Nie cierpiałem Afganistanu.
Tam przynajmniej wszystko miało sens
Tu nie czuję się sobą.
Będziesz musiał zdecydować, do którego świata należysz.
Wróciłem i się zgłosiłem.
Mam kolegę w reklamie, który zatrudnia fotografów.
Spotkaj się z nim.
-Cześć. -To Sarah.
-Sarah. -Tak.
Carl bardzo chwalił twoje prace.
Myślałem, że coś do mnie czujesz. Tak pomyślałem.
Mam męża.
Masz romans z Edem?
Nie.
Podobno od dawna mają romans.
-Naprawdę? -Tak, to logiczne.
Są razem w radzie do spraw rozwoju.
To przypadek?
Nikt nie chce tam być
Nie rozumiem,
Joel to najlepszy mąż pod słońcem.
-Jest słodki. -Wiem.
Uroczy.
-Hej Julia. -Cześć.
Pa!
Pa, Victor.
-Może po prostu... -Przepraszam.
To było dziwne.
Co chcecie wiedzieć?
O...
Wiem, że o mnie rozmawiacie.
Wszystko słyszałam. Co chcecie wiedzieć?
Julia, nie! My tylko...
Współczujemy ci tego, przez co przechodzisz
-Przykro nam. -Nie się nie dzieje
Nie mam romansu. Nie rozwodzę się.
Litości, możecie porozmawiać o czym innym.
I nie mówcie, że wam przykro
bo to nieprawda.
-Ceść. -Mogę wejść?
Mogę udać, że nie mam na sobie piżamy?
Udajmy, że nic na sobie nie masz.
Daj spokój, Carl.
Pamiętasz Aleca, tego z imprezy.
-Tak. -Pytał, czy weźmiesz tę pracę.
Zaprasza cię na rozmowę.
-Po co? -Surfsport, słyszałaś o nich?
Słyszałam o Surfsport.
Nie żyję w piwnicy.
Cóż, trochę tak.
Alec powiedział, że to duża kampania.
Powiedziałem, że twoje prace są fantastyczne
i chce się z tobą spotkać.
Nie wiem, czy podołam
klientowi takiemu jak Surfsport.
Dlaczego?
Są ogromni.
Nie mam doświadczenia. Nie mam sprzętu.
Myślę, że coś wykombinujesz.
Nie pracowałaś dla dużego klienta,
bo nie pracowałaś jeszcze dla dużego klienta.
Mogę dać im twój numer?
Żeby zadzwonili?
-Jasne. -Dobrze.
-Do zobaczenia.
-Co wy wyprawiacie?
Złapałeś!
Dlaczego na podjeździe stoi motocykl?
To Oliver.
Pewnie przyjechał ponarzekać na zespół.
-Sprzeczają się. -Czemu tu przyjeżdża?
Super wygląda.
-Hej. -Co tam Crosby?
Mamy mały problem.
-Pani Crosby. -Witam.
Płód Crosby'ego.
Co to za problem?
Bardzo się pokłóciliśmy.
O co?
Bo to dupki. I nie zagram następnej piosenki, aż
Bałwany. Nie skończę nagrania,
dopóki mnie nie przeproszą.
Chcą mi wleźć do głowy,
a w mojej głowie zazwyczaj
jest tylko jedna osoba.
Wyrzucili mnie z mieszkania,
a ja nie znam nikogo innego,
bo przez cały czas skupiałem się na mojej sztuce.
Do kogo mam pójść?
Znam ciebie, może mógłbyś
dać mi przenocować, przez kilka dni.
Byłoby fantastycznie.
Byłoby super.
-Tak, kilka dni, super. -Proszę
Tylko kilka dni, tak? Wystarczy?
Super! Tak jest. Tak.
Muszę zabrać resztę rzeczy.
Nie zmieściłem ich na motor,
więc może mógłbym pożyczyć minivana,
żebyśmy mogli szybko...
Mam cię też przeprowadzić.
Dobrze.
Mam tylko ciebie, stary!
Ty i ja! Kumple z namiotu!
Raczej nie z namiotu, ale...
Latarki pod kołdrą itp?
-Brzmi dziwnie. -Tak!
Nie!
Max?
Miałeś przyjść
na parking 20 minut temu.
-W porządku? -Tak.
Gdzie reszta osób z koła kroniki?
-Nie wiem. -Nie wiesz?
A pan Carlson?
-Nie wiem. -Ok.
