Nie chcę wracać.
W poprzednim odcinku...
- Chcesz żebym została? - Tak.
Gdyby moja żona żyła
i chciała jechać na wycieczkę do Włoch,
kupił bym dwa bilety pierwszej klasy i poleciałbym z nią.
Czytałem tę książkę Maxowi. I nagle nie
czytałem już o dzieciaku, tylko o sobie.
Powinniśmy iść do poradni małżeńskiej.
Nie chcę.
To nie małżeństwo jest problemem.
Ty jesteś problemem.
Jeśli pozwolisz mu odjechać
bez pożegnania,
będziesz żałować do końca życia.
Jajecznica i bekon. Komu bekonu?
- Mnie. - Tobie.
A tobie?
Gdzie jest tata?
Musiał wyjść wcześniej do pracy.
Ale dziś są zapisy na jog-a-thon.
- Mogę cię zapisać. - Nie.
Tata i Wiktor biegają w drużynie Coyote.
Trzeba zapisać się
osobiście żeby dostać numer.
Pewnie zapomniał.
Nie zapomniał.
Zapiszę was i upewnię się,
że dostanę numer taty.
- Nie możesz. - Mogę.
Znam zasady, mamo.
- Cześć! - Tata?
Mama mówiła, że jesteś w pracy.
Nie zapomniałeś o zapisach.
Nie zapomniałbym.
Wyszedłem po pączki.
Chcemy bostońskie.
Mam ich dużo.
Ten jest dla mnie.
Byłem pierwszy.
A co mnie to.
Dlaczego mi nie dasz?
Wziąłem pierwszy.
Idź po talerz.
No dalej.
Idź po talerz!
- Halo? - Cześć.
Miło cię widzieć. Co cię sprowadza?
Rozglądałem się po sklepie i znalazłem to...
Zrobiłem je jakiś czas temu Bobowi Dylanowi.
Ty je zrobiłeś?
Lata temu.
Świetne zdjęcie.
Pomyślałem, że przyda się
w studiu nagraniowym. To jego miejsce.
Oczywiście. Dziękuję.
To miłe.
To nic takiego.
Słuchaj. Sarah mówiła,
że Max chodził do
tego słynnego lekarza od Aspergera.
Doktor Pelikan.
Masz może jego numer?
Coś się dzieje z Maxem?
Nie!
Świetnie sobie radzi.
To dobrze.
Chodzi o coś innego.
Przesłać ci namiar do niego?
Po prostu napisz.
Dobra, jasne.
Już zapisuję.
Ciągle masz koszulkę z modelu kongresu?
Jestem dumny ze swojej kandydatury.
Co?
Dziękuję. Sam złożę.
Chyba pora wyrzucić
dowody osiągnięć
licealnych.
Zgadzam się z Berto.
Czuję się uciśniony,
lecz dumny.
To moja mama.
Cześć, mamo.
Tak, pada śnieg.
Lodowato tu.
Twoja panna nie mówiła rodzicom,
że nie wróciła do Tufts?
Jeszcze nie.
To się robi dziwne.
To już 2 tygodnie.
Ile zamierza zostać?
Nie wiem.
Ustalamy to.
Nie ma to jak w domu.
Jakie to uczucie?
Nie, poczekaj.
Nie wychodź.
Pozwól mi.
Naprawdę tęskniłeś.
Ty mi powiedz.
Też tęskniłam.
Witaj w domu, kochanie.
Wygląda tak samo.
Cóż...
W środku trochę inaczej.
Niespodzianka!
Witaj w domu.
Wyglądasz pięknie, mamo.
Kocham cię.
Witaj z powrotem.
Cześć.
- Amber, kochanie. - Co słychać?
Dziadek mi mówił.
Wszystko w porządku.
Mamo, jest dobrze.
Przywiozłaś prezenty?
Czy przywiozłam?
Cukierki dla dzieciaków!
Zjecie po kolacji.
- To na deser. - Dobrze.
Cztery zjem teraz,
- cztery po kolacji. - Tak?
