Cześć. Szukasz Natalie? Jest tu.
poprzednich odcinkach...
Zostanę tu.
Ale wiesz, szkoła itd
Tak.
Dzieci w szkole zaczynają zauważać, że Max się od nich różni.
I jest z tym sam.
–Jestem bezsilny. –Karen, jestem agentem nieruchomości.
Sprzedamy dom waszych rodziców.
Kursujemy z dziećmi tam i z powrotem, z walizkami na kółkach.
Terapeuta powiedział, że musimy ustalić schemat
i trzymać się planu.
Mam robotę od Surfsport i pomyślałam, że moglibyśmy
–wiesz, zrobić to razem. –Jak poprzednio?
Tylko że ja będę szefem.
Jesteś w stanie powiedzieć Sarze, co do niej czujesz?
–Chyba jest dobrze. –Jest dobrze. Wyślij.
–Nie wiem, powinniśmy... –Nie
otworzyć jeszcze raz.
–Nie. –Jeszcze raz spojrzeć.
Przestań roztrząsać. Jest dobrze.
–Wysyłaj. –Ma być idealnie.
Wyślij. Jest idealnie.
Powiedziałeś, że nic nie jest idealne. Tak powiedziałeś.
Nic, aż do teraz.
Teraz twierdzisz, że jest...
Już to przerabialiśmy
Widzieliśmy wszystko. Koniec. Jasne?
Nie chcę kończyć.
Ta gruba baba się teraz kąpie
A co z mailem? Może powinien...
Gratulacje! Wysłałaś swój pierwszy większy projekt.
Dobra, mam resztę twoich przyborów.
Nie zapomnij myć zebów.
Kotku, po co ci te kalosze?
W Sacramento będzie jakieś 25 stopni.
I tak będą potrzebne.
Po zwiedzeniu Sutter's Mill
będziemy szukać złota w rozwidleniu American River.
Rzeka została wyczyszczona
podczas gorączki złota, raczej nic nie znajdziemy.
–Ale turyści chętnie próbują. –Dobra.
Z mokrymi stopami nie będzie fajnie,
–dlatego biorę kalosze. –Zrozumiałam.
Możesz je włożyć do torby.
Nie mogę ich tam włożyć.
Tak, jest mnóstwo miejsca.
Nie, bo nie biorę twojej torby.
Oczywiście, że ją bierzemy.
Nie pojadę bez ubrań.
Nie potrzebuję opiekunki.
Po co mi twoja torba, skoro nie jedziesz.
Czekaj. Że co? Kochanie, ja...
Chcę się przyjaźnić z Micah.
Musi brać dodatkową torbę na wózek.
Ok. Poczekaj chwilę.
Dlaczego mam nie jechać?
Nie wiem. Po prostu nie.
Będę je musiał włożyć w drodze do autobusu
Dziękuję, Berkeley
–Urocze! –Och. To było...
–Co to? –Nie wiem.
–To było piękne. –Dziękuję.
Powiem sąsiadowi...
Przekaż wyrazy uznania.
który śpiewał.
–Jak leci? –W porządku. Dobrze.
Nie. Ja...
–Jesteś naćpany? –Nie jestem.
Nie ćpałeś?
Tak sobie tu leżało, na łóżku?
Mówiłaś, że jest w lodówce.
Niewiarygodne!
–Więc wyjąłem z zamrażalki. –Wiem, gdzie jest.
–Tylko tyle. –Drew, chodzi o to, że
Jest 11:30 rano.
–Tak, jestem zmęczony. –Naprawdę jest tak źle?
–To system obronny "wstać i zapalić"? –Co?
–Ten dramat tutaj. –Och, Boże.
–Co? –W porządku. Jest dobrze.
Nie chcę, żebyś stał się
–Czemu tu jesteś? –Czemu? Mieszkam tu.
O tej porze pracujesz.
–O tej porze jesteś w szkole. –Ok.
Tak.
–Rozumiem. –Nie chodzę na te zajęcia,
–które mam z Natalie. –Tak, wiem.
Czyli... na wszystkie.
Nie wychodzisz z mieszkania.
Są jedne, na które chodzę, bo ona tam nie chodzi.
–Jedne? –Tak, jedne.
A jak cię wyrzucą?
Nie, w porządku. Pójdę.
Nie chciałabym, żebyś zmarnował cały...