O popatrz! Jak leci, Micah!
Co u ciebie?
Max, o co chodziło?
Nie wiem.
Micah, twój przyjaciel.
Minęliście się
zupełnie bez słowa.
Nie jesteśmy już przyjaciółmi.
Od kiedy?
Co się stało, Max?
Nie wiem.
Musimy iść do Hanka.
Cześć.
Co robisz? Jesteś o pół godziny za wcześnie.
Przepraszam.
W porządku.
Większość twoich rzeczy jest w pudełkach.
Ok, dzięki.
Może chcesz jeszcze raz sprawdzić,
w łazience czy coś.
Mogłam coś przegapić.
I zostaw kluczyki
na stole, jeśli możesz.
-Tak. Wychodzisz? -Dobrze.
-Tak.
-Wychodzę. -Chcesz...
Miało mnie tu nie być, ale jesteś wcześniej
Chcesz porozmawiać?
Trochę na to za późno, prawda?
Jeśli masz coś do powiedzenia.
Mogę cię już nie zobaczyć przed...
A co? Co mi pozostało?
Może was nie zauważył.
Widział nas. Krzyknąłem do niego.
Widział nas kątem oka.
-Po prostu przejechał obok. -Bez sensu.
-Fakt. -Max powiedział
że nie są już przyjaciółmi.
-Dawno go tu nie było. -I żadnych wyjaśnień.
Wiesz, może nadal są przyjaciółmi.
Czuję, że to moja wina,
kiedyś ustawiałem im spotkania i takie tam
i przychodził.
Od kiedy mamy na głowie te wybory...
To może być twoja wina.
Adam.
Może to drobiazg i da się naprawić
Zadzwonić do jego rodziców?
Żeby wyjaśnić im całą sytuację?
Może wiedzą coś więcej? To mili ludzie.
W jego wieku, odpuśćmy
telefony do rodziców.
On nam nie powie, co się dzieje.
-Spróbuję. -To jego jedyny przyjaciel.
Pomyślę nad tym chwilę,
zobaczę, do czego dojdziemy.
Ok?
Dobrze.
Pyszne! Niesamowite!
To prawda, kochanie. Bardzo.
-Jabbar, sprzątniesz ze stołu? -Tak.
Rodzinny obiad.
-To tak to jest. -Jest miło, nie?
Całe dzieciństwo tego pragnąłem.
Takie wymieszanie ludzi
z całego świata, różne rasy
zbierają się i szamią.
-Jak poetycko. -Łamią się chlebem.
Łamiemy się razem chlebem.
-To się naprawdę dzieje. -Jest bezglutenowy.
Nawet lepiej. To mnie inspiruje.
Zapaliła mi się żarówka.
Potrzebuję czegoś do pisania.
-Chcesz papier? -Papier, długopis
Kotku, jest chyba...
Oliver, nie chcę przeszkadzać w twoim procesie myślowym,
ale czy rozmawiałeś z resztą zespołu?
Co się dzieje z...
Jak ktoś czegoś po prostu nie łapie.
To właśnie mój zespół.
Nikt nie łapie. Patrzę na nich i myślę...
"Jesteście niedojrzali, dziecinni".
Myślą, że to po prostu nagranie.
Po prostu nagranie. Nie przeznaczenie.
Nie moje życie.
-Jestem zdołowany.
Czasem, gdy jestem zdołowany,
lubię się zaszyć w studio
i z siebie to wypuścić, wyzwolić.
Trochę jak katharsis.
Rozumiem. Wiem, o co ci chodzi.
Co to?
Rozumiem, że nie chcesz palić tego w domu.
Nie. To nie trawka.
-To mały papieros. -Jasne.
To najwyższej jakości tytoń Bali shag.
Jeśli będziesz palił, nie kupuj papierosów.
Zwijaj je, jak nasi przodkowie.
-Ok. -Nie.
-Nie mów mu tego.
Ty nie zaczniesz palić,
a ty nie palisz w domu.
Weź go a zewnątrz.
-Ale Crosby i ja... -Co Crosby?
-O czym mówisz? -O niczym.
-Palisz? -Nie!
-Muszę wyjść.
Nie wiem.
Muszę odwiedzić młodą damę, położyć ją do łóżka.
Może zostań tam na noc?
Nie chcę, żeby coś sobie pomyślała.
-Oczywiście, że nie.
W każdym razie, będę późno.