- Słuchaj. - To umowa.
- Dobra umowa. - Zostaw tutaj.
Ja chcę.
Fajnie jest wrócić?
Tak.
O mój Boże.
Hej, chłopaki. Adam, Crosby, tu Amber.
Obudziłam się z paskudnym kaszlem.
Potrzebuję paru dni, żeby odchorować.
Zamelduję się wkrótce i dam znać, jak się czuję.
Niedługo się odezwę, pa.
Amber wzięła chorobowe.
Mam nadzieję, że będzie ok
Ja też.
Jak ci się podoba?
Tam będzie wisieć?
Mama się nad nim napracowała.
- Zapomniałem powiedzieć. - Ładny jest
Hank ostatnio podarował mi
zdjęcie Boba Dylana, które zrobił.
To miłe.
A potem poprosił mnie
o numer do doktora Pelikana.
Coś się stało z Maxem?
O to samo go spytałem.
Powiedział, że to "dla innej sprawy".
Innej sprawy?
- I dopiero mi mówisz. - Ta inna sprawa
to pewno on.
- Hank? - Poczekaj.
- Co? - Myślisz, że on...
- Co? - Nie wiem.
Cóż, jest dziwny.
Bardzo dziwny.
Niezdarny społecznie.
Bardzo skupiony.
Godzinami opowiada Maxowi o soczekwach.
Tak, to trwa godzinami.
Te dyskusje o aparatach.
Wiem.
Ale to nie oznacza, że...
Nic nie poradzę, że jeśli tak,
Max może być taki jak on.
To nie byłoby źle.
Właśnie.
Hank ma własną firmę.
Był w związkach.
- Nie wypaliły. - Ale istniały.
Na przykład z twoją siostrą.
Dobra.
Ma córkę.
Tak, ma córkę.
Ale nie dogadują się.
Jest ojcem.
Ona istnieje.
Fajna przyszłość.
Więc?
Czy my?
Mamy nadzieję, że ma Aspargera?
Nie.
Oczywiście, że nie. Może trochę.
To byłoby nieprawdopodobne.
Dobre.
Nie znalazłeś dla niego miejsca?
Nie, uwielbiam je.
Chciałem je oprawić.
Mam to oprawić?
Oczywiście zapłacę.
Myślę, że czerwony
wyglądałby odważnie.
Nie, czerwony to zły wybór.
Naprawdę.
Lepszy będzie czarny.
Prostota jest ładna.
Wiesz co?
Chyba masz rację.
Dobrze radzisz.
Mam kilka spraw na głowie.
Mogę przygotować na wieczór.
W porządku.
Potem się tym zajmę.
Skoro już tu jestem,
grywasz może w pokera?
Tak.
- Halo? - Jak się czujesz?
Wujek mówił, że źle się czujesz.
Przyniosłam ci rosół.
Nie ma mnie teraz w domu.
Wiem o tym
bo stoję pod twoimi drzwiami
z dużym zapasem rosołu. Gdzie jesteś?
W aptece.
Wyszłam po leki.
Więc może...
Cóż, mam na ciebie
poczekać czy...
Nie jestem w aptece, mamo.
Co się dzieje?
Nie wiem. Jestem na przejażdżce.
Siedzę na plaży.
Gdzie?
Co to za przejażdżka?
Nie wiem, mamo.
Martwię się o ciebie.
Nie powinnaś tak jeździć.
Spotkajmy się.
Zjemy rosół albo coś innego.
Nie wiem, mamo.
Muszę trochę pobyć sama.
Martwię się o ciebie.
Nie powinnaś jeździć skoro jesteś smutna.
Nic mi nie będzie.
Brzmisz okropnie.
Dlatego się martwię.
Wróć do domu.
Wkrótce pogadamy.
Zadzwonię za godzinę.
Dzieciaki są wykończone.
Cieszyły się, że położyłeś je spać.
Nie porozmawiamy o tym?
O czm?
Gdzie byłeś w nocy?
Poważnie?
