Witaj.
Co ty tu robisz?
poprzednich odcinkach...
Moglibyśmy razem pracować.
Tak jak kiedyś?
Teraz ja będę szefem.
Tęskniłeś za mną?
To prawda.
Prosiłem, byś powiedziała mi,
czy coś się wydarzyło, a ty...
Powiedziałaś, że nic się nie stało.
Wyprowadzam się.
Nie rób tego.
Dzieci w szkole zauważyły, że Max jest nieco inny.
Jest w tym sam.
Innym przykładem na teście z 2005
było pytanie o rolę blokady Unii...
Tak?
W czasie blokady rozwijała się kolej.
To prawda.
Północ posiadała około 35405 km torów kolejowych,
a Południe jedynie 14484.
- To prawda. - Południe
nie korzystało z kolei normalnotorowej,
tak jak Północ.
O kolei będzie mowa później.
A teraz...
Fotografia była kolejnym wynalazkiem
okresu Wojny Domowej.
Ważniejszym od odziarniarki do bawełny.
Teraz omawiamy blokadę Unii.
Wie pan, że wiele słynnych
zdjęć Matthew Brady'ego z pola walki było zainscenizowanych?
Łatwo się domyślić,
bo na każdym zdjęciu
jest ten sam zmarły.
Który się nie rusza.
- Mam iść do biblioteki? - Tak.
Wracamy do tematu blokady Unii.
Nie śmiej się z mojego rysunku.
Skąd, podoba mi się.
Byłoby fajnie, gdyby było
niebo, zamiast... Nie byłoby chmur,
bo będzie słonecznie.
Co sądzisz?
Jak chcesz to sfotografować?
Nie mam pomysłu.
Wyjdziemy na zewnątrz,
zobaczymy jakie jest światło
i zrobimy zdjęcie.
- "Zrobimy zdjęcie”. - Tak.
Okej.
Nie podoba ci się ten pomysł?
Ty jesteś szefem, prawda?
Powtórz to.
Będziesz mógł
dla mnie pracować?
Czemu miałbym nie móc?
Dlatego, że mam wiele lat doświadczenia,
lecz przegrałem z kimś
kto chce tylko "zrobić zdjęcie”?
Zobacz, jakie jest światło.
To się nie uda.
Nie w ten sposób.
Chcę dobrze współpracować z zespołem,
jaki więc masz pomysł?
- Zrobimy tak. - Jak byś to zrobił?
Myślałem o tym.
Możemy uzyskać to, co chcesz.
Zrobimy duże ujęcia plaży,
a resztę zdjęć w studiu.
Nie chcę robić reszty zdjęć w studiu.
Będzie trzeba obrobić je w Photoshopie.
- Przecież nie lubisz Photoshopa. - To prawda.
Jest sztuczny i nieprawdziwy, ale tak się robi.
Robimy broszurę. Pokażę ci.
- Masz szczęście... - O Boże.
...że tu jestem.
Wszystko powinno działać.
Sprawdzę tylko, czy odbiera sygnał.
Okej.
Wygląda, że działa.
- Naprawdę? - To świetnie.
Promienie rakotwórcze cały czas przez nas przechodzą.
Skarbie...
Są w powietrzu.
Jest bezpieczny.
Wróciłam z warsztatów malarskich we Włoszech.
Trenerka chce kontynuować zajęcia online,
- więc... - To super.
Jak nazwiecie swoją sieć?
Może "Promienie Rakotwórcze”?
"Willa Camille”.
Tak ją nazwę.
Willa Camille.
Mój syn miał
indywidualny program nauczania, który był przytłaczający.
- Oni celowo chcą... - Kristina!
...cię zdezorientować, żeby...
- Co? - Rozłącz się.
Zaczekaj. Wiem.
Nie wiem, czy nasz przykład na coś się przyda,
ale wiem, że w systemie szkoły publicznej
łatwo można się pogubić.
Mam pilną sprawę.
Możesz się rozłączyć?
Kawa? Z przyjemnością.
O Boże!
Dziecko je żwirek dla kotów!
- Super. - Muszę go powstrzymać.
- Dziękuję, pa. - Pomocy!
Jak ty się zachowujesz?
Granice.
Mam swoje granice.
Musisz je wyznaczać.
Biedna kobieta, było mi jej żal.
Nie chciała skończyć rozmowy. Nie wiedziałam, co zrobić.
Powiedz Caroline Lee,
żeby nie podawała twojego numeru telefonu.
Nie możesz rozwiązywać
problemów innych.
My też kiedyś mieliśmy takie problemy.
Nie wiedzieliśmy, czym jest indywidualny program nauczania.