Zamkniesz drzwi? Zostaw otwarte, albo się włamię.
Zdecydowanie nie.
-Wybieramy pierwszą opcję. -Na razie rodzinko!
Oliver Rome jest super.
Wiesz, o czym myślę?
On i twoja matka, w tym domu, naraz.
Łóżka piętrowe.
Tak!
-Jak leci? -Dobrze, można?
Dzięki. Kiedy wyjeżdżasz?
W środę.
Do Fort Lewis.
-Samolotem? -Samochodem.
Samochodem.
Kiepska jest tam pogoda.
Tak.
Tylko...
pada i pada. Leje na około.
Tak.
Przyszedłem powiedzieć, że...
mam nadzieję, że to, co wtedy powiedziałem
nie zaważyło na twojej decyzji.
Nie.
Nie chcę, żeby Amber myślała, że
że to przez mnie.
Nie, nie przez ciebie.
Postaram się, żeby o tym wiedziała.
Tak.
Teraz wojsko to moje życie.
Chciałem, żeby to Amber była moim życiem, i Berkeley.
I cała twoja rodzina.
Tak bardzo ją kocham.
Ale...
nie wiem, czy jestem dla niej dobry.
Co u niej?
Nie rozmawiałeś z nią?
Nie.
Jest bardzo zła.
Wyjeżdżasz.
Wiem. Nie chce ze mną rozmawiać.
To smutne.
Ok.
Zeek
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Tyle dla mnie zrobiłeś.
Powodzenia, Ryan.
Masz chwilę?
Tak.
Wiesz...
Byłam...
niezbyt szczęśliwa
od kiedy odeszłam z pracy.
A...
Ed przechodził przez to samo.
Tak zostaliśmy przyjaciółmi.
Byłeś taki zły,
kiedy zatrzymali Victora
rozumiem, źle to wyszło.
Ale
Ed dużo ze mną o tym rozmawiał i...
widziałeś te wiadomości.
O to chodziło.
My po prostu... To było...
dla nas trudne.
Joel...
Ed nie zrozumiał rodzaju naszej relacji,
bo...
mnie pocałował.
Skończyłam to i nie próbował drugi raz.
Myślałem, że... Mówiłaś, że
nic się nie stało
Z mojej strony nic się nie stało, rozumiesz?
Z mojej...
-Więc... -Dla mnie.
Gdzie to się stało?
W jego domu.
-Pojechałam... -Byłaś w jego domu?
-Kiedy? -Tak, kilka tygodni temu.
Pojechałam tam, bo...
Zaczęłam sobie zdawać sprawę z tego nieporozumienia.
Pozwól, że
to sobie poukładam.
Byłaś w jakimś...
związku emocjonalnym
z Edem, w jakimś romansie emocjonalnym.
-Przyjaźni. -Potem poszłaś do jego domu
Był z żoną w separacji.
i tam cię pocałował.
-Tak. -A gdy cię zapytałem
czy coś się stało,
błagałem.
Błagałem, żebyś powiedziała
gdyby coś się stało, a ty milczałaś.
Milczałam bo...
-Bo? -dla mnie nic się nie stało,
nie chciałam cię martwić.
Czemu uważasz, że to jest nieważne?
Dla mnie, z mojej strony to nic nie było.
Podoba mi się ten ptak.
Tak. Świetne ujęcie.
-Więc... -Tak?
Hank, powiedz, serfujesz?
Nie.
Raz próbowałem, nie spodobało mi się.
Tak.
Nie trzeba chodzić na plażę, wiesz przecież.
Wiatr nad morzem to same kłopoty
z obiektywem, ten piasek i...
Wiatr.
Słońce zajdzie. Wrzód na tyłku...
kiedy słońce zachodzi.
Więc nie zrobisz takich fotek dla Surfsport?
Nie robię tego dla takich zdjęć.
Wiesz, tak między nami...
To nie jest sztuka.
To ulotka.
Macie budżet i musicie być w studio.
Tak, to jest naprawdę dobre, dzięki.
Damy znać, kiedy będziemy coś wiedzieć.
Dziękuję.
Ok.
Hej.
-Cześć. -Hej.
Co tu robisz?
Mi też miło cię widzieć.
Tak... To... Co słychać?
Mam rozmowę.
Co? Gdzie?
Surfsport.
Surfsport?
Właśnie tam byłem.
-Boże. -Masz tam rozmowę?
-Teraz nie mam szans. -Nie rozumiem.