Mam prawo wiedzieć.
To nie ja narobiłem bałaganu.
Nie ja.
Dobra, ja...
Uwierz mi, gdybym mogła
cofnąć czas, zmieniłabym to.
Ale nigdy nie znikałam z domu.
Byłem w przyczepie,
upiłem się i zasnąłem.
Co robisz?
Wiesz, sam nie wiem.
Wiem, co robię.
O 8:00 spotykam się z Peet
na inspekcji gruntów.
O 4:00 będę trenować z Viktorem.
Będzie świetnie.
Wieczorem poker z braćmi.
- Nie musisz iść. - Nie?
To nic wielkiego.
Gorąca linia
Bravermanów nie będzie dzwonić?
Już dość plotek krąży.
Nie wiem, Juli
.Nie wiem, co robimy z naszym życiem.
Po prostu...
muszę poukładać swoje.
Jesteś wcześnie.
Jest 10:00.
Zgadza się.
Co będziemy dziś robić?
Ta dziewczyna z wycieczki się do mnie odezwała.
Jest w MoMa na wystawie Luciana Freuda.
To kiepski moment, ale przyjechała na jeden dzień.
I tak chciałam zobaczyć show...
Jeśli oczywiście nie masz nic przeciwko.
Jasne. Mam kilka spraw do załatwienia.
Super.
Wrócę przed kolacją.
Przygotuję coś dla nas.
Baw się dobrze.
Dziękuję za zrozumienie.
Do zobaczenia.
Jesteś taki
odkąd sięgam pamięcią.
Pięć czy ileś tam.
Po prostu zdecydowałem,
że warzywa muszą być po lewej stronie talerza.
Wszystko musi mieć swój
określony porządek, inaczej zwariuję.
Z biegiem lat
było lepiej.
Polepszyło mi się.
W zasadzie nadal
działam na dwóch biegach.
Albo się na coś zamykam,
albo decyduję całym sobą.
Moja eks żona określała mnie
mianem "nieustępliwego".
Później mówiła "buldog"
albo "tyran".
Czasami używała gorszych słów.
Ale chwila,
wielu ludzi mówi tak
na swoich byłych.
Zgadza się.
W każdym razie,
czytałem książkę o Aspergerze
i coś mi zaświtało.
Nie chcę go mieć.
Daj spokój.
Zrobiłem test online.
Nie mówiłeś o tym.
I jaki był wynik?
Nie mówiłem o tym?
Miałem...
wysoki wynik.
Czterdzieści dwa.
Coś koło tego.
Ale to był test online.
Jest dokładny?
Może być dokładny.
A jak te zachowania wpływają
na inne aspekty twojej
relacji z byłą żoną?
Cóż.
Prowadzę firmę.
Rok temu musiałem
zmniejszyć zatrudnienie,
ale to ze względu na przeprowadzkę do Minnesoty.
To nie był dobry pomysł.
Mogłoby być lepiej
pomiędzy mną i Ruby, moją córką.
Chciałbym wiedzieć dlaczego
nie układa mi się z ludźmi
na których mi zależy.
Wiesz.
Gdybym wiedział,
może przestałbym je psuć.
Może mogę ci pomóc.
Asperger to zespół neurologiczny.
Czasami wiedza, że się na niego cierpi
przynosi ulgę,
ale też umożliwia poukładanie
sobie relacji z ludźmi...
Więc...
Więc mówi pan, że go mam?
Nie można tego stwierdzić w godzinę.
Potrzeba więcej czasu.
Muszę przeprowadzić testy.
Wiem, że ma pan swoje metody,
ale nie wydam tysięcy dolców
Możemy zmieścić się
w dopuszczalnych granicach?
Jakie ma pan przeczucie.
Moje przeczucie...
mówi mi, że to rzut sędziowski.
Spektrum ma szeroki zakres.
Nie mam pewności,
że to Asperger.
Łapię.
Wiem, czym jest rzut sędziowski.
Chyba nie jest tak aspergerowski.
Łapię.
