To separacja z nadzieją na zażegnanie kryzysu?
Nie wiem.
Nie rozumiem cię.
Twoja była przyjechała do ciebie
- i praktycznie z tobą mieszka. - Bo chciałem związku.
Chciałaś się przyjaźnić, staram się ci to dać.
Muszę iść. Mam lekcje.
Moglibyśmy zrobić to razem.
Jak kiedyś.
Tylko teraz ja jestem szefem.
To sprawa między mną a twoim ojcem.
To ty próbujesz sprzedać ten dom,
nie zważając na rodzinę.
Jesteś egoistką!
Jesteśmy do niego przywiązani.
Nie możesz już dłużej zwlekać.
- Zwlekać? - Ta niedziela.
Wiem, że ci zależy, ale to dla nas zły czas.
Bardzo zły. Najgorszy.
Nie proszę, żebyście obcięli dziecku włosy.
Tu chodzi o duszę Aidy.
Wiemy, że to dla ciebie ważne
i to zrobimy.
Obiecuję. Po prostu...
- Ważne dla mnie? - Tak!
- Robicie to dla mnie? - Nie!
Bo sama mówiłaś,
że chrzest Jabbara był jedną z najpiękniejszych chwil twojego życia.
Bo był.
To co innego. Jestem mężatką
i mieszkam z teściami.
Nie mamy własnego domu.
Nie możemy urządzić przyjęcia. To zły moment.
Camille to świetna gospodyni, z chęcią
upiecze trochę babeczek dla zbawienia wnuka.
- Nie. Sprzedają dom. - Dom jest na sprzedaż.
- Twoi rodzice sprzedają dom? - Tak.
- Widzisz? - To ja urządzę przyjęcie.
- Problem rozwiązany. - Ty?
Mamo! Mieszkasz w klitce.
Nikt się tu nie zmieści.
Klitka pełna miłości
- i radości to piękna klitka. - Nie.
Jest też inny problem. Większy.
- Dajcie spokój. - Nie.
Rodzice chrzestni są w separacji.
- Joel i Julia? - Tak.
Mamy nadzieję, że do siebie wrócą, ale...
Jestem w szoku. Przykro mi.
Byli idealną parą.
Wiem. A teraz utkwili w próżni, więc...
Aida też tam utkwi, jeśli jej nie ochrzcicie.
Musicie znaleźć nowego ojca chrzestnego.
Nie powiem Joelowi, że nie może już być ojcem chrzestnym.
- To zbyt... - Wykluczone.
Nie możecie wybrać kogoś z taką postawą.
Czekam na wiadomość.
- Wygląda, że postanowione. - Widzimy się w niedzielę.
Chodź no tu. Do niedzieli.
Ale super!
- Liczą się szczegóły. - Świetnie to wygląda.
Niezłe. To...
Zielony jest za ciemny.
- Fajne. - Żółty to równoważy.
Pamiętasz, co ci mówiłem?
Są jak całujący się kuzyni.
Ale nie wiem, co to znaczy.
- Dopełniają się. - Chłopaki.
- Żółty fajnie się przenika. - Zielony jest OK.
- Zbyt nasycony. - Możemy zrobić
to samo z zielonym, co z żółtym?
Dlaczego to jest przesycone?
Zmieńmy to w Photoshopie.
Co robicie? Dokąd idziecie?
Wiesz, co robić.
Mnie się podoba.
- Pamiętasz jak? - Dokładnie.
Zatrzymam to sobie.
Jak to odciąć?
- To dopiero trzeci. - Nie dotykaj tego.
Zostało nam jeszcze z 10 stron.
- Mamy czas. - Nie mamy.
Nie dotykaj tego.
Jean-Paul Sartre Mdłości
No dobra. Cześć.
Cześć. Co tam?
Szukasz Natalie?
Tam jest.
Nie obcinaj za dużo, żeby nie stracić
- umięśnionych pleców. - To nie reklama sterydów,
- tylko surfowania. - Desek surfingowych,
więc musi być ładnie umięśniony surfer.
- To ładne mięśnie? - Mnie się podobają.
Widzisz to? Sama natura.
Twoje ramię?
- Cześć. - Przerażające.
Chcę użyć tego, o czym gadaliśmy,
i wydrukować foty do albumu.
Nie przychodzisz tu w środy.
- Rodzice mówią... - Dziś pracujemy.
...że mogę, jeśli Hank się zgodzi.
Nie podłączaj tego. Boże, dobra.
- Działa. - Nie mieszaj w...
- To moje zdjęcia. - Nie dzisiaj.
- Mamy pilne zlecenie. - Jasne.
- Nieważne. - Muszę to wydrukować.
Nie możesz teraz drukować.
- Posłuchaj. - Nie...