Ja...Właściwie, racja.
–Pójdę teraz na lekcje. –Czekaj.
–Pogadaj ze mną. –Nie ma o czym.
Jesteś na nią zły?
Tak, jestem wkurzony. Ale jest w porządku.
Pogadajmy o tym.
Masz rację. To głupie. Idę.
–Nie. –Muszę być na lekcjach
Nie chcę się spóźnić.
–Nie idziesz. –Właśnie że tak.
Unikasz mnie.
–Pójdę tam, jak zjem, –Tak, jasne. Na razie.
Beznadzieja.
–Dobrze! –Przyłożenie!
–Cześć? –Wejdź.
–Pukałam –No raczej...
–Cześć, jak leci? –Mamo! Tato!
Kim jesteś?
Uszczęśliwię twoich dziadków.
–Cześć! –Czemu wrzeszczysz?
–Co to za wrzaski?
Tato, włóż coś innego.
Przestraszysz dziecko!
Czego chcesz? Nie mogłem znaleźć spodni.
Nie było ich w szufladzie. Camille, gdzie moje spodnie?
W suszarce, mówiłam.
–W suszarce... –Witam.
Dzień dobry.
–To dobry moment? –Tak, oczywiście.
–Nic nie robiliśmy. –Ok.
Zeek, włóż spodnie.
–Jej to nie obchodzi. –Nie obchodzi mnie.
–Tak. –Jeśli dziadek nie musi
To ja też nie chcę.
–O to chodzi! –Nosisz spodnie
Nie musicie ich nosić
Nie z okazji tej wspaniałej wiadomości.
Znalazłam idealnego kupca na wasz dom.
Nawet nie wystawiliśmy ogłoszenia.
Wiem. Inny agent zadzwonił, że znalazł bardzo chętną osobę.
Najwidoczniej takiego domu szuka.
Ale my jszcze niczego nie zrobiliśmy.
Nie chce pani, żeby zobaczył go ktoś jeszcze, żeby zrobić licytację?
Można, ale nie w tym wypadku, facet jest zdecydowany.
Sprawdźmy, co nam powie.
Zróbcie licytację.
–Mogą dużo dać. –Ale nie pomalowaliśmy...
Nie naprawiliśmy okien. Nic.
To bez znaczenia.
Wiecie co? Może go tu przyprowdzę.
Jeśli mu się spodoba, to swietnie. A jak nie, to trudno.
Naprawdę chcecie sprzedać dom?
Może zadzwonię?
–Co jeśli nie... –Kto cię odbiera?
Mama czy tata?
Chyba tata.
Pewnie się spóźni.
Chyba nie przyjedzie.
Bez obaw, będzie tu. Chcesz jeszcze porzucać?
Nie, nie wiem. A jeśli nie przyjedzie?
W porządku. Ktoś przyjedzie.
A co, jeśli nie? Co wtedy zrobię?
Tu Joel.
Tak, trenerze. Tak, ja go odbieram.
Już jestem. Widzi mnie pan?
Co?
Cholera! Zaraz tam będę.
Tak.
–Hej! –Cześć!
–Widzisz, już jest. –Hej, przepraszam.
Poszedłem na złe boisko. Żle przeczytałem na planie.
–Gotowy? –Jedźmy.
–Ok. –Chcę do domu.
–Tak. –Chodź.
Dzięki, że pan poczekał.
Nie jest pan pierwszy.
Powiedział "Nie wiem".
Tylko tyle mogłam wyciągnąć.
Chyba nie chce, żeby mama z nich jechała
–na wycieczkę. –Obojętne, kotku.
To nic wielkiego.
Przeciwnie. To długa podróż autobusem.
Spędzi noc w hotelu.
Będzie wśród dzieci, których nie zna.
–Rozumiesz? Chcę tam być i mu pomóc.
To jest poważna sprawa.
Będzie tam tyle rzeczy, które
będą trudne. Tylko o tym nie wie.
Te rzeczy będą trudne,
czy tam pojedziesz, czy nie.
Jeśli pojadę, mogę, wiesz,
–Coś naprawić? –Mogę pomóc. Tego nie powiedziałam.
-Mogę po prostu...
–ukierunkować. –Może dobrze, jeśli
spróbuje sam, skoro czuje, że może.
Chrzanić to, jadę. To dziecko. Nie wie, czego chce.