Nie może pan powiedzieć,
że go mam, ani że nie mam.
Nie.
Drew, poczekaj...
prawie uciekałeś...
- Nie. - ...przede mną.
Właśnie, że tak.
Żartujesz? Profesor nawet nie
skończył omawiać zadań.
A ty już wychodziłeś.
Zostawiłem notatki...
Dziewczyna z liceum
w twoim pokoju?
Mówiłam, że nie chcę związku.
Nie musisz się krępować.
Nie krępuję się.
Dobra, w porządku.
Brakuje mi ciebie.
Mnie ciebie też.
Widzimy się o 9:00?
- Autobus? - Co?
Grizzly Peak. Jedziesz?
Nie wiem. To obowiązkowe?
Nie, ale mamy kurs z astronomii.
Ziemia przecina się dziś z kometą.
Nie wiem o co chodzi.
- Ani ja. - Nie znam się na tym.
Cieszę się, że nie jestem sam.
Będzie piękny deszcz meteorytów.
Nigdy tego nie widziałam, a ty?
Nie, ale występuje co roku.
Super.
Idziecie robić pranie z
dziewczyną z liceum.
Berto mi mówił.
- Na to wygląda. - To słodkie.
Nie jest lojalny.
Jest w koledżu.
Tak jak ty.
Daj spokój.
Zaprosiłaś Hanka?
- Tak. - Byłego Sarah?
Tego Hanka?
Co? Zawsze szukamy facetów do pokera.
Normalnych facetów.
- Co to ma znaczyć? - Lubię Hanka.
Nie rób ze mnie tego złego, bo mówię to, co oczywiste.
Czyli?
Że jest trochę dziwny.
Nie nawiązuje kontaktu wzrokowego. Mruczy.
Nie jest dobry w prowadzeniu rozmów.
- Tak nie można. - Nie każdy
jest mistrzem interakcji.
Nie każę mu być mistrzem.
Mógłby po prostu nie być dziwadłem
i moglibysmy napić się piwa...
- Zaprosiłem go! - ...zapalić cygara
Ciągle kogoś zapraszasz.
Tych, co znają się na grze.
On się zna. Gra w pokera.
Przyjdzie i koniec. Pogódź się z tym.
Coście się tak zdenerwowali?
Jest darem z niebios dla Maxa!
Mógłbyś być milszy w kwestii
przyjmowania kogoś odmiennego.
To wszystko! To mój problem.
Skarbie, wróciłam.
- Tu jestem. - Tak mi przykro,
że wróciłam tak późno. BART nawalił.
W porządku.
Dobrze się bawiłaś?
Lucien Freud jest niesamowity.
Jego obrazy są takie bogate...
instynktowne, erotyczne.
Spodobały by ci się.
Nie wiedziałam, że nie mamy jedzenia.
W porządku, Millie.
Mogę coś szybko zmontować.
- Nie, skarbie. - Co?
Wychodzimy dziś.
Zabieram cię na kolację.
Zrobiłem rezerwację w Tivoli's.
Tam jest drogo.
Wiem. Ale to włoska restauracja.
Tylko ty i ja.
Nalegam.
Dobrze.
Możesz używać mojej karty, żeby wchodzić.
Jak będzie problem, dzwoń do Berto.
Wpisze cię jako gościa.
Z tym dostaniesz śniadanie.
Wystarczy zeskanować w jadalni.
Mam trochę pieniędzy.
Kupię sobię bułkę albo coś.
O której wracasz?
Obserwujemy meteoryt.
Zatrzymamy się w hoteli. Późno jest.
Nie wrócicie do jutra?
Nie.
Coś nie tak?
Martwię się o ciebie. Opuszczasz dużo zajęć.
Nie mogę wrócić.
Do Tufts? Dlaczego?
Nieznoszę tego miejsca.
Dziewczyny to zimne snobki...
Pogoda jest paskudna. Wszyscy są tacy mądrzy.
Tak jak ty.
Nie tak jak one. A moja sublokatorka jest okropna.
