Miliony Bravermanów.
W poprzednich odcinkach
Możesz się im wypłakać, ale przychodzisz tu
Nie mogę cię już wspierać, Sarah.
- Halo? - Mamy tu mały problem.
Trevor nasikał mi do manierki. Zabiję go.
Gdy tata i ja zdecydowaliśmy odpocząć
od siebie, dotyczyło to też naszych rodzin.
Kiedy skończycie odpoczywać od siebie?
- Jack podbił ofertę. - O Boże.
Masz trzy dni.
Muszę zająć się swoim życiem. Spróbuję ułożyć je z Hankiem.
Do zobaczenia, Mark.
Co u ciebie?
Dobrze, a u ciebie?
Jak sprawy? Wychodzisz za mąż.
Nie wychodzę.
- O, rany. - W porządku.
Spoko. Tak będzie lepiej.
Nie zdecydowaliśmy się.
Ale to nic. Czuję się dobrze.
To dobrze.
Nadal pracuję w Luncheonette.
- Fajnie. - A ty?
Wszystko w porządku.
Co u twojej mamy?
Ma się dobrze.
To fajnie.
Ma się naprawdę dobrze.
Tak dobrze, że to nie do pojęcia.
Jest teraz wielką panią fotograf.
Więc nadal...
pracuje z Hankiem?
Nie do końca.
To głównie jej zlecenia.
Znasz Surfsport?
- To jej klient. - Naprawdę!
- Niesamowite. - Wiem.
Ma swoje mieszkanie.
To super.
Bardzo modne.
Dobrze to słyszeć.
Pozdrów ją proszę ode mnie jeśli ją spotkasz.
Jasne, że spotkasz.
To twoja matka.
Jasne, przekażę.
- Miło było cię spotkać. - Ciebie też.
W porządku, udanego...
Pech.
Do zobaczenia.
Co tu się dzieje?
Nic.
To mój ulubiony szlafroczek.
- Dlatego go założyłam. - Miło się kojarzy.
- Zobacz, co jeszcze mam. - Widzę.
- Trochę balsamu. - Co jest grane?
Chodź tu.
- Skarbie. - Co?
Nie potrzebujemy już balsamu.
Co?
Co tu robisz?
Podjąłem decyzję i już mi lepiej w związku z szkołą.
Już dawno pora spać.
Możemy to omówić...
Nie wrócę do szkoły.
- Wrócisz. - Musisz wrócić.
- Nie. - Słuchaj. Spotkamy się
z twoimi nauczycielami i dyrektorem.
Nie są moimi nauczycielami.
- Właśnie, że tak. - To nie jest moja szkoła. Koniec.
To gdzie pójdziesz do szkoły?
Nie wiem.
Musisz gdzieś chodzić.
To nie mój problem.
Nie wrócę do Cedar Knoll.
Ale tu ciemno.
Tato!
Zobacz, synu. Znalazłem!
- Co? - Znalazłem kratę do samochodu.
- To ostatni element układanki. - Super. Idź stąd
Dzwoniłem do gościa.
Mówił, że zaczeka parę dni, ale był podejrzany.
Musimy natychmiast jechać do Eugene.
Musimy... co?
Na miłość boską,
puścisz staruszka samego?
Ruszajmy na bezdroża zobaczyć Amerykę.
Nie ma mowy.
Wyruszamy o 6:00.
Wszystko zaplanowałem. Zgasić światło?
Wyjdź stąd.
- Absurd. - Wiesz jak bardzo chcesz jechać.
Co?
Nie powiedziałem tego.
Chcesz jechać, w porządku. Masz trochę luzu w pracy.
Jedź.
Mam wszystko zostawić?
Dam sobie radę.
Dobrze ci to zrobi. Twój tata cię potrzebuje. Jedź
Było pyszne.
Zasłużyliśmy. Mamy pierwszego kupca.
Jeszcze raz za to wypijmy.
I jeszcze raz.
Wiesz co?
Ja zapłacę.
Na koszt firmy. Świętujemy.
Ta praca jest wspaniała.
Zaryzykowałaś i szczerze mówiąc,
to jedyna rzecz w moim życiu, która ma obecnie sens.
Dlatego nalegam.
Dziękuję, to miło z twojej strony.
Jasne.
Daj spokój, zapłacę.
- Widziałeś? - Tak.
Nalegam.
Ja płacę.
Dziękuję.
