W poprzednich odcinkach...
Jak zdobyłaś ten wywiad?
Przez Carla. Znasz go.
Cześć, Hank.
Może wykonamy to zlecenie razem?
Jak dawniej.
Ale tym razem ja będę szefową.
Twoja dziewczyna nie powiedziała rodzicom, że nie wróciła do Tufts?
To już dwa tygodnie. Ile zamierza zostać?
Skoro to dla ciebie takie ważne, to jestem gotów sprzedać ten dom.
Bo mieszkanie tu bez ciebie jest na nic.
Wyprowadzam się, Julio.
Nie rób tego. Jesteśmy rodziną.
- Wiem. - Nie możesz odejść.
Pakować plecaki. Tata będzie tu lada chwila i...
Kupiłam wam też nowe. Niebieski dla Victora.
Czerwony dla Sydney.
- Modny. - Okropnie ciężki.
Jest tam wszystko, czego możecie potrzebować na wasz wielki weekend
z tatą.
Mamy je nosić całymi dniami? Przecież mamy już plecaki.
Nie. Dajcie je tacie.
Zawiezie je do mieszkania.
To tylko plecak. O co ci chodzi?
Dziękuję.
- Cześć! - Tata!
Cześć, chłopie. Pomóc ci z tym?
- Nie. - Cześć, tato.
Zamawiam z przodu!
Nie.
Siadaj z tyłu z siostrą.
Dla bezpieczeństwa.
To wszystko?
Tak.
Miłego weekendu.
Nawzajem.
Do zobaczenia w niedzielę.
Cześć.
Głodni?
- Ja tak. - Tak myślałem.
- Jak leci? - Jest Zeek albo Camille?
Nie ma ich. To moi rodzice.
Jestem Karen, agentka nieruchomości. To wyceny porównawcze,
o które prosili przed wystawieniem oferty.
Oferty?
Sprzedaży domu.
Tego domu?
- Tak. - Sprzedaży?
Tak. Liczymy na kilka ofert.
Przepraszam. Muszę to odebrać.
Dzięki. Wybacz.
Nie ma sprawy.
Twoje pierwsze zajęcia są strasznie daleko od akademika.
Nie musiałaś mnie odprowadzać.
Stąd już sam trafię.
Mówię tylko, że to dużo większa uczelnia, niż Tufts.
I pogoda na pewno jest przyjemniejsza.
Po tych zajęciach mam jeszcze jedne.
Wiem. Astronomia.
A ty co będziesz robiła?
Pewnie pójdę na stołówkę na kawę.
Przynieść ci coś?
Nie, dzięki.
Widzimy się tutaj po zajęciach?
Jasne.
To tu. Dzielicie pokój, ale załatwiłem wam
łóżka piętrowe.
Są jak twierdze. Sami zobaczycie.
Co to za hałas?
Brzmi jak winda.
Tak. Nie będzie jej słychać z sypialni.
To salon. Tam jest kuchnia.
Tam jadalnia.
- Telewizor 3D. Serio. - Spoko.
Tu nasz ulubieniec.
Masz Xboxa?
Mamy też kablówkę.
Mamy prawie wszystko to, co w domu... W domu waszej mamy.
Mam kilka gier, które możemy przetestować.
Spoko.
Syd. Mam też
zestaw do robienia bransoletek, taki jak masz w domu. Możemy się pobawić.
Już się nim nie bawię. Mam dziesięć lat.
Już nie?
To może pojedziemy do sklepu z zabawkami
i poszukamy czegoś, czym się bawisz?
Jeszcze jedno.
Zerknijcie za to okno.
Basen?
Właśnie.
Możemy w nim pływać?
Może nawet zdążymy przed kolacją.
Nie mamy kostiumów.
Dobrze, że wam je kupiłem. Są na łóżkach.
Jazda! Drugie drzwi na lewo.
Nie mogę uwierzyć, że tak po prostu przyjechaliśmy do Mendocino.