Rozumiem o co ci chodzi.
Popatrz na ten plakat.
Twój współlokator z tobą rozmawia. Moja nawet nie powie cześć.
Zachowuje się jakbym nie istniała.
Zmień współlokatorkę.
Nie rozumiesz.
Czego?
Zaczęłam czuć się samotna.
W taki przerażający sposób.
Więc nie wrócisz?
Nie mogę.
Wyrwałam się stamtąd dzięki tobie.
Tylko ty masz dla mnie sens.
Jesteś wszystkim, co mam.
Co za niespodzianka!
Co się dzieje?
Miałam przyjaciela.
Przyjaciela...
a potem mnie pocałował.
I...
Pocałował cię?
Odwzajemniłaś to?
Ja nie...
Powinnam była go odepchnąć wcześniej
niż to zrobiłam.
I już nie jesteśmy przyjaciółmi.
To było jak...
A potem pomyślałam, że muszę powiedzieć Joelowi.
Ale kiedy to zrobiłam, nie wrócił na noc.
Spał w pracy. Tak powiedział.
- Jak długo? - Jedną noc.
Ale...
Nie wiem, jego szefowa...
nie wiem, czy ją spotkałaś...
- Myślisz, że coś między nimi iskrzy? - Nie...
Mam nadzieję...
Ale zareagował...
- Dramatycznie. - Julia, wiesz...
Nie wiem, czy nie próbuje się jakoś usprawiedliwić tym.
Może to był szok, że pozwoliłaś temu
trwać te pół sekundy dłużej.
Ale nie sądzę, że to nie do naprawienia.
Pewnie po prostu się wkurzył.
To ma sens.
Potrzebował czasu dla siebie. To ma sens.
Mam nadzieję, że masz rację.
Ja też.
Ludzie mają wzloty i upadki. Popełniają błędy.
Nie wierzę, że Joel by ci tego nie wybaczył.
Pół sekundy nie przekreśli tego, co macie.
Mam nadzieję, że masz rację.
Nie chcę żeby odszedł.
Nikt od ciebie nie odejdzie.
Dzięki. Przytul mnie.
Popełniłam mały błąd.
Dziękuję.
Bywałaś u Donniego?
Nie.
Nie bywałam nigdzie, co już ci mówiłam z 47 razy.
Przyjechałam tu kilka godzin temu...
Musisz wpaść do Donnie'go.
Mają świetne zespoły...
i mechanicznego byk
O rany.
Moglibyśmy iść tam razem...
Zatańczyć... pojeździć na byku.
Wiesz co? Przeniesienie się to niegłupi pomsył.
Chyba przeniosę się tam.
A ty zostań tutaj...
Miło było.
Życzę ci wspaniałego życia.
Daj spokój, kupiłem ci trzy drinki.
Naprawdę?
I myślisz, że mnie przelecisz?
Myślisz, że jestem ci coś winna?
- Nie. - Może powinnam się zakochać?
Myślę tylko, że dobrze się dogadujemy.
Naprawdę? Tak wygląda dobre dogadywanie się?
A ja myślę, że tylko tu siedziałam i cię słuchałam.
Przez dwie godziny pieprzyłeś głupoty.
Takie są moje wnioski.
Wiesz co? Niezła z ciebie suka.
Jestem suką?
Nazywasz mnie suką?
Co, do diabła?
Co to za suka?
Wygląda na to, że sam jesteś suka.
Wywal ją stąd.
- Uspokój się. - Czas na ciebie.
To nie moja wina. To nie ja molestuję ludzi przy barze.
Znasz ją?
Tak, zna mnie.
Dobra, idę. Bawcie się dobrze.
Nie powinno mnie tu być.
Ostrożnie z nią, Jason.
Zostaw mnie w spokoju.
Co się dzieje.
Próbuję dostać się do wozu.
Chcę jechać do domu.
Nie możesz. Piłaś.
Nie jestem pijana.
- Próbuję wrócić do domu. - Daj klucze.
