Masz wiadomość od Eda Brooksa.
poprzednich odcinkach...
Ostatnio często do siebie piszecie.
Musisz przestać do mnie dzwonić.
To krzywdzące dla Joela.
Lubię go.
Lubię Maxa.
Miewa słabsze momenty,
ale pokazuję mu, co i jak
i dobrze mu to robi.
Mnie też.
-Dobrze się bawisz? -Jest niesamowicie.
-Tęsknię za tobą. -Muszę lecieć.
-Nie możemy ze sobą sypiać. Dobrze? -Dobrze.
Zostańmy przyjaciółmi.
Cześć.
W tygodniu robimy domówki.
Nawet w tygodniu?
-Tak. W tygodniu. -Zejście.
O tak, wygrałem.
-Co? Nie... -Moja ręka jest pod twoją.
-To nie było... -Bo co?
Nie. Proszę.
Boże, ale się zgubiłam na dworcu,
to była jakaś katastrofa.
Hej.
Cześć.
-To moja przyjaciółka. -Myślałam, że będziesz sam.
-Cześć! -To Amy.
Nie jest stąd. Chodzi do Tufts.
-Natalie. Miło cię poznać. -Ciebie też.
Fajnie.
Gramy sobie w karty.
-Zagrasz z nami? -Nie...
Zobaczymy się później. Miło było cię poznać.
-Pa. -Pa.
Pa.
Ładna.
To twoja dziewczyna?
Nie...
Po prostu mieszka na tym piętrze.
Wygodnie.
Ona tak robi.
Wpada tu po pijaku.
Chyba jest z tego znana.
-Nie szkodzi. Żartuję sobie. -Jasne.
-Żartuję. Po prostu... -Tak tylko mówiłem.
-Gramy dalej? -Tak.
-Kto tam? -Pani Kroebels.
-Kto? -Carl.
Zamawiałaś chińszczyznę?
Wyczułeś to z korytarza?
Mam bardzo czuły węch.
Co robisz w piątek wieczorem?
Dlaczego?
Muszę iść na bal charytatywny
i pomyślałem, że może pójdziesz ze mną.
Dziękuję, ale mówiłam ci,
że nie będę...
Ze mną sypiała. Tak, ta rozmowa
na stałe zapadła mi w pamięć.
-Przykro mi. -Nie o to chodzi.
To tylko bal charytatywny.
Koktajle, kolacja, ładny dom w Sea Cliff.
Wymagają osoby towarzyszącej. To nie randka.
Osoba towarzysząca.
Sprawiasz wrażenie osoby towarzyszącej,
która nie będzie wymiotować pod prysznicem po pięciu drinkach.
Obrzydliwe.
Miałeś tak z ostatnią? Lincoln?
Tamta była po Lincolnie.
-Johnson? -Widzisz? Właśnie tak.
Wyszedł ci prezydencki żart.
Nie każdy ma zmysł do koktajlowych żartów.
Powinnaś ze mną pójść.
Co będę z tego miała?
Dobrze. Mam
kumpla w reklamie, który zatrudnia fotografów.
Polubiłabyś go. Innych znajomych też.
Dobrze.
W porządku.
Do później.
Trochę się spieszymy, więc pośpieszcie się.
-Masz chwilę? -To...
-Chciałem tylko porozmawiać. -Kiepski moment.
Zaczekacie na mnie w samochodzie?
Nie odpisujesz na moje e-maile.
Nie powinieneś do mnie pisać.
Rozumiem. Po prostu...
Chciałem przeprosić za wtedy. Tylko tyle.
-Nie chcę o tym rozmawiać. -Wiem.
Ale będę w piątek na aukcji
i nie chciałem, żeby było niezręcznie.
Nie wiem, co sobie pomyślałeś...
Pomyślałem, że coś od ciebie poczułem. To sobie pomyślałem.
Mam męża.
Jestem!
Hej.
Mad Max, co słychać?
Rano zrobiłem ostatnie trzy zdjęcia i są niesamowite.
Gdzie rzeczy?
Jakie rzeczy?
Do wywołania w ciemni.
Mówiłeś, że dzisiaj wywołamy moje zdjęcia.
Muszę powtórzyć sesję.
Czego? Głupiej torebki?
To nie torebka.
To jakiś rozkładany worek na zwłoki.
-Nie wiem. -Kogo to obchodzi?
Mnie. To duży klient, wiesz?
Podaj mi tamten filtr.
Mówiłeś, że dzisiaj wywołamy moje zdjęcia.
Obiecałeś.
Wiem.
Rozumiem.
-Ale to mi wypadło... -Nie!
Max...
Muszę to zrobić.
Mówiłeś, że dzisiaj wywołamy moje zdjęcia!
