nie zgraliśmy się w czasie i tyle. Była zaręczona,
zaiskrzyło między nami.
Zerwali, a potem musiałem się przenieść do Minnesoty.
Żeby być blisko córki?
Tak, ale nie wypaliło, więc wróciłem.
Czyli tuż przed przeprowadzką do Minnesoty, do córki
zacząłeś związek z Sarah.
Rozmawiałeś z nią o przeprowadzce?
Tak.
To znaczy, powiedziałem jej o niej.
Czyli ona podjęła dla ciebie ważną decyzję,
zerwała zaręczyny.
A ty wyjechałeś.
Tak, ale...
To znaczy... Jest mamą.
Rozumiała to.
Czy myślisz, że możliwe jest, że rozumiała to,
ale i tak było jej przykro?
Nie. To nie tak.
Podczas terapii
możesz zacząć kwestionować sprawy,
które uważałeś za oczywiste.
To część całego procesu.
Myślę, że powinieneś porozmawiać z Sarah.
Porozmawiać z nią i spróbować zrozumieć jej punkt widzenia.
Jeżeli chcesz zrobić postępy w związku,
może najpierw powinieneś ją przeprosić.
Potrzebuję twojej rady.
Dobra.
Dobra, a więc...
Powiedzmy, że ty i Adam nie jesteście razem, z dowolnego powodu.
Nie żyje?
- Niekoniecznie. - Dzięki Bogu.
- Jest gejem? - Pewnie.
- Gejem? To... - Dobra.
- OK. - Hipotetycznie.
Hipotetycznie nie jesteście razem.
Czy mogłabyś być z kimś innym?
Seksualnie. Być z kimś.
Skoro rozmawiamy hipotetycznie...
- Tak. - Tak.
Dobra. Prawda? To normalne.
Bardzo normalne. Mam wrażenie, że jeśli jesteś z kimś długo,
czasem zastanawiasz się,
jak by było być z kimś innym.
- Tak. - Ale nie mówię, że ja tak myślałam.
- Zamknij się. - Zamknij.
- Rozumiesz. Spoko. - Dobra.
- To zdrowe. - Dobrze. Bo mam randkę.
Randkę? Z kim?
- No... - To niesamowite.
Dzięki. Dość niesamowite, ale też się denerwuję.
OK, a co z Joelem?
- Randkuje? - Nie sądzę.
Nie wiedziałam.
Też nie wiedziałam, że tak jest,
ale wyraził się jasno, że sądzi, że powinniśmy iść dalej.
A mam randkę z jedyną osobą, która mnie w tym roku uszczęśliwiła.
- Z Edem. Więc dlaczego się opieram? - Z Edem!
Uszczęśliwia mnie.
- To Ed. - Tak.
- Myślę, że... - Jestem okropna.
Nieprawda. Jesteś kochającą, ciepłą, cudowną kobietą.
- Zasługujesz na szczęście. - Dobra.
Tylko bądź trochę ostrożna, wiesz?
Jak to?
Żebyś nie zrobiła czegoś, czego pożałujesz.
I tyle. Jesteś mężatką.
- Tak. - Wiesz o tym.
Nie, dokładnie.
Ed.
Dobra, dziękuję.
- Proszę bardzo. - Nie ma jak w domu.
Zapomniałem, jak wygląda.
Idę do pokoju.
Zapomniałam, jak go uwielbiam.
- Własna sypialnia i łazienka. - Tak.
Własne...
A co się tu stało?
Co z tą podłogą?
Musieliśmy zerwać, żeby dojść do pleśni.
I nie warto było do mnie zadzwonić?
Miałem pozbyć się pleśni.
Była pod deskami w kuchni
i dwóch sypialniach.
Czyli sypialnie też tak wyglądają?
- Zerwaliście... - Chwila, kotku.
Przychodzicie i rozrywacie dom? Taki sposób na pleśń?
Kotku, spokojnie. Nie mogliśmy tak żyć.
- Może podpalcie... Co? - Był nie do życia.
Szkodliwe dla dziecka.
Są bardzo wrażliwe.
Jesteś też lekarzem.
Ile to zajmie?
Jakiś tydzień. Może dłużej.