- Mam pomysł. - Jaki?
Będę drukował przez godzinę,
a potem wy dostaniecie godzinę.
Mamy drukarkę tylko na tydzień.
- Potrzebujemy jej. - Dlatego wydrukuję zdjęcia teraz.
- Pół godziny? - Z drogi.
- Nie spychaj mnie! - Jutro!
- Słuchaj... - Jutro to załatwimy.
Żadne jutro.
Powiemy mu, że jutro, a jutro, że jutro.
Nie mów, że jutro, bo on to zapamięta.
Max. Spójrz mi w oczy.
Co? Nie. Jesteście samolubni.
To zły moment.
- Egoiści. - Wróć za tydzień.
Dobry pomysł. Nie drukuj tego.
- Idź do domu. - Wydrukował to.
Nie mogę iść do domu.
Mam autobus za 45 minut.
- Zaczekam tutaj. - Nie działa.
- Odwiozę cię. - Nie możesz. To studio Hanka.
- Serio? - Szybciej będzie...
To studio Hanka.
Nie możesz mnie wyrzucać.
Max, wróć jutro.
- Idziemy do domu. Przestań. - Nie.
- Chodź. - Zostaw mnie.
Marsz do domu. Wybacz, ale to zły dzień.
Nie daj mu uciec. Szybki jest.
Wiem. Zwolnij.
No i uciekł.
Ciotka Sarah jest faszystką.
- Co? Wcale nie. - Co?
Co się stało? Cześć.
Wybacz. Mieliśmy małą sprzeczkę.
Nie dała mi drukować!
Nie mogłam, bo dziś...
Wybacz, ale mamy pilne zlecenie.
Ale mamy pilne zlecenie.
- Zaproponowałem rozwiązanie. - Kotku?
Nikt mnie nie słucha. Na razie.
- Pa, Max! - Co się stało?
Ja to zrobię.
- Pomogę ci. - Prawie skończyłam.
Chcę zrobić chociaż tyle.
Bardzo nam pomagasz.
Zajmę się tym.
Wiesz, że to doceniamy.
Wiem, że...
- to dla ciebie trudne. - Co?
To, że tu jesteś?
To nic uciążliwego.
Cieszymy się, że tu jesteś.
Ale chciałabym, by Crosby miał więcej empatii.
Ma.
Trudno mu się z tym pożegnać.
Dorastał tutaj.
Tak.
Moja matka zdecydowała,
że duszy Aidy grozi potępienie,
jeśli jej nie ochrzcimy w tę niedzielę.
- Ostre słowa. - Fakt. Dlatego...
Chcę powiedzieć, że nie będziemy ci się
z niczym narzucać.
Mama chętnie urządzi przyjęcie
po ceremonii. Nie musisz nic organizować.
To nie byłoby narzucanie.
Z chęcią urządziłabym przyjęcie.
Chciałabym je urządzić.
Wiem, ale tyle się dzieje.
Zajmiemy się tym.
Wystarczy, że przyjdziesz jako gość.
Tyle wystarczy. Prościzna!
W Sigma Epsilon Pi
jest dziś impreza.
- Wpadniesz? - Nie.
Jesteś wściekły?
- Bo tak mi się wydaje. - Dobrze ci się wydaje.
Boże, stary.
Wybacz, że wypiłem ci wczoraj Gatorade.
- Miałem ostry trening. - Nie o to chodzi.
Chociaż to też chamskie,
skoro o tym wspominasz.
I zjadłeś mi masło z nerkowców.
- Ale mam to gdzieś. - Masz rację.
Powinienem kupić własne masło.
Nawet nie wiem, jak to powiedzieć.
Chodzi o Natalie.
Zdziwiłem się, że się spotykacie.
Stary, przepraszam!
Myślałem, że już ci na niej nie zależy.
Przez jakieś trzy tygodnie miałeś inną laskę.
Nieważne.
- Mam to gdzieś. - Wcale nie.
Słuchaj.
Jeśli tak ci z tym źle,
to nie będę się z nią widywać.
Jest fajna i w ogóle, ale...
Jesteśmy kumplami.
Jasne.
- To nowa miejscówka? - Tak.
Ładnie i czysto.
To tylko tymczasowe, póki...
Jasne.
- Jest super. - Dzięki.
Dzieciakom się podoba?
Cóż... Mam basen.
Basen zawsze się podoba.
Jest też siłownia
z kilkoma działającymi maszynami.
To świetnie.
Chciałem z tobą pogadać o...
Chrzcinach Aidy.
To już niedługo?
W niedzielę.
Mnie na tym specjalnie nie zależy.
Mógłbym ją ochlapać...
I wrócić do domu.
Ale Renee na tym zależy.
To dla niej ważna sprawa.