Wiem, dobrze? To duże zlecenie.
Zarabiam, żeby wywołać twoje zdjęcia.
Dobra. To najpierw wywołamy zdjęcia,
zgodnie z planem, potem wrócisz do sesji.
Posłuchaj, Max. Nie wywołamy
-dzisiaj twoich zdjęć. -Świetnie.
Czyli jesteś kłamcą!
-Max, słyszałeś... -Skłamałeś!
Słyszałeś, co powiedziałem?
-Musimy zająć się sesją. -Nie, obiecałeś!
-Max! -Obiecałeś!
Chrzań się, Hank!
Max!
Daj spokój!
Poczekaj!
Cholera!
-Hej. -Idę na górę.
Co się stało?
-Zdenerwował się. -Hank to kłamca.
Przestań, Max!
Kłamca!
Nie mów tak.
Max!
-Tak mi... -On...
-Co się stało? -Zdenerwował się trochę.
Nie wiem...
-O co poszło? -Wściekł się.
Był w studio i...
Chciał coś zrobić, powiedziałem, że nie może.
Musieliśmy zrobić coś innego.
Mamy termin.
I wpadł w szał.
-Dobra. -To się zdarza?
-Czasami. -Pracujemy nad nim.
-Przykro mi. -Da sobie radę?
Co ze studiem? Wszystko dobrze?
-W porządku. Szybki dzieciak. -Tak, jest szybki.
-Idę z nim pogadać. -Przepraszam.
-Nic mu nie będzie? -Nie.
Da sobie radę.
Szybki jest.
Szybki sukinsyn.
Życie to piękno na wskroś
Boże!
Życie jest słoneczne, życie jest chłodne
Ale jeśli mam mówić prawdę
Ryba.
Życiem trzeba się zachwycić
Tak, życie jest ciężkie
Świętuj je
Życie jest ciężkie
Zeek, mieliśmy dzisiaj
taki piękny dzień.
A ten wczorajszy zachód słońca.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Chciałabym to z tobą przeżyć.
Brzmi świetnie, Millie.
-Jak się masz? -Ja?
Dobrze.
A co u niej?
Dobrze jej idzie.
Ciągle nad nią pracuję.
Powoli do celu.
Wtedy się udało, prawda?
Podążamy za swoimi pasjami.
Owszem, udało się.
Mamy w grupie dziewczynę,
która ma małą willę pod Toskanią
i zaprosiła nas tam na malowanie.
To wspaniała okazja.
Nie wiem, czy jeszcze kiedyś mi się trafi,
ale musiałabym przedłużyć pobyt o tydzień.
Więc...
Zastanów się nad tym.
Dobrze, tak.
Na pewno nie mogę założyć dżinsów?
Nie możesz założyć dżinsów.
Dlaczego macie takie świetne sukienki?
Niesamowita garderoba.
Ta by ci bardzo pasowała.
-Tak? Ją też przymierzę. -Tak.
Jak on ma na nazwisko?
Fletcher. Carl Fletcher. Czemu?
-Co robisz? -Sprawdzam go.
-Nie sprawdzaj go.
-Dlaczego? -Bo jestem w tej kwestii przesądna.
To takie tanie prześladowanie.
Przymierzę więcej sukienek.
Tysiąc dolarów za wejście.
Musimy go sprawdzić, żeby zobaczyć, co to za jeden.
Powinnaś założyć tę czarną.
Będzie niesamowita.
-Nie chcę wyglądać niesamowicie. -Czemu?
To nie jest randka.
Wychodzę z nim...
Z powodów towarzyskich. Poprosił mnie o bycie osobą towarzyszącą,
więc pomyślałam, a co mi tam?
Carl Fletcher, tak? Tak się nazywa?
Tak.
-To on? -Kartoteka policyjna?
Potwierdź tylko, że to on.
-To on? -Tak. Potwierdzam.
Dobrze...
"GlobalMed World Services to międzynarodowa organizacja nonprofit,
"która buduje szpitale i kliniki
"w biednych krajach".
To nie musi mieć nic wspólnego z...
Raczej musi.
Jest jej przewodniczącym i dyrektorem wykonawczym.
Skończył medycynę na Uniwersytecie Columbii.
Nieprawda.
I jest certyfikowanym neonatalogiem.
-Żartujesz sobie. -Nie.
Jest lekarzem?
I ratuje niemowlaki.
Brzmi jak poważny wieczór.
Tak, dlatego też
-powinnaś założyć czarną. -Założę czarną.
-Tak. -Boże.
Tak.
-Przepraszam, Hank? -Cześć!
Co słychać?
Dobrze. Chciałem cię przeprosić
za wczorajszy wybuch Maxa.
-Nie szkodzi. -Przepraszam za to.
Jak...