A ile będzie kosztować? Ile jeszcze?
Nie jestem od podłóg, więc...
Dobra, strzelaj. Znasz się na interesie.
- Szacowałbym na 12 tys. - Dwanaście...
12 tys. dolarów. To twój kosztorys?
Po wszystkim, co wydałem na usuwanie pleśni,
12 tys. dolarów, żeby rodzina wróciła do domu?
Mniej więcej. Może więcej.
„Może więcej”?
- Dzwonek. - Otworzę.
- Ja pójdę. Spokojnie, Max. - Dobra.
- Jules, dzięki... - Dzwonek.
Wiem.
To lepsze dla mnie niż dla was. Serio.
- Pomaga mi bardziej niż wam. - Miło to słyszeć.
- To Evan Knight. - Proszę. Wszyscy są.
Max, kolego. Tęsknimy za tobą w szkole.
Ja za wami nie tęsknię.
- I oto on. Ten sam gość. - Urocze. Tak.
Uroczy.
Przepraszam za spóźnienie. Zebranie.
- Ach ci rodzice. - Masakra.
Cześć, Evan Knight. To pewnie przerażająca siostra prawniczka.
Jestem Julia, tak.
- To tylko... - Nie mówiłam tak.
Miło jednak to słyszeć. Serio.
Mówiłam, że dobra prawniczka.
No dobra. Dobrze.
Podsumowując, wasza petycja jest w fantastycznym stanie.
Świetnie się spisaliście.
- Dziękuję. - Super.
Potrzebujecie spotkania, załatwiłam spotkanie z radą szkolnictwa
- w czwartek. Jesteśmy w grafiku. - Serio?
- Zrobione. - Czwartek?
- Ten czwartek. - Super.
- Serio? - Zbierzmy się.
Nagimnastykowałam się, ale wygrałam.
Po pierwsze, wszyscy musimy przyjść.
- Ja mogę... Będziemy. - Tak?
Pan może w czwartek?
Evan. Mów mi Evan.
W czwartek mogę. Tak.
Dobrze, super.
- Dzięki. - Kilka dni.
Możemy zrobić kilka rzeczy, żeby nam nie odmówili.
Wszystkim przydzieliłam zadania.
- Mogłam przesadzić. - Nie.
- Nie sądzę. - Ty nigdy.
Podoba mi się to. Na pewno prawniczka.
Zgadza się.
A jaki dokładnie jest twój związek ze szkołą?
Dyrektor?
Nie rozmawialiśmy dokładnie... Mam związek.
- Proszę. - Dobrze.
- Mamy nadzieję. - Dobra, teraz wystarczy.
Napisałam, co chciałabym, żebyś zrobił z opisem programu nauczania.
Jest świetny, ale myślę, że punkty to za mało.
Czyli jedna strona opisująca twoją filozofię uczenia.
Zwłaszcza przy różnicach w uczeniu się.
Kwieciście, porusz ich serca.
Puść wodze fantazji.
- Kwieciście? Chcesz... - Tak.
Dobra, umiem kwieciście.
Bardzo dziękujemy.
Nie ma sprawy. Muszę już lecieć, jeśli nie macie nic przeciwko.
Muszę poczytać o ustawie upoważniającej,
- zanim odbiorę dzieciaki. - Dziękuję.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
I będzie fajnie.
Daj znać.
- Bardzo miło było cię poznać. - Ciebie też.
- Nie mogę się doczekać pracy. - Tak.
- Będzie super. - Do czwartku mało czasu.
- Świetne. Dodaj miast. - A potem... Tak.
Potem mamy Portland, Hartford, Boston.
I trzy wieczory w Beacon Theatre
- w Nowym Jorku. - Świetne miejsce.
Tak. Widziałem tam Neila Younga w '91. Harvest Moon. Super.
I w każdym z tych miejsc możecie sprzedawać płyty.
Kasa za trasę, towar, może wyjść niezła sumka.
Tak. Spójrzcie na to.
Wyliczenia.
Nie podniecajcie się.
Tylko ja poruszę oczywisty problem?
A mianowicie...
A mianowicie czterech palancików w krawacikach i fryzurkach na spaniela?
Nie gramy przed dwunastolatkiem o imieniu Chad Love.