–Nie łapie. –Nie jest dzieckiem
–Jest. –To nastolatek.
Chce więcej niezależności.
Dostał przestrzeń na początku roku,
całkiem nieźle się sprawdziło.
Teraz chce jej więcej.
Dajmy mu ją.
Nie wiem... Dla mnie to ciągle dziecko.
Chce jechać sam. Tak, to poważna sprawa.
Dorasta. Wspierajmy go, a nie stawajmy mu na drodze.
Zobaczymy, co się stanie.
Boże, tak długo już tam są.
Oby nie otworzyli szafy w przedpokoju.
Upchnęłam tam rzeczy po dzieciach.
Powiedziała, że nie musimy sprzątać.
Dom wygląda na większy, kiedy nie ma gratów.
Ma takie wymiary, jakie ma. Nie zmienią tego.
Nie wyglądał na zachwyconego podwórkiem.
Moją stodołę nazwał szopą.
Nie podobała mu się.
A minie on się nie podoba.
Może zrobię nam herbaty.
W naszej "bardzo przestarzałej" kuchni.
Nie jest zbyt nowoczesna.
Kochanie, jest idealna. Powiedział agentowi,
że chce ją wypatroszyć? Nie zniosę tego dłużej.
Kiedy nie będzie już nasz...
–Jakie to drewno? –Ja...
Mogę panu powiedzieć. To dębina, sam układałem
kiedy jeden z moich synów ją złamał, zjeżdżając po balustradzie.
Przetrwała 30 lat z dziećmi i wnukami.
Nie ruszy się. Ma pan dzieci?
–Panie... –Spencer.
–Dwoje.
Widzieliśmy już wszystko. Dziękuję za poświęcony czas.
Ok. Jeśli chce pan się jeszcze przejść
coś sprawdzić, zapraszamy, może pan przyjść.
–Nie, dziękuję, to wystarczy. –Ok. Odprowadzę was.
–Co myślisz, Spence? –Dziękuję.
"Co to za drewno?"
Ok. Mamy dwa lunche, dwa plecaki i klasową salamandrę.
–To wszystko. –Kto mnie dziś odbiera ze szkoły?
Środa, więc mama was odbierze.
O której godzinie?
–Po szkole. –Syd! Poczekajcie przy wejściu.
Nie, ja po szkole idę do Carly i Cassie.
–Mama wie? –Mówiłam, żeby nie przyjeżdżała.
Ok.
Pomyśli, że po mnie też nie.
Hej, ona wie.
Skąd wiesz? Nie rozmawiacie
Rozmawiamy. Co ty na to
–Nie. –żebym zadzwonił teraz
Zadzwonię do niej i sam zobaczysz.
Spóźnimy się.
Julia, jestem przed szkołą z dziećmi
i chcemy potwierdzić, że przyjedziesz.
Ok? Zadzwoń później.
–Chodźmy. –Ok. W porządku?
–Nie wiem. –Czemu z ciebie taki dzieciak?
Syd, bez takich. Zmykajcie. Kocham was!
–Pa. –Pa.
Mały, będzie tu, jasne?
Możesz jeszcze raz zadzwonić?
Tak.
–Jasne. –Idziemy.
–Masz wszystko? –A toaleta?
Tak.
W autobusie też jest toaleta.
W samochodzie pytałaś pięć razy.
Upewniamy się, że jest ok.
–Z kim siedzisz? –Nie wiem.
–Nie wiesz? –Buty...
–Nie odprowadzajcie mnie. Max, hej.
Uściskasz mnie? Kocham cię!
–W porządku. –Max!
Pa!
–Cześć Julia. –Lizzie.
–Masz chwilę? –Nie wiem.
–Słucham? –Moje małżeństwo to moja sprawa.
Wybacz, może to niemiłe i zbyt ostre,
ale skończcie z plotkami,
Mam tego dość, serio.
Jasne. Szanuję twój...
–Właściwie chodzi o telefon. –Co?
Wprawdzie nie mamy ustalonych zasad,
ale nieoficjalnie ustaliliśmy, że
poczekamy z tym do szóstej klasy.
–Ok. –Oczywiście, to nie moja sprawa.
Ale Victor ma telefon i Avery też chce.
–Victor nie ma. –Każde dziecko w klasie chce.
Ok. To musi być jakieś...