Ma się dobrze? Gniewa się jeszcze?
-Tak. -Tak.
Niestety Max bywa dosyć uparty.
Ale dobrze sobie z tym poradziłeś...
Ma takie skłonności?
-Tak. -Tak?
Wbił sobie do głowy, że go okłamałeś,
co na pewno nie jest prawdą.
Max często nie potrafi odpuszczać.
To irracjonalne, frustrujące,
ale chciałem, żebyś wiedział
-i nie brał tego do siebie. -Wiem.
Nie biorę, ale szczerze mówiąc,
złamałem obietnicę.
Zdarza się.
Musi się nauczyć, jak sobie z tym radzić.
-Tak. -Przyniosłem ci...
Książkę o syndromie Aspergera.
Nie wiem, czy masz na nią czas.
Ale może
pomoże ci lepiej zrozumieć Maxa. Bo...
Zależy nam na waszej relacji.
Cieszymy się, że tu przychodzi.
-To mu dobrze robi. -Wiem, spokojnie.
-Dobrze. -Lubię go.
Lubię dzieciaka. To nie jest aż tak trudne.
-To dobrze. -Tak.
Jeśli chcesz, może ci pomoże.
-Jasne. -Ale fajne.
No proszę, London Pumps.
Dziwne, że to wiesz.
Musi tam wrócić.
-O rany. -Muszę...
-To dokończyć. -Jasne.
-To wszystko jest... -Dobra, pracujesz.
-Pójdę już. -Przed chwilą to ustawiłem.
Rzuć okiem na książkę.
Tak.
Zajrzę do niej.
Pozdrów go ode mnie.
-Dobrze. -Tak.
Dzień dobry.
Hej.
Głupie, co?
Wszyscy tutaj są starzy jak świat.
Mogliby powiększyć czcionkę.
-Tak. -Mają dobre kanapki z bekonem.
Nie ma ich w menu.
Ale Doris panu zrobi, jak pan poprosi.
Prawda, Doris?
Kawy, kochanie?
Nie, dziękuję. Poproszę piwo i...
Klopsy z indyka.
-Dzięki. -Co z tymi Ninersami?
Co z nimi?
Długo będą gadali o tym sezonie.
-Tak. -A może woli pan Raidersów?
Nie chcę być niemiły,
ale nie zależy mi na pogawędkach.
Chcę tylko zjeść obiad,
napić się piwa i zająć krzyżówką, jeśli mogę.
-Jasne, rozumiem. -Dzięki.
Trzeba walczyć z tym Alzheimerem.
Nie mam Alzheimera.
Nie będzie pan miał, dzięki krzyżówkom.
I dobrze.
Potrafi człowieka zaskoczyć.
Nie wiesz, że masz Alzheimera,
bo masz Alzheimera.
Ale nie zapominasz tego,
o czym wiedziałeś.
Ma pan jakichś znajomych?
Nie chciałem się przystawiać.
-Nie... -Po prostu...
Co za kutafon.
-Co? -Nic.
-Jules. Co się dzieje? -Cześć!
Mam do ciebie prośbę, byłam w pobliżu,
-więc pomyślałam, że spytam. -Wejdź.
-Siadaj. -Dobrze...
Jutro wieczorem mamy aukcję w Sycamore.
Wiem. Pilnujemy
-Jabbara i Aidę za Crosby'ego. -To mniejsza z tym.
-Co? -Chciałam spytać,
czy mogę podrzucić Victora i Sydney?
-Oczywiście. -Naprawdę?
-Zrobimy imprezę z noclegiem. -Dla wszystkich?
Możecie gdzieś wyjść z Joelem.
Tak?
-Wszystko dobrze? -Tak.
-To nic takiego. -Julia.
-Coś jest nie tak. -Adam.
-Popatrz na mnie. -Nie...
Nie jest
zbyt dobrze
między mną a Joelem.
Co się dzieje?
Jest taki facet.
-Facet? -Nie. Posłuchaj.
Jest taki facet, rodzic ze szkoły.
Jesteśmy w komitecie rodzicielskim,
więc spędzamy razem dużo czasu
i zaprzyjaźniliśmy się.
Nie chciałam,
żeby cokolwiek się wydarzyło.
Ale pewnego dnia rozmawialiśmy
-i... -Dobrze.
Pocałował mnie.
Po prostu cię pocałował?
Tak.
To się zdarza.
Możesz mi nie wierzyć, ale też tak miałem.
Asystentka w Luncheonette, Rachel,
pocałowała mnie. A ja
od razu powiedziałem o tym Kristinie i poradziliśmy sobie.
Będzie dobrze.
Nie odwzajemniłeś pocałunku?
-Oczywiście, że nie. -Dobrze.
-Julia. -Ja nie...
