Sprzedajecie dom? Nie powiedzieliście mi o tym?
Nie musimy cię o niczym informować.
Co z dzieciakiem, który nie ma swojego miejsca?
Moim zdaniem, znajdziemy mu szkołę
jeśli sami ją założymy.
Chciałaś być wolnym duchem, a ja potrzebuję zasad.
Może powinniśmy zostać przyjaciółmi.
Nie rozumiem, dlaczego mnie zostawiłeś.
Chcę wrócić do domu. To nie fair.
Tu jest tak cicho. Jest pusto, brzmi pusto.
Coś z tego będzie?
-Z Carlem? Nie. -Tak.
Chyba się w tobie zakochuję.
Jadę do Afryki.
Wystarczy powiedzieć, że musisz już iść.
Nie.
Jadę do pracy w Zimbabwe na tydzień.
O Boże.
Nie chcę jechać bez ciebie.
Będzie mi smutno.
Pojedziesz ze mną?
Co?
Pojedź ze mną do Afryki.
-Naprawdę? -Naprawdę.
Serio.
Nie mogę. Muszę pracować. Mam terminy.
Mam ważny termin dla Surfsport.
Daj spokój z tymi terminami.
Możesz go przełożyć, prawda?
Kto jeszcze ustala jakieś terminy?
Jak w latach 70.
Pojedź ze mną. To cię zainspiruje.
Zrobisz zdjęcia, o których nie śniłaś.
Dobrze.
-Dobrze? -Tak.
Dobrze.
Trzeba będzie wyburzyć szopę.
To nie szopa, to stodoła.
Postarza dom.
Małe zmiany tego typu sprawią,
że bardzo szybko go sprzedacie.
Chyba wie, o czym mówi.
Potrzebuję... Co robisz?
Nienawidzę tej Karen.
Jej bluetootha i tej podkładki.
Jej walonek.
-Jest okropna. -Daj spokój. Nie mieszaj się.
Spójrz na nią: "Musicie zrobić to i tamto...".
Na pewno będzie trzeba odnowić te podłogi.
Wystarczy ta jedna rzecz,
a cena pójdzie o 10% w górę.
Ludzie uwielbiają podłogi.
-Hej. -Cześć.
-Cześć Kare. -Cześć.
Nie przejmujcie się nami, odhaczamy rzeczy z listy.
Przygotujemy dom rodziców na sprzedaż!
-Mogę odnowić podłogi, wiesz? -Świetnie.
Nie możesz. To zadanie dla profesjonalistów.
Zdecydowanie dla profesjonalistów.
Chodźmy na górę.
Musimy odgracić te sypialnie.
Słyszałaś to?
"Musimy odgracić te sypialnie"?
Na pewno kołyska zagraca sypialnię.
Może jej też się pozbędziemy.
Może razem z dziećmi, to też graty.
Musisz odpuścić. Brzmisz jak wariat.
Widziałaś mojego ojca?
Widziałaś, jaką miał minę? Wchodzą mu na głowę.
-Jesteśmy tu gośćmi... -Przytakuje jak bobblehead.
"Tak, co tylko chcesz".
To nie jest mój tata...
-Słuchaj. -...z tymi wariatkami.
Jeśli się wtrącisz, będzie jeszcze bardziej niezręcznie.
Jasne? Jestem niewyspana, karmię piersią
i mieszkam u teściów.
Więc proszę cię...
Nie mieszaj się, dobrze?
-Dobra. -Dziękuję.
"Odhaczanie".
Szczęśliwego Zielonego tygodnia.
-Nasz ogródek jest do kitu. -Tak.
Więc...
Ja...
Posłuchaj...
Słyszałem, że Joel się wyprowadził.
-O nie. -Chciałem powiedzieć...
Nie będę z tobą o tym rozmawiać.
Chciałem powiedzieć, że też to przechodziłem...
Ed? Jest Zielony tydzień.
Spędzimy razem czas.
Będziemy rozmawiać o warzywach, recyklingu i naszym kiepskim ogrodzie,
a ja nie będę rozmawiała z tobą o moich osobistych sprawach.
Nie mogę się z tobą przyjaźnić.
Rozumiem.
Dobra.
Właśnie wywaliłam 200 dolców na warzywa w centrum ogrodniczym.
-Więc... -Naprawdę chcesz je podłożyć...
Jakby magicznie urosły w jeden dzień?
Tak.
Masz lepszy pomysł?
Zróbmy to.
Dobra, miejmy to z głowy.
Boże, co za katastrofa.
Hej, chłopcy.
Cześć.
-Amber. -Jak leci?
-Co tu robisz? -Co tam, mała Drew?
"Mała Drew"?
-Nie zna imion... -Co się dzieje?
-Nic... -Nie odpisywałeś.
Kupiłam ci ulubioną czekoladę.
-Dziękuję. -Co u ciebie?
-Przepraszam, byłem zajęty. -Jedzeniem w łóżku?
Tą pikantną przekąską?
Słuchaniem Neo Wave'owego emo rapu?
-Tym byłeś... -Proszę cię, Amber.
-Tak myślałam. -Nie dzisiaj.
Wiem, że to wkurzające. Rzucili nas.
-Jest źle. -Mnie nikt nie rzucił.
Niech będzie. Trzeba się z tym pogodzić.
-Trzeba się zabawić! -Robię to.