- Pzestań. - Daj klucze.
Nie prowadziłeś po pijaku?
Nieważne co myślisz,
jako ojciec nie pozwolę ci jechać w tym stanie.
To jakaś ironia, że pouczasz mnie w kwestii picia...
- Oddaj kluczyki. - I jazdy samochodem...
Ty i twoje próby odgrywania roli tatusia.
Nagle chcesz się mną troszczyć.
Nic o mnie nie wiesz.
Odejdź.
Wal się.
Nic nie wiesz.
To twoja wina, idioto.
Moja wina?
- Nawet nie wiem o co chodzi. - To twoja wina.
Narzeczony mnie zostawił.
Kochałam go, a on odszedł.
Więc gniewasz się bo...
Boisz się wyjść za mąż...
Nie o to chodzi.
Więc o to...
Tak bardzo...
Boję się być taką jak ty.
Że będę dokładnie taka...
Skończę na zadupiu, w jakimś głupim barze.
Sałem na Palazzo Comunale...
w Montepulciano, i wtedy zdałam sobie sprawę...
z wielkości Świata.
Jego piękna.
Ogromu.
I tego, jak mało o nim wiemy.
Ile chcę wiedzieć.
To trochę ryzykowne.
Stoisz tam, pośród tych pięknych miejsc,
i jednocześnie...
Umknęło ci rozstanie Amber
i te sprawę Kristiny z wyborami.
To prawda.
Jak oto przyjęła?
Była piękna.
Przyjęła to z honorem.
Wiesz, ona coś zrobi.
Masz rację.
I jeszcze jedno.
Zdałam sobie sprawę, że bez ciebie życie toczy się dalej.
Daj spokój.
Jesteś nam potrzebna.
Nie o to mi chodzi.
To wyzwalające. To znaczy, że znów mogę wyjechać.
Chcesz znów wyjechać?
Grupa wyjeżdża za trzy miesiące do Francji.
Za trzy miesiące?
Wiem, że to dla nas duża odmiana.
Rozumiem dlaczego nie chcesz sprzedać domu.
Ale nie jestem gotowa porzucić marzenia.
Naprawdę.
Bo to moje marzenia.
Dużo o tym myślałam.
Pomyślałam, że gybym pracowała
na pół etatu w studiu,
zarabiałabym trzysta dolców tygodniowo.
Więc za trzy miesiące...
miałabym wystarczająco kasy, by pokryć większość wydatków.
Cóż...
Wszystko sobie poukładałaś. To dobrze.
Dzwonię żeby powiedzieć,
że Amber jest u mnie.
Co ona tam robi?
Wyżywa się na swoim staruszku.
Przeszła rozstanie.
Wspominała.
Już jadę.
Nie musisz.
Śpi.
Była smutna, ale jest już dobrze.
Ską wiedziała, gdzie jesteś?
Nie mam twojego adresu.
Pojawiła się u mnie w pracy.
Słuchaj...
Nie jestem święty...
Nie zasługuję na tę szansę, ale chciałbym spróbować.
Spróbować co?
Być jej tatą.
Tak, jasne.
Powiedz jej żeby zadzwoniła.
Ty zadzwoń jutro i powiedz, co jest grane.
Oczywiście.
Zadzwoń jutro, Seth.
Dzięki, Sarah.
Pa.
Chłopaki, może zmienimy zasady?
Może podwoimy.
Dla mnie jest dość pikantnie. Będę szczery.
W porządku.
Mount Everest nie chce zmieniać zasad.
Dwójki i piątki są dzikie.
Dzikie 35.
Gramy dzikimi?
Nie.
Rozdający wybiera
Ale to prawdziwa gra.
Zwykle pod koniec się rozluźniamy.
Z dzikimi kartami?
Duck, duck, 25.
Ja...
Jeśli mówi, że dwójki i piątki są dzikie, to tak ma być.
DD 25.
Co ty na to? Poważnie. Wiem, że nazwałem cię osłem.
Przepraszam bo jesteś dobrym graczem.