Mamo popatrz jaki mi tata dał telefon! Jest niebieski!
Popatrz!
Hej.
Hej? Tylko tyle? Nic więcej za wyśledzenie cię?
Znalazłaś tę jedną lekcję, której razem nie mamy, jestem pod wrażeniem.
Drew, przestań. Czekam tu od 8 rano na rozmowy pokojowe.
Od 8? Kto chodzi na lekcje na 8? To śmieszne.
Ale jestem, od bladego świtu. Bo za tobą tęsknię.
Serio? Wzruszasz ramionami?
Tylko tyle?
–Nie pogadamy? –Wkurzony jestem.
Nie przyznasz się?
Wkurzyłam cię? Ok.
Urażony, rozumiem. Mogę z tym żyć.
Ale nie wkurzaj się na mnie za to.
Że spałaś z moim kumplem?
–Kumplem? –Tak.
Serio? Ledwo go znosisz, nie jest twoim kumplem.
Spałaś z Berto. To jest najgorsze.
Czekaj, poukładam to sobie. Popełniłam zbrodnię, bo
kiedy jeszcze nie byliśmy razem,
przespałam się z kimś, z kim zdarzyło ci się
–pomieszkiwać. –To nie tak. Spałaś z Berto!
Jakie to dojrzałe. Daj spokój i w końcu to przyznaj.
Amy przyjechała i wszystko rzuciłeś.
Szkołę. Przyjaciół.
A na pewno mnie.
Ok. Miło było. Cieszę się, że to ustaliliśmy.
I sorry, że spałam z kimś, kogo kiedyś niby znałeś. Mój błąd!
–Cokolwiek? –Nie nic. Nic od czasu twoich
trzech telefonów. Przestań już, ok?
–Rozłączam się. –Powiedz mi jedną rzecz.
Jak mam sobie poradzić z czekaniem w niepewności?
Nie wiem.
–Muszę kończyć. –Co to oznacza?
Nie spodobało im się?
Będziesz do mnie dzwonić, aż odpowiedzą,
–a to może potrwać kilka dni. –Dni?
–Mam nadzieję, że nie. –Jesteś śmieszna.
Jesteś śmieszna.
Nie jestem. Siedziałam w mieszkaniu.
Oszalałabym tam, więc pomyślałam, że przyjdę.
Nie mogę... Jestem zajęty. Nie mogę cię zabawiać, czy coś.
A kto chce rozrywki? Nie proszę o rozrywkę.
Ja bedę ciebie zabawiać. Będę śpiewać,
będę tańczyć. Pomogę ci z kwiatami.
Czyli tortury.
Ale nie dotykaj kwiatów.
Daj mi coś do roboty.
Nie mogę znaleźć filtrów.
Pamiętasz?
–Tak. –Pracowałaś tu i ci za to płaciłem?
–Znajdź je. –Dobrze.
Nie mogę ich znaleźć.
Dobrze. Jak myślisz, co odpowiedzą? Myślę, że...
Nie ględź.
–Bo –O czym ty mówisz?
–Jak będziesz ględzić, zrobię coś dziwnego –Nie będę ględzić, jasne?
Chcę tylko pomóc i...
Naprawdę się zastanawiam, dlaczego nie zadzwonili.
Ty byś nie zadzwonił, żeby powiedzieć
"Dostaliśmy maila, wygląda dobrze"?
Albo "Potrzebujemy trochę czasu, żeby nad tym pomyśleć".
Albo "Mamy spotkanie we wtorek"
"dlatego jeszcze nie daliśmy znać".
Nie rozumiem, dlaczego milczą.
Ok. Wyślę ci wiadomość na dobranoc.
Ok, kochanie. Możesz...
–powiedzieć tacie, żeby przyszedł? –Ok, jasne. Tato!
–Hej. –Mama przy drzwiach.
Super.
–Cześć. –Cześć. Telefon. Wiem.
–Telefon. –Tak.
–Więc... –Przepraszam.
–Nie możesz. –Wiem.
–Joel! –Wczoraj się wystraszył.
–To moja wina. –Co się stało?
Pojechałem po niego, ale pomylił mi się plan treningów
i byłem na złym boisku.
Więc zjawiłeś się na obiedzie z nowym telefonem,
żeby naprawić ten błąd?
To nie tak. To nie jest łapówka. Posłuchaj.