Ty nazywasz się Oliver Rome.
Zagrasz przed większą publiką, niż kiedykolwiek byś mógł
bez nich i się rzucasz.
Koncerty siedzące, tak?
- Tak. - Tak.
Tyłki na siedzeniach. Czyli przyjdą tylko na nich.
A my jak banda kretynów wystąpimy przed wielką pustą salą.
Kilku członków fanklubu może powie: „A to kto?
Wisi mi to, robię...”.
Zarobicie więcej niż przez całe życie...
Nie chcę poświęcić naszej wiarygodności artystycznej,
która i teraz jest bardzo mała,
żeby odpłynąć na wielkim statku kasy.
Arcade Fire jakoś nie dzwonili. Radiohead też nie dzwonią.
To wasza opcja, cholernie dobra.
To wasza kura znosząca złote jaja, którą tylko chwalicie.
Nie zrobimy dla was kasy.
- Nie jedziemy w tę trasę. - Przestań. Jedziemy.
Jest nasza.
Robimy trasę, co nie?
Sama nie wiem.
I jak?
- Dobrze. - Tak myślisz?
Kilka szerokich.
- Tak. - Nie za ciemno?
Nie. Wyjdą dobrze.
Chcę cię o coś zapytać.
Nie powinienem cię przeprosić, prawda?
Za co?
No właśnie.
Dokładnie. Właśnie.
Nie jesteś na mnie zła, prawda?
Nie wiem, a powinnam?
Dobra.
Rozmawiałem wczoraj z dr Pelikanem i powiedział mi,
że myśli, że powinienem cię przeprosić
za wyjazd do Minnesoty.
Co to znaczy?
Słuchaj, czy powinieneś mnie przeprosić? Nie wiem.
Ale na pewno czułam się zraniona, zdezorientowana i zdenerwowana.
Ale jednak nie, prawda?
Nie?
Nie, powiedziałem ci dlaczego.
Nie, ty tylko...
Powiedziałem, dlaczego jadę, a ty zrozumiałaś, bo jesteś mamą.
Zrozumiałaś, dlaczego jadę. Jechałem do córki.
Mówię ci, jak się czułam.
Oczywiście, rozumiałam, ale czułam się też zraniona i zdezorientowana.
Teraz mówisz mi, że tak się nie czułam.
Nie wiem, co mogłem zrobić.
Nikt cię o to nie pyta.
Chciałeś o tym porozmawiać, więc mówię, jak się czułam.
Nie co mogłeś zrobić.
Zerwałam z Markiem, myślałam, że będziemy razem, a potem,
bez powodu, bez dyskusji,
ogłaszasz, że się przeprowadzasz...
To było trochę bardziej skomplikowane. Nie bez powodu.
Były sprawy, rzeczy.
Ale nigdy o tym nie porozmawialiśmy.
Dobra, przepraszam. Przepraszam, że musiałem jechać do Minnesoty,
żeby być z córką, którą bałem się, że stracę.
Proszę bardzo. Przepraszam więc.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
- Naprawdę przerażająca prawniczka. - Mało czasu.
Przepraszam za najście.
Nie, nie ma sprawy.
Twój brat już tak kiedyś zrobił.
Bravermanowie tak chyba mają, co?
- Pewnie tak. - Tak.
Słuchaj.
Jutro, na spotkaniu, powinniśmy cię przedstawić jako dyrektora.
Nie wiem, czy mogę się tego podjąć.
Potrzebujemy cię.
Adam i Kristina są przepełnieni pasją,
ale twoje doświadczenie i dyplomy...
Musisz być twarzą szkoły.
Nie wiem, czy chcę być dyrektorem. Może kiedyś, ale po prostu...
Jesteś do tego stworzony. I powiedzmy szczerze: co możesz zdziałać
z 35 dzieciakami w klasie w Cedar Knoll w porównaniu z tym, co możesz
w małej szkole i w małej klasie.
Jesteś bardzo przekonująca. Zastanowię się.
- Dobrze. - Dobrze.
- Zastanów się. - OK.
- Szybko. - Tak.
- Bo potrzebujemy cię jutro. - Dobrze. Dobra.