Halo?
Dzwonię z wydziału ochrony przed oszustwami Calibanku.
Próbujemy zweryfikować ostatnie obciążenie pani karty.
Czy jest pani posiadaczką karty kończącej się numerem 0458?
Tak, tu Julia Braverman.
Czy potwierdza Pani obciążenie na 436,36 dol. dokonane dziś wieczorem?
Dziś? Nie.
Nie robiłam zakupów na tę kwotę.
Za co?
Obciążenie nastąpiło o 00:18 w firmie o nazwie Chez Michelle
na San Jose Boulevard w San Francisco.
Restarutacja?
Jestem w łóżku, spałam.
Czy upoważniła pani kogoś do korzystania z karty?
Jak możesz teraz jechać do Oregonu?
Nigdzie indziej nie znajdę tej kraty.
Ta krata jest wyjątkowa.
Rozumiem, Skarbie,
ale musimy podjąć ważną decyzję...
Mamy na to 72 godziny.
Minęło dopiero 15 godzin. Mamy sporo czasu.
Unikasz tego. Musimy to omówić.
Teraz.
A ty się spóźniłeś, więc rzuć to i dawaj 50.
Przeszkodziłeś mi dzisiaj więc się zrewanżuję.
Jeśli to kiepski moment to zadzwoń, może nam wyśle.
To nie jest zły moment.
Rozmawiałem z nim. Jest szurnięty.
Niektóre sprawy trzeba załatwić osobiście.
Więc wyjeżdżacie. To twoje lekarstwa.
Dopilnuj żeby je wziął.
Masz coś dla mnie?
- Chodź tu. - Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też. Do zobaczenia.
Dziękuje.
No dobra.
Przed nami wolność.
Wyrzuć tabletki jak tylko skręcimy za róg.
- Wiesz co? - Mam muzykę.
Przegrałem z ośmiościeżkowca.
Hity z 1962.
Co jeszcze masz?
Zgadnij.
Do zobaczenia w czwartek, Skarbie.
Kocham was!
To było dziwne.
Wyglądał starzej czy tak samo?
Co masz na myśli?
Czy miał ten sam dziwaczny wąsik?
Nie jest łysy, jeśli o to ci chodzi.
- Minął rok. - Wiem, ale rok...
Wiele mogło się zmienić.
Halo?
Wujek Joel. Co się dzieje?
Mogę to wypić?
Chętnie, ale pracuję dziś do późna
więc nie mogę, ale...
- Drew dałby radę. - Zrobić to?
Siedzi obok mnie.
Nie, jest wolny.
Musimy pogadać.
Nie ma żadnych planów.
Nie wchodzę w to.
Jest podekscytowany.
Nie zrobię tego.
- To o 4:00. Do zobaczenia. - Co mam zrobić?
Niańczysz Sydney i Victora.
O Boże.
Nienawidzą mnie.
- Nie dramatyzuj. - Nic nas nie łączy.
Nie lubią mnie.
To nie eHarmonia. To dzieci.
- Zagraj z nimi w grę. - Nie zrobię tego.
Zrobisz. O czwartej.
- Pięknie oprawione. - Proszę.
- Super. - No nie wiem
Wieszanie zdjęcia broszury jest dziwne.
To nie jest broszura.
To piękne zdjęcie użyte do broszury. To było nasze pierwsze zlecenie.
Zdrówko.
I dwa kolejne zlecenia.
No właśnie.
Nasza dwójka stała się zespołem
Szczerze to wątpiłem, czy to wypali.
Naprawdę? Miałeś jakieś obiekcje?
To zaskakujące.
Wszystko jakoś zadziałało,
spędzanie czasu przy pracy, nawet przebywanie razem.
Było całkiem fajnie.
Chodzi mi o pracę.
Tak... zaczekaj chwilkę.
- Cześć. - Widziałam wczoraj pana Cyra.
Marka Cyra.
Poważnie? Cześć, Mark jest tutaj. Wejdź.
Cześć.
- Co słychać? - Dobrze.
Świętujemy.
Skończyliśmy zlecenie, dostaliśmy nowe
od firmy kosmetycznej.
Napijesz się szampana?
Nie, dziękuję.
Nie możesz powiedzieć?
Nie mogę bo jest za późno więc...
W porządku.
Wyślę ci później smsa.
Jeszcze szampana?
Sprawy tyranii traktujemy poważnie.