Ale z nas szajbusy.
- To skandal. - Wiem. Straszne z nas szajbusy.
Komu zawdzięczamy ten wypad?
Billowi i Sue. Dali nam bon upominkowy.
- Lessingowie? - Miło z ich strony.
Z drugiej strony, to dziwne.
Dawanie prezentu, bo ktoś miał raka.
- Ale i tak miłe. - Rzeczywiście to dziwne.
Ale relaksujące. Jesteś zrelaksowany?
Tak.
Muszę zadzwonić.
Zaraz wracam.
- Do kogo? - Praca.
Chcę mieć to z głowy.
O mój Boże! Zimne górskie powietrze!
Cześć, Jules. Tu twój brat.
Nie waż się mówić, że dzwonisz ze spa
w Mendocino.
Martwiłem się o ciebie.
Jak się masz?
Dobrze.
Na pewno?
Dzięki, Adam. Mam się dobrze.
Nie martw się o mnie.
Mam co robić.
Zrobiłam zakupy,
odmroziłam zamrażarkę,
wyrzuciłam przeterminowane rzeczy i zamierzam
obejrzeć całą serię
Orange Is The New Black.
Brzmi dosyć produktywnie.
Cóż.
Skup się lepiej na Kristinie.
Powiedz, że nie masz na sobie tych gaci po tacie.
To moje ulubione!
A więc jednak.
Mam je od zawsze. Uwielbiam je.
Nie disuj moich kąpielówek.
Rozłączam się. Cześć.
Dobra. Kocham cię.
Skarbie!
Co za ziąb!
Cienias.
Że co?
To takie dziwne.
Możesz zamknąć oczy?
Mogę.
I o niczym nie myśleć.
Dobrze.
Możesz otworzyć.
Zdejmujesz kąpielówki?
- Czas się z nimi pożegnać. - Świetnie!
Niektóre są całkiem niezłe.
Czy to komplement?
Ale te są na nic.
Wcale nie.
Jak to? To moje ulubione.
Food-truck w tle wszystko psuje.
Wcale nie.
Specjalnie go wstawiłam.
Możemy go usunąć.
Nie możemy.
Odciąga uwagę od surferów i desek.
A temat to surfing, tak?
Ja bym go wyrzucił.
Dobra. Przemyśl to
i zerknij na nie jutro.
Nie muszę. Wiem, że nie są...
To część wizji, moje ulubione zdjęcia.
Nie powinny...
Nie wyśmiewaj mojej wizji.
Tak jak mówiłem, niektóre są niezłe.
- Lecę. - Dokąd?
Będę się z tego śmiać przez najbliższe lata.
Na randkę?
Po co nakładasz szminkę?
Idę na kolację, ale to nie randka.
Idę z Carlem na kolację.
Coś z tego będzie?
Z Carlem? Nie.
To dobrze.
Dlaczego?
To mój sąsiad. Idę z nim na kolację.
Uszminkowana?
Często używam szminki.
Pijesz przez słomkę?
Upaćkasz szklankę.
Szminka w kolorze malwy?
Żadnej malwy. Lecę.
Baw się dobrze.
Dzięki.
Ładny kolor.
Będzie pasował do cielęciny z parmezanem.
Cześć, Drew.
To na razie.
Więc ona tu teraz mieszka?
Kto?
A jak myślisz?
- Amy. - Nie.
Zatrzymała się na kilka tygodni.
Nie przeszkadza mi to, tak jak to, że ciągle mnie spławiasz.
Ale wszędzie za tobą chodzi.
Odbiera cię z zajęć i...
Zawsze gdy rozmawiamy,
rozglądasz się.
Jakbyś nie chciał, żeby nas widziała. To dziwne.
Cześć, Amy.
Daj znać, jak zechcesz wrócić na ziemię.
Wszystko gra?
Nora! Przestań!
Potrzebuje tej łyżki.
Wcale nie. W domu je rękami.