- Hank? - Tak?
Wydajesz się być na mnie zły.
I jestem.
Jestem zły.
Kazałeś mi przeprosić.
Pogorszyło to sprawę. Bardzo.
Przeprosiny nie były chyba do końca szczere.
Nie były, bo byłem wkurzony. Że... to robię.
Wszystko było dobrze, wie pan? A przynajmniej możliwie.
Potem przychodzę tu i wszystko się wali.
Wszystko nie było dobrze.
Przyszedłeś tu, bo zastanawiałeś się, czy możliwość zespołu Aspergera
miała wpływ na twoje życie i związki.
Była żona, córka, praca, Sarah.
Teraz rozpatrujemy możliwość, że miała,
i nie podoba ci się to.
Bo... powinno już być lepiej.
Wie pan? A nie jest. Jest gorzej.
Sarah ma pełne prawo czuć się zraniona i zdenerwowana
tym, co się stało.
Nie jest na ciebie zła przeze mnie.
Jest na ciebie zła przez ciebie.
To wszystko moja wina, tak?
Mówi pan, że to wszystko moja wina.
Nie, czasami ludzie z zespołem Aspergera podejmują działania,
nie zdając sobie sprawy z ich wpływu na innych.
Czyli to wina Aspergera, tak?
Czy mam pełne prawo być zły na Aspergera?
Tak.
Tak, masz.
Związki romantyczne mogą być szczególnie trudne dla osób
z zespołem Aspergera.
Może to być bardzo frustrujące dla małżonków, partnerów.
Czyli mówi mi pan, że nie warto.
Nie. Mówię, że to trudne.
Pierwszy krok to przyznanie, że to trudne,
zamiast zaprzeczania.
Przyznanie się do błędu. Próba zrozumienia dlaczego.
Kiedy już to zrobisz, musisz być maksymalnie szczery i otwarty
z Sarah.
Nie chcę.
Dlaczego?
Nie chcę, bo co jeśli...
Co jeśli nie czuje tego samego?
Lęk przed wzajemnością, tak? To mi pan powie.
Kwestia Aspergera.
Gdzie tam. To nie kwestia Aspergera.
To kwestia każdego.
- Chwila prawdy. - Dajemy.
- Tak! - Tak!
- Całe szczęście. - Wow, ale imponujące.
Oglądam dużo programów kulinarnych
na bezrobociu.
I pierwszy raz mi się przydały.
Poczekaj, aż spróbuję, zanim...
- Dobra. - ...sobie pogratulujesz.
I jak?
- Bardzo dobre. - Tak?
Bardzo dobre.
- Rzeczywiście. - Wow.
Dziękuję. To niesamowite.
Sama powinnam ugotować ci obiad.
Napracowałeś się nad arkuszami.
Nie, przestań, miło mi się pracowało. Serio.
Nawet za miło. To przerażające, że podekscytowałem się
pracą w Excelu.
Całkowicie cię rozumiem. W tym tygodniu jestem inną osobą.
To prawda.
I... naprawdę świetnie było to widzieć.
Mam...
wieści.
Nie wielkie, malutkie.
Pamiętasz tamtą rozmowę o pracę?
Tak.
Zaprosili mnie na trzecią rozmowę. Więc dobrze się to zapowiada.
- Gratulacje. - Dziękuję.
To dość duże wieści.
I chciałem powiedzieć...
Kiedy zadzwonili, pierwsza rzecz, o której pomyślałem, to to,
że chcę ci powiedzieć.
Byłaś dla mnie czymś bardzo dobrym.
Tak naprawdę jedyną dobrą rzeczą w tym całym zasranym roku.
I po prostu...
Bardzo przepraszam.
Przepraszam, że to robię.
Ale powinnam już iść.
Zrobiłem coś nie tak?
Nie, po prostu... nie jestem na to gotowa.
Myślałam, że jestem, a naprawdę nie jestem.
Stary, słuchaj, dłużej tak nie mogę.
- Jak? - Z tym napięciem, człowieku.
Nie mogę już z tym napięciem.
Mam rodziców psychiatrów.
Nie wiedziałem.
I zupełnie nic o tobie nie wiem.
Dobra, to powiem ci, co zrobimy.