Więc...
- Chcą... - Rozumiem.
- Tak? - Tak. Byłoby...
Dziwnie, gdybym był ojcem chrzestnym
w tych okolicznościach.
- Chciałbym, byś nim był, ale... - Wiem.
Mogłoby być dziwnie.
Dokładnie.
- Jasne. - Ja...
Jestem zaszczycony, że mnie poprosiłeś.
Mam nadzieję,
że wszystko się ułoży.
To nie moja sprawa,
ale fajnie jest mieć cię w rodzinie.
- Dzięki. - Przykro mi.
Dzięki. Rozumiem to.
Nie muszę być ojcem chrzestnym.
Jestem z ciebie dumny.
Ale się upaćkałaś.
A jak skończymy?
Będziemy jeździć.
Ale super!
Już prawie skończyliśmy?
Tak.
Miło patrzeć, jak pracują przy aucie.
Też tak kiedyś spędzaliśmy czas.
O Boże.
W tej chwili ratuje mi życie.
Musiałem odwiedzić dziś Joela.
- Po co? - Pogadać o chrzcie Aidy,
który jest w niedzielę.
Bo...
mieliście być chrzestnymi.
Już nimi nie jesteśmy?
Nie, ty będziesz...
Jeśli chcesz być matką chrzestną,
poproszę Adama, żeby zastąpił Joela.
Joel nie będzie ojcem chrzestnym?
Nie chciałem, żeby było niezręcznie.
Może powinienem był najpierw pogadać o tym
z tobą.
Chciałby być częścią rodziny.
Albo raczej nie chciałby nie być w rodzinie.
Jak zareagował?
Co powiedział?
Że to rozumie
i że nie musi być ojcem chrzestnym Aidy.
Brzmi, jakby w ogóle mu nie zależało.
To nie tak.
Czy...
Rozmawialiście o czymś jeszcze? O nas?
Wpadłem tylko na chwilę.
Nie pytał o mnie?
Może...
Byłem tam tylko minutkę.
Dobra.
Myślę, że chce być pomocny.
Przykro mi.
Rozumiem.
Wszystko w porządku.
Chcesz kurczaka?
- Cześć. Tata wrócił. - Oby kurczak wyszedł. Cześć.
Co słychać?
- Pięknie pachnie. Co to? - Dzięki.
Kurczak z przepisu Gwyneth Paltrow.
A co ona będzie jadła?
- Nie? - Nie.
Jak było w pracy?
Dobrze. Gdzie Nora?
- Bawi się na podłodze. - Gdzie Nora?
Max jest na górze.
Zamknął się w pokoju.
Czemu?
- Jest zły na twoją siostrę. - Czemu?
- Na moją siostrę? - Tak.
O czym ty mówisz?
Poszedł do Hanka coś wydrukować.
A ona go wyrzuciła
i odwiozła do domu.
Przeszkadzał jej, a ona ma
ważny projekt do zrobienia.
Rozumiem, że goni ją termin.
- Ale nie dała mu użyć drukarki? - Dokładnie.
- Max uwielbia drukować. - I zachowała się,
jakby oczekiwała, że ją za to przeproszę.
- Takie odniosłam wrażenie. - Rozumiem.
Wiesz, co jeszcze zauważyłam?
Ona tego nie rozumie.
Pozwolę mu dziś zjeść w pokoju,
bo jest wściekły. Ja też.
Jasne, rozumiem.
Może powinniśmy
z nią porozmawiać, jak już go uspokoimy.
- Czy coś. - A może
damy jej skończyć.
I zrobi jej się głupio,
że tak potraktowała Maxa.
- Powinno. - Na pewno zadzwoni i przeprosi.
- To wrażliwy chłopak. - Dajmy ochłonąć sprawie.
- Jasne. - Dobra?
- Ciężki dzień? - Tak.
Bywały lepsze.
A upijanie się na tarasie jest bardziej cywilizowane,
niż upijanie się w domu.
Słuchaj, chcę porozmawiać
o sprzedaży domu.
Chcę, żebyś zrozumiał
mój punkt widzenia.
Rozumiem. Serio.
- Poważnie? - Tak.
Niue zmuszam do tego ojca,
wiesz, że jest uparty.
Jak największy osioł.
I rozumiem, że tobie też jest ciężko.
Dorastałeś tam. To twój dom.
Byłam egoistką, że o tym nie pomyślałam.
Nie, ja...
Przepraszam.
Nie powinienem cię tak nazywać.
Nie jesteś egoistką. Jesteśmy dla ciebie najważniejsi
i to też twój dom.
Rozumiem to. Teraz mam własny dom.
Tymczasowo zaatakował go grzyb, ale to mój dom.
Nie, to nasz dom.