Mnie się podobało. Ma poczucie rytmu.
To mleko smakuje dziwnie.
Jak to? Takie samo pijemy w domu.
Mogę dostać wodę?
- Wodę? - Ja też chcę.
Ty też? Nagle wszystkim nie pasuje mleko.
Technologia poszła do przodu.
Gdy Crosby był niemowlakiem, musiał wrzeszczeć na całe gardło,
zanim ktoś go usłyszał.
Wiesz co, Jabbar?
Twój tata miał najgłośniejsze gardło na świecie.
Święta prawda.
To wiele tłumaczy.
Zawsze byłem nieustraszony.
Za dużo zakłóceń. Uszy mnie bolą.
Naprawię to dla księciunia. Lepiej, Max?
Zjesz tylko tyle?
Tak.
Nie chcesz sobie dołożyć?
Nie.
- Karmisz. - Wystarczy.
Musisz zatankować...
Tato.
Nie martw się o baki mojej żony.
Wolałbym pogadać o gościu,
który zawitał tu dziś rano.
Zdaje się, że miała na imię Karen.
Przyniosła wyceny, o które prosiłeś
przed wystawieniem domu na sprzedaż.
Tak.
Kiedy zamierzaliście mi powiedzieć?
Nic nie jest jeszcze przesądzone, synu.
To dotyczy wielu z nas.
Och, Crosby.
Ten dom to cała nasza przeszłość. Nie możecie
sprzedać go bez konsultacji z nami.
To poważna decyzja.
Bez konsultacji z wami?
To nasz dom.
Decyzja należy do nas.
Rozmawiamy o tym już od jakiegoś czasu.
Nie musimy niczego z nikim konsultować.
Przez wszystkie te lata
myślałam, że ojciec zabiera mnie potajemnie na lody,
ukrywając to przed moim rodzeństwem.
Dopiero rok temu dowiedziałam się,
że wszystkich nas zabierał potajemnie na lody.
Chodził na lody cztery razy dziennie,
nie musząc tłumaczyć się przed moją mamą.
Mędrzec i miłośnik lodów.
Nie wierzę, że myślałam,
że jestem wyjątkowa.
- Ależ jesteś. - Nie.
Jesteś wyjątkowa.
Pycha.
- To moje ulubione danie. - Tacos są wyjątkowe.
Nie mogę przestać myśleć o siostrze, która siedzi w domu.
Julia, tak?
Miło, że pamiętasz.
W każdym razie, punkt dla ciebie.
Dzięki, współpracownicy.
Polecili mi to miejsce.
Wypytywałem wszystkich.
Czemu?
Uwielbiam to twoje zdjęcie
z food-truckiem serwującym tacos na plaży.
Pomyślałem, że fajnie będzie
jakoś się do tego odnieść.
O mój Boże. To przemiłe. Powinieneś przyjść tu kiedyś na randkę.
Na randkę? Poważnie? A jak mam to nazwać?
Wspólne przesiadywanie?
Tak. Takie tam spędzanie wolnego czasu.
Takie tam piwko i tacos. Podoba mi się.
Ty też mi się podobasz.
Sam nie wiem. Niełatwo spotkać
kogoś tak troskliwego i dobrodusznego.
Można by pomyśleć, że w mojej pracy
jest inaczej. Ale nie jest. Podoba mi się w tobie...
Że troszczysz się o rodzinę,
myślisz o siostrze.
Jesteś też niewiarygodnie piękna.
I zabawna.
Wygląda na to, że się w tobie zakochuję.
Chyba dlatego tu jesteśmy.
Jeszcze piwa?
Jasne.
Zaraz wracam.
Obudziłam cię?
Nie. Już wstałam. Idę pobiegać.
Pobiegać?
Mogłabyś udawać mniej zaskoczoną.
Nie jestem zaskoczona. Wiem, że biegasz. I dobrze. To zdrowe.
Nieważne. Jak tam noc?
Trwała osiem godzin.