-Cóż, nie mam. -Serio?
Tak, serio.
Jak...
-To znaczy... -Jesteś zaskoczony.
Przynosisz zdjęcia psów.
Tak, ja...
-Mam dużo różnych zdjęć... -To znaczy...
-i mam rozmowę. -Wiem.
Nie rozumiem.
-Cześć! -Sarah?
-Cześć. -Alec, miło cię widzieć.
-Ciebie też. -Cześć!
Miło było cię widzieć.
Moi bracia cieszą się, że tu jestem.
Ja też się cieszę, dzięki, że wpadłaś.
Dziękuję.
Jak zaraz pan zobaczy,
właśnie poprawiliśmy
zejście z salonu do kuchni.
I dzięki temu
widok jest jeszcze bardziej spektakularny.
-Wspaniały. -Dobrze!
Świetnie.
Kuchnia trochę się zmniejszyła
Ale dzięki przesuwanym drzwiom i światłu
wyda się jeszcze większa.
O ile dokładnie się zmniejszyła?
Przepraszam.
O pół metra kwadratowego.
Bezużyteczne pół metra.
Pomiędzy lodówką a...
Stoję w tym miejscu, jest niepotrzebne
Jak zmienił się budżet?
Przepraszam.
Mam.
Joel ma cyfry z księżyca,
bo kazałam wymienić blaty.
Dostarczymy panu wyliczenie
i nowy budżet jeszcze dziś.
Ok?
-Jasne. -W porządku.
Pokażę panu górę.
Ten dom jest bardzo sexy.
Po prostu wspaniały.
Kto tam?
To ja.
Jak poszło na rozmowie?
Co ci jest?
-Pytam. -Co robisz?
-Mogę wejść? -Przyszedłeś?
-A telefon? Zadzwoń. -To mnie zastanawia.
Zastanawiam się...
Powiedziałaś "Miło cię znów widzieć".
-Widzieliście się już?
Zauważyłam, że byłeś wtedy wkurzony.
Nie jestem. Jestem przyjacielem
Przyjacielem. Fotografem.
Znajomym fotografem,
który się zastanawia
-jak się tam znalazłaś. -Znajomy mnie polecił.
-Kto go zna? Kto? -Nie rozumiem.
Co cię to obchodzi?
Robię to od dawna i zastanawia mnie
jakim sposobem się tam znalazłaś.
To znaczy. Gratuluję.
Ale jak się dostałaś?
Carl, którego ostatnio poznałeś, to mój przyjaciel...
-Tux? -Pan Tux.
Naprawdę?
Ok, dobrze. Teraz rozumiem.
Tak? Co?
Daj spokój, jasne?
Z czym daj spokój? Nie spotykam się z nim.
Umiesz wystarczająco dużo żeby to wziąć?
Myślę, że tak.
Jakiego obiektywu użyjesz do zachodów?
Nie muszę zdawać u ciebie egzaminów, jasne?
Jakiego obiektywu użyjesz?
Hank, dlaczego... Chyba...
Czas na ciebie.
Uważaj, dobrze?
Na sąsiada gwiazdora.
Ostrzegasz mnie?
-Jasne? -To nie żaden gwiazdor.
Jest lekarzem, jak chcesz wiedzieć.
Tak, znam takich lekarzy.
Pa.
-Hej, co to było? -Przepraszam.
Pytania były łatwe.
-Podstawowe. -Wiem.
Robię teraz raport.
Joel, uwierzyłam w ciebie.
Prawie to spieprzyłeś.
To prototyp. Jak mu się nie spodoba, mamy problem.
Tak, wiem. Przepraszam.
Ostatnio nie sypiam najlepiej.
Moje...
-małżeństwo. -No tak.
Wybacz, ale nie obchodzi mnie to.
Mam w nosie twoje problemy osobiste.
To jest praca. I to duża.
Zbierz się do kupy, jasne?
Cześć Max.
Dobre zdjęcie.
-Podoba mi się. -Nie, jest nieostre.
Otis je zepsuł. Jest do kitu. Weźmy nowego psa.
Chyba jesteśmy na niego skazani.
Posłuchaj.
Chciałem pogadać
o tobie i Micah.
Czemu?
Micah to twój najlepszy kumpel.
Nie, Hank nim jest.
Hank jest dorosły, więc...
I co? To nie ma znaczenia.