Martwił się, że go nie odbierzesz,
więc chciałem go uspokoić. Dlatego zadzwoniłem.
Tak. Oddzwoniłam.
Napisałaś godzinę później, a on był w rozsypce.
Nie mogłeś poczekać z tą decyzją?
Wiem. Przepraszam.
Joel, to śmieszne.
–Joel. –Myśli, że zaczniemy go olewać, wiesz?
Nie winię go za to, biorąc pod uwagę
jaki mamy kontakt.
Kupiłeś mu telefon
nie konsultując tego ze mną.
–Tak. –Ok.
Tu się zgadzamy.
Gdybyś go wtedy widziała,
wariował tam i bałem się, że ta cała kwestia porzucenia
znów wyjdzie na wierzch.
Bo się wyprowadziłeś.
–Ma... –Pomówmy o prawdziwym powodzie.
W telefonie ma twój numer, mój i twoich rodziców.
Tylko tyle może.
Pisał ze swoją drużyną po drodze, jakbyś chciał wiedzieć
Ok, tego nie może.
–Ok –Porozmawiam z nim.
Porozmawiaj. Teraz to ty jesteś rodzicem.
Nie chce mi się kłócić
–Nie... –Możemy przestać?
O nic nie chcesz walczyć!
Chyba nas słyszy.
Jasne. Bardzo wygodnie. Na razie kotku.
Dzwoń, jakbyś czegoś potrzebował.
Julia...
–Amber. –Pora wstawać.
–Muszę? –Masz zajęcia.
Jedyne zajęcia bez Natalie.
–Nie idę na...Chryste! –Wstawaj!
–Nie idę na zajęcia. –Musisz tam iść, Drew.
Już za późno. Przegapiłem.
Nie jest za późno. Musisz iść. Jeszcze o nic
cię nie prosiłam, jasne? Jedyne, o co dziś proszę, to...
–Numer mamy z kołdrą. –żebyś poszedł!
Zmuszę cię, żebyś poszedł na lekcje.
–Nie możesz. –Lekcja bez Natalie.
Mogę. To moje mieszkanie. Musisz iść, jasne?
Ok, dziękuję. Jest bardzo jasno.
Drew, nie bądź dzieckiem i idź na zajęcia!
Boże! Nie chcę tam iść, jasne?
Nie chcę widzieć Berto i Natalie. Nie chcę o tym myśleć.
Zawsze pyta, czy wszystko gra. Irytujące.
Smutno mi. Smutno mi z powodu Amy.
Chcę palić trawkę i pisać kiepskie piosenki.
Drew, jasne. Przykro mi. Rozumiem.
Przepraszam, że krzyczałam.
W porządku. Przepraszam za tą wodę.
Idź spać.
Nie wiedziałam.
–Ten piasek, nie jest... –Odpuść.
Nawet nie podoba mi się ta czcionka. Zbyt sportowa.
–Odpuść, dobrze? –Nie mogę.
Od trzech dni nie mam wieści.
Nic nie powiedzieli, co i jak...
Możesz być taki spokojny?
Ty nadstawiasz tyłek.
Dzięki.
Nieważne. Nic nie poradzisz, więc odpuść.
Boże, czuję, że zaraz... Jestem... Rozpłaczę się.
Ale naprawdę? Nie będziesz ryczeć
Jeśli będzie źle, na pewno będę płakać.
–Nie umiesz tego opanować? –Nie, nie umiem.
Jak mam opanować emocje?
Jak powiedzą, że jest źle, rozpłaczę się.
Może nie zadzwonią. Może napiszą maila.
Świetnie. Więc będę płakać nad mailem.
Ciągle nic.
Czekanie jest najgorsze.
–Jest dobrze. Uspokój się. –Czemu jest dobrze?
Mam tylko...
Uspokój się.
Hank?
Co? Wyglądasz na sfrustrowaną.
–No tak, jestem. –Stresujesz się.
–Myślałem, że chcesz...
–Zapomnij. Doprowadzasz się do... –Dziękuję.
takiego stanu.
Nie chciałam...
Żebyś sobie pomyślał, że...
Nie, w porządku. Nic sobie nie myślę.
–Ok. –Nie, nie jest w porządku.
Myślę coś sobie.
O co ci chodzi?
Tam są tysiące Bravermanów, jasne? Na każdym rogu
jest jakiś Braverman. Jak Starbucks.