Nie pospałaś, co?
Niezbyt.
Próbowałam zasnąć w łóżku Sydney.
To ma sens.
Wiem, że to tylko na weekend,
ale tu jest tak strasznie cicho.
Tak strasznie pusto.
Przyzwyczaisz się.
Nie chcę się przyzwyczajać.
Nie to miałam na myśli.
Nie zawsze tak będzie.
Z czasem będzie lepiej. Julia?
W porządku. Dzięki. Lecę.
Chcesz się później spotkać? Może wyjść coś zjeść?
Zobaczę. Być może. Oddzwonię później.
Dobrze. Cześć.
Mieszka z tobą w twoim pokoju w akademiku?
Tak.
Co robi całymi dniami?
Nie mam pojęcia. To już trochę trwa.
A jej rodzice nic nie wiedzą.
To dziwne.
Mówi, że ją uszczęśliwiam.
Że po prostu chce być przy mnie.
A ty czego chcesz?
Żeby wróciła na studia.
Kocham ją.
Naprawdę, ale...
To szalone. Wiem. Można jednocześnie kogoś kochać
i chcieć, żeby odszedł.
Czemu nie mamy karteczek samoprzylepnych?
Jak poszła szminka?
Co?
Wybrałaś odpowiedni kolor na randkę?
Można wybrać nieodpowiedni?
Co teraz zamierzasz?
Nie wiem, ale poszło dobrze.
Kobiety mają ciężko.
Trzeba to przyznać.
Czemu mamy ciężko?
Zbyt wiele rzeczy, akcesoriów i tak dalej.
Przerabiałeś je?
Te o surfingu?
Trochę się nimi bawiłem.
Hank, wyrzuciłeś food-trucka z każdego...
Wyrzuciłeś wszystkie food-trucki?
Tak, poprawiłem zdjęcia.
To był mój pomysł.
Nie wierzę, że tak się wkurzyłeś na szminkę
i niewinną kolację z Carlem, że przerobiłeś moje zdjęcia.
Chwilunia.
Nie mieszaj w to kolacji. Nie obchodzi mnie to.
Mamy dać klientowi coś profesjonalnego.
To mnie zatrudnił ten klient.
Zatrudniłam cię do pomocy, a nie do sabotażu.
Sabotażu? Nie są teraz lepsze?
Nie wyglądają lepiej?
Nie wiem.
Być może 75 procent z nich wygląda lepiej bez food-trucka.
Może nawet 80 procent. Ale nie wszystkie.
Osiemdziesiąt? Dobra. Dziękuję.
Ale robimy to wspólnie. Nie możesz pracować na własną rękę.
Rozmawialiśmy o nich.
Wspólnie, jak normalni ludzie.
Komunikacja.
Ty masz pomysł, ja mam pomysł,
a decyzję podejmujemy razem.
Na tym polega współpraca. Lecę na kawę.
Dokąd?
Na kawę. Muszę się odprężyć.
Nie rozumiem. Przecież wyglądają lepiej.
Nie w tym rzecz.
Właśnie w tym.
Więcej, niż 80 procent.
Jest cudownie, kochanie.
Na Boga, tak.
Dawno tak nie było.
To prawda.
W końcu przerwa.
Ostatnie lata były ciężkie.
Dziękuję.
Nie wiem, czy kiedykolwiek szczerze ci podziękowałam
za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Że przeszedłeś przez to ze mną.
Chyba nigdy
szczerze ci nie podziękowałam.
Nie musisz.
Jeśli mam wpaść w bagienko,
to chcę wpaść w nie z tobą.
No to wpadłeś.
Zobacz, jak te toksyny ze mnie spływają.
Biorę te wszystkie leki właśnie po to, żeby pamiętać
gdzie odłożyłem klucze nasadowe. A i tak nie mogę ich znaleźć.
A gdzie myślisz, że je odłożyłeś?
Pomóż mi szukać.
W tej stercie śmieci?