Ma. Ważne, żebyś nawiązał
przyjaźń z osobami w twoim wieku,
a wiem, że byliście bliskimi przyjaciółmi
ale coś się stało.
Zrobił coś?
Powiedziałeś coś przykrego?
Pamiętasz?
Nagle zaczął interesować się koszykówką
powiedziałem, że koszykówka jest głupia.
Może to dlatego.
Nie może nawet grać, jeździ na wózku.
-Chyba mu tego nie powiedziałeś? -Tak.
Głupsze było to, że stwierdził,
że może grać w kosza na wózku.
Powiedziałem, że to nie jest prawdziwy kosz.
Ok.
To mogło go zaboleć.
Powinieneś go przeprosić.
Mam pomysł. Może kupię bilety
na mecz Wojowników i go zaprosisz?
Co ty na to?
Nie chcę iść na mecz.
Max, to jest ważne.
To nie są wojownicy, tylko koszykarze.
-To nazwa... -Wojownicy walczą
oni tylko grają.
To bez sensu.
Dla Micah i dla mnie, chcę żebyś
przeprosił, że tak powiedziałeś
i zaprosił go na mecz kosza. Możesz to zrobić?
Dobrze.
Świetnie.
Micah się ucieszy
na ten mecz koszykówki.
Dobrze. Podoba mi się.
Dobra mały, teraz zwróć uwagę na muzykę.
To jest genialne.
To jest rekin?
Nie. Ona myśli, że to rekin.
To muzyka cię straszy.
Wszystko cię boli. Myślisz "Zaraz zginę!"
Ten rekin go
-zabije? -Jak myślisz?
Nie jesteś w łóżku?
Co oglądacie?
-Szczeki? -Szczęki.
Wyłącz to. Do łóżka.
-Idziemy. -Nie będę mógł zasnąć!
-Lepiej spróbuj. -Chodź.
-Mówił, że to klasyk!
Nie obchodzi mnie to.
-Co jest? -On ma 10 lat.
Nie pokazuj mu tego.
-Co ogląda?
Do łóżka!
Nie pokazuj małemu horrorów. Co ty robisz?
-Horrorów? To horror? -Tak! Jest straszny
Straszny film.
Świetne kino. Tylko ta muzyka jest przerażająca.
To wspaniały film, ale...
Tu jesteś.
Powiedziałem, wyłącz!
-Wyłącz już. -No nie! Ok!
Ile jeszcze razy ma prosić?
Dostałam tę robotę!
-Dostałaś? -Tak.
-Gratulacje. -Dzięki.
To trochę zbyt niesamowite.
-Jak to? -Ja...
Miałeś z tym coś wspólnego?
Dzięki tobie ją dostałam?
To nie dzięki mnie, ale to chyba nie szkodzi.
To znaczy, Alec to mój przyjaciel.
Konkurowałam z niesamowitymi fotografami.
Jeszcze lepiej.
Mam wrażenie, że nie zasługuję.
Nie mów, że na to nie zasługujesz.
Poszłaś, dostałaś pracę i ją wykonasz.
Jeśli nie jest dobra?
Nie będziesz juz pracować, a ja wyjdę na głupka.
Wiesz co?
Nie myśl o tym.
Dasz radę.
Pojedź w prawo
-tą drogą. -Jabbar!
Idziemy do szkoły.
Skąd masz chipsy?
-Ze spiżarki, stary. -Posłuchaj.
Nie. Idź umyj zęby.
-Nie. -To śniadanie.
To nie jest śniadanie
-Dobrze. -Co u licha?
-Jak leci, Jabbar? -Wujek Adam!
Wyłączysz, proszę?
Tylko skończę ten poziom.
Wiesz co?
-Koniec z grami. -Nie!
Koniec z pidżama-party. Wracasz do studia
-i kończysz płytę. -Tak jest.
Co to, jakiś najazd?
-Tak. -Dokładnie tak
Musisz wejść do studia
I skończyć dziś piosenkę.
-Nie, nie wrócę. -Ależ tak.
-Nie. -Musisz.
Pracuję z bandą idiotów.
Nie skończę nagrania.
Nie obchodzi mnie to.
Jesteś frontmanem!
Od-idiotuj ich!
Włożyliśmy czas i pieniądze.
I niezwykle dużo wiary
-w wasz zespół -Tak.
Więc bądź dorosły
wracaj do Luncheonette i nagraj płytę.
Nie wymusisz kreatywności.