Ty jesteś pełen życia, pobudliwy. Dzieje się coś?
-Jakiś koncert? -Jego nie pytaj.
Jakaś potańcówka czy coś takiego...
Psi Alfa Zeta robi imprezę.
W czwartek wieczorem.
Takie mamy opcje.
Zjeżdżalnia na wódę. Błotne zapasy w bikini.
Doskonale. Zjemy kolację o 17:30,
a potem wpadniemy tam?
17:30?
Impreza zaczyna się o 22:30.
-Dokładnie. -Zaczyna się o 22:30.
To bardzo późno. No dobra, zdrzemniemy się.
A potem tam wpadamy.
Czwartek o 22:30.
Do zobaczenia. Załóż normalne spodnie.
Do później.
Stary, twoja siostra jest całkiem seksowna.
Nie jest, Berto.
W porządku?
Wszystko dobrze?
Denerwujesz się?
Nie.
-Wszystko będzie dobrze. -Wiem o tym.
Mam wrażenie, że długo czekamy.
Tak.
Dzwonią ze szkoły.
Odebrać?
Nie.
-Ja odbiorę. -Dobrze.
Dziękuję.
Halo? Hej, Deb.
Dziękuję, że oddzwoniłaś.
Chciałam porozmawiać z dyrektorem Radfordem.
Tak, to...
To pilna sprawa.
Dotyczy mojego syna, Maxa.
Pan Knight zabrał mu krzesło w klasie...
Cała ta sprawa wydaje mi się absurdalna,
bo to wydarzyło się na historii,
odesłano go do biblioteki na całą lekcję historii
i po prostu tego nie rozumiem.
-Kristina Braverman? -To frustrujące.
Wiem, że jesteś rodzicem, a gdyby...
Kristina.
Mam wrażenie, że skreślacie moje dziecko.
-Kristina. -To...
Oddzwonię do ciebie.
-Hej. -Czekamy na ciebie.
Dziękuję.
Jak się masz?
-Dobrze. Miło cię widzieć. -Ciebie również.
To wszystko, Kristina.
Świetnie. Dziękuję bardzo.
Wszystko w porządku?
-Wygląda świetnie. -Świetnie.
Za parę dni zadzwonimy z wynikami.
Mamy nadzieję, że okaże się, że od roku nie masz raka.
Możesz się już ubrać.
To tylko parę dni.
Tak.
Parę dni.
Witajcie w Zielonym tygodniu!
I w waszym ogrodzie!
Spójrzcie na to! Wszystkie te nasionka, które posadziliście
wyrosły na wielkie, piękne, smaczne warzywa! Patrzcie!
Skąd się tu wzięły?
Wczoraj ich tutaj nie było.
-One... -Były już tutaj...
Urosły przez miesiąc.
-To wszystko... -Tak.
To z waszych nasion! Zerwijmy parę warzyw!
-Do dzieła! -Skąd się wzięła kukurydza, tato?
Wczoraj ją zebraliśmy.
-Nie widziałam jej wczoraj. -Była...
Była w ziemi. Nie zauważyłaś jej.
Pomóż pani Graham.
Obieramy najpierw zielone liście
z zewnątrz, a potem te delikatne złote kawałki,
obierzcie je, żeby nie mieć włochatej kukurydzy.
Właśnie!
-Musimy porozmawiać. -Co jest?
Jutro w szkole jest pidżamowy dzień,
a ja chcę założyć tę w zielonoróżowe kropki.
Ale jest w domu,
a dzisiaj mam spać u taty.
Dobrze, pojadę do domu po twoją pidżamę
i przywiozę ją tacie.
Nie chcę, żebyś ją przywoziła.
Chcę zostać u ciebie.
Rozumiem, skarbie, ale...
Dziś masz wieczór z tatą, zostajesz u niego.
Nie chcę spać w jego głupim mieszkaniu!
Sypialnia jest za mała i śmierci farbą!
Wszystko w porządku?
Pidżama jest u nas i chcę dzisiaj spać u ciebie!
Nie.
Mamy ustalony plan, dzisiaj jest noc z tatą.
Tak musi być.
Nie, chcę zostać z tobą.
Proszę cię. Zajmij się łuskaniem kukurydzy.
Nie chcę. Chcę dzisiaj spać u ciebie.
Dobrze, możesz dzisiaj spać u mnie.
-Dobrze. -Dobrze?
-Dziękuję. -Dobrze.
Dżdżownica w kukurydzy!
O nie!
Dżdżownice żyją w ziemi, w której leży kukurydza.
To naturalne i zdrowe.
Jak się hoduje warzywa,
-to pojawiają się dżdżownice! -Tak.
Świetnie sobie z tym poradziłam.
-Ja zrobiłem to zdjęcie. -Nie zrobiłeś tego zdjęcia.
Owszem, zrobiłem zdjęcie.
-Ty tylko pstryknąłeś. -Ustawiłaś.
-Ustawiłaś je... -"Palec mnie boli. Pstryk".
Ale chodzi o wykonanie.
-Rozumiem. -Tak to działa.
-Dobrze. -Ale podoba mi się.
W porządku. Pójdzie na okładkę.
Też tak myślę.
Będą zadowoleni.
Słuchaj, nie będzie mnie...
Przez tydzień, przyszły tydzień.
A potem zajmę się sprawami...
Przez e-mail.