Robimy wszystko, by wyjaśnić, co zaszło.
Cóż, ktoś nasikał do manierki mojego syna.
- Ma z tego powodu uraz. - Tak.
Rozumiem.
Na razie nikt nie przyznał się do tego incydentu.
Oczywiście, że nie.
Max wie, kto to zrobił.
Nie można rzucać oskarżeń bez dowodów.
Co gdyby pańskie dziecko zostało niesłusznie oskarżone?
Nie do wiary. To do jego manierki nasikano.
Kochanie, staram się zachować spokój,
ale pańska reakcja jest do dupy.
To poważny incydent.
Nikt pana nie wini.
Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy.
Wszystkich nie upilnujemy.
To pan był opiekunem.
Ponosi pan odpowiedzialność.
Przepraszam, panie dyrektorze.
Muszę przyznać, że zgadzam się z panem Bravermanem.
Nie można tego zaakceptować. Max musi wrócić do szkoły.
Nie możemy zawieść ucznia.
Dziękuję, panie Knight.
Rozumiem pana pasję panie Knight
i rozumiem, że pan Braverman chce wyjaśnić sprawę,
ale to potrwa.
Rozumiem.
- Na to nie wygląda. - A co zrobić?
On nie chce chodzić do szkoły.
Chcemy żeby wrócił.
Odmawia. Co mam mu powiedzieć?
Został tylko miesiąc do końca roku szkolnego,
a to ostatni rok Maxa w tej szkole
więc może go nie zmuszajmy.
To wasze rozwiązanie? Zatrzymać Maxa w domu?
Jego, nie dzieciaka, który nasikał do jego manierki.
Oni się tym nie zajmą.
Chodźmy.
To niemądre.
Cała ta rozmowa jest bezcelowa.
Dziękujemy bardzo. Cieszę się, że pan tu jest.
Pani i pan jesteście beznadziejni.
Dziękuję bardzo. Miłego dnia. Nie śmiej się ze mnie.
Nie śmieję się.
To już trzy dni?
Naprawdę?
Żyjemy w całkowitej ciemności.
A przy skrzynkach piętrzą się katalogi.
Obiecuję, że się tym zajmę.
Ciągle tylko obiecujesz.
Przepraszam.
Uważam, że ostatnio nie myślisz o pracy.
Halo?
Cześć, tu Mark Cyr.
Cześć.
Mam nadzieję, że mogę do ciebie dzwonić?
Jasne.
Co słychać?
Amber wspominała, że...
Tak, mówiła mi. To było dziwne.
Tak, niesamowite.
Wygląda dobrze. Chyba się jej wiedzie?
Jest tak, jak mówisz.
Zastanawiałem się czy...
Muszę z tobą porozmawiać...
Twarzą w twarz.
Możemy się spotkać?
Jasne.
Tato...
Nie wyłączaj.
Uszy mi puchną!
Czy to nie jest wspaniałe, Cros?
No ba.
Gorące hot dogi, piękny dzień.
- Pusta droga. - Będziemy w Kalifornii...
Kraina oceanów, pustyń, gór i palm.
Miejsce stworzone dla nas.
Tato, co zrobisz w sprawie domu?
Co uważasz?
O czym ty mówisz?
O twoim domu. Masz 52 godziny żeby
zdecydować, czy go sprzedaż.
Ten dom?
Co zrobisz?
Szczerze mówiąc...
Co?
O mój Boże!
Patrz! Mają tu ATV!
Zatrzymaj się.
Chodź, nie robiliśmy tego
odkąd byłeś dzieckiem.
Myślisz, że kelner ci powie czy to była randka?
Zmuszę go...
by powiedział mi, co wie.
A może to kolacja służbowa,
która się przedłużyła?
Nie wiem, może. Mam nadzieję. Kosztowała 468 dolarów
i została zapłacona wczoraj po północy.
Pięć minut.
Powinnaś go zapytać,
a on powinien ci powiedzieć, czy był na randce.
Nie mogę.
Nie mogę go zapytać... bo on ze mną nie rozmawia.
Jest wobec mnie surowy.
Nadal?
Rozmawiamy tylko o dzieciach.
To jakiś koszmar.
Wiem, ale ...
Nie wiem, co się dzieje. Chce wiedzieć.
A czego byś chciała?
Chciałabym odzyskać nasze małżeństwo.
Chcę wiedzieć jeśli to niemożliwe.