I dopóki nim pozostaje,
to tutaj powinniśmy urządzić przyjęcie dla Aidy.
Chcę je zorganizować.
To miłe i doceniam to,
ale Renee musi to zrobić. Zależy jej na tym,
żeby uczcić zdobycie biletu do nieba babeczkami w jej domu.
- To dla niej ważne. - Dobrze, ale też chcę coś zrobić.
Może zorganizuję kolację
- przed dniem chrzcin? Dla Aidy. - Mamo...
To bardzo miłe,
ale ona ma pół roku. Nie będzie wiedziała, co się dzieje.
Wiem. To tak naprawdę nie dla niej, ale dla rodziny.
Takie przyjęcia zawsze są dla rodziny,
a naszej przydałby się powód do świętowania.
I naprawdę chciałabym to zrobić.
To dla mnie ważne.
Dobrze.
Skoro tak mówisz. Niech będzie kolacja.
Niech zaczną się obchody.
- Mogę wejść? - Jasne.
Mogę wyjść, jeśli chcecie
- mieć trochę... - Świetnie.
Nie musisz zachowywać się jak świnia.
Teraz to ja jestem świnią?
Słuchaj...
było fajnie i w ogóle,
ale Drew ma przez to doła, a to mój współlokator,
więc odpadam.
- Możemy pogadać? - Dobra.
- Jesteś zły. - Jestem.
Rozumiem to i widzę. Zrozumiałam przekaz.
Ale to ma być sprawiedliwe?
Sam znikasz gdzieś ze swoją byłą
- na miesiąc. - Więc przespałaś się z nim?
- Ej! - Z Berto?
Przecież cię przeprosiłem.
I kupiłem własne masło z nerkowców.
- Wiem. - Chyba zapominasz,
jak do tego doszło.
Zniknąłeś z powierzchni Ziemi na miesiąc.
- Nie o to chodzi. - Miałam przez miesiąc
- siedzieć w celibacie w pokoju? - Nie o to chodzi. Chodzi o niego.
- Wychodzę z własnego pokoju. - Drew!
To bardzo ważna decyzja,
a w ogóle o niej nie rozmawiamy.
To nasza bratanica.
Jak mogłeś się wycofać?
Nie wycofałem się.
Crosby mnie o to poprosił.
A ty nie zawalczyłeś?
Nie walczysz o mnie?
O nas? Tak po prostu...
Gdy Crosby i Jasmine poprosili nas, byśmy zostali chrzestnymi,
byłam zachwycona.
Byłam z tego dumna.
To wielki zaszczyt.
I duża odpowiedzialność.
Może dla ciebie
to tylko jakiś symboliczny rytuał
i wiem, że nie jesteśmy religijni,
ale i tak mi smutno.
Przecież zostaniesz jej matką chrzestną.
Chciałam być nią razem z tobą,
z moim mężem.
Nie rozumiem,
czemu nie chcesz o to zawalczyć.
O nas.
Joel, którego znam, powiedziałby Crosby'emu:
„Jestem jej ojcem chrzestnym i nie ustąpię”.
Jesteś tam?
- Joel. - Jestem.
Nie przestanę walczyć
o nasze dzieci i małżeństwo,
ale to nie była moja decyzja.
Nie miałem prawa.
Więc proszę, nie drąż tego tematu.
Już postanowione.
Cóż,
kiedy będziesz gotów...
O nas zawalczyć, będę czekać.
Nie przeszkadzał mi.
Nic się nie stało.
Tak, jest tutaj.
Dobra.
Kto dzwonił?
- Kristina. - Chyba żartujesz.
Czego chciała?
Sprawdzała, czy tu jesteś.
Czy tu jestem?
Po co? Bo jeśli tu jestem, Max nie przyjdzie?
- Tak. - To jakieś jaja.
Nie wierzę.
W sumie...
Jesteś dla niego dość surowa.
Ja? Surowa?
Zachował się jak dzikus.
To nasze biuro.
Ale Max
- to tylko dzieciak. - To nie dziecko.
Ma 14 lat. Nic mu to nie da,
jeśli będziemy traktować go jak malucha.
To moje biuro.
W końcu je mam. Dobrze mi tu.
Długo na to pracowałam
i chciałabym, żeby rodzina to uszanowała. Ty nie?
Jasne.
Nie wierzę, że muszę to tłumaczyć!
Nie musisz, rozumiem.
Dzięki.
I nie patrz tak na mnie.
Nie patrzę na ciebie. Wyluzuj.
Patrzysz na mnie podejrzliwie.
Spokojnie.
Ta rodzina jest niemożliwa.
Co? Pyta, czy nadal tu jesteś?
Nie. Przed chrztem Aidy urządzają kolację.