Ale ty zawsze przychodzisz do mnie.
Dlaczego? Coś sobie myślę.
Coś sobie pomyślałem.
Bo tu przychodzisz i jesteś bezbronna,
jesteś w potrzebie. A ja... chcę tu z tobą być bo...
Bo chcę. I ty chyba też chcesz.
Tak!
Jako mój przyjaciel.
To brzmi tak...
Tak, jasne.
Przyjaciele?
–Nie, ale... –To jest...
Co to ma znaczyć? "Sarah, spotkajmy się jutro o 4:00. Alec".
O Boże! Co to znaczy?
To źle?
Nie mogę już ci pomóc, Sarah.
Jest trudno, wiesz?
To jest mylące.
Już nie mogę.
Gotówka, depozyt na 30 dni, prawie tyle, co cena wywoławcza.
–Myśleliśmy, że mu się nie podoba. –Nie.
Bardzo mu się podobał. Otworzyć szampana?
Skoro tak, to dlaczego nie dał pełnej kwoty?
Dał niewiele mniej.
I w gotówce. Bez banków. Szybka piłka. Niesamowita oferta.
Dla ciebie to lepiej.
–Zeek.
Nie ma oferty, reklam. Wiem, jak to wszystko wygląda.
–Jasne. –Zeek.
Cała kwota, albo się nie ruszymy.
Chyba obydwoje jesteśmy trochę zaskoczeni.
Potrzebujemy trochę czasu.
Oczywiście.
Wiecie co? Macie dużo czasu do namysłu.
W zasadzie, macie trzy dni.
–To jest ich termin. –Ok.
Jeśli macie pytania, dzwońcie.
Ok.
–Dzięki. –Dziękuję.
Ten facet wygląda jak Ed, nie? Ten duży z brodą.
Ten kucharz?
To pan Knight.
Halo?
Przepraszam, że niepokoję,
ale mamy tu mały problem.
Ok. Co się stało?
Nie jestem pewien. Szliśmy na obiad
i nagle Max zaczął wariować.
Krzyczał i przeklinał.
Co się dzieje?
–Nigdy nie widziałem go takiego. –Boże.
–Co... –Zaczął wariować.
Co się stało? Powiedział?
Nie. Uspokoił się, ale siedzi na środku lobby
i nie chce się stąd ruszyć.
Możesz mi go dać, proszę?
Max, to twoja mama. Chce się przywitać.
–Max? –Max, proszę
porozmawiaj z mamą przez chwilę.
Synku?
Lepiej niech państwo po niego przyjadą.
Ok. Już jedziemy, dziękuję.
Victor?
–Tak? –Odłóż proszę telefon.
Nie, piszę z tatą. Z tatą mogę.
Nie przy stole.
To ważne. Zostawiłem rękawicę w aucie.
–To nie jest ważne. –Też chcę.
–Odłóż! –Przestań. Chcę napisać!
–Już! Odkładam! –Dzieci!
–To niesprawiedliwe. –Przestań!
Przestańcie!
Czemu Victor ma telefon, a ja nie?
–Przestań! –To nie twój telefon!
–Wystarczy! –Nie krzycz!
Od kiedy Victor tu jest ciągle krzyczysz!
Sydney...
–To twoja wina. –Nie.
Zanim przyjechałeś, było dobrze.
–Sydney! –Mama i tata zawsze się dogadywali.
–i teraz się nienawidzą. –Przestań!
To wszystko przez ciebie! Nienawidzę cię!
–Do pokoju! –Wiesz, że tak jest!
Ani słowa. Idź do pokoju!
Wszystko zepsuł.
Po skończeniu nauki w Syracuse postanowiłem
przenieść się do Berkeley na doktorat.
To dobra szkoła. Bardzo nowoczesna.
Spodobało by ci się.
Powiesz mi co się dziś stało?
Max?
–Są moi rodzice. –Dzień dobry.
–Wezmą mnie do domu. –Jak tam?
–Chcę do domu. –Może
idź z nim, a ja was dogonię.
Przepraszam. Dziękuję.
W porządku? Bardzo pana przepraszamy.
Co dokładnie się wydarzyło?
Szczerze, nie jestem pewien.
Może jakieś dziecko się z niego śmiało.
Zazwyczaj to go nie rusza, ale coś w nim zaskoczyło,
jak zapalnik. Krzyczał i rzucał się.