-Ale dokończę, kiedy wrócę. -Co to...
Co to znaczy?
To prywatna sprawa.
To...
Tydzień od poniedziałku...
To nasz termin.
Wiem. Może będziemy musieli przesunąć go o parę dni.
-Nic się nie stanie. -Nie przesuwam terminów.
Nie rozumiem, co się dzieje?
Co robisz? Lecisz na Karaiby?
-Sprawa osobista. -Dokąd?
-Sprawa osobista. -Słyszałem.
Ale co to znaczy?
To znaczy, że nie muszę ci mówić, co robię,
bo to prywatna sprawa.
A nasza relacja jest zawodowa.
O to mi chodzi.
Idę coś sprawdzić w ciemni.
Mamo, gdzie jest reszta lasagne?
Te resztki?
-W zamrażarce. -Dzień dobry!
Co robisz w domu?
Adam miał spotkanie biznesowe, więc postanowiłem wrócić.
-Co malujesz? -Małą sypialnię na górze. Na liliowo.
"Małą sypialnię", czyli moją małą sypialnię?
Malujesz ją na liliowo?
-Tak. -Czemu?
Bo to delikatny, piękny kolor.
Jest ciepły i gościnny.
To nie ma nic wspólnego z poleceniem Karen:
"Może powinnaś pomalować jego sypialnię bez pytania"?
Nie.
-Nic wspólnego? -Nie!
Jestem malarką, pamiętasz?
Znam się trochę na barwach.
Twojej sypialni brakuje ich od 15 lat.
Dobrze.
Może i tak, ale mam wrażenie, że zostało to w jakiś sposób
zaplanowane przez Karen, coś w stylu:
"Dom musi być na tip-top, żeby można go było opchnąć",
"niezależnie od kosztów".
Na pewno moja rodzina przeszkadza w tym planie,
może chcesz nas stąd wykurzyć.
-Teraz gadasz od rzeczy. -Skoro uważa...
Nie gadam od rzeczy.
Nie chcę, żebyś razem z Karen wchodziła tacie na głowę.
Co? To nasza wspólna decyzja.
Nie była wspólna, rozmawiałem z nim!
Nie chce sprzedawać domu.
Ustawiłaś to w tak, że musi wybierać między tobą, a domem.
-Oczywiście, że wybierze ciebie! -Wiesz co, Crosby?
To sprawa między mną a twoim ojcem
i nie chcę o tym z tobą rozmawiać.
Jeśli sam się nie postawi, to ktoś musi to zrobić za niego!
A kto wstawi się za mną? Nikt.
Nie potrzebujesz ochrony.
To ty chcesz odebrać ten dom całej rodzinie.
Jesteśmy do niego przywiązani.
To bardzo egoistyczne!
Egoistyczne?
Tak, uważam, że postępujesz egoistycznie.
Pozwól, że przedstawię ci to z innej strony.
Spędziłam ponad 30 lat życia
wychowując czwórkę dzieci.
Z których część nadal mieszka w moim domu i jada w nim lunch.
Większość dorosłego życia spędziłam
idąc ze sobą na kompromis,
poświęcając to, czego chcę, dla twojego ojca.
Zawsze byłam na drugim miejscu
albo trzecim, czwartym, piątym czy szóstym.
Gotowałam wam obiady. Pakowałam śniadanie do szkoły.
Woziłam do znajomych, na treningi
i prałam wasze rzeczy o wiele dłużej niż powinnam.
A teraz, kiedy domagam się
jednej rzeczy, na której mi zależy,
jednej rzeczy,
ty i twój tata i cała reszta nie może tego znieść.
Jeśli to jest egoistyczne...
To przepraszam.
Informuję cię, że będę niemiła, bardzo niemiła.
Pamiętaj, że to jego nauczyciel.
-Max go lubi. -Nie zasługuje na miano nauczyciela.
Jest jak troll. Szkoda na niego miejsca.
To przez takich ludzi jest źle w tym kraju.
Szkoda na niego podatków.
Mam dosyć tego, że to się przydarza Maxowi.
To chyba tutaj. Gotowa?
-Tak. -Na pewno?
Gotowa na spotkanie z trollem?
Otwórz drzwi do trolla.
-Państwo Braverman? -Tak.
Nazywam się pan Knight, uczę Maxa angielskiego.
-Zapraszam. -Miło pana poznać.
Proszę.
Kończę właśnie doktorat w Berkeley,
w którym badałem coś szalonego i fascynującego, mianowicie to,
że siedzenie na krzesłach to kompletnie przestarzały pomysł.
Dzieciaki takie jak Max lepiej uczą się
i są bardziej zaangażowane, kiedy stoją.
Chodzą po klasie, rozmawiają z uczniami.
W przeciwnym razie, połowę energii marnują
zmuszając się do siedzenia w miejscu.
Racja. To ma sens.
Lepiej mi idzie, kiedy stoję.
Nie mogę usiedzieć w miejscu. Lubię ruszać swoim ciałem.
-Ja też lubię ruszać moim ciałem. -Tak.
-Tak.
Nie uwierzyliby państwo, jakie postępy
zrobił w ciągu tygodnia, odkąd zabrałem mu krzesło.
Macie państwo błyskotliwe dziecko.
Dziękujemy. Miło to słyszeć.
Dzięki.
Rozumiem.
Ta szkoła bywa ciężka.