- To prawda. - I jak jest przytłaczający.
Ale już to wiemy.
To prawda.
Powinnaś wyznaczać pewne granice.
Umówiłam się z nią na kawę.
Tak to się zaczyna.
To tylko zwykła kawa.
- To dopiero początek. - Nieprawda.
Sam zobaczysz.
Zobaczymy.
Powiedzcie, czemu tu przyszliście?
Dobrze.
Przez telefon mówiliście, że musicie
zakomunikować coś trudnego dzieciom.
Sydney i Victorowi, w wieku dziewięć i 11 lat?
Zgadza się.
Tak.
Jesteśmy w trakcie...
Wyprowadzam się.
Chcemy znaleźć najlepszy sposób,
jak powiedzieć o tym dzieciom.
Żeby gładko przez to przeszły.
To oczywiście nie będzie proste.
Chcemy oszczędzić im cierpienia.
Rozumiem.
Mogłabym państwu lepiej doradzić,
jeśli dokładniej poznam sytuację.
Czy mogę zadać parę pytań?
Bardzo proszę.
Czy dzieci wiedzą,
co się dzieje w domu?
Tak.
Moja córka Sydney pyta, czemu się kłócimy.
Próbujemy unikać kłótni.
Nie chcemy, by widziały, jak się kłócimy.
To trudne pytanie,
ale czy zdecydowali się państwo na rozwód,
czy jest to próbna separacja, z nadzieją na pogodzenie się?
Próbna separacja z nadzieją na pogodzenie się.
Ja mam nadzieję na pogodzenie się.
A ja
nie jestem tego pewny.
Rozumiem.
Dzieci ciężko znoszą niepewność.
Ale czasem nie da się tego uniknąć.
Porozmawiajmy teraz o tym,
jak zminimalizować ich niepokój.
Dobrze.
Siedzą tam bardzo długo.
To nie jest dobry znak.
To tylko mała plamka wody na suficie.
- Nic wielkiego. - Nieprawda.
To była mała plamka trzy miesiące temu.
Teraz jest już olbrzymia.
Nie wiedziałam, że na poddaszu jest podgrzewacz wody.
Wiedziałeś o tym?
Nie byłem pewien, gdzie się znajduje,
ale nie widziałem go na parterze,
więc mógł być na poddaszu.
- Kiedy wejdziemy do domu? - Niedługo.
Ktoś wyjdzie z domu i da nam sygnał.
Już idzie.
Wygląda jak ten, kto porwał E.T.
Nie bój się.
Możemy już wejść?
Gratulacje.
Macie grzyba.
A niech to!
To nie moja wina.
Taka mała plamka, prawda?
Nie ufam tym facetom
z serwisu.
Nie ma medycznego ani naukowego dowodu na to,
by histeryzować z powodu grzyba.
Witaj wujku.
Przepraszamy za to zamieszanie.
Nic nie szkodzi.
Rozgośćcie się.
Mogę posłuchać płyt?
O nie.
Musisz odrobić pracę domową.
Weź to.
- Rozgośćcie się. - Nie chcemy przeszkadzać.
Jeśli tata ma dobrą polisę,
to pójdziemy do hotelu Ritz.
Zobaczmy, jaką mam polisę.
Wszystko w porządku?
Za dużo szumu
o tego grzyba.
Totalna paranoja. Miałeś kiedyś ten problem?
- Nie bagatelizuj go. - Nie żartuj.
Może powodować problemy z oddychaniem.
To była taka mała plamka.
Przyszli w kombinezonach ochronnych, siejąc histerię i panikę.
Wiele szumu o nic.
To mógł być czarny grzyb.
Rozsiewają strach. Ta cała sprawa...
Co my tu mamy.
Pójdziemy do hotelu Ritz.
Pójdziemy do...
- Mógłbyś tu spojrzeć? - Na co?
Na ten arkusz kalkulacyjny.
A ty wiesz, co to arkusz kalkulacyjny?
Mógłbyś spojrzeć na...
Co takiego?
Możesz spojrzeć przez chwilę
na ten dokument?
Dobra.
- Tam? - Tak.
"Polisa nie obejmuje szkód spowodowanych przez wodę...”
- Nie musisz tego wykrzykiwać. - Nie krzyczę.
Czytaj oczami, nie ustami.
Rozumiem.
Mieliśmy na suficie
plamkę wody.
Nie można jej uznać za ciągły wyciek wodny.
Jak długo tam był?
- Trzy albo cztery miesiące. - Tak długo?
Ubezpieczyciel ci tego nie daruje.
Nie pójdziecie do Ritz.
Nie zakwaterują was w hotelu.