Kolacja. Chrzciny. A potem przyjęcie.
Boże.
Wiesz, czego ci trzeba? Piwa.
Fakt. Przepraszam, że z chrzcin zrobiła się wielka celebracja.
- Spoko. - I to tak nagle.
- Totalnie... - Masz dwie matki do zadowolenia.
- Racja. - Taka jest
kolej rzeczy.
Trzeba uszczęśliwić matki.
Głupio mi prosić o to w ostatniej chwili.
Wal. Zrobię wszystko.
Zostaniesz ojcem chrzestnym?
Jeśli to za duży kłopot, to nie ma...
Nie. Po prostu...
To miła niespodzianka.
Z chęcią będę ojcem chrzestnym Aidy.
Super. Nie wiedziałem, czy powinienem pytać,
skoro nie jesteś zbyt wierzący.
Ale wierzę w miłość i przyzwoitość,
to wystarczy, by być ojcem chrzestnym. Chodź no tu.
Jestem wzruszony.
- Serio. - Świetnie.
To dużo dla mnie znaczy,
że mnie wybrałeś.
A mogłeś kogokolwiek.
A to ja mam zostać ojcem chrzestnym Aidy. Zarąbiście.
Przyjemność po mojej stronie.
Kto będzie matką chrzestną?
Chyba poproszę Julię.
Super. Zwłaszcza
przez to, co się u niej dzieje.
To ją pocieszy.
- Słucham.
Wiesz, kto będzie ojcem chrzestnym Aidy?
- Co? Cześć. - Cześć.
Ja nim będę!
- Crosby mnie poprosił. - To wspanialne.
No nie?
To świetnie.
Cudownie.
Chodź do mnie.
Damy radę!
Cieszę się.
To obrzydliwe. Nosi moje skarpety,
przewraca je na lewą stronę
i mówi, że przez to robią się czyste.
To nie ma sensu.
Jak myślisz,
zadzwoni do mnie albo napisze?
Czy kiedykolwiek jeszcze napisze?
Przez ciebie zacząłem się przejmować Gatorade.
Chciało mi się pić, a wcześniej ją kupiłem.
Chciałem wrócić do domu i się napić.
Jakie są zasady?
Jest jakiś wzór zachowania?
To nie ja powinnam się odezwać, nie?
Boże. Nie napiszę do niej.
Nie po tym, jak się z nim przespała.
Akurat z nim.
Możesz zareagować na tyle sposobów,
a ty chcesz wrócić do wojska? Serio?
Tak. To smutne.
Wybacz, że cię podsłuchiwałam.
Wiem.
Przynajmniej przechodzimy to razem,
ale w jakichś innych wymiarach.
To prawda. Boże.
Co nam pomoże?
Nic, tylko czas?
Zdajmy się na łaskę tego zjawiska.
- Przestań. - Które znamy i kochamy.
To nie ma sensu.
To kolejny poziom wtajemniczenia.
Skoro mowa o wtajemniczeniu,
mam coś,
dzięki czemu czas szybciej zleci.
Jasne.
I lody, żeby poprawić smak.
- Zioło w zamrażalniku? - Dzięki temu zachowuje świeżość.
- Świeżość? - Tak.
- Nigdy o tym nie słyszałem. - Co?
Nigdy o tym nie słyszałem.
- To norma. - Jak się tego używa?
- Nie mam pojęcia. - Co?
Nie umiesz brać zioła?
Co ty robisz na studiach?
- Skąd wiesz? - Bo zaprzeczyła.
- Skąd wiesz? - Mówię ci, nie będzie go tam.
- Będzie. - Nie będzie.
- Będzie. - Co się dzieje?
Chciałam pokazać dziś tacie samochód,
ale on mówi, że tata nie przyjdzie.
Ma rację. Tata nie przyjdzie.
Mówiłem ci.
Ale to miał być rodzinny obiad.
To prawda, kochanie.
Czyli tata nie jest już w naszej rodzinie?
Jest.
Gdy postanowiliśmy zrobić sobie przerwę,
to dotyczyło też naszych rodzin.
Ale ty jesteś częścią jego rodziny, a on twojej.
To głupie.
Fakt.
Wiem, że to trudne.
Ale będzie na chrzcie?
Też nie.
Skoro to przerwa, to kiedy się skończy?
Kiedy tata wróci do domu?
Nie wiem.
Masz we włosach precla.
Zostaw go.
- Już spadł. - To moje przesłanie.
Wielkie przesłanie dla świata.
Piekło to inni.
Co powiedziałeś?
Piekło to inni.
Co to znaczy?
To Sartre?
Czy Star Trek?
W Star Treku była taka koncepcja, ale...
Sartre.
Czytałem o tym książkę na zajęcia.
Sartrego?