Tato, są tutaj.
Nie. To są stare.
To klucze nasadowe.
Ale stare.
Stare?
Broń cię Boże przed używaniem starych.
Może poszukam w domu?
W domu mojego dzieciństwa, który wystawiliście na sprzedaż?
Jest obok. Lepiej poszukam teraz, zanim...
Ceny zaczną spadać.
O co ci chodzi?
Czemu nic nie mówisz?
Nie ma nic do gadania, Crosby.
Jest! Mnóstwo! Gdzie się podział Zeek Braverman?
Ty jako pierwszy powinieneś protestować.
Nie wyprowadziłbyś się stąd za Chiny. Co jest grane?
Pozwól, że to ja będę decydował o tym,
co bym zrobił. To moje zmartwienie.
Nie wydajesz się zmartwiony.
Tato.
Tu są.
Świetnie.
Posłuchaj.
Proszę cię.
Jestem z twoją matką od 47 lat.
Wiele wspólnie przeżyliśmy.
Wiele przełomowych momentów.
Wyjechała do Europy i nagle zostałem sam w tym domu.
Nie wiem, co począć.
Tęsknię za nią jak opętany.
Zdałem sobie sprawę...
Że kocham ją dużo bardziej, niż ten dom.
Jeśli jego sprzedaż ma ją uszczęśliwić,
to właśnie to zamierzam zrobić.
Tyle. Taki jest stan rzeczy, synu.
Przyspieszasz?
- Nie. - Ścigamy się?
Chcę dotrzeć na szczyt. Guzdrzesz się.
Zabawa w żółwia i zająca?
No to dawaj!
Włączam turbodoładowanie!
Oszukujesz! To było nie fair.
Cudnie.
Przepięknie.
To prawda.
Wspaniale się bawie.
Ja też.
Wyszłam z formy.
Wszystko gra?
Wysłałem wcześniej SMS-a do Julii. Martwię się. To do niej dzwoniłem,
gdy wyszedłem z jacuzzi.
Wiem, że jest dorosła, samodzielna
i mnie nie potrzebuje,
ale czuję, że powinienem tam być.
Dobrze. Wiesz co? Zdobyliśmy szczyt.
Byliśmy w jacuzzi. Uprawialiśmy seks...
Dwa razy.
To były dwa razy?
Dwa i pół, powiedzmy.
Chyba możemy wracać.
Na pewno?
Tak. Jestem gotowa.
Kocham cię.
Kocham cię. Ale i tak byłam pierwsza.
Nikogo tu nie ma.
Do trzech razy sztuka?
Zróbmy zdjęcie
dla Lessingów.
Dla Lessingów?
Gotowa?
- Kto pierwszy na dół! - Przegonię cię.
Ała! Moje ścięgienko!
Dziękuję, że zgodziłeś się na wizytę w sobotę.
Doceniam to, doktorze.
Co się dzieje?
Mam kłopoty z tą kobietą. Znaczy nie z kobietą.
To kobieta, ale jest moją współpracownicą.
To moja przełożona.
Jasne.
Przerobiłem niektóre z jej zdjęć bez konsultacji z nią.
Zdjęciom wyszło to na dobre.
Przyznała, że 80 procent wygląda lepiej.
Osiemdziesiąt procent.
Ale i tak jest wściekła.
Pozwól, że ci przerwę.
Brzmi to jak problem,
ale nie jak nagły wypadek, tak jak
napisałeś mi w wiadomości.
Masz rację.
To się zdarza, Hank.
Nie chciałem czekać do poniedziałku.
Więc przerobiłeś zdjęcia bez porozumienia
z nią.
Tak właśnie powiedziała.
Chyba to jest właśnie mój problem.
Co teraz?
Co powiedzieć, żeby to załagodzić?
Może najlepiej zacząć od słuchania.
Podczas rozmowy...
Pozwól, że...
Chcę tylko...