Chcesz grać dzikimi?
Szczerze, mam to gdzieś.
Może zagłosujemy?
Dlaczego nie odpuścisz?
Wiecie co?
Każdy ma prawo do opinii.
Ale wybiera rozdający.
Rozdaj te karty.
Gramy z dzikimi.
Moja córka mogłaby w to grać.
Zwisa ci to?
Chyba tak.
Dobra, grajmy.
Zaczynamy.
Przeczekam to rozdanie.
Prz
Jak to przeczekasz?
- Ja też. - Nie, Joel.
Będziesz przeczekiwał bo on też tak robi?
To nie przez niego.
Po prostu mu pozwól. Facet czasem potrzebuje przerwy.
Facet nie potrzebuje przerwy.
Jak robi się ciężko, to trzeba podwoić...
Nie zaczynaj, proszę.
Wtedy się wygrywa.
Inaczej tracisz ostatni grosz.
Nie potrzebuję przemowy.
Dziękuję. Nie tego mi trzeba.
Nie wiem co tu robię. Sorry, chłopaki.
Nie lubimy dzikich.
Ja też spadam. To absurd.
Też tego nie potrzebuję.
Zróbmy przerwę.
Crosby, idziemy do Cheetah's?
Chętnie bym poszedł,
ale dziecko obudzi się za pięć godzin...
Może ktoś inny? Mają dziś promocję na drinki.
Ja nie idę. Ale pozdrów miętówkę.
Ja też idę, chłopaki. Mam dzieci.
Może to zakończymy?
Boże, to żałosne.
Nigdy nie będę mieć dzieci.
Możemy dalej grać. Zrobimy tylko przerwę.
Gra skończona. Podaj się.
Tu go powiesiłeś?
Pasuje tam, prawda?
Lepiej by było tam.
Ludzie widzieliby go na wejściu.
Tam?
Ale tam mamy już Janis.
Ale ono wygląda jak pstryknięte przez dziecko na koncercie.
To zamienimy je miejscami.
Crosby uwielbia ten portret, ale...
W porządku.
Przeproś go ode mnie.
- Nie chciałem zepsuć gry. - Nie zepsułeś.
Swojego szwagra też przeproś za te karty.
Byłem zbyt zaciekły.
Ale dlaczego dzikie karty?
To odbiera grze strategię.
Po co tu jesteśmy?
Nie chodziło o karty.
Mój szwagier ma ciężki okres.
Nie przejmuj się.
Lubisz kubańskie?
Cygara?
Tak.
Nie wspominałem wcześniej bo mam tylko dwa.
Sekretne zapasy.
Mam je od kolesia, który ma aligatora.
Chwila, obetnę.
Pamiętasz jak
wpadłem po numer do dr Pelikana?
Tak, w innej sprawie.
Dokładnie.
Ta inna sprawa to ja.
Ty?
Zastanawiałem się czy...
nie mam cech zespołu Aspargera.
Nie zauważyłeś niczego?
Nie, wcale.
Może trochę przy tej akcji z dzikimi kartami.
Żartuję.
Co ci powiedział?
Rzut sędziowski.
Może go mam, może nie.
Rzut sędziowski.
Zapomniałeś czegoś?
Tak.
Wyprowadzam się, Julio.
Joel, proszę cię.
Jutro szukam dla siebie mieszkania.
Dzięki, że mogłam tu zostać.
Nie ma sprawy.
Jeśli chodzi o wczoraj... Powiedziałam kilka rzeczy.
Przepraszam.
Naprawdę...
Muszę przestać tak się na ciebie złościć.
Muszę odpuścić.
Zrzuciłaś z siebie spory ciężar, a to pomaga.
Żeby było jasne...
Nie jesteś jak ja.
Gdybyś była, nie byłoby cię tu.
Uciekłabyś bez pożegnania.
Nigdy nie będziesz mną.
Są naprawdę dobre.
Są kupne. Chyba nadal jesteś pijana.
Nie byłabym zdziwiona.