Próbowałeś zrobić coś z niczego?
-Słuchaj. -Próbowałeś?
Zgodnie z kontraktem
musisz skończyć płytę.
"Zgodnie z kontraktem"
-Tak. -Tak się bawimy?
Zmuś się do tego.
-Zmusisz mnie -Cześć!
-Miłego dnia, Jabbar. -Odwiozę cię.
Co ty mówisz? Poczekaj.
-Później. -Pa, kotku.
Wybacz, ale nie możesz tu mieszkać, chyba że
wrócisz do studia.
-Nowe zasady.
Pozwoli mu pani?
Nie mieszam się.
-Cześć! -Do zobaczenia w studio.
-Dziś, ok? -Wiesz co?
Musisz się z tym zmierzyć.
Jasne! Będę.
Dalej!
Micah.
Co jest, Max?
Wiem, że lubisz kosza i przepraszam, że nazwałem go głupim.
Idziemy z tatą na mecz Wojowników
w ten piątek i pomyślałem, że może chcesz iść.
Mamy miejsca w sekcji 115, rząd G,
miejsca od 4 do 6.
Będą też hot dogi.
-Nie mogę. -Jest w piątek.
grają przeciwko San Antonio.
I będą nachos.
Nachos!
Nie chcę iść. Przepraszam.
To wszystko? Jesteśmy zajęci.
Pójdę z tobą. Twój tata i ja. Co jest?
W górę i w dół, to jest kapelusz.
Hej Max!
Co się stało?
Nie chce powiedzieć.
Ani słowa przez całą drogę.
-Idę do Hanka.
-Co? -Idę do Hanka.
Nie, to nie ten dzień.
Nie? Hankowi wszystko jedno.
Coś się stało?
Nie chcę rozmawiać.
Poczekaj, posłuchaj mnie.
Możesz iść, jeśli powiesz nam, co się stało.
-Porozmawiaj z mamą. -Tak.
Nie pójdziemy na mecz w piątek.
Spytałem Micah, ale nie chce iść.
Dlaczego nie?
Spytałeś tak jak mówiłem?
-Przeprosiłeś? -Tak.
Mówiłeś o miejscach?
O super miejscach, o nachos, o hot dogach,
o wszystkim!
Nie chce być moim przyjacielem.
Ma nowych przyjaciół, którzy grają
i myślą, że jestem dziwny.
Powiedziałem. Idę do Hanka.
-Mogę wejść? -Tak.
Ojej.
-Co? -Nigdy tu jeszcze nie byłem.
To wszystko?
Tak, tylko tyle mam.
-Mogę usiąść? -Jasne.
-Chcesz wody albo coś? -Nie, dziękuję.
Ok.
Wczoraj widziałem się z Ryanem.
Ok.
Nie chcę o nim rozmawiać, proszę.
Jest przybity.
To okropne. Wiesz, kto jeszcze jest przybity?
Ja. Bo ze mną zerwał.
Wiem, że jeśli pozwolisz mu wyjechać
i nie pożegnasz się z nim,
będziesz żałować do końca życia.
Wiesz, że nie kazałam mu wyjeżdżać, tak?
Wiesz, że zerwał zaręczyny?
Poprosił mnie o rękę. A potem to odwołał.
Zostawił mnie.
Zasługuje na pożegnanie.
A ja na co zasługuję? Na co zasługuje twoja wnuczka?
Zrobiłam to, co mi kazałeś!
Byłam cierpliwa, miła, kochająca
i otwarta i stałam u jego boku
w każdym momencie.
Wiem, że masz sentyment do wojska.
-Ale co ze mną? -Amber...
Daj mi rękę.
Kochanie, kochasz go?
Nie wiem, czemu mnie o to pytasz?
Co chcesz powiedzieć?
ale nie chcę o tym z tobą gadać.
To nie twoja sprawa.
Po prostu nie.
Ok.
Nawet nie chciałem iść na ten mecz koszykówki.
To głupi sport.
Zgadzam się. Jest nudny.
Ostatnie trzy minuty trwają godzinę.
Strata czasu.
Nie rozumiem dlaczego nie mogłem
powiedzieć, że nie może grać na wózku. To fakt.
Poczekaj.
Halo?
Tak, ok. W porządku.
Dzięki. Poczekaj.
Powiesz mi, kto ją dostał?
Tak myślałem.
Dobrze, dziękuję.
Ciocia Sarah. Niezła jest.