Chciałbym, żeby więcej szkół zajmowało się dzieciakami jak Max.
Jest taki bystry...
Niesamowite, że pan o tym mówi, bo myśleliśmy nad...
Rozmawialiśmy o założeniu własnej szkoły.
-Szkoły społecznej. -Tak.
Dla dzieciaków jak Max, które są uzdolnione i dobrze im idzie,
ale potrzebują dodatkowej uwagi, jak pan zauważył.
Fajnie...
To świetnie.
Nie wydaje się pan sądzić, że to świetnie.
Chodzi o to, że szkoły społeczne to trudna sprawa.
-Dużo biurokracji. -Wiemy o tym.
Nie boimy się biurokracji.
Mamy dużo doświadczenia...
Szczerze...
Często takie szkoły nie wytrzymują długo.
Rodzice otwierają je dla swoich dzieci.
A kiedy je kończą, rodzice tracą zainteresowanie i szkoły upadają.
My byśmy tego nie zrobili.
Oczywiście, że nie. Tego nie mówię.
Po prostu już to widziałem.
Będzie o wiele trudniej, niż się państwu zdaje.
Cześć.
-To mój dzień, prawda? -Tak.
-Dobrze. -Ale jest Zielony tydzień...
-Jasne. -Byłam tutaj.
-Komitet równowagi ekologicznej. -Tak.
Muszę z tobą porozmawiać.
Sydney zdenerwowała się, że musi spędzić noc u ciebie,
więc zastanawiałam się, czy mogłaby dzisiaj zostać u mnie,
a wy urządzicie sobie męski wieczór?
Nie.
Nie, terapeuta powiedział...
Że byłaby to bardzo zła decyzja.
Tak, ale wpadła w szał
przy całej klasie,
chciała konkretną pidżamę na jutro
i źle sypia w twoim mieszkaniu.
-Więc... -Więc się zgodziłaś?
Julia.
To...
Daj spokój...
Terapeuta powiedział, że musimy ustalić porządek
i trzymać się planu.
To jest teraz najważniejsze.
Wiem. Chcę być konsekwentna.
Naprawdę. Ale ona...
Nie wiem. Sam spróbuj jej odmówić przy całej klasie.
Odmawiałem jej przy klasie przez osiem lat.
Nic miłego.
Ale to lepsze od alternatywy.
Jeśli nie będziemy trzymać się ustaleń...
Dobrze.
Przepraszam.
Powiem jej, że wraca ze mną do domu...
A ty lepiej...
Lepiej już idź, żeby cię nie zobaczyła.
Później podrzucisz jej pidżamę.
Dobrze.
Do zobaczenia później.
-Dobrze. -Dobrze.
Przyjdę jutro.
Dobrze.
To nie mój dzień.
Nie szkodzi. Najpierw spytaj rodziców.
Potem możesz przyjść.
Skoro ciocia Sarah jedzie do Afryki,
mogę pomóc ci z Surfsportem?
O czym ty mówisz?
Za tydzień leci do Afryki
ze swoim chłopakiem, więc chciałbym ci pomóc z projektem.
Zaczekaj. Jesteś pewien?
Wiele razy mówiłeś,
że mam lepsze oko od cioci Sarah.
Powiedziałeś to siedem razy.
Powiedziałeś też, że za dużo gada w pracy,
a ja rzadko kiedy się odzywam.
Sprawy osobiste, co?
Mogę pracować nad projektem Surfsport?
-Tak. Wiesz co? -Dobrze.
Później o tym pogadamy. Spakujmy...
Sprzęt. Dzisiaj wcześniej zamknę.
Dlaczego?
Sprawy osobiste. Muszę...
Co to znaczy? Co musisz?
Nie przejmuj się. Zawiozę cię do domu.
Chcesz jechać? Chcesz się przejść?
Chcesz jogurt? Dam ci parę dolarów.
-Kupisz sobie jogurt. -Z żółtymi M&M'sami.
Natalie, cześć.
Łał. Pojawiłeś się.
Słyszałaś o dzisiejszej imprezie?
Mieszkam tutaj. Słyszałam o imprezie.
Chciałem się upewnić, czy się wybierasz.
Nie wiem, może zabrałabyś się ze mną?
-Chcesz iść ze mną na imprezę bractwa? -Tak.
Wiem, że to dziwne. Wybieram się tam z siostrą.
Chciałem zobaczyć...
Nie rozumiem cię.
Najpierw mówisz, że chcesz ze mną być,
potem pojawia się twoja eks i wprowadza się do ciebie, co było...
-To były... -Bardzo dziwne.
To były specjalne okoliczności. Bo...
A potem znikasz.
Na jakieś trzy tygodnie.
I nagle wracasz, udając, że nic się nie stało
i chcesz mnie zabrać na imprezę bractwa.
Która jest ostatnim miejscem,
w którym chciałbyś ze mną być.
-Więc... -Wiem.
Właśnie.
Nie.
Nie chcę z tobą iść na imprezę bractwa.
Powiedziałem, że chcę z tobą być,
a ty, że chcesz się przyjaźnić, co staram się robić.
Jasne.
-Muszę iść. Mam zajęcia. -Dobrze.
Twoja współpracowniczka jedzie do Afryki.
To ma być ta nagła sprawa?
Tak, jedzie z jakimś gościem.