Zasługujesz, by wiedzieć, co wyprawia twój mąż,
a on powinien dać ci odpowiedzi.
Masz racja. Chodźmy stąd.
Dobrze mówisz.
- Zjemy lunch? - Ale nie tutaj.
Drogo tu.
Twój tata powiedział mi, że nie wrócisz dziś do szkoły.
Nigdy nie wrócę do Cedar Knoll.
Rozumiem. Szkoła to nie zabawa.
Wszystko, co muszę, mogę zrobić tu.
Jestem mądrzejszy od nauczycieli,
a wy macie Internet i lepsze przekąski.
I są za darmo.
Nie muszę za nie płacić, tak jak w automacie.
Słuszne uwagi.
Tylko, że tutaj nie ma innych dzieciaków.
Nienawidzę innych dzieciaków.
Rozumiem.
Też było mi ciężko w gimnazjum.
Ale nie aż tak.
Może stąd wyjdziemy?
Dokąd?
To niespodzianka.
Nie lubię niespodzianek
Tę polubisz.
Jesteś gotowy?
Co tu robimy?
Będziemy surfować.
- Nie surfuję. - Jeszcze nie.
Wcale tego nie robię.
Mam dla ciebie niespodziankę. To moja pierwsza deska.
- Fajnie, co? - Nie ma jeszcze 15:00,
a w Cedar Knoll kazali mi
odrabiać prace domowe do 15:00.
Pieprzyć ich Potrzymasz?
- Nieładnie tak mówić. - Wiem.
Miałbym za to zakaz telewizji
Będziesz mógł oglądać ją dłużej
jeśli to powtórzysz.
Potrzymasz? Złap tutaj.
Weź torbę. Jest tam kombinezon. Idziemy.
Złapiemy fale.
Jesteś gotowy?
- Nie wiem. - Jesteś gotowy?
- Nie wiem. - Tak, jesteś.
- Skąd niby wiesz? - Po prostu wiem.
Chodź, koleżko.
Cześć, co słychać?
- Tutaj jesteś! - Jak leci?
- Dobrze. - Dzięki za pomoc.
To wasz nowy dom?
Tak.
Zobaczcie, kto przyszedł.
Cześć dzieciaki.
Dobra, uciekam.
Kocham was, bądźcie grzeczni.
Nie grajcie cały dzień. Wrócę najpóźniej o ósmej.
Jeszcze raz dzięuję.
Zadzwoń jakby się coś działo.
- Dobrze. - Pa, dzieciaki.
To co chcecie robić?
Chcecie iść na basen?
Na basenie jest zimno.
W wodzie jest tyle chemii, że palą mnie oczy.
- Czyż to nie jest fajne? - Fala energii.
Cześć.
- Jak praca domowa? - Tata zabrał mnie na surfing.
Naprawdę?
Było świetnie.
- Powinienem był zadzwonić. - Tata mówił,
że to, co zajęło mu trzy tygodnie, zrobiłem w jeden dzień.
- A praca domowa? - Dobrze.
Tata kazał walić szkołę.
Naprawdę?
- Muszę się przebrać. - Żartujesz?
Odrobił lekcje.
To tylko kilka godzin.
Dajesz zły przykład.
Nagradzasz za niechodzenie do szkoły.
Wiem, że...
Nie mów, że robię źle.
Wiem, że musimy być ostrożni, ale on
potrzebuje przerwy.
To nie płatny urlop.
Wiem, ale musimy ustalić, co z nim zrobimy.
Musimy być zgodni.
Ale teraz on musi być szczęśliwy.
Chcę żeby się uśmiechał.
I udało mi się.
Naprawdę stanął na desce?
Tak.
To było niesamowite.
To dobrze.
Naprawdę kazałeś mu walić szkołę?
- Muszę opłukać... - Powiedziałeś.
Nie rób tego.
Przestań!
Odwal się. Nie twoja kolej.
Moja! Oddaj!
- Cały dzień grasz! - Nieprawda!
Dzieciaki, spokojnie.
Przestań!
- Dupek! - Głupek!
Nie jestem głupia
To czemu cię cofnęli?
Nie cofnęli.
Koniec gry.
Dawaj. Wychodzimy.
To najbardziej dołujące 40 dolców, jakie zarobiłem.
A jak mieszkanie?
Smutne. Jak cały kompleks wujków Joeli.