Będziecie mieszkać w pensjonacie mamy i taty.
Nie ma mowy.
- Plama była przez cztery miesiące. - Wolę zamieszkać w miniwanie.
Zadzwoń do rodziców, niech odświeżą pościel.
Wszystko w porządku?
Co z tobą...Tak!
Na pewno?
Szykuj się do wyboru przedmiotów z obsługi hotelowej.
Camille nie będzie was obsługiwać.
Nasza polisa to pokryje.
Będzie ciekawie mieszkać w pensjonacie.
Fajna opcja, co?
Skąd ten...
Ten program indywidualnego nauczania to
katastrofa.
Jest frustrujący.
Jestem nim przytłoczona.
Nie bierz tego do siebie.
Jakby robili to rodzicom specjalnie.
Przechodziłam przez to samo z Maxem.
To szaleństwo.
Zanim przejdziemy do...
Wiedz, że zawsze
możesz na mnie liczyć.
Tylko, że mam teraz dużo...
- No tak. - ...problemów rodzinnych.
Nie musisz mi mówić.
Są rzeczy, które...
Całkowicie cię rozumiem.
I jestem wdzięczna za...
- Rozumiesz. - ...wszelką pomoc.
Opowiedz o Kiarze.
Jak jej idzie w szkole.
Jest bardzo uzdolniona z matematyki i nauk przyrodniczych,
a w szkole jest dla niej za niski poziom.
Rozumiem.
To mnie frustruje.
Jest w klasie z dziećmi, które...
- Mają autyzm. - Tak.
Nie pasuje tam.
- To frustrujące. - Tak.
Patrz.
Moja córka czyta fizykę kwantową w wolnym czasie.
A szkoła traktuje ją jak
zło konieczne.
Kiedy zaczyna
indywidualny program nauczania?
Jutro.
Jutro?
Tak.
Nie daj się przytłoczyć.
Strach mnie paraliżuje.
- To normalne. - To głupie.
To normalne.
Powinnyśmy zabrać się do pracy.
Tak.
Weźmy kawę.
Dobrze. Mam...
Dzień dobry, San Francisco.
Mówi Scott Golds. Lecę nad mostem Golden Gate
patrząc na piękne bezchmurne niebo.
Temperatura wynosi...
Tak myślałam, że to ty.
Cześć. To ja.
Podobno pewna piękna kobieta ma dla mnie paczkę.
To ja ją mam.
Co to jest?
Podgląd rocznego sprawozdania
z Surfsport 2014?
Raczej nie.
Pracuję nad kilkoma projektami.
To koncepcja plaży i...
Jest świetna.
- Naprawdę? - Bardzo dobra.
Alec będzie zachwycony.
Był pomysł robienia zdjęć na plaży,
ale Hank uważa,
że w studio to lepiej wyjdzie.
Czemu Hank tak uważa?
Co on ma z tym wspólnego?
Zatrudniłam go jako mojego asystenta.
Ma duże doświadczenie i...
Zatrudniłaś gościa, który ubiegał się o twoją pracę?
Zatrudniłam gościa, dla którego kiedyś pracowałam,
bo ma 20 lat doświadczenia, a ja tylko rok.
Poza tym chciał mi pomóc.
On podejmuje decyzje, czy jest...
Nie podejmuje żadnych decyzji.
Zrobiłam projekt plaży,
a on martwi się o pogodę.
I o odpowiednie światło.
Uważa, że ten sam efekt uzyskamy
- w studio, więc... - Dobry pomysł.
Chyba wie, co robi.
- Tak. - Być może.
Twierdzi, że nie można
zrobić zdjęć na plaży.
Nie można też wykorzenić epidemii cholery w Bombaju.
A udałoby ci się to?
Nie wiem, ale zawsze należy spróbować.
To dla mnie
trudna,
wręcz patowa sytuacja.
Nieprawda.
To raczej niewygodna sytuacja.
Prawda?
A to duża różnica.
Pokazałaś, co potrafisz.
Zatrudnili cię, bo miałaś pewną wizję.
Widać to na obrazkach.
Gdyby spodobały im się prace Hanka, zatrudniliby jego.
Patrz, coś tu jest.
- Przylatujące ptaki. - Dobrze.
Już czas.
Wiem.
No dobrze.
Jak długo się razem bawią?
Odkąd przyszli ze szkoły.
Zdobyłam monetę.
Zbierz te na górze. Ruszaj.
Rok temu to było...
Myśleliśmy tylko o tym.
Żeby się razem bawili.
Zostaniesz zjedzony.
Może...
Jutro.
Kurcze.
Zbierz wszystkie monety.
Tak.