Jakimś przyjacielem. Nie wiem.
Ale skłamała, o to mi chodzi.
Powiedziała, że to sprawa osobista.
Tak właśnie brzmi.
Skłamała, bo wiedziała, że to ściema, i że będę chciał wyjaśnień.
Ta Sarah.
Współpracujecie nad projektami.
-Tak. -I nic więcej?
Tak. Byliśmy raz na randce.
O to ci chodzi?
-Raz. -Tak, to było
jakiś czas temu. Prawie rok.
Nic wielkiego.
Czyli to nie było nic poważnego?
Nie, nic poważnego.
Kochałem ją, ale...
Ona mnie chyba też.
Ale teraz jesteśmy... W platonicznej relacji.
To moja współpracowniczka.
Może przyjaciółka, ale jest naprawdę wkurzająca.
Ale nie o to chodzi, tylko o...
O co?
Staram się to zrozumieć.
Ostatnim razem poradziłeś mi, co powiedzieć.
I nie poszło mi zbyt dobrze.
Czyli potrafisz jej teraz powiedzieć, co do niej czujesz?
Mogę jej powiedzieć, co czuję, po prostu...
Chyba jej się to nie spodoba.
To ważne, żebyś był z nią szczery.
Z perspektywy lat nie wychodziłem na tym dobrze.
Wiem,
ale przyszedłeś do mnie, bo chciałeś coś zmienić,
prawda?
-Tak. -Czasem, nawet jeśli
jest to nieprzyjemne,
musisz wykonać ten krok.
Tak.
-Cześć. -Co ty tu robisz?
Starałem się porozmawiać z tobą w szkole, ale mi nie pozwoliłaś.
Nie szkodzi, chciałem ci powiedzieć...
Wiem, przez co przechodzisz.
I jest mi przykro.
Pierwsze tygodnie są szczególnie trudne.
-Jeśli będziesz czego potrzebowała... -Serio?
-Co? -Jesteś...
Przychodzisz nocą do mojego domu,
żeby sprawdzić, czy czegoś nie potrzebuję?
Powiedzieć, że jest ci przykro?
Tak.
Nie pomyślałeś, że to twoja wina?
Niespecjalnie.
To przez ciebie Joel odszedł.
Powiedziałam mu, co się wydarzyło i odszedł.
A teraz odwozimy sobie nawzajem dzieci
z walizkami na kółkach,
a ja zostałam sama w wielkim domu,
bez dzieci przez połowę czasu,
a człowiek, którego kochałam od 12 lat,
ledwie na mnie patrzy.
Naprawdę nie chcę z tobą rozmawiać na ten temat.
Dzięki.
Żałuję, że cię poznałam.
Dobrze.
Przepraszam, że przyjechałem
i za rolę, jaką odegrałem w tym wszystkim,
ale jeśli naprawdę uważasz, że jestem jedynym powodem,
przez który masz problemy z Joelem,
to oszukujesz samą siebie.
A jeśli chcesz uratować swoje małżeństwo,
będziesz musiała poszukać trochę głębiej.
-Rozluźniony? -Nie chcę tu być.
-Upiłem się... -Będzie dobrze.
...zanim tu przyjechaliśmy.
Nieważne. Zabawimy się, daj spokój!
-Ekscytujące! -Rozmawiałem z Natalie...
-Nie. -Była na mnie wściekła.
-A potem... -Żadnej "Natalie".
Tu nie chodzi o Natalie.
Chodzi o mnie, o ciebie i...
-O to, jakimi byliśmy imprezowiczami. -Dobra, racja.
To nam dobrze zrobi.
-Tak. -Mam inny pomysł.
Umówimy się. Złożymy przysięgę.
Że będziemy się dzisiaj z kimś całować.
-Nie mogę tego obiecać. -Musimy. No chodź!
-Musimy. Przysięga. -Całować się z kimś?
Tak.
-No dobra. -Uda nam się!
Będzie dobrze. Trzymajmy się razem przez chwilę.
Mówię tylko, że para,
z definicji, to dwa.
Więc jeśli mówią, że zadzwonią za parę dni,
powinni zadzwonić za dwa dni.
Na pewno jutro się odezwą. To nic takiego.
Nie martw się. Niepotrzebnie się przejmujesz.
Przepraszam... Wiem, że będzie dobrze.
Wyniki będą świetne. Jesteś zdrowa, więc...
-Jestem zdrowa. -Koniec, skończyłem.
Dr Bedsloe powiedział, że zadzwoni, jeśli będzie coś wiedział.
-Na pewno tylko... -Racja.
Muszą się upewnić.
Myślałam o panu Knight'cie.
Jest dosyć niekonwencjonalny,
ale jego filozofia jest...
Nie wiem, całkiem wyjątkowa, jest inna.
No i jest bardzo mądry.
-Jest bardzo mądry. -Ma w sobie coś...
-Tak. -Po prostu naśladuje i zachęca...
-Zniechęca, tak. -Do czegoś.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Trochę oniemiałaś podczas tamtej rozmowy.
-Wcale nie. -To nic takiego, że cię pociąga.
-Przestań, nie pociąga mnie. -Nie szkodzi.
-Posłuchaj mnie. -Słucham.
Podał bardzo dobre argumenty odnośnie szkoły.
Nie chciałabym zaczynać czegoś, co nas przytłoczy.
-To wielka... -Zawsze to robimy.