Nie wolno mi rozmawiać o cioci, kiedy tu jestem.
-Co? -Jeśli wspomnisz o cioci
mam zmienić temat albo wyjść.
Wiesz co? Nie będziemy jej tak nazywać.
Co ty na to? Będziemy o niej mówić "Rywal".
W każdym razie Rywal
ukradł mi robotę, chociaż ma mniejsze umiejętności.
Jak ją dostała?
Jest czarująca.
Użyłbym innego słowa.
Wszyscy ją lubią.
Wolę ciebie od cioci Sarah.
Chyba tylko ty.
-Inni są do kitu. -Właścwie to tak.
Cześć.
Wyniosą się. Do końca dnia.
Znam zasady, wyniosę się, bez obaw.
Poszedłeś dzis?
Nie.
Oto i on.
17 nieodebranych od Crosby'ego.
Zaangażował się.
Crosby ci mówił, że byłam tancerką?
-Naprawdę? -Tak.
Seksowne. Coś jak
obcisłe legginsy,
czy raczej coś bardziej egzotycznego?
Nic z tych rzeczy.
Zaczęłam tańczyć w wieku 6 lat.
Chciałam zostać tancerką.
Ale z upływem lat dostrzegłam, że
dużo dziewczynek marzy o tym samym
i zastanawiałam, się dlaczego to mi miałoby się udać.
Rozumiem.
Ale i tak to robiłam, bo wiedziałam, że w przeciwnym razie
przez resztę życia zastanawiałabym się,
czy by mi się udało.
Musiałam wiedzieć.
Może dlatego nie chcesz wracać do studia?
Bo jak skończysz, będzie po wszystkim.
Płyta będzie nagrana.
Ludzie będą ją oceniać
i już nic nie będziesz mógł z tym zrobić.
Nie... Nie boję się, że będzie kiepska.
Nie o to chodzi.
Boję się być przeciętny.
Chcę...
Żeby była świetna, rozumiesz?
Coś wspaniałego, o czym marzyłaś,
kiedy byłaś dzieckiem.
Coś autentycznego.
Potrafię robić tylko to.
Nie mam dosłownie żadnych innych umiejętności.
-To nie jest śmieszne, mówię poważnie. -Zgadzam się.
Musisz ją wydać.
Inaczej zawsze się będziesz zastanawiał.
W końcu usnęła.
Dobrze.
Jest dziś niespokojna. Jak jej tata.
Co robisz?
Chciałem zadzwonić do rodziców Micah.
Błagać,
żeby poszedł na mecz Wojowników z Maxem.
Znasz mnie, mogę błagać,
zwłaszcza, gdy chodzi o Maxa, ale...
Nie wiem, czy to rzeczywiście pomoże w tej sytuacji.
A jaka jest sytuacja?
Max stracił jedynego przyjaciela.
Dzieci w szkole zaczynają zauważać, że Max się od nich różni.
I jest z tym całkiem sam.
Kochanie, też cały czas próbuję wszystko naprawiać,
wiesz, że tak jest.
Ale on jest coraz starszy,
nie możemy cały czas rozwiązywać jego problemów.
Został upokorzony.
Gdybyś go widziała, jak wracał do samochodu od tych dzieciaków
Jestem bezsilny.
Nie cierpię tego.
Nie cierpię.
To twoje?
Tak.
Jestem na ciebie wściekła.
Nie rozumiem,
dlaczego to robisz.
Nie rozumiem,
dlaczego mnie zostawiasz.
Chyba nigdy nie zrozumiem.
A najbardziej wkurza mnie,
że pojedziesz gdzieś,
a ja nie będę wiedzieć, czy jesteś bezpieczny.
Więc, proszę...
pilnuj się, ok?
-Tak. -Obiecaj,
że wrócisz cały, dobrze? Obiecaj.
Będę uważał.
Ok.
Tyle chciałam powiedzieć.
Cześć!
Patrzcie tylko.
Sarah Leibovitz przyszła.
Dobrze. Czyli wiesz.
Tak, słyszałem.
Mam pytanie w związku z moją nową pracą
ale musisz mi obiecać, że nie będziesz
się śmiał, ani nie każesz się płaszczyć.
Nie wiem, czy będę w stanie.
-Ok, przyjdę później. -Dobra, co jest?
Nie będę się wyśmiewał.
Ani nic innego.
-Nie każesz się płaszczyć. -Nie będę. Mów.