Łykniesz piwko i powiesz mi o czymś, czego we mnie nie znosisz.
I jeszcze raz, i jeszcze... aż skończysz.
- I znów będziemy kumplami. - Nie.
Bo nigdy nie byliśmy kumplami.
Bo nigdy mnie o nic nie pytałeś.
Zależy ci tylko na sobie.
Niezły początek. Łyknij.
Wiesz, że masz straszny gust muzyczny?
Moja mama nagrywa lepsze składanki.
Jasne, że tak.
Myślisz, że jesteś zajebisty, bo grasz w lacrosse'a? Serio?
A nawet nie jesteś w głównej drużynie.
Cały sezon nie zagrałem ani minuty. Popisuję się.
Jesteś kiepski w tym sporcie.
Z lodówki bierzesz wszystko.
Dosłownie wszystko.
A moją szczoteczkę do zębów dajesz przypadkowej lasce?
- Fakt, zrobiłem to. - To irytujące.
Wkurza mnie, że się nie uczysz, a dostajesz dobre stopnie
z testów, na które ja się przygotowuję.
- Dalej, dalej. - Nie, bo...
To nie ma sensu. A ja byłem wobec ciebie spoko.
- A ty dźgnąłeś mnie w plecy. - Kiedy?
- Okazywałem szacunek. - Jak?
- Dobrze wiesz, jak. - Mów.
Bo przespałeś się z Natalie, a wiesz, że ją lubię. Wiesz.
Boże, ale z ciebie dupek. Dobrze to wiedziałeś.
Dobra, przepraszam.
Nieprawda. O to właśnie chodzi.
Cholera, Holt.
Przysięgam na Boga, że przepraszam.
O kurde.
Zeek? Już prawie północ.
Ale mamy dużo rzeczy.
Dobra. Tak. To zatrzymujemy.
To oddajemy dzieciom, a to wyrzucamy.
To oddajemy dzieciom.
Nie, to wyrzucamy.
Nie. To globus gwiezdny Adama.
Wygrał go.
Te zatrzymujemy, tak?
A Sarah będzie chciała mieć to.
Pierwsza szkatułka na biżuterię.
Dostała ode mnie na 13. urodziny.
Nasz garnek do fondue. Prezent ślubny.
Nie zatrzymamy wszystkiego.
Ale mają wartość sentymentalną.
Wszystko tu ma jakąś wartość sentymentalną.
Cały dom ją ma.
Tak właśnie jest, kochanie.
Tak jest, jak się zmniejsza metraż.
Wiesz co, każdy jeden dom, który dziś oglądałam, był okropny.
Dopiero zaczęłaś szukać. Spokojnie, znajdziesz coś.
Tak się skupiłam na przekonaniu cię do przeprowadzki i wypowiedzeniu się,
że może niedostatecznie cię słuchałam.
Nie zaczynaj mieć tu wątpliwości.
Ale może miałeś rację.
Może nie powinniśmy sprzedawać domu.
To nie jest chwila na lęki.
To tylko część.
Boję się, że nie znajdziemy nic lepszego.
Co jeśli popełniliśmy błąd?
Boże.
Posłuchaj mnie.
Jesteśmy drużyną.
OK?
Znajdziemy dom. Będzie świetny.
I wszystko będzie dobrze. No weź.
Obiecuję.
Dobrze.
- Dobra? - Tak.
Nawet z wykorzystaniem zasobów gimnazjum
nie może odpowiednio się rozwijać.
Nie ma innych dobrych opcji dla dzieci takich jak Max,
z wysokim IQ.
Dzieci takie jak Max, uczące się inaczej, wraz z grupą zwykłych dzieci.
W ramach systemu zrobiliśmy to, co możliwe.
Te dzieci są tak inteligentne i pełne potencjału.
Uważam, że takie mieszane klasy bardziej sprzyjają nauce
i wynikom.
I to mnie najbardziej cieszy w perspektywie bycia
dyrektorem tej szkoły.
Przewidują państwo zapisanie 40 uczniów w pierwszym roku?
Zgadza się.
Mało.
- Wtrącę się tu... - Wiemy...
To celowe. Inteligentnie zaczynają od małej liczby uczniów.