Chciałaś być burmistrzem, pamiętasz?
Pamiętam.
Nie chcę nierealistycznych planów.
Chcę się upewnić, że jest to coś,
co będziemy mogli zrobić do końca.
Strach przed nierealistycznym planem nie jest w twoim stylu.
Nie boję się go. Mówię tylko...
To świetny pomysł. Wpadłaś na świetny pomysł.
Otworzymy tę szkołę,
bo Max zasługuje na dobre miejsce do nauki.
Tak jak inne dzieciaki jak on.
Wiem.
A jeden przystojny nauczyciel z niesamowitą osobowością
-złego pomysłu nie czyni. -Nie powiedziałam tak.
To dobry pomysł.
Dlatego musimy go zrealizować.
Kocham cię.
O Boże.
-To ja. -Hank!
Tak.
Co z tobą?
Jest późno. Przestraszyłeś mnie.
Wiem, że jest późno, dlatego tam zajrzałem.
Chciałem zajrzeć. To...
Nie pukaj z ulicy. To wariactwo.
-Co robisz? -Pakujesz się?
Na osobistą sprawę?
Owszem.
Masz siatkę przeciw komarom?
Pewnie wiesz, że lecę do Afryki i jesteś wściekły.
Nie jestem wściekły.
-Nie? -Nie, tego nie powiedziałem.
-To jaki? -Jestem rozczarowany.
Rozczarowany.
Zaczęliśmy ten projekt i...
Dostrzegłem w tobie coś nowego.
Chciałaś tego. Byłaś skupiona.
Myślałem, że tworzymy coś,
co okaże się naprawdę dobre.
-A potem zaczęłaś robić... -Zgadza się.
Coś, co robisz...
Przez całe życie. Wzór zachowań.
Masz dobrą pracę, świetną okazję...
I olewasz to dla jakiegoś gościa.
-Co to ma być? Co ty robisz? -Nie wiem, słuchaj...
Może się boisz, może myślisz sobie...
Że nie dasz rady jako fotograf.
Cokolwiek, niezależnie od tego, co sądzę o tym facecie,
który jest do bani,
gdybyś chciała wiedzieć, bo załatwia ci pracę...
-Nie załatwił mi jej. -Nieważne.
Pomógł ci ją zdobyć, a teraz mówi, że nie ma znaczenia.
Ja tylko przekazuję ci to, co ciągle u ciebie zauważam.
Stawiasz mężczyzn na pierwszym miejscu.
-Nie powinnaś tego robić. -Dobrze.
Dziękuję ci za to. Skończyłeś?
-Jesteś na mnie wkurzona? -Tak.
Wpadasz i dzielisz się...
Staram się być szczery.
-Szczerością... -Próbuję być szczery.
Nie prosiłam o nią.
Jak śmiesz mówić mi o moich problemach i wzorach zachowań,
kiedy sam nie jesteś z nikim bardziej związany niż wtedy,
kiedy byliśmy razem.
Taki z ciebie pan Idealny Związek? Pan Doskonała Kariera? Nie.
Korzystam z życiowej okazji,
żeby zrobić coś bardzo fajnego...
Dlaczego tu wpadasz i psujesz mi z tego powodu humor?
No dobra.
To był zły pomysł. Idę sobie.
Miłej podróży.
Napiszę ci e-maila, jak coś się zmieni z projektem.
Daj spokój, Zeek. Przerzucamy się tym od miesięcy.
W końcu doszliśmy do ostrożnej
i, jak sądziłam, wspólnej decyzji,
myślałam, że to już koniec, ale ty nie chcesz odpuścić.
-Zamiast tego, werbujesz syna... -Nie.
-Żeby się za tobą wstawił. -Nikogo nie zwerbowałem.
Nie mam pojęcia, co ty wygadujesz.
Nazwał mnie egoistką.
Crosby.
Co ty robisz? Jest po północy.
-Co robisz? -Chodź tu.
Posłuchaj.
Crosby i Jasmine są tu z dziećmi, co z tego?
Od 30 lat słucham ich kłótni
przez ten otwór wentylacyjny.
Ta jest wyjątkowo zła.
Nie jest dobrze.
Powiedziała, że jestem największym egoistą w rodzinie.
A to przecież Sarah.
-Wiadomo. -Strasznie się nakręciła.
Zero obiektywizmu.
Oby nie zostali tu na lata jak Sarah.
Ostro. Cieszę się, że Sarah tego nie słyszała.
Powiedziałeś jej coś, prawda?
Starałem się przeprowadzić dojrzałą rozmowę...
Miałeś się nie odzywać, obiecałeś.
Wszystko było w porządku.
Ale użyłem wobec niej słowa "egoistka",
-i wściekła się. -O Boże!
Mówiłam ci, że będzie afera.
Nie rozmawiałeś z Crosbym
-o tym, że chcesz sprzedać dom? -Na litość boską.
Przeprowadziłem szczerą rozmowę w cztery oczy z własnym synem.
-Kochanie... -Nie możemy tu zostać.
Musimy zniknąć.
Musimy się wyprowadzić z tego domu.
Niezła impreza, co?
Tak.
Nie do końca mój klimat,
ale staram się być elastyczna.
Dochodzę do siebie po rozstaniu.
Nie szukam niczego poważnego...
To...
Miło było pogadać.
No dobra.