Mam robotę od Surfsport,
ale brakuje mi
sprzętu i przestrzeni,
więc pomyślałam, że moglibyśmy
wiesz, zrobić to razem.
-Jak poprzednio? -Tylko że ja będę szefem.
-Chyba nie. -Ok, ja tylko...
Słuchaj. Zapomnij kto jest kim.
Jak będzie z kasą?
-Prosto do interesów. -Tak.
Zapłaciłabym ci, oczywiście.
-Ile zapłaciła? -Stawkę.
-Moją stawkę godzinową? -Tak.
-Poszłabyś z torbami. -Nie tą stawkę.
Stawkę, którą miałbyś...
-Nie łapię. -Po tym jak.
Widzisz, co robię?
-Nie stać cię na to. -Dobrze.
Podzielimy się. 70-30.
-Pół na pół. -Pół na pół?
Mój sprzęt, moje rzeczy.
Powiedziałeś, że nie będę się płaszczyć
Żenujące. Nie płacisz szefowi
Nie wiedziałem, że mówiłaś o kasie!
Ok.
Dobrze, poczekaj. Najpierw chcę...
Chcę powiedzieć jedną rzecz.
Nie o sprzęcie, nie o czasie i tak dalej, tylko...
Chodzi o talent
i o to, że to trochę przewyższa twoje kompetencje.
Szefie.
Dobra, jesteś podekscytowany?
To głupie. Nie chcę iść.
Nieprawda. Twój tata bardzo chce iść.
-Ok. -Będzie super zabawa!
-Kto jest gotowy na zabawę? -Ja!
Proszę!
Dałeś mi palec.
-Dzięki. -Co to jest?
Ręka z gąbki. Do kibicowania.
-Wygląda głupio -O to chodzi
Mam jedno pytanie, zanim wyjdziemy.
Gotów na zabawę?
Tak. Przestaniesz o to pytać?
Nie słyszę. Chyba mam przytkane uszy
-Ja jestem gotowa na zabawę. -Gotowy na zabawę?
Jestem gotowy na zabawę!
Świetnie, idziemy.
Przybij palec!
-Tak! -Cieszę się!
Chodźmy.
Kochanie, gotowa?
-Gotowa. -Dobrze.
Ok, Max.
Dobra, komu w drogę...
-Masz mnie z głowy. -Udało się.
Chcę powiedzieć, że
te kilka dni u was zmieniło moje życie.
Serio. Jasmine,
jeśli kiedyś się ożenię,
kiedyś w bardzo dalekiej przyszłości,
chcę mieć laskę taką jak
młodsza wersja ciebie.
Nie to chciałem, wiesz,
-wino, jak ty... wieczne piękno. -Rozumiem.
Dziękuję.
Chciałem podziękować, więc
napisałem ci piosenkę.
Narawdę?
Tylko Jasmine.
Nie staram się poderwać twojej żony.
Mogę ją zagrać, jeśli chcesz.
Nie musisz.
Chcę posłuchać!
Tak.
-Dobrze. -Będzie dobra.
Może być ostatnia na płycie.
Tylko Jasmine. Mam tylko fragment.
Dobrze.
Jest mi przykro.
Wiem.
Będzie dobrze.
Tak?
Wiesz...
Jeśli mówię, że tak,
to tak będzie. Ok?
Ok.
Joel, chcę porozmawiać.
Pomyślałam, że powinniśmy iść na terapię małżeńską.
Dzwoniłam i w paru miejscach
-przyjmą nas w tym tygodniu. -Nie.
W tym tygodniu nie możesz, czy
Nie.
Nie chcę iść na terapię.
Problem nie jest z małżeństwem.
Ty jesteś problemem.
Joel, ja nie...
Nie wiem, co chcesz...
Dlatego nie chciałam mówić o Edzie
-Nie chciałaś? -Robisz z tego
wielkie halo.
To jest ważna sprawa.
-Ok. -Całkiem ważna.
Nie chodzi tylko o Eda. Od kiedy odeszłaś z pracy...
sam nie wiem.
Nie wiem kim jesteś.
-Chcę to naprawić. -Łaziłem po domu
przez ostatnich kilka dni, zastanawiałem się dlaczego...
tu jestem, po co to robię.
Chyba tylko z powodu dzieciaków.
Jestem...
Joel, przecież ktoś może nam pomóc.
Chcesz to naprawić, a ja nie uważam...
żeby było co naprawiać.