Na pewno wiedzą państwo, że ponad połowa szkół, które upadają,
ma za dużo uczniów w pierwszym roku.
Rozumiem, ale za dużo nowych szkół
nie może przetrwać pierwszego roku.
Fundusze opierają się na zapisach,
więc nie wystarczy państwu pieniędzy.
Ponieważ szkoła służy społeczności o szczególnych potrzebach,
dostanie SELPA, więc wystarczy.
Nie widziałem w petycji SELPA.
To coś nowego. Dodałam to jako załącznik E.
Zobaczą tam państwo, że połączenie tradycyjnych dodatków
i SELPA da nam znaczną nadwyżkę w pierwszym roku.
Na rok drugi będzie zapas i będzie można też dodać rocznik.
Rozumiem. Więc... To na pewno pomaga.
Skąd pewność, że znajdą państwo 40 uczniów?
Kristina i Adam zebrali 271 podpisów rodzicielskich do petycji,
mimo że prawo wymaga tylko 20.
Kristina jako nieznana osoba startowała w wyborach na burmistrza
i niemal wygrała. Nie będzie to stanowiło problemu.
Ale jeśli nie chcą państwo wyrazić zgody, chętnie złożę apelację.
Byłam prawniczką w korporacji. Uwielbiam papiery.
Mogę je składać co tydzień.
- Pokazywałem ci to? - Co?
Tapscott Interiors.
- 14 tys. dolarów? - Kosztorys za drewnianą podłogę.
- Drewniana podłoga. - Inny wynosił 16.
- Serio? - To nie złota podłoga.
Nie mam kasy. Nie mam 14 tysięcy.
- Dywany? - Potrzebuję pożyczki.
Muszę pożyczyć pieniądze z firmy.
Nie mamy wolnych 14 tysięcy dolarów.
Jak to możliwe?
Nie mamy, bo kiedy odzyskaliśmy piosenki, zapłaciliśmy,
a teraz mamy imprezę.
Z kasy awaryjnej. I tyle.
Chcesz powiedzieć, że to przez tę imprezę nie mamy 14 tys.
wolnej gotówki?
Może się uspokoisz?
Jak pojadą w trasę z Four D, będzie kasa
i zapłacisz za podłogę.
Jak pojadą w trasę z Four D.
Słyszałeś jego reakcję.
No.
I mówisz mi, że moja drewniana podłoga zależy od Olivera Rome'a,
narcystycznego wariata, i jego decyzji, czy pojechać w trasę,
której jasno odmówił.
Tak. Słuchaj, pociesz się jeszcze trochę z bliskości z rodzicami.
Podpisali papiery.
- Serio? - Tak.
Moja rodzina jest bezdomna.
- Chwila. Sprzedają dom? - Tak.
Nie wierzę.
Więc... Wiesz. Czy na bardzo krótki okres dostanę braterską pożyczkę?
Nie. Nie mam pieniędzy.
Haddie studiuje na Cornellu. To fortuna.
Powinna pójść na stanowy uniwerek.
Ile wziąłeś?
Dwanaście. Panie w stołówce robiły się podejrzliwe, więc musiałem przestać.
Wiesz, że nasza lodówka nie ma zamrażarki?
- Mówisz serio? - Tak. Nigdy jej nie miała.
To weź jednego. Zjedzmy je, zanim wrócimy.
Powiem coś i może znowu rzucisz we mnie piwem.
Co?
Spartoliłem ci to, za co przepraszam.
Ale ty spartoliłeś to pierwszy.
To wszystko to tak naprawdę nie jej wina. Tylko twoja.
- Cześć. - Hej.
Masz chwilę, żeby porozmawiać?
Tak, ale dopiero co... widzieliśmy się w pracy. Tak.
Wiem, ale to nie...
To nie rozmowa o pracy.
Nie masz wrażenia, że w zakładzie
była napięta atmosfera przez ostatnich kilka dni?
Nie wiem.
Przez to, co mówiłeś o...
Tak. Przez to.
W porządku.
Tak, to znaczy nie.
Nie jest w porządku. Spieprzyłem sprawę.
Słuchaj, przepraszam, że się przeprowadziłem.
Naprawdę...