Poważnie?
A jak dzieciaki to znoszą?
Niezbyt dobrze, ciągle się kłócą.
I nie chcą nic robić.
Co można na to poradzić?
To ma sens.
Pamiętasz jacy byliśmy nieznośni, kiedy tata odszedł?
Masz rację
Przynajmniej możesz zapłacić za kolację.
Jasne.
Dziękuję, było pyszne.
Chcesz wejść do środka?
Nie, byłoby niezręcznie.
Rozumiem.
Teczka Sydney na biologięna jutro.
Nie musiałeś jej przywozić.
Wiem, że nie musiałem.
Dzwonili do mnie z banku w sprawie Chez Michelle.
- Na co wydałeś 468 dolców? - Przepraszam.
To była kolacja biznesowa
z Peete.
Dobrze.
Skoro tak to dlaczego ty płaciłeś?
Bo...
Przepraszam, ale mamy wspólne finanse.
To nadal jest... dziwne.
Chciała zapłacić. Świętowaliśmy. Właśnie sprzedaliśmy pierwszy dom.
Wziąłem to na siebie.
- To świetnie. - Dzięki.
Gratulację.
Sypiacie... jesteście razem?
Tylko zaproponowałem, że zapłacę.
Nie wiedziałem, że tyle to będzie kosztować.
To wszystko.
Nie przespałem się z nią...
Nie całowaliśmy się, nie byłem u niej z dzieciakami,
ani nie gotowałem z nią kolacji.
Nie smsowałem z nią.
Joel, przeprosiłam. Popełniłam błąd.
Błagałam o przebaczenie.
Ale teraz próbuję zrozumieć na czym stoimy.
Czuję, że nie mogę z tobą porozmawiać,
tak jakbyś mi zakazał.
Nie chcę żyć w zawieszeniu.
Wrócimy do siebie
czy się rozstaniemy?
To nie w porządku, że tego nie wiem.
Wiesz co?
To nie w porządku, że zostałem w domu i zająłem się dziećmi,
przez te wszystkie lata robiłaś karierę,
a kiedy przyszła moja kolej, ty mnie nie wsparłaś.
To niesprawiedliwe.
Przychodzisz do mnie do pracy, robisz sceny przy szefie,
wdajesz się w romans z Edem.
Nie miałam romansu z Edem.
Cokolwiek to było.
Wierzyłem, że nasz związek opiera się na wzajemnym szacunku.
Właśnie się dowiedziałem, że tak nie jest.
Szanuję cię najbardziej na świecie.
Wiem, że twój tata zdradzał twoją mamę.
Możemy rozmawiać o nas?
Moi rodzice nie mają z tym nic wspólnego.
W porządku.
Nie znoszę tego.
Myślisz, że mi się to podoba?
Że chcę zostać w tym mieszkaniu?
Że nie staram się dla dzieci?
Że podoba mi się, że śpią tutaj,
a ja tam sam?
Nienawidzę tego. Nasze małżeństwo się nie układało.
To przeze mnie. Nie wiem, czego chcę.
Ale musisz wiedzieć.
Jeśli będziesz teraz naciskać, powiem nie.
Nie pracujemy teraz nad związkiem.
Nie próbujemy do siebie wrócić.
Przykro mi.
Zobacz, mają motorówki i amerykany.
Patrz na ten motor.
Mówisz poważnie?
- Mały cafe racer. - Skup się.
Cudowny.
To wszystko ręczna robota.
Chyba musisz zadzwonić.
W czym mogę pomóc?
Jesteś Paulie?
Jestem Ernie.
A ja Zeek Braverman.
Rozmawiałem z Paulie o grilu do GTO z 1965 roku.
Przykro mi, ale mam na to innego kupca.
- Niemożliwe. - Za późno.
Przyjechałem z Berkeley, z Kalifornii,
bo dogadałem się z Pauliem.
Paulie nie jest tu szefem.
Widzisz jego imię na szyldzie?
Nie. Bo to "Złomowisko Erniego".
Źle zaczęliśmy.
- Możemy obejrzeć tę kratę? - Może to nie ta.
Możesz nam ją pokazać?
Zechce pan, zanim...
Jasne. GTO. 1965.
W doskonałym stanie. Nigdzie takiej nie znajdziesz.
Rany, widzę.
Świetna.
To właśnie ona.
Słuchaj, mam 450 dolarów.