- Co to znaczy? - Że nic nie ma znaczenia.
My je tworzymy.
Że co? My tworzymy znaczenie?
Sami decydujemy, co coś znaczy.
- To jak czas. - Mam ochotę na te lody.
Decyduję o tym.
Dokładnie. Nadajesz im znaczenie.
Mama dzwoni? Dość.
Będą dobre, jeśli tak postanowisz.
Skończyły się. Musimy dokupić.
Nie.
- Teraz dzwoni do mnie. - Załóżmy firmę
dostarczającą lody.
- Zarobimy miliony. - Dzwoni do mnie.
- Mama? - Tak.
To ona? Co jej odbiło?
Czemu znowu dzwoni?
Myślisz, że coś się stało?
- Nie wiem. - Nie chcę z nią gadać.
A jeśli coś się stało?
- O Boże. - O Boże. A jeśli dziadek umarł?
- O Boże. - Nie śmiej się. Mówię serio.
- Nic mu nie jest. - A jeśli umarł?
Mamo? Halo.
Pewnie. Nie.
Nie zapomnieliśmy o kolacji z okazji chrzcin Aidy.
Drew się spóźnił, dopiero przyszedł.
Ale niedługo będziemy.
Dobra.
Pa.
- Wszystko w porządku? - Tak. Spóźnią się.
Byle tata nie zaczął jakiejś teologicznej dysputy.
Nie potrafi się powstrzymać, gdy zobaczy duchownego.
- Będzie się działo. - Ładny dom.
Bardzo dziękuję.
Czyli to pani zrobi to coś.
- Udzielę chrztu. - Właśnie.
- Zgadza się. - Miło mi.
- Pastor Jones. - Pastorka.
Mogę tak mówić?
Jasne.
Świetnie. Zeek Braverman.
Rozumiem, że nie jest pan wierzący?
Wierzący?
Spędziłem trzy lata w Wietnamie.
Nie widziałem tam Boga.
Może w tym czasie
Bóg zajmował się czymś, czego pan nie rozumie.
Może. Podać coś pani?
Tymczasowo.
Mogłeś mieszkać ze mną, wystarczyło zapytać.
Jasne.
I się czymś zarazić.
- Przyszła ciotka Sarah. - Świetnie.
- Ciotka Sarah. Nie mogę. - Max.
- Kochanie. - Muszę iść.
- Słuchaj... - Nie będę się teraz tym zajmować.
- Jasne. - To nie czas ani miejsce. Max?
- Co słychać? - W porządku.
- Miłego przyjęcia. - Mam nadzieję... Tak, miłego.
Szedłem po drinka. Przynieść ci...
Nie mogę. Potem wracam do pracy.
- Jasne. - Pracuję nad projektem.
- Jak idzie? - To bardzo stresujące.
Zostało jeszcze dużo do zrobienia.
Przykro mi.
Na pewno wyjdzie świetnie.
- Jasne. - Pewnie tak.
Chciałem porozmawiać
o sprawie z Maxem.
- Boże. - Chciałem wysłuchać
- każdej strony. - To był koszmar!
Koszmar.
Dosłownie na mnie usiadł,
bo zabroniłam mu używać komputera.
- Przepraszam, wiesz... - Zakazałam mu.
- ...jaki on jest. - A on nie słuchał.
Czasem tak robi.
Jakby nigdy mu niczego nie odmawiano.
- To nie... - Po prostu...
Nie potrafił tego zrozumieć.
To naprawdę ważne, żeby mógł
iść do biura Hanka, gdy zechce.
Moja praca też jest ważna.
Ja tam pracuję.
- Co słychać? - Wszystko dobrze.
- Dużo gości. - Fakt. Wszystko w porządku?
- Dzięki za zastępstwo. - Jasne.
- Zastępstwo? - Za Joela.
- Co? - Jako ojciec chrzestny Aidy.
Nie wiedziałeś o tym.
- Nie. - Zastępca.
- Nie? - Crosby nic nie mówił.
To nie moja wina. To wina Crosby'ego.
Joel się wycofał.
No i...
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Ja jestem czyjąś chrzestną?
Jeśli tak, to kiepską, bo nie pamiętam.
Wystarczy, że będziesz żyć.
Dlaczego mówisz mi,
- że nie umiem zapanować nad Maxem? - Co?
- Boże. - Łap miętówkę.
Pamiętasz, co mówimy?
Bo pewnie nas wymagluje.
Przyszedłeś do mieszkania...
chcieliśmy jechać razem,
ale moje auto nie chciało zapalić.
- Więc przyjechaliśmy taksówką. - Taksówką?
- Tak. - Przecież przyjechaliśmy taksą.
No dobra.
Wyglądasz koszmarnie.