I przepraszam za to, jak się poczułaś.
Dziękuję. W porządku.
Ale miałaś rację.
To było do dupy z mojej strony.
I...
Słuchaj, to już przeszłość.
Ale... Chcę powiedzieć coś jeszcze.
Nie wiem, jak to powiedzieć, więc cierpliwości.
Spieprzyłem sprawę.
Dużo w moim życiu spieprzyłem.
Ale terapia z Pelikanem...
Może to Asperger, może nie.
Nie wiem. Chodzi o to, że odpycham ludzi.
Zbliżają się do mnie i wtedy...
Zaczynam zachowywać się jak dupek.
I wreszcie... są mną zmęczeni
i odchodzą.
Nienawidzę tego. W sobie.
Ale próbuję to zmienić. Próbuję...
Bardzo się staram.
Bo kiedy patrzę na ciebie,
widze piękną kobietę. Piękną kobietę.
I pomimo wszystkiego, co zrobiłem,
wszystkich moich akcji,
głupot, które powiedziałem,
wciąż tu jesteś. Jesteś...
Nie odeszłaś.
To dla mnie szok, wiesz? Po prostu...
Daje mi to... nadzieję.
Nie odeszłaś.
Nie chcę cię odpychać. Za bardzo lubię przy tobie być.
Nie musisz na to odpowiadać. To...
To... po prostu... O tym chciałem porozmawiać.
Dobra, cześć. Do jutra, prawda?
- Millie! Camille. - W kuchni.
- Hej! - Jestem w kuchni.
Tak, dobra. Chodź. Chcę ci coś pokazać.
- Pakuję. - Możesz to zrobić później. Chodź.
To niespodzianka. Chodźmy do samochodu.
- Dobra, gotowa? - Nie wiem.
- Dobra, gotowa. - Gotowa?
Spójrz.
Chcesz zobaczyć środek?
Tak.
To chodź.
No więc... jest dość mały, ale...
Na górze jest gabinet.
Dobre światło.
- To dobrze dla pracowni malarskiej? - O tak.
Mógłbym go trochę odnowić. Nie ma sprawy.
Przydałoby się odmalować.
Jak go znalazłeś?
Jak to ja. Jestem namolny.
Karen znalazła go chyba tylko po to, żeby się mnie pozbyć.
Ale chodź tu. To najlepsza część.
No. I co?
Zeek.
Jest ogród, w którym mogłabyś pracować.
Mógłbym tu wychodzić,
rozbierać się i palić cygara.
Sąsiedzi na pewno by się cieszyli.
I co sądzisz?
Jest niesamowity.
A ty?
Mogę się do niego przyzwyczaić.
- Oliver! - Twe oczy...
Możemy pogadać?
Kiedy tu przyjadą, kiedy przyjedzie Chad Love
i chłopaki z Four D, spróbuj być uprzejmy, co?
Albo miły, albo coś podobnego, na co cię stać.
I nie zamykaj się na możliwość trasy z nimi, co? Mógłbyś?
Tak. Ale nie sądzę, że jestem typem artysty,
który pojedzie w trasę z boysbandem. Dobra?
Ja nie sądzę, że jestem artystą, który może być bezdomny
przez zniszczenie podłogi za 14 tys. Ale mam pleśń, Oliverze.
W takiej rzeczywistości żyję.
Chodzi ci o... metaforyczną pleśń?
Nie, kiedyś będziesz miał rodzinę i dom.
I wtedy będziesz miał też pleśń.
Lub jakąś katastrofę hydrauliczną, która będzie wymagać
- zapasu kaski. - Tak.
Ja, przyszły ty, mówię dzisiejszemu tobie, żeby jechał w trasę z Four D
i uzbierał troszkę szmalu, dobra? Przyda ci się.
Słuchaj, nie sądzę, żebym miał pleśń, stary.
Cześć.
- Hej. - Evan, jak tam?
Dzięki za zaproszenie.
Dzięki, że jesteś.
Ładnie wyglądasz. Super.
Nie byłem nigdy na imprezie premierowej. Ekscytujące.
- Są świetne. - No to zaraz
zanurzysz się w świecie fajowości.
- Bo tak już mamy. - Dobra.