Było kiepsko.
Było źle.
Ach.
Kiedyś miał takie okropne ataki.
–Tak? –Lata temu.
–Przepraszam pana. –Nie.
Sądziłem, że ten etap ma za sobą.
Ale to się chyba nie kończy.
Bardzo dziękuję, że pan z nim został.
Pewnie nie było łatwo po tym, co pan zobaczył.
Max jest spoko, przez większość czasu.
Nie powinienem tego mówić,
ale większość z tych dzieci to dupki.
Staram się reagować, kiedy tylko mogę.
–Ale jest gorzej. –Tak.
Myślę, że w przyszłym roku będzie lepiej, naprawdę.
–Mam nadzieję. –Będzie.
Dobry z pana człowiek. Dziękuję.
–Tak –Na razie.
Niech mu pan powie, że będzie mi go brakowało.
–Powiem, –Dobrze.
Ale chłodno.
–Tak. –Patrz, co przyniosłam.
–Proszę. –Tak.
Poprzytulajmy się.
Miło jest przy ognisku.
Tak. To dobre palenisko.
Co ja miałem w głowie?
Powinienem to zbudować 30 lat temu.
Millie,
uwierzysz, że spędziliśmy tu 44 lata?
Kiedy to się stało?
Dom był wtedy inny.
Tam gdzie stoi stodoła, rósł dąb.
Tak.
Uwielbiałam to drzewo.
Wiem.
Smutno mi było, kiedy zachorował na tą... To była jakaś choroba, tak?
Choroba dębu?
Nie.
Tak.
Nie, to nie była choroba.
Chciałem zbudować szopę, a wiedziałem, że je uwielbiasz,
więc powiedziałem, że jest chore, żeby je ściąć.
–Nie prawda! –Właśnie tak.
Ty... Żartujesz?
Ezekielu Braverman.
–Prawda wyszła na jaw. –Za długo to w sobie trzymałem.
–Naprawdę? –Tak. A ten facet,
który chce to kupić? Nazwał moją stodołę szopą i wiesz...
Zburzy ją.
Pewnie posadzi jakiś bukszpan czy coś.
Co robimy?
Nie wiem.
Nadal chcę go sprzedać, ale to się stało tak szybko.
Teraz mieszka tu Crosby i jego rodzina.
Nie wiem.
Victor chciałby dokończyć samochód.
Nie chciałabym mu tego odbierać.
Oferta nadeszła tak szybko.
Może trafią sie inni, ale nie ma gwarancji.
Mamy ją przyjąć?
Millie, chce tego, czego ty chcesz.
Chcę poczekać.
Wystawimy ogłoszenie za trzy, cztery miesiące,
tak jak planowaliśmy. Gdy będziemy gotowi.
Ładny ogień, prawda?
Tak, to dobre palenisko.
–Hej, Max. –Powiedziałem, że nie chcę rozmawiać.
Wiem, ale jedziemy już od dwóch godzin.
Ja i tata możemy ci pomóc, jeśli powiesz, co się stało.
Możemy włączyć radio?
Dobry pomysł, możemy zaczekać, aż dotrzemy do domu. Wtedy pogadamy.
Dlaczego inne dzieci mnie nienawidzą?
–Kochanie, to nieprawda. –To idioci.
–Nikt cię nie nienawidzi. –Dlatego że jestem dziwny?
Nie jesteś dziwny, jasne?
Czasem myślę, nie wiem...
Dzieci nie rozumieją zespołu Aspergera.
I odczytują to jako bycie dziwnym.
Ale nie jesteś dziwny. Jesteś mądry i zabawny...
Skoro jestem mądry i zabawny, to czemu mnie nienawidzą?
Oni...
Nie nienawidzą cię. Przyrzekam.
–Trevor nasikał mi do manierki. –Zabiję go.
Powiedział, ze to zrobił, bo jestem dziwakiem.
Jestem dziwolągiem.
Nie jesteś.
–Myślę, że ma rację. –Nie, to dupek.
To idiota. Nie jesteś dziwakiem.
Chyba jestem.
Próbuję ich zrozumieć, ale nie potrafię.
Dzięki Aspergerowi powinienem być mądry.
Skoro jestem mądry, to dlaczego...
Czemu nie rozumiem, dlaczego się ze mnie śmieją?