Monet uwielbiał malować na zewnątrz.
Gdy mieszkał w Le Havre, poznał pejzażystę, który...
Ładny obraz.
Co się dzieje?
Mam zajęcia.
Zajęcia?
Pijesz sama i jesz szynkę.
Co to za zajęcia.
Zjedz szynkę parmeńską. Jest pyszna.
Dzięki.
Gdzie ona jest?
Zajęcia miały być prowadzone z Włoch,
ale ona jest we Francji.
Wczoraj była mowa o francuskich impresjonistach,
więc wskoczyła do pociągu
i pojechała do ogrodu Moneta.
- Naprawdę? - Tak.
To daleko z Włoch.
Tak, ale było warto.
Czuję się, jakbym znów była we Florencji.
Francesca mówi, że należy
stworzyć przestrzeń artystyczną wokół siebie w czasie pracy.
Chyba ma rację.
To wspaniałe uczucie.
Idź popracować przy samochodzie.
Odrabiasz teraz pracę domową z matematyki?
Tak.
Daleko ci do końca.
Skończę w czasie lekcji historii.
Nie możesz odrabiać matematyki w czasie lekcji historii.
Mogę, bo jest duża szansa,
że zostanę wysłany do biblioteki.
O czym ty mówisz?
W tym semestrze było 29 zajęć z historii,
na 21 z nich byłem wysyłany do biblioteki.
Chwila. Kto wysyła cię do biblioteki?
Pan Wyman.
Dlaczego to robi?
Nie wiem. To był pierwszy dzwonek na lekcje.
Musi być jakiś powód...
Muszę iść, bo dostanę uwagę za spóźnienie.
- ...czemu wysyła cię do biblioteki. - Nie wiem.
Cześć, tato.
To niedopuszczalne.
Trochę więcej tutaj.
Wygładź to.
Co?
Uważam,
że powinniśmy robić zdjęcia na plaży.
To zły pomysł.
Przecież ci mówiłem.
Na roczne sprawozdania nie jeździ się na plażę.
- Czemu nie? - Nie ma na to pieniędzy.
Jest krótki termin i nie uda się zrobić zdjęć na plaży.
A skąd wiesz?
Wiem.
Dostałam tę pracę, bo miałam wizję,
a jemu spodobał się pomysł
zrobienia zdjęć na plaży.
No cóż...
- O co chodzi? - Nic już nie powiem.
Chyba wiem.
- Powiedz śmiało. - Dostałaś tę pracę,
bo miałaś wizję, ale i przespanie się z facetem w smokingu
nie zaszkodziło.
O rany!
To nieprawda.
Nie sypiasz z nim?
Nie dlatego dostałam tę pracę.
Obrażasz mnie.
Przemyśl to, co powiedziałeś.
Ja nie dostaję takich prac,
bo nie mam osobowości, jakiej szukają.
Ale oni dają je
ludziom bez doświadczenia.
- Ja mam doświadczenie. - Nie masz.
- Miałeś mi pomóc. - Właśnie ci pomagam.
Czemu mi utrudniasz pracę?
To ja dostałam tę pracę.
Na świecie nie ma sprawiedliwości.
Ale chciałam, żebyś był moim asystentem.
Nasza współpraca się nie układa.
Zrobiłem rozgwiazdę.
Starałem się, ale to nie ma sensu.
- Nie odchodź. - To nie ma sensu.
Chyba żartujesz!
Nie odejdziesz!
O Boże!
No dobra.
Przyznaję, że to nie hotel Ritz.
Ale jest blisko do automatu z przekąskami,
a to się liczy.
Zobacz tylko.
No proszę.
To tylko parę metrów stąd.
To świetnie.
Mam nadzieję, że to tylko na parę dni,
bo nie możemy tu zostać na dłużej.
Czemu nie?
Urządzimy się tu.
Trzeba tylko zmienić podejście.
Nie myśl, że utknęliśmy w hotelu.
W motelu.
Niech będzie w motelu.
Pomyśl, że to przymusowe ćwiczenie na tworzenie więzi rodzinnych.
I będzie fajnie.
Dobrze.
Wiesz, jak się do siebie zbliżymy do czasu wyjazdu stąd?
Prawda?
A jeśli będziemy tu musieli spędzić dłużej niż parę dni?
Co potem?
Nie możemy wciąż płacić za pobyt w motelu.
Ani wprowadzić się do mojej mamy,
bo ma za małe mieszkanie. A dodatkowy pokój
- mają tylko twoi... - O nie!
Nie zaczynaj o tym.
- ...rodzice. - Nie mówmy o nich.
- Nie ma takiej opcji. - Czemu nie?