Otwórz oczy szerzej niż zwykle.
Teraz ja.
Nie do nosa.
- Wyglądasz, jakbyś płakała. - Lepiej?
- Możemy... Tak. - Zaczekaj.
Otwórz oczy szerzej, niż ci wygodnie.
To klucz do sukcesu.
No dobra. Idziemy. Głęboki wdech.
- Mamy być nabożni? - To poważna okazja?
Pochylmy się na moment w modlitwie,
by podziękować Bogu za ten wspaniały posiłek.
- Jasne. - Oczywiście.
Wie pani co?
Bóg nie siedział w kuchni z moją żoną.
- Więc podziękuję jej. - Tato!
Byśmy pozostali razem. Amen.
Ale najpierw toast.
Za Zeeka i Camille.
- W podziękowaniu za kolację. - Dziękujemy.
- Dziękuję. - Za mamę i tatę!
Dzięki za gościnę.
Przeżyłam w waszym domu
- dużo wspaniałych wieczorów. - Dziękujemy.
- Będzie mi go brakować. - Mnie też.
Wszyscy będziemy.
Brakować? Dlaczego?
Wiesz, że chcą go sprzedać?
Co? Nie.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
To jakiś żart?
Nie sprzedajemy domu, tylko...
Rozważamy to. Jest taka ewentualność.
- Od kiedy? - Wszyscy wiedzieli?
Odkąd zaczęliśmy o tym rozmawiać.
Spokojnie.
Nie wiedziałam, że sprzedajecie mój rodzinny dom.
Nikt mi nie powiedział. Inni wiedzieli?
- Tak samo zareagowałem. - Wiedziałeś?
Mieszkamy tu, więc tak.
A ty?
Tata powiedział mi kilka miesięcy temu.
Ale jestem w szoku, że naprawdę chcą to zrobić.
Za to nie wiedziałem, że jestem drugim kandydatem.
- Adam. - Ostro.
Ale się wściekł.
Chciałem ci powiedzieć, ale tak się wzruszyłeś,
że nie chciałem tego psuć,
ale powinienem powiedzieć.
Cieszę się, że jestem drugi w kolejności.
Okazuje się też, że nie jestem najlepszym ojcem.
- Kto tak mówi? - Co?
- Niby czemu? - Sarah powiedziała,
że nie umiem odmawiać Maxowi.
Że oboje tego nie umiemy.
- To nie tak. - Jasne.
Nie o to chodziło.
Miło mi, że jestem ojcem chrzestnym.
Jej dzieciaki są zjarane. Widzisz to?
- Co? Wcale nie. - Jak Cheech i Chong. Totalnie.
Dlatego nie jesteś chrzestną.
Bo twoje dzieci jarają.
Co? Nie?
Moim zdaniem wyglądają normalnie.
Rozważaliśmy ciebie,
ale poprosiliśmy Joela i Julie,
skoro byli razem.
Parą po ślubie.
Czyli ja byłam druga, trzecia albo ostatnia w kolejności.
Nie masz męża, nie moglibyśmy mieć pary chrzestnych.
Czyli przez to, że nie mam męża, nie mogę być...
Dziecko powinno mieć dwoje rodziców.
Duchowych przewodników...
- Nie chodzi o duchowych przewodników. - Chodzi.
Będą wychowywać... Opiekować się nią.
Więc do tego nie trzeba faceta.
Co nie?
Nie doszłoby do tego...
Miłe rodzinne spotkanie.
...gdybyśmy nie musieli jej chrzcić.
Chodzę od domu do domu
i rozczarowuje własną rodzinę,
żeby zorganizować coś, czego wcale nie chcemy.
Spokojnie.
Zrobimy to, bo poprosiłam was,
żebyście ochrzcili Aidę.
To, że mamy tyle problemów, nie znaczy,
że mała Aida ma przez to cierpieć.
Nie cierpi. Śpi na górze.
- Spokojnie. - Nic jej nie grozi.
Nie wierzę w boga, który zesłałby dziecko do piekła.
Dziwne, że ty wierzysz.
Wybaczcie, że moje małżeństwo nie przetrwało,
żeby wam to ułatwić.
Nie szkodzi.
Sprawdzę, co u dzieci.
Przepraszam.
Cześć.
Piwa? Czy chcesz tylko...
Nie, dzięki. To nie potrwa długo.
Tak myślałem.
Tak to wygląda?
- Tak. - Tak?
Mam pytanie.
Co ty wyprawiasz?
Co ja wyprawiam?
Chcę sobie wszystko przemyśleć.
Przemyśleć.
Jasne.
W takim razie...
- Chcę cię o coś prosić. - O co?
Myśl szybciej.
Wiem, że macie swoje problemy.
I że jesteś wściekły na Julię.