Podczas rozmowy warto patrzeć na osobę,
która do nas mówi.
Wtedy ta osoba wie, że słuchamy.
Że obchodzi nas zdanie tej osoby.
Tak jak teraz.
To znaczy patrzę tutaj, a nie na ciebie.
Powinienem patrzeć na ciebie...
5Właśnie.
Dobra. Mów.
Na przykład, rozmawiając o jej zdjęciach,
staraj się wyrażać pozytywnie, a nie tylko krytycznie.
Powiedziałem jej, że są świetne.
Wyrażałem się pozytywnie. Na stówę.
Ale i tak je przerobiłeś.
Może powinieneś przeprosić ją za to, że ją rozzłościłeś?
Niezłe.
Można konkretniej?
Powiedz to tak, jakbym ja to powiedział. Nie wykorzystam tych słów.
Jasne.
Tylko jako przykład.
Mógłbyś powiedzieć: "Nie rozumiałem, że nie powinienem
przerabiać tych zdjęć bez porozumienia się z tobą.
Sądziłem, że zrozumiesz moje intencje”.
Świetnie. To niezłe.
Nie rozumiałem i sądziłem... Możesz powtórzyć pierwsze zdanie, powoli?
Pycha, co?
A najlepsze, że ta pizzeria jest dwie przecznice stąd.
Możemy zamawiać, kiedy chcemy.
Pepperoni jest pyszna.
To może być nasza sobotnia tradycja.
W każdą sobotę?
W każdy weekend, w który tu będziecie.
Pomyślałem, że jutro możemy iść na mini-golfa lub...
Jaki film chciałeś obejrzeć?
Ten o walczących robotach.
Jutro też mamy spędzić tu cały dzień?
Tak, robaczku.
Myślałam, że rano wracamy do domu.
Nie. Mam was na cały weekend.
Jutro będziemy mieli mnóstwo frajdy.
A ty jaki film chciałabyś obejrzeć?
Z radością...
Chcę do domu.
Wiem. Ale jesteśmy tutaj.
To niesprawiedliwe.
Wiem, robaczku.
Mogę zjeść ostatni kawałek?
Jasne, stary.
Chcę tylko pogadać. Masz chwilkę?
Dopiero co wyszłam spod prysznica.
To zajmie tylko kilka minut.
Wejdź. Tylko się ubiorę.
Nie. Usiądźmy tutaj na chwilę.
Mogę założyć spodnie?
Tylko na minutkę.
Usiądź.
Chcę pogadać o tym spięciu ze zdjęciami.
Chciałem przeprosić,
że cię rozzłościłem.
Nie rozumiałem, że nie powinienem był
przerabiać tych zdjęć bez porozumienia się z tobą.
Sądziłem, że zrozumiesz
moje intencje.
Co to ma być?
Patrzę na ciebie i rozmawiam z tobą.
Jakbyś recytował coś z pamięci.
- To śmieszne. - Rozmawiajmy.
Przecież rozmawiam.
Swoim normalnym głosem.
To jest mój normalny głos. Dobra. Zapomnij.
No co?
Pamiętasz tę książkę o zespole Aspergera?
Chodzę na wizyty, żeby rozmawiać o tym,
jak to ma wpływ na moje życie.
Nie jestem towarzyski.
Nie jestem jak Carl i nigdy nie będę.
W biurze wydawało się to dobrym pomysłem.
Nie najlepiej cię traktowałem.
Postaram się poprawić.
Hej, skarbie.
Co?
Nic.
Wszystko gra?
Tak. Chcę z tobą o czymś pogadać.
Mówię to wszystko dlatego, że bardzo cię kocham.
Ale nie możesz tu tak przesiadywać.
Czy to ma związek z Natalie?
Nie. Nic z tych rzeczy.
Sądziłam, że cieszysz się z moich odwiedzin.
Oczywiście, że się cieszę, Amy.
Ale czuję, jakbyś ukrywała się tu przed czymś.
Ukrywała?