Tyle chciał Paulie.
Cztery i pół stówy?
Taka była umowa.
Nie mogę się na to zgodzić.
To krata to GTO z 1965 w idealnym stanie.
Nigdzie takiej nie znajdziesz.
Tutaj znajdę. Tyle chciał Paulie.
Dlatego jechałem tu po nią 800 km.
I stąd ją zabiorę.
Nie oddam jej za 450 dolców.
- Umawialiśmy się! - Nie ze mną!
Umawiałem się z Pauliem.
Zapomnij o Paulim. Nie ma go tutaj.
Jak dogodnie.
Ten drugi gość jest skłonny zapłacić 800 dolców.
Nie oddam jej za mniej niż 700 dolców.
Powiem ci coś.
Sekundę.
Wiesz na co mi to wygląda?
To jakiś przekręt.
Twój i twojego niewidzialnego kumpla Pauliego.
Panowie, lepiej się stąd zabieracie.
Odłoż to. Tato...
To nieco pochopne.
Musimy się przegrupować.
Spróbujmy jeszcze raz.
Sprzedajesz czy nie?
Nie handluję z tobą.
A teraz wynocha!
- Nie chcesz forsy? - Ma broń.
Wiesz co? Marny jesteś.
Wynocha stąd!
A co niby robię?
Won!
Wystawię ci recenzję na Yelp.
Myślałem, że już mi przeszło.
Ale chyba się myliłem.
Chodzi o to, że...
się dogadywaliśmy. Zbliżaliśmy się do siebie.
A potem...
Zacząłem myśleć, że może mamy szansę.
Nie wiem.
Doktorze, bez jaj. Nie popłaczę się.
Według mnie powinieneś...
otworzyć się na inne możliwości.
Nie tylko Sarah.
Łatwiej się mówi niż robi.
Wytrę nos.
NAJLEPSZE GOFRY NA ŚWIECIE
Dla jasności, to nie są najlepsze gofry na świecie.
Pewno masz za mało masła.
Tato, zdobędziemy inną kratę dla twojego GTO.
Poszukamy w sieci. Znajdę ją dla ciebie.
To nie koniec świata.
Nie chodzi o kratę.
A o co?
- O, Boże. - Co jest?
Czuję się stary.
Nie jesteś stary.
- Nie? - Wcale.
Nie spodziewałem się...
To się dzieje za szybko.
Wizja sprzedaży domu...
Czuję, jakbym go spieniężał.
Realizował czeki. Jakby to był koniec.
Powiedziałeś o tym mamie?
Powiedziałem jej, że sprzedamy dom.
Nie będę na zasiłku tak, jak ten gość od kraty.
Ten sukinsyn.
Powiedziałem, że sprzedam i gdybym teraz zmienił zdanie,
jakbym wyglądał?
Jak myślisz, co powinienem zrobić?
Ernie, mój ojciec podał cenę.
A ty ją zaakceptujesz. Nie zawołasz grosza więcej.
Mówiłem już, że nie jestem zainteresowany.
Sprawię, że ci się to opłaci.
Słucham.
Cześć.
Dziękuję.
- Spóźniłam się? - Nie, to ja byłem ciut później.
Jesteś trochę później niż ja,
- ale jestem z siebie dumny. - Miło tu.
- Wyglądasz świetnie. - Nie, to ty wyglądasz świetnie.
Dzięki.
Amber mówiłą, że ostatnio bardzo dobrze
ci się powodzi. Gratulacje.
To nieprawda.
Nie powiedziałbym, że bardzo dobrze.
Nie mieszkam już z rodzicami...
To świetnie.
Znalazłam sobie mieszkanie. Jestem dozorcą budynku.
- Wspominała o tym? - Nie.
- Ale mówiła mi o... - Zostałam złotą rączką.
A potem wyszło z fotografią...
- Właśnie o tym mówiła. - ...co mnie zaskoczyło.
Robiłaś projekty dla Surfsport?
To był...
ich roczny raport, broszura.
- Ale to było duże zlecenie... - Wspaniale.
Spodobał im się. Doprowadziło to kolejnego...
Świetnie. Bardzo mnie to cieszy.
Zamówiłem...
Włoskie?
Dzięuję.
Gratulacje.
- Cieszy mnie to. - Dziękuję.
Co u ciebie?
Dobrze.
Radzę sobie.
Przyniosłem to.
Wydałem to.