Nie wiem, o co poszło,
i czy o ważną sprawę.
O bardzo ważną.
Było wam razem dobrze.
Jeden kryzys i już chcecie się rozstać?
Daj spokój.
Słuchaj. Gdy...
Zaprowadziłem Julię do ołtarza, powierzyłem ją tobie.
Byłem bardzo dumny.
I pewny.
I nadal jestem pewien...
Faceta, któremu ją powierzyłem.
Wiem, jakim jest mężczyzną.
Przysiągłem wspierać ciebie, ją
i wasze małżeństwo. Jesteś dla mnie jak syn.
Wiesz, że mamy przyjęcie.
Ucieszyłbym się, gdybyś przyszedł.
Ten jest dobry.
Drukuj go.
- Taki mam zamiar. - Nie zmieniaj nic.
- Nie zmieniam. - Nie kombinuj.
- Nic nie zrobię. - Wracam za...
jakąś godzinę czy dwie.
Co powiesz Maxowi?
Nic mu nie powiem.
Nie muszę przepraszać 14-letniego bratanka.
- Nie przepraszać. - Ale i tak go przeproszę.
Nie przepraszać. Ale w ich obronie...
Czyjej?
Nie bronię ich, ale...
Tak sobie myślałem o tym,
co ostatnio mówiłaś o pracy.
Że jest dla ciebie ważna,
że jesteś w tym dobra
i to twoja przyszłość.
Adam i Kristina pewnie myślą tak samo o Maksie
i jego pasji do fotografii.
- Może. - Bo gdy
znajdziesz pasję,
jesteś jak tratwa na oceanie
w czasie sztormu zwanego życiem...
Po prostu próbuję zrozumieć emocje każdej ze stron.
Chcę brać pod uwagę uczucia innych i w ogóle,
więc pomyślałem o Maksie.
- No. - Serio?
Tak nagle pomyślałeś sobie
- o tym sztormie? - Tak.
Pomyślałem o tym, więc to powiedziałem.
- To dobrze. - Serio?
Serio.
Sztorm zwany życiem. Bardzo poetyckie.
Szybko. Po wczorajszym nie możemy się znów spóźnić.
- To była katastrofa. - Cuchnie piwem.
- Nie mogę. - Będzie dobrze.
Nie. Śmierdzi piwem.
- Co to? - Mówiłem,
że jest źle.
Mama nie może poczuć.
- Masz coś innego? - Nie.
Możemy po drodze coś kupić.
Nada się. Biorę.
To Ryana.
Nie...
Tylko to tutaj zostawił.
Wiem, że powinnam ją odesłać czy coś, ale...
Wiem, słabo.
Ale cieszę się, że się przyda.
Jasne. A jeśli ci smutno,
to mogę zostać, jeśli mnie potrzebujesz.
- Wolontariat? - Pomogę ci to przetrwać.
Nie.
Jako brat.
Jak za starych czasów.
Ty wyglądasz mi na smutnego.
Może sam zostaniesz,
- pomogę ci. - Dzięki,
że zauważyłaś mój smutek.
Pomogę ci wyjść z depresji dresowej.
Spoko. Oboje na tym skorzystamy.
Ale ciągle chodzisz do szkoły?
Tak.
- To postanowione. - Dobra.
- Pospiesz się. Spóźnimy się. - Wiem.
Dawno nie byłam w kościele.
Wiem.
To nam dobrze zrobi.
Pięknie wyglądasz.
Ty też.
Wypożyczyłam drukarkę na kolejny tydzień.
Max mógłby wpaść i jej poużywać.
Poważnie?
- Czemu nie. - Dzięki, to bardzo miłe.
- Będzie zachwycony. - Max!
Ciocia Sarah przedłużyła wynajem
twojej ulubionej drukarki.
W przyszłym tygodniu nie mam czasu.
O Boże.
Jak kubeł pomyj na głowę.
Przepraszam.
Wkładaj nóżki.
- Jesteś śliczna. - Co za piękna dziewczynka.
Gotowa.
Mówiłaś poważnie, że chrzciny Jabbara
były jedną z najlepszych chwil twojego życia?
- Tak. - Tak?
Nie jesteś wierząca.
To nie ma znaczenia.
Każdy powód, by rodzina się spotkała,
jest dobry.
To prawda?
Cieszysz się na spotkanie z rodziną?
Tak.
Bo lubię
Być z innymi
Jako przyjaciel
Taki jestem
Istnieje tyle różnych spraw
Ale my, maleńka, opowiemy sobie
O całym świecie
A zwłaszcza o sobie
O tak
Wiesz o tym
Jest trudno
Naprawdę jest
Trudno
Naprawdę jest
I zastanawiam się
Czy to sen
Czy to może być sen