Ałć.
Mała Drew!
Cześć, muszę się z kimś przelizać.
Raczej szybko. Nie znam tych...
-Chodź ze mną. -To twoja działka. Pomożesz mi?
Jestem wśród swoich.
Świetnie, to nie powinno być tak trudne.
Twój brat jest gdzieś tam.
Tak, to mój brat.
Nie będę się dzisiaj lizała z bratem.
Nie mam tego w planie na wieczór...
Gdybym mogła po prostu...
Nie!
Nie...
Nie!
Nie.
Źle...
To było złe.
Muszę stąd iść.
-Dla mnie było świetne. -Berto, co słychać?
Natalie!
-Jak leci, stary? -Dobrze.
Widziałeś gdzieś Drew?
Jest tam gdzieś.
Ale wiesz.
Słuchaj.
-Brachol ma dzisiaj misję. -Dobrze.
Szuka łatwych lasek, więc jeśli nie chcesz
dzisiaj się z nim lizać, to nie masz szans.
Rozumiesz, co mam na myśli?
Łapię.
Masz ochotę na zapasy w błocie?
-Przepraszam. -Nie.
Cześć, Natalie. Berto!
Powodzenia.
Przyszłaś?
Chciałam zobaczyć, co to za impreza.
Tam są jakieś drinki.
Przynieść ci drinka?
Nie, dzięki.
Właściwie to będę spadała.
Odprowadzę cię.
Nie, słyszałam, że masz dzisiaj misję.
Co?
Dobra, do później.
-Natalie. -Pa.
Przepraszam.
Idę.
Cześć.
Mam jakieś osiem filmów.
W tym Muscle Shoals, słyszałaś o nim?
-Nie. -Dokument muzyczny, podobno świetny.
I parę inny rzeczy, które chyba ci się spodobają.
-Carl... -Torby.
Czy ty...
Gdzie twoje bagaże?
Nie mogę jechać.
Wiem, że to brzmi wariacko.
Na pewno nie będę miała drugiej takiej szansy.
Szykowałam się i...
Spojrzałam w lustro w łazience.
-Kojarzysz tamtą naklejkę? -Tak.
Widziałem ją. "Rok Sarah".
-Napisałam "Rok Sarah". -Nie chciałem pytać...
Nakleiłam ją, kiedy się wprowadziłam,
może to było ckliwe,
ale przypomina mi,
że to bardzo ważny rok,
wreszcie mam własne mieszkanie.
Nie mieszkam u rodziców.
Moim dzieciom dobrze idzie.
Zaczęłam nową pracę.
Łatwo się rozpraszam.
A ten napis miał mi przypominać,
żebym tego nie robiła.
Czasem odwracanie uwagi bywa niebezpieczne.
Szczególnie wtedy,
kiedy tak dobrze wygląda.
Domyślam się, że kiedy wrócę...
Nie wydaje mi się...
Tak.
Mam samolot.
Baw się dobrze.
Do zobaczenia.
Pomidory to jedne z wielu warzyw, które tutaj mamy.
Pomidory to owoce.
Naprawdę?
Tak. Pomidory to owoce.
Każdy to wie.
No dobra...
Czytałaś o tym, zanim przyszłaś nas uczyć?
Owszem.
Ta marchewka smakuje jak ziemia.
To obrzydliwe. Nie zjem tego.
To warzywo!
W 1893 Sąd Najwyższy orzekł
że pomidory to tak naprawdę warzywa.
Co powiedział pomidor na mównicy?
-Nic? -Właśnie.
Myślisz, że smakuje jak ziemia?
-Tak. -Jadłaś dużo ziemi?
-Wcale. -A ja jestem koneserem ziemi.
Możemy zrobić małą degustację.
Będziemy jedli na przemian ziemię i marchewkę.
Małe porównanie. Co ty na to?
Nie będę jadła z panem ziemi.
Niech będzie. Smakuje trochę jak ziemia.
Mówiłam.
Dobrze.
-Kochanie. -Gotujesz to.
Uważaj, bo to trochę...
Chciała tylko zobaczyć, co gotujesz.
-Zmniejsz trochę ogień. -Trochę spaghetti.
-Kochanie... -Tak.
Halo.
Tak.
To...
To świetnie.
Wspaniale.
Do zobaczenia za pół roku.
Dziękuję, do widzenia.
Co powiedział?
Czysto.
Czysto. Wyniki badań krwi...
-Czyste. To dobrze. -Tak...
-Są fantastyczne... -To dobrze.
Żadnych nowotworów, cieni, nic...
Jestem zdrowa. Wszystko idealnie.
-Idealnie? -Tak.
Dobrze.
To dobrze.
-Jesteś na mnie skazany. -Tak.
Kochanie.
Przepraszam, nie wiem, dlaczego to robię.
Chodź tu, już dobrze.
-O Boże. -Wszystko dobrze.
Wiesz, chodzi o Gwen.
-I tamte kobiety... -Wiem.
Nie chciałem, żebyś znowu przez to przechodziła.
Wiem. To będzie długa droga.
Prześwietlenia co pół roku. Będziemy musieli
-to robić i... -Wiem.
Czekać, aż wydarzy się coś złego.
Nie jesteśmy ludźmi, którzy czekają, aż wydarzy się coś złego.
-Dobrze? -Nie jesteśmy.