To tylko mały dziennik.
- To nie New Yorker. - Nieważne. To wspaniałe!
Tak, eskcytujące.
- Jesteś autorem. - Właśnie! To mi się poodba.
- Mogę zatrzymać? - Jasne.
Przeczytane przez 37 osób.
Musisz być dumny.
Teraz już 38. Ja też przeczytam.
Poczekaj tu.
Jest jeszcze coś.
Poznałem kogoś.
Kobietę. Uczy na Roosevelt.
Jesteśmy zaręczni.
O moj Boże.
Sprawy potoczyły się szybko.
Chcemy tego samego.
Chcieliśmy założyć rodzinę. Oboje to wiedzieliśmy.
A potem wpadłem na Amber i...
Zdałem sobie sprawę, że prędzej czy później wpadniesz na kogoś
i ta osoba ci o tym powie, a ja nie chcę żebyś usłyszała o tym,
od kogoś innego.
Dziękuję. To miło z twojej strony.
Bardzo się cieszę z twojego szczęścia.
Dzięki.
Świetnie.
Zdrówko.
Chyba jest dobrze.
Jak wysoko mam trzymać produkt?
Jak sądzisz, szefowo?
Wygląda dobrze.
- Dobrze? - Ale odwróć etykietą do...
Wygląda świetnie, dziękuję.
Mamy to.
Masz pięć, sześć?
Dobrze.
Przechyl odrobinę w dół.
Zaczniemy od tego, a potem...
Jak było na kolacji?
Dobrze.
Co u niego?
Wydał własnie opowiadanie.
Naprawdę? Świetnie.
Pochyl się trochę.
I zaręczył się.
Uśmiech.
Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Cóż, dobrze dla niego.
Cześć, wychodzimy, dobra?
Żadnych pytań. I włóżcie coś ciepłego.
A to ja założyć?
Będę tylko patrzeć.
Ja też.
Słucham?
Pojeździmy trochę. Będzie fajnie.
Nie powiedzieliście dokąd idziemy. To niemiłe.
- Niemiłe? - To miejsce jest słabe.
Coś wam powiem.
Przychodziliśmy tu jako dzieci.
Naprawdę jest tu fajnie. Przysięgam.
Od tego czasu dużo się tu zmieniło.
Jest podniszczone.
Nie zmieniali dekoracji, fakt,
ale naprawdę będzie fajnie.
- Nie będę jeździć. - Ani ja.
Nie zmusisz mnie.
Co teraz?
Zostawicie nas na chwilę?
Usiądźcie sobie.
Słuchajcie,
Przechodzicie teraz trudny okres.
Wiem coś o tym.
Sama kiedyś przez to przechodziłam.
Niewiele mogę powiedzieć czy zrobić, by to poprawić.
Ale nie musicie przez to przechodzić sami.
Macie siebie.
Tak jak ja miałam jego.
Obiecuję, że wtedy będzie wam łatwiej.
Nie poddawajcie się. Nadal możemy się świetnie bawić.
Spróbujcie chociaż.
Pięć minut, jeśli się wam nie spodoba, wyjdziemy.
W porządku.
Super.
Zaczynamy.
Max skończył odrabiać lekcje.
Zrobił wszystko.
Wrócimy przed kolacją.
Chwila. Skończył wszystko?
Tak, wszystko.
Mamo, chodź z nami.
Nie lubię siedzieć na plaży.
Jestem z Cleveland.
Bardzo chciał żebyś poszła.
Rzuć to,
kupimy pizzę w drodze powrotnej.
Proszę. Chcę żebyś poszła.
Nie potrafię odmówić.
Wezmę Norę.
Możemy popstrykać zdjęcia.
Otwórz tak, przewiń dwa razy do przodu,
a potem raz do tyłu.
Potem zamykasz, a ten przycisk kontroluje migawkę.
Tatuś wrócił.
- Cześć, tato! - Ostrożnie.
Fajny!
No już.
Popatrz na to!
- To twoje, tato? - Co?
- Czyj jest? - Mój.
Tak, mój.
Naprawdę.
Znalazłem go na złomowisku.
Przymierzysz?
Wsiadaj.
Jak moja mała?
Chodź tu.
Jak moja córeczka?
Tęskniłaś?
Wiesz co?
Powinniśmy przyjąć ofertę.
Naprawdę?
Tak, jestem gotów by to zrobić.
A ty?