Za bardzo kocham ciebie i dzieci.
Nie chcę stawiać was w takim położeniu.
- Możemy iść na basen. - To byłaby katastrofa.
Widzisz?
O takie nastawienie mi chodzi.
O nastawienie zwycięzcy.
Czas iść na basen.
Chcesz iść popływać?
- To super. - O tak!
To facet od grzyba. Może już skończyli.
To dobrze.
- Oby. - Halo?
Tak, to ja.
Ile...
Jak to "dłużej”?
Co takiego?
Nie.
Odbiorę dzieci
ze szkoły i je tu przywiozę.
Ja się tym zajmę. Domyślą się, że coś się dzieje.
Masz rację. Dobrze.
Spotkamy się tu później.
Tak.
I zrobimy to.
Powiemy im.
Tak.
Będzie dobrze.
Nie będzie im łatwo to przyjąć, ale poradzą sobie.
Tak?
Pójdę już. Do zobaczenia po południu.
Joel.
Tak?
Nie rób tego.
Nie wyprowadzaj się.
Możesz jeszcze zmienić zdanie.
Moglibyśmy
popracować
nad naszym małżeństwem. Mogłabym się zmienić
albo bardziej postarać.
Nie rezygnuj
ze mnie.
Przykro mi, że do tego doszło.
Nie ma już odwrotu.
Pójdę już.
Przejrzeliśmy indywidualny program nauczania.
Jak wam się podoba?
Nie bardzo.
Chciałabym ponownie omówić
rozdział piąty i poprosić
o umieszczenie Kiary z powrotem w zwykłej klasie,
gdzie dostałaby indywidualną pomoc asystenta.
Asystenci to świetne rozwiązanie.
To prawda.
Ale z dwóch powodów
nie w tej sytuacji.
Po pierwsze, nie chcemy asystentów w liceum.
Sprawdzają się w gimnazjum.
Na wyższym szczeblu nauczania dają marne rezultaty.
Po drugie, ich koszt jest zbyt wysoki.
Decydujemy się na nich tylko w wyjątkowych sytuacjach.
Mogę coś powiedzieć? Kiara to genialna uczennica.
Jest bardzo inteligentna i zamierza iść na studia.
Ale by się na nie dostać,
powinna mieć wymagający
- program nauczania. - Pani Braverman, ja...
Tak?
W zeszłym roku była w zwykłej klasie.
Jej oceny pogorszyły się.
Nie dlatego, że miała dużo nauki.
Ta klasa ją przytłoczyła.
Jeśli dostałaby asystenta,
byłaby w stanie nadążyć z programem.
Trzeba postawić jej wysokie wymagania,
ale niech nadal chodzi do klasy specjalnej.
Jak chce pan to osiągnąć?
Widziałam pokój klasy specjalnej i to nie jest miejsce dla niej.
To bardzo frustrujące.
A gdyby codziennie miała jeden test więcej
z nauczycielką klas specjalnych, panią Crumley?
Pomogłoby jej to
osiągnąć dobre wyniki.
Dobry pomysł.
Porozmawiajmy teraz o terapii mowy.
Chyba, że macie coś do dodania?
No dobrze.
Nie wiedziałyśmy co mamy robić.
Ta biedna dziewczyna nie ma wielu możliwości rozwoju.
Ma nie chodzić do zwykłej klasy, ani do klasy specjalnej.
- To do jakiej klasy ma chodzić? - Max ma ten sam problem.
No właśnie.
Siedziałam tam
porównując te dwa przypadki
i myślałam o tym, gdzie Max pójdzie do liceum.
W przyszłym roku.
- Ależ to przeleciało. - Liceum.
Co my robimy?
Było mi jej żal. Chciałam jej pomóc, ale nie zdołałam.
Przykro to słyszeć.
Wiem, że masz na głowie indywidualne nauczanie,
ale mam inne złe wieści.
Co się dzieje?
Nauczyciel historii Maxa wysyła go do biblioteki
w czasie zajęć.
- Co takiego? - Właśnie mi powiedział.
Nie wyjawił szczegółów,
ale odniosłem wrażenie, że ten pan Wyman,
chce się go pozbyć.
Nie może go wyrzucać z lekcji.
I kazać mu iść do biblioteki.
Należy to zgłosić.
Zrobię to, bo to niedorzeczne.
- Jak tak można? - Zgłoś to.
Zgłoszę to.
- Jak się nazywa? - Wyman.
Umów się z nim na spotkanie.
- Już to zrobiłem. - To super.
Spotkamy się z nim jutro.
- Porozmawiamy. - Z panem Hymanem.
- Wymanem. Nie... - Nieważne.