- Żartuję. - Ale z ciebie dziwak.
Chyba jestem gotowy...
- Cześć. - Jak tam?
- Wygląda na zadowoloną. - Tak.
- Dobre wieści? - I?
Właśnie rozmawiałam z facetem z rady.
Dopracowałam jeszcze podanie.
- Jeszcze ich pomęczyłam. - Tak...
No i? Proszę.
Wyrazili zgodę.
- Co? - Otwieracie szkołę! Albo możecie.
Świetnie. Tak, możemy. Otworzymy.
Tak, możemy!
Gratulacje. Niesamowite.
- Podekscytowany i przerażony. - Dobrze.
- Idę po piwo. - A ja po shota.
Pewnie.
- Cytrynowego. - Gratuluję, dyrektorze.
Wow. Wiesz co, muszę powiedzieć, że byłaś dziś niesamowita.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem, to...
Dziękuję.
Tak.
Ja po prostu nie boję się być nachalna.
Prawdziwa robota była wasza.
Nie wiem, czy nachalna...
Niemiła?
Dobra, ale ci to pasuje.
Dziękuję.
Dziwne miejsce na uczczenie otwarcia szkoły.
Nie mogę uwierzyć, że mnie zaprosili. Jestem tylko nauczycielem.
Nie jestem dość fajny.
Myślę, że ja plasuję się niżej w rankingu fajności.
To może powinniśmy trzymać się razem.
- Drinka? - Tak.
Dobra, to chodźmy.
Dobra.
- Gdzie Braverman? - Czesć. Adam Braverman.
- Paul Mancuso. - Cześć, Paul. Jak tam?
Super. Four D.
Cześć, chłopaki. Chad Love, miło mi. Dzięki, że jesteście.
Pewnie. Zajebiście tu.
Dziękujemy. Luncheonette ma bogatą historię.
Nagrywała tu Janis Joplin.
I The Grateful Dead... To mój brat, Crosby Braverman.
- Hej, co słychać? - Partner.
Coś do picia? Ale pewnie nie możecie, co?
- Nie. - Spoko.
Nie możemy zostać długo, ale bardzo chętnie poznamy zespół. Są tu?
- Nagrywamy muzykę, sorry. - Hej!
Słuchajcie. Chad Love.
- Oliver Rome. - Tak.
- Jak leci, stary? - Dobrze.
Uwielbiam waszą płytę.
Genialna.
Zajebiście. Świetnie.
A my jesteśmy wielkimi fanami Four D.
- Zwłaszcza Oliver. Uwielbia Four D. - Dokładnie. Tak.
D!
Czaję. Masz nas za lamerski boysband, wporzo.
Dajemy teraz fanom to, czego chcą,
ale następna płyta mogłaby być jak wasza.
Wszyscy tak uważamy. Słuchaliśmy jej przez całą drogę.
- Serio. - To świetnie, stary.
I to jest wasz styl?
Taka trasa, non stop?
Wszyscy razem?
Szczerze mówiąc, to męczące.
Większość tych dziewczyn i tak jest dla nas za stara.
Wiesz, że niektóre mają nawet 25 lat?
Boże, coś strasznego.
No i oszczędzamy się do małżeństwa.
- Mądrze. Bardzo. - Szlachetnie.
Zuch chłopak.
To co ty na to, stary? Chcesz to zrobić?
Dobra. Tak! Zagrajmy z Four D.
Pracujemy nad liczbami.
- Dobra. OK. - Zadzwonię.
Pogadamy.
Rozpracujemy liczby.
I co ty na to?
Bardzo nam miło, że tu jesteście.
Chad Love i Four D razem z nami świętują premierę
pierwszej płyty Luncheonette.
- I nie ostatniej. - I nie ostatniej.
I oczywiście chcemy wszyscy uczcić
bardzo utalentowany zespół, Ashes of Rome.
Prosimy o kupowanie płyty i mówienie znajomym, że jest świetna.
Oklaski dla Ashes of Rome.
Przełamałeś linie cieni
Zagubiony włóczysz się Po zajętym niebie
Czy czujesz adrenalinę Ustawiającą nas w rzędy?
Gdzie przecinają się nasze orbity