Bierzemy sprawy w swoje ręce, prawda?
-Tak. -Chodź.
Uda nam się.
Dzień dobry.
Dzień dobry, państwo Braverman?
Tak.
Wpadliśmy, żeby porozmawiać z panem
o szkołach społecznych,
wracając do naszej poprzedniej rozmowy...
Wiemy, że pojawianie się
bez zapowiedzi jest niestosowne.
Właśnie.
Mówił pan o rodzicach,
że nie kończą rzeczy, które zaczynają.
I otwierają szkoły społeczne na cztery lata.
Chcieliśmy powiedzieć, że to nie my.
Nie chcemy zaczynać czegoś, czego nie dokończmy.
Chcemy otworzyć szkołę, która będzie zawsze otwarta.
-Tak. -Dowiedziałam się, że jestem zdrowa
i może zabrzmię jak wariatka, ale zostaję tutaj.
Chcę zostać wystarczająco długo,
żeby pomóc wszystkim dzieciom.
To wiele dzieci i wiele rodzin.
-Potrzebujemy pańskiej pomocy. -Właśnie.
Mamy zamiłowanie, jaja, energię i zapał
i potrzebujemy wychowawcy, który wkroczy
i poprowadzi z nami ten pociąg, pomoże nam.
-Chcemy prosić... -Właśnie pan.
By poprowadził pan szkołę, którą otworzymy jesienią.
Rodzice nigdy nie odwiedzali mnie w domu.
-Bardzo przepraszam. -Przepraszam.
-To dla nas ważne... -To niemiłe...
-Przepraszamy. -Podoba mi się to.
Opowiedzcie o tej szkole.
-Wyobrażamy sobie małą szkołę. -Mała szkoła.
Maksymalnie czterech uczniów na nauczyciela.
Z akcentem na program stypendialny.
Żeby nie służyła tylko
dzieciom z zamożnych rodzin, a wszystkim.
Chcemy się nimi zaopiekować,
zbyt wiele z nich jest pomijane.
Zdolności społeczne.
Chcemy o tym porozmawiać...
Może pomówimy o tym przy kawie?
Chcecie wejść na kawę?
-Uwielbiam kawę? -Tak? Dobrze.
Dziękuję.
Cóż...
Nie poleciałam do Afryki.
Miałeś rację...
W tym, co powiedziałeś
o pracy, to nie był jedyny powód, ale pomyślałam...
Że ta sytuacja z Carlem jest...
Nie chcę o tym rozmawiać, ale...
Nie pojechałam.
Do zobaczenia jutro w pracy.
Poczekaj.
Może być na przedostatnią stronę?
-Na... -Cała...
-Lista. -Tak.
-Członkowie zarządu? -Wewnątrz tylnej strony.
-Podoba mi się. -Tak.
Albo to.
-Przez chwilę myślałem o tym. -Myślę, że tamta.
-Prawda? -Tak sądzę.
-Tak to zrobimy? -Tak.
-A tutaj jest ciężarówka taco. -Dobrze.
Mamo, tato. Mamy dobre wieści.
Znaleźliśmy mieszkanie na podnajem.
Od niedzieli będziecie mieć nas z głowy.
Dziękujemy za wszystko, za gościnę i otwarty dom.
Wiemy, że to było dla was kłopotliwe.
Tutaj.
Co...
Wyprowadzacie się? Dlaczego?
Macie dużo na głowie i pomyśleliśmy, że to wam...
-Pomoże. -Właśnie.
To będzie lepsze.
Wiecie.
Myślałem, że was nie stać.
Znaleźliśmy niezłą ofertę.
Znajomy znajomego...
Na jakiś miesiąc...
Dlaczego nie chcecie tu zostać?
Po co macie mieszkać w obcym domu?
Nie chcemy wam wchodzić w drogę.
Nie wchodzicie nam w drogę.
Absolutnie nie.
I nie wyprowadzacie się.
To jest wasz dom, tak długo, jak będzie trzeba.
Tego właśnie chcę.
Więc.
Postanowione.
Jabbar, przygotujemy deser?
Tak!
-Cześć. -Dziękuję ci.
Za uratowanie mnie przed Sydney.
Żaden problem.
Chciałam przeprosić.
Bo to nie jest twoja wina.
Moje problemy z Joelem.
Zaczynam rozumieć, że to ja odpowiadam za moje małżeństwo.
Nie bądź dla siebie zbyt surowa.
Małżeństwa są trudne.
Dlatego udają się tak wielu osobom.
Właśnie.
Wiem, jak niefajnie jest jeść
samemu bez dzieci, więc...
Zrobiłam ci kurczaka marsalę.
Ale jest już zimny.
-Tak. -Dziękuję.
Wiem, że go lubisz.
Oby był prosto z pola, bo inaczej go nie zjem.
-Dobrze, że jest po Zielonym tygodniu. -O Boże!
Środowisko to taka udręka.
Dokładnie tak.
Dzięki za to.
To naprawdę...
Ostatnio nie czułem się zbyt dobrze...
Dzięki.
Chyba że...
Chcesz wejść?
Nie.
Wrócę do domu.
-Dziękuję. -Dobrze.
To porcja na kolację.
To tylko kolacja.
Tak... To tylko kolacja.
-No chodź. -Dobrze.
Dzięki.
Wystarczą tylko te słowa, w które ty
Nigdy nie wierzysz