Choćby to wszystko, co stało się w zeszłym roku.
Rozmawiałaś o tym z kimkolwiek?
Mieliśmy tylko siebie.
A ty uciekłaś. I nigdy nawet o tym nie pogadaliśmy.
W końcu porozmawiałem o tym z moją mamą.
Powiedziałeś jej o aborcji?
Tak. Przykro mi.
Drew.
Bardzo mi to pomogło.
To ogromna ulga pogadać z kimś,
kogo nie dotyczy to w takim stopniu, jak mnie.
Myślę, że powinnaś pomówić z rodzicami.
Nie tylko o tym, ale też o studiach, o wszystkim.
Powinni o tym wiedzieć.
Nie chcę się narzucać,
ale mam wyśmienite wino.
Wiem to, bo ukradłam je Carlowi.
I chińszczyznę, bo co lepiej od niej poprawia humor?
Na pewno nie taka muzyka.
Dzięki.
Wcześniej leciała Adele, więc jest lepiej.
Adele jest na smutne chwile,
a my rozbujamy tę imprezę.
Wygląda świetnie.
Dzięki.
- O Boże. - Jules?
Masz ochotę na towarzystwo?
- Zdzwoniliście się? - Wielkie umysły.
Masz towarzystwo! Przyniosłem tajskie żarcie.
I butelkę... Dużo tańszego wina.
Nic nie rozumiem...
Czego ty słuchasz? The Samobójs?
Szukam właśnie czegoś dobrego.
Ja się tym zajmę.
Zabierz to stąd.
Potrzebujemy talerzy?
Przyniosę.
To jest to! Muzyka na dobre samopoczucie.
Proponuję łyknąć coś przed wyżerką.
Znieczulić lekko twarz, poczuć nieco mrowienia w uszach.
Co ty na to?
Brzmi nieźle.
Zakładam, że masz jakiś zapas win.
- Dobra robota. - Jesteś dobrą osobą.
Lepszą, niż sądziłem.
A ty lepszym bratem, niż podejrzewałam.
Jesteś dobrą osobą.
Wszystko słyszę.
Kochamy cię.
Nawet w pralni chemicznej pytali...
Szczególnie w pralni.
...o koszule męża.
Pralnia wie wszystko.
Mam mówić wszystkim, że jestem w separacji?
Nie rób niczego, czego nie chcesz robić.
Nie chcę nikomu mówić.
W końcu to branża prania brudów.
Jak ja spojrzę rodzicom w oczy?
Jak to?
Jestem czarną owcą.
Naszej rodziny?
Spójrz, do kogo mówisz.
No dobra. Szarą owcą.
Nie jesteś nawet w pobliżu czarnego spektrum owczego.
Przypomnij sobie rzeczy,
które my wyczynialiśmy, żeby dopiec rodzicom.
Prześpij się z psychologiem swojego bratanka
i wtedy powiedz, że jesteś czarną owcą.
- Racja. - To jeszcze nic.
Tego bym nie zrobiła.
A ten gnojek, z którym była Seth.
Rzuciła dla niego szkołę.
Adam!
Chwilunia!
Wiem. Miałem nie przyjeżdżać.
Ale nie mogłem zostawić cię samą z tą dwójką.
Nie wierzę, że tu jesteś!
Aleście się zgrali!
To niesamowite!
Imprezujecie sobie?
Bawimy się w "Kto jest najczarniejszą owcą w rodzinie”.
Ty jesteś zdyskwalifikowany.
...panie Nieskazitelny.
To ile butelek wina już pękło?
- A kto by liczył? - Przybył audytor.
Spróbuję nadgonić.
Co pijemy?
Głodny?
Mamy mnóstwo jedzenia.
Tylko tyle zostało?
Pewnie mam więcej.
Nie mogę uwierzyć, że wszyscy tu jesteście.
Że się tak zgraliście i pomyśleliście o mnie.
To się rozumie samo przez się.