Wszyscy to robią. Nawet ci mili. Nawet Micah.
A ja nie rozumiem czemu.
Nie rozumiem!
W porządku, skarbie. W porządku.
Nie możesz jechać bez zapiętych pasów.
Nie ważne.
–Nie lubię być przytulany. –Nie ważne.
Nie lubię!
Wiem. Tylko mnie posłuchaj.
–Nie lubię być... –Kocham cię, skarbie.
Bardzo cię kocham. Już w porządku.
Hank. Cześć.
–Hej. –Co ty tu...
Pomyślałem, sam nie wiem. Że powinienem tu być.
Jako przyjaciel. Gdybyś płakała czy coś.
–Dziękuję. –Tak.
Nie chcesz płakać sama.
Napijemy się i popłaczemy razem.
Powodzenia.
Poczekaj, Sarah!
Nie płacz. Co by się nie wydarzyło.
Nie płacz, bo twoja praca
jest zjawiskowa. Powinnaś być z niej dumna.
Ja jestem dumny.
Co by się nie działo, pamiętaj o tym.
Nie wiem, czy to to samo
Myślę, że też mnie kochasz
Bo tak powiedziałaś
Nawet nie próbuj odkładać gitary.
Bardzo niezręczna sytuacja.
–Co? –Zagraj mi teraz.
Nic ci nie zagram.
Mam ją w głowie, od kiedy ją usłyszałam.
–Przez ścianę? –Tak, proszę!
–Amber, nie zagram. –Drew!
–Żenujące –Zrobiłam wszystko.
–Pozwoliłam ci tu zamieszkać. –Wiem.
–Karmię cię. Daję narkotyki.
Proszę. Możesz przynajmniej zagrać piosenkę.
To upokarzające.
Jest mi smutno, będę się lepiej czuła.
–Nie umiem spiewać. –Proszę, zrób to dla mnie!
Tylko dla mnie.
Zagram. Będzie ci mnie żal, ale trudno.
Pomogę ci. Ogarnę to i zaśpiewam z tobą.
Dobrze.
Nie wiem, kogo mam winić
Nie wiem, czy to to samo, ale
Myślę, że też mnie kochasz
Bo tak powiedziałaś
Kiedy to mówię
Myślę tylko o tobie
Wiem, że cię mam
Wiedz, że też mnie masz
Kocham cię taką, jaka jesteś
Zawsze będę cię chciał
Odebrali mi część ciebie
Ale ja pozostanę
Nie wiem, czy mam prawo
Nie wiem, czy jestem po właściwej stronie
Jeśli stracisz równowagę
Możesz mnie odnaleźć
Jest naprawdę dobra.
Już czas. Musimy iść.
Nie chcę już telefonu, możesz go oddać do sklepu.
Jeśli go zwrócę, nie dostaniesz lepszego.
Nie, możesz go zabrać. Nie chcę go.
O co chodzi?
Jak oddasz telefon, mama przestanie być na ciebie zła?
Mały, ja...
To ja nawaliłem, nie ty.
Powinienem więcej rozmawiać z mamą. To moja wina.
My dorośli też staramy się rozgryźć tę sytuację.
To moja wina, że ty i mama się rozstaliście?
W żadnym wypadku.
Sydney powiedziała, że zanim się wprowadziłem, było lepiej.
Po pierwsze,
nie wprowadziłeś się
tak po prostu. Rozumiesz?
Zostałeś naszym synem.
To znaczy, że bez względu na to, co się stanie,
co zrobisz,
do końca twojego życia ja i mama
będziemy cię kochać.
Choćby nie wiem co.
Co u licha?
Nie rozumie, że nie to nie?
Wiem, nie jesteście gotowi, żeby sprzedać dom.
I zazwyczaj szanuję takie decyzje.
Zazwyczaj?
Ale zazwyczaj nie dostaję takich ofert. Jack podwyższył kwotę.
Nie szukaliśmy ofert.
Wiem, pewnie dlatego chce dać więcej niż cena wywoławcza.
–Proszę. –O Boże!
To dobra reakcja. To byłby rekord w waszej okolicy.
Starczyłoby na wycieczkę na Hawaje, tę, o której marzyłam.
–Nie chcę was naciskać. –O mój Boże.
–To niemożliwe. –To jest możliwe.
Macie o czym myśleć. Macie trzy dni.