- Już ja go załatwię. - Nie szalej.
Nie mamy pieniędzy, by jechać na plażę.
Tam jest piasek i wiatr. Nie zrobimy tego na czas.
O to mi chodzi.
Nie mówisz o niczym innym poza plażą.
- Zafiksowałeś się. - Co?
Zafiksowałeś się. Mówisz cały czas
o jednym.
Może ciebie to interesuje,
ale innych wkurza.
- Zafiksowałem się? - Tak.
Ty też to robisz.
Wiem, bo wtedy mówisz mi, że cię wkurzam.
Słuszna uwaga.
Nie rozumiem, czemu wciąż narzekasz na plażę.
Przecież zrezygnowałeś z tej pracy. I po kłopocie.
Chyba nie chcesz już o tym słyszeć?
Masz rację. Pogadajmy o kolei Unii.
Chodzi o to, że chciałem jej jedynie pomóc.
Została założona w 1862 ustawą Kongresu.
Zrezygnowałem i ona położy ten projekt.
To taka przenośnia.
Chodzi o to,
że go zawali.
Ustawa został zatwierdzona przez prezydenta Abrahama Lincolna.
Nie sądzę, że ciocia Sarah to zawali.
To dobrze,
bo przestałeś się fiksować na kolei Unii.
Zacząłeś mówić o moich sprawach.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Uważam, że pomysł cioci Sarah jest lepszy od twojego.
Teraz głupio gadasz. Mów lepiej o tej kolei.
Nie lubię Photoshopa ani robienia zdjęć na zewnątrz,
ale na zewnątrz lepiej wychodzą.
Ale wiąże się z tym pewne ryzyko.
A my nie mamy pieniędzy.
To ryzykowne dla niej i dla mnie.
Dla ciebie to żadne ryzyko.
Nie ty dostałeś tę pracę, tylko ciocia Sarah.
Bystry z ciebie chłopak.
Wiem.
- Tata! - Cześć.
Hej.
Chodźcie tu. Usiądźcie.
- Oboje. - Czemu?
Chcemy o czymś z wami porozmawiać.
- To prawda. - Co się dzieje?
Po pierwsze,
wiedzcie, że
bardzo was kochamy.
Wiecie, że ostatnio
dużo się z mamą kłóciliśmy.
Wiem, że to zauważyliście,
a my nie chcemy się już kłócić.
Dlatego uznaliśmy, ja uznałem, że najlepiej będzie
jeśli się na jakiś czas wyprowadzę.
Nie rób tego, jesteśmy rodziną!
- Wiem. - Nie odchodź!
Chwileczkę.
W Santa Cruz świeci dziś słońce,
możemy zrobić dobre zdjęcia.
Nie mówię, że zdjęcia na zewnątrz wychodzą lepiej,
ale ty jesteś szefową.
Max to inteligentny uczeń,
ale stale mnie rozprasza i nie mogę prowadzić zajęć.
Za to bardzo dobrze pracuje samodzielnie.
Tak pan to nazywa?
Staram się,
ale w klasie mam 29 uczniów.
Rozumiemy, że ma pan 29 uczniów,
ale Max jest jednym z nich.
To jakiś absurd.
Poinformowałem o tym dyrektora Radforda,
który do nas dołączy.
Dobrze. Porozmawiamy o tym, jak nasz syn
pracuje samodzielnie w bibliotece.
Często się tu spotykamy w tym roku.
To prawda.
- Rozumiem państwa frustrację. - Nie sądzę.
Bo by nas tu nie było.
Ma pan rację.
Pan Wyman powinien był was powiadomić, gdy to się zaczęło.
- Przepraszam, że tego nie zrobił. - Dziękuję.
Ale chodzi o to,
że Max ma problemy ucząc się w zwykłej klasie.
Pan Wyman nie może prowadzić zajęć, gdy jest na nich Max.
Nikt na tym nie wygrywa.
Wiem, że to nie idealne rozwiązanie, ale musicie państwo wiedzieć,
że gdy Max będzie miał ciężki dzień i przeszkadzał w prowadzeniu zajęć,
będzie wysyłany do biblioteki, by pracować samodzielnie.
To dobre rozwiązanie dla każdego.
Nie zgadzam się. Powinien zostać w klasie z rówieśnikami.
Musi być jakieś inne rozwiązanie.
Może należy przenieść go do innej klasy?
Zastanowimy się nad tym.
Zapewniamy państwa,
że robimy co w naszej mocy, by pomóc Maxowi.
Nic więcej nie zrobicie?
Nie o tym mówię.
To trudna sytuacja i robimy, co możemy.
To co robicie jest nie do przyjęcia.