Wcale nie. Jesteście wspaniali.
Nie powinnaś być sama.
Kochamy cię. Gdzie mielibyśmy teraz być, jak nie tutaj?
Ale mamy poprawiać ci humor, a nie go pogarszać.
Poprawiacie mi humor.
Nie wygląda na to.
Co?
Nie wiem, czy to to wino, ale...
Nagle dziwnie się poczułem.
Dotknij mojego czoła.
Chyba przeistacza się w Hulka-tancerza.
Czyżby gorączka?
Czuję przypływ gorączki.
Dalej!
Ja będę patrzyła.
Nie mogę tańczyć do tego sama.
To nawet nie moja era.
- Talking Heads to era wszystkich. - No dalej, Jules.
Po prostu naśladuj pana Gorączkę.
Właśnie tak!
Potrzebujesz wsparcia?
Trochę się boję.
Czas na wyczyny!
Dalej, Jules!
Poradzisz sobie.
Myślą, że jestem w Bostonie.
Wiem.
Nie wiem nawet,
co im powiedzieć.
Prawdę. Po prostu.
Powiedz, że Tufts
nie spełniło twoich oczekiwań.
Że to nie dla ciebie.
Zrozumieją.
Biorąc pod uwagę to, ile mam im do powiedzenia,
lepiej nie czekaj na mnie.
Też tak myślę.
Dzwoń, kiedy chcesz.
W każdej sprawie.
Mówię poważnie.
Jeśli nie odbiorę,
Berto chętnie przekaże wiadomość.
Nadal odbiera mój telefon.
Nie widzi w tym nic niestosownego.
Wszystko gra?
Tak.
Cześć, Drew.
Dzięki.
Posłuchaj, wnuku.
Nauczę cię najdoskonalszej techniki
pieczenia pianki nad ogniskiem.
Sekret tkwi w powolnym obracaniu.
Możesz mi nadziać?
Proszę.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Moja prawie spadła i płonie.
W porządku.
To moje ulubione.
Nie lubię pianek. Są zbyt lepkie.
Zbyt lepkie?
Lubię tylko krakersy i czekoladę.
W porządku. Proszę bardzo.
Tu jeszcze jeden.
Cześć, Drew!
Jak leci? Napijesz się piwa?
W akademiku ma dość piwa.
Tu ma krakersy z pianką
i czekoladą. Chcesz?
Poproszę.
- Tak? - Cześć, Amber.
Jak leci?
Dobrze. Pogadałem z Amy i załatwiłem to.
Wszystko gra?
Tak. Dziękuję.
Skarbie?
Cieszymy się, że tu jesteś.
Ja też się cieszę.
Joel?
Mamo?
Cześć, skarbie. Co tam?
Miałem zły sen. Winda tutaj wydaje dziwne dźwięki.
Czemu nie obudzisz taty?
Nie chcę go budzić.
Możesz ze mną pogadać?
Mogę, skarbie. Ale tata pewnie chciałby o tym wiedzieć.
Chcę pogadać z tobą.
Dobrze.
Możemy rozmawiać, aż znów zaśniesz.
Więc winda wydaje dziwne dźwięki?
U twoich dziadków nie było windy.
Za to były stare, skrzypiące schody.
Kiedyś budziły mnie w środku nocy upiornymi hałasami.
Serio?
Wiesz, kto najbardziej się ich bał?
Wujek Crosby.
Przybiegał w środku nocy do mojego pokoju
przekonany, że coś wchodzi po schodach, żeby go dopaść.
Więc pewnej nocy zastawiliśmy sidła.
Gdy wszyscy już spali,
rozciągnęliśmy na górze schodów nić dentystyczną.
I złapaliśmy coś. Wiesz co?
Twojego dziadka.
Złamał nos i nie mogliśmy wychodzić z domu przez trzy tygodnie.
I już mniej baliśmy się schodów.
Ten strach też minie.
Victor?
Dobranoc, skarbie.