Ta włoska pieczeń jest całkiem smaczna.
Prawda, że jest pyszna?
Dziwnie tu było bez ciebie.
Na pewno.
Sam w wielkim domu.
Przecież dzieci cię odwiedzały.
Tak. Wtedy było fajnie.
Nie było mi dobrze tu samemu bez ciebie.
A teraz
gdy wróciłaś, mam wrażenie,
że to nie cała ty.
Że nie wróciłaś w całości.
Jestem cała.
Nie mówię, że to źle.
Pojechałaś do Włoch, przeżyłaś wspaniałą przygodę.
Zasmakowałaś życia i jesteś szczęśliwa.
Dawno nie byłaś tak szczęśliwa.
To chyba dobrze?
Tak.
Ale teraz widzę,
że to ja powstrzymywałem cię
przed byciem szczęśliwą.
Chciałam się oderwać od codzienności, przeżyć coś nowego.
- Nie chcę cię stracić. - Nie stracisz mnie.
Gdy cię nie było, zrozumiałem, że...
Ciężko mi się
wysłowić.
W naszym małżeństwie
to ty
chodziłaś na ustępstwa.
Ty się poświęcałaś.
Dla rodziny. Przez cały czas.
Jeśli zależy ci na sprzedaży tego domu,
zrobię to dla ciebie.
Bo przebywanie w nim bez ciebie
nie ma sensu.
Jabbar bierze prysznic.
Znalazłem czystą parę spodni w torbie. Nie będą na niego pasować,
ale są przynajmniej czyste.
Innych nie mamy. Jak ci idzie?
Nie najlepiej. To będzie kosztować, a nie mamy pieniędzy.
Tak to oszacował.
Że zajmie to dwa miesiące.
- Może krócej. - Albo dłużej.
Gdyby to zajęło tylko dwa tygodnie, nie stać nas na pobyt w motelu.
Sam zobacz.
Dziecko śpi.
Wiem. Nie obudziłem jej.
Nie mogę dłużej mieszkać w tym pokoju.
I tak nas na to nie stać.
Pobyt tutaj będzie tyle kosztował? Żartujesz chyba?
O tym właśnie mówię.
Zaparło mi dech
w piersiach.
Weź głęboki oddech.
Damy sobie radę.
Aż tyle kosztuje ta nora?
Tak.
Jak ty tu możesz wytrzymać?
Jako dziecko mieszkałam w gorszych warunkach.
I dałam radę.
Damy sobie radę.
Czemu nie mamy pieniędzy na wynajem?
Gdy się stąd wyprowadzimy, za co wynajmiemy dom?
Twoi rodzice nie będą chcieli pieniędzy.
Moi rodzice?
Musisz do nich zadzwonić.
No cóż.
Nie...
Tak trzeba.
Dobrze, zadzwonię do nich.
Aż mi ręka zdrętwiała, gdy to powiedziałaś.
- Po lewej stronie. - Pomasuję ją.
Jak przy zatrzymaniu akcji serca. Ciebie to śmieszy...
Ale to znak.
- Drętwieje mi ręką. - Nic ci nie będzie.
Nie wiem, która.
To z wyczerpania.
Nie martw się, jeszcze mogę nią wykonać telefon.
No właśnie.
To już ostatnia rzecz.
Dobra.
Przyjadę rano zabrać dzieci do szkoły.
Dobra.
To chyba wszystko.
Odprowadzę cię.
Nie trzeba.
Gdy przywiozę dzieci ze szkoły,
mam otworzyć drzwi kluczem, czy zapukać?
Po prostu wejdź.
Dobrze.
Czas na mnie.
- Chyba już mamy na tyle. - Jeszcze jedno.
Płyną...
Odpłynęli.
Daj aparat.
- I co? - O co ci chodzi?
To był dobry pomysł.
Może być.
Spójrz, jak tu pięknie.
To był cudowny dzień. Chciałabym codziennie robić tu zdjęcia.
Udało się. Może się czegoś teraz napijemy?
Aby to uczcić.
Uczcić to? Nie mogę.
Masz jakieś plany?
Jak mam uczcić coś,
co ci się nie podobało?
Jeśli sądzisz, że to był zły pomysł,
to po co świętować?
Twój pomysł wypalił.
Powiedz, że się spisałam.
- Nieźle ci poszło. - Dziękuję.
- Pójdziemy tam do baru? - Zgoda.
Twój pomysł zrobił wrażenie.
Dziękuję za te słowa.
- To chodźmy się napić. - Nie mogę.
Jesteś okrutna.
Po tylu komplementach, które usłyszałaś.
Żartuję tylko.
Jestem umówiona na obiad, ale mogę się z tobą napić.
Jest tu mała meksykańska knajpa.
To speluna.
- Nie szkodzi. - Ty stawiasz, prawda?
- Jak to? - Jesteś szefową.
Szef zawsze stawia. Tak się robi w Kalifornii.
No dobrze.
Czekałem, aż zacznie chrapać.
Co jest?
Dzwonił dyrektor Radford.
Przeniosą Maxa na inne zajęcia z historii.
To dobra decyzja.
Chyba.
Ale jakoś się nie cieszę.
Nie.
To jak zaklejenie rany opatrunkiem.
Jak się mówi, gdy krew tryska z tętnicy i...
Liceum.
No tak.
Mówię poważnie.
Martwię się o jego naukę w liceum.
Ja też się martwię.
Nie pójdzie do publicznego liceum w okolicy.
Nie może.
Dobrze.
Rozumiesz?
Zwrócimy się do okręgu,
by dali pozwolenie na jego naukę w innym miejscu.
- Gdzie? - Nie wiem jeszcze.
Tu jest lista szkół dla dzieci ze specjalnymi potrzebami.
Nigdzie nie pasuje. Nie ma dla niego szkoły.
Szkoła publiczna nie wchodzi w grę?
Nie.
To może Gateway?
Noah Lessing dobrze sobie w niej radził.
To dobra szkoła dla osób takich jak on.
Ma ciężki autyzm.
A Providence?
Max ma zbyt dobre oceny.
Od kiedy to stanowi problem?
Nie wiem.
To frustrujące. Nie chcę,
żeby przerzucali go z klasy do klasy.
Do jakiej szkoły ma pójść chłopak, który nigdzie nie pasuje?
Nie wiem. Taki mamy system.
A my w nim tkwimy.
Moim zdaniem jedynym rozwiązaniem
jest otworzyć własną szkołę.
- Co robisz? - Nic takiego.
- Co robisz? - Nic.
Zaczekaj.
Chcę coś sprawdzić.
- "Jak otworzyć szkołę”? - Nieważne.
To szaleństwo.
To prawda.
Ale może jednak nie?
To dużo biurokracji
i masa pracy.
Nie będzie tak źle.
Sam otworzyłeś studio nagraniowe.
Nie było łatwo. Ty kandydowałaś na burmistrza.
- Też nie było łatwo. - To prawda.
Co jest potrzebne?
Budynek i nauczyciele.
- I ciepły posiłek? - To da się zrobić.
- To jest do zrobienia. - Szalony pomysł.
Ale możliwy do realizacji.
Dzięki, że nas przyjmujecie do siebie.
Bardzo proszę. Grzyb nie jest zaraźliwy, prawda?
Możemy go mieć na butach.
Zdejmiemy je na progu, żebyś nie panikował.
- Ona śpi? - Tak.
Nie będziemy wam wchodzić w drogę.
Nie ma sprawy.
To duży dom. Trzeba go zapełnić ludźmi.
Tata mówi, że mogę wziąć pokój, który chcę.
Ja nie...
A mama mówi, że macie grzecznie
zapytać dziadków, które pokoje możemy zająć.
Moglibyśmy zamieszkać w pensjonacie, jeśli się zgodzicie.
Chętnie tam pójdziemy. Jest nas czworo.
Jedno z nas ząbkuje. Powinniście to wiedzieć.
Chętnie przyjmiemy was w domu.
- Prawda? - Tak.
- Zajmuję stary pokój taty! - Dobrze!
Poszedł jak po swoje.
Ja wolałbym apartament.
Była o nim mowa, prawda?
Mamusiu.
Źle się czuję. Brzuch mnie boli.
- Ja też się źle czuję. - Zadzwońmy po tatę.
Zaraz was ułożę do snu.
I poczytam wam bajki.
- To powinno pomóc. - Źle się czuję.
Weźcie kurtki.
- Dokąd pojedziemy? - Będzie fajnie, obiecuję.
Gdzie ja byłem? Na czerwonym?
Tak, na czerwonym.
- Czyja teraz kolej? - Korweta ma dobre oceny...
Hej.
Przepraszam, że bez uprzedzenia.
Cześć.
Witaj, skarbie.
Jabbar, pokażmy kuzynom twój nowy pokój.
- Dobry pomysł. - Zabiorę dziecko na górę.
Dzięki.
Co się dzieje?
Musiałam wyjść z domu.
Czemu?
Nie mówiłam wam o wielu rzeczach.
Co się dzieje?
Moje małżeństwo wisi na włosku.
To...
Kochanie.
Chciałam wrócić do domu.
Rozumiem cię.