Nie wiem. Może to coś innego.
-Czujesz coś do niego? -Nie wiem.
Nie.
Dobrze.
Ostatnio
było mi
bardzo ciężko z Joelem.
W ogóle nie możemy się porozumieć.
On na mnie
nie patrzy.
A Ed po prostu...
-Dostrzega mnie, wiesz? -Dobrze.
-Julia. -Tak?
Posłuchaj. Wszystkie przyjemne uczucia
związane z Edem
wynikają z popsutej relacji z Joelem.
Jasne? To nie jest tego warte.
Nie chodzi o niego, tylko o ciebie i Joela.
Musisz się skupić na swoim małżeństwie.
Chodzi o ciebie. O twoją rodzinę.
Nie warto, dobrze?
Musisz usunąć go ze swojego życia, zapomnieć o nim.
Napraw swoją relację z Joelem. Dobrze?
Może musicie z kimś porozmawiać.
Próbowaliście?
Rozmawiamy o tym. Próbujemy.
Wszystko będzie dobrze. Jasne?
Nie zrobiłaś nic złego.
Nic złego nie zrobiłaś, nic się nie stało.
Wszystko będzie dobrze.
Dziękuję ci.
Dasz sobie radę.
Już dobrze.
-Hej! -Osobista dostawa. Co za kosz!
Dzieło Amber. Niesamowite.
-Nie miałem z tym nic wspólnego. -Pierwszorzędny.
Nie wiem, co tam wsadziła, ciężki jest.
-Jabbar. Co słychać? -Wujek Adam!
Nic. Możemy wieczorem zjeść pizzę?
Jakie składniki i ile?
To będzie Bravermanowa nocna impreza roku.
-Tak! -Pójdziesz po swój śpiwór
i resztę sprzętu? Chciałem pogadać chwilę z tatą.
-Dobrze. -Dzięki.
Będziesz jak Clark Griswold na tej imprezie, co?
Tak.
-Kojarzysz Eda Brooksa? -Jakiego Eda?
Eda Brooksa. Rodzic z Sycamore.
Ed Brooks. Tak.
Jest w komitecie ochrony przyrody z Julią?
Dokładnie. Mówiła ci o nim?
-A co z nim? -Od niedawna jest w separacji.
Spędza dużo czasu z Julią,
rozmawiali ze sobą i pocałował ją.
-Ed Brooks? -Tak.
-Pulchny Ed Brooks pocałował Julię? -Naszą siostrę, tak.
-Ale to nie... -Joel wie?
To skomplikowane, bo...
Julia i Joel mają ostatnio problemy.
-Jakie problemy? -Nie wiem.
Ale odwiedziła mnie w domu,
zaczęła mi opowiadać i bardzo się zmartwiła.
Ed będzie na aukcji.
Chciałbym, żebyś uważał na naszą młodszą siostrę. Dobrze?
Dopilnuj, żeby do niczego nie doszło...
Przyjąłem.
Żeby facet trzymał się z dala, jasne?
-Przyjmuję. -Dobra.
Ubezpieczaj ją.
Będę czujny jak jastrząb.
Nie aż tak.
Po prostu pilnuj jej.
Subtelnie, ale bezpośrednio.
-Dokładnie. -Wysłać mu jasny sygnał?
-Tak. -Dobrze.
-Gotowy, Jabbar? -Tak.
O Boże! Słońce!
Pewnie tęsknisz za Kalifornią.
Żartujesz?
Cała moja szafa w Bostonie to parki i wysokie buty.
To najchłodniejsze miejsce na ziemi.
Powiedz mi, jak się poznaliście.
Chodziliśmy razem do liceum.
Tak.
Ale jak zaczęliście się kumplować?
Na angielskim.
-Chyba? -Tak. Chyba na angielskim.
Angielski? Boże! Jaka nuda.
Ja poznałam mojego chłopaka z liceum
na koncercie Dirty Projectors.
Był wielkim muzycznym nerdem jak Drew.
Raczej nie jestem muzycznym nerdem.
Żartuję. Uwielbiam twoją muzykę.
Jeden z powodów, dla którego go uwielbiamy, co?
Co porobimy wieczorem?
Syndrom Aspergera
Hej.
Czy ja nie potrafię odczytywać sygnałów?
-Co? -Sygnałów społecznych.
Tak jak Max.
Nie wiem, o czym mówisz.
Potrzebuje czegoś. Muszę... Nie spałem.
W ogóle nie spałem.
Siedziałem całą noc. Potrzebuję alkoholu.
-Cokolwiek z alkoholem. -Dobrze.
-Nic nie masz. -Mam.
-Ani jednego piwa. -Nie mam piwa,
ale zaczekaj. Coś ci naleję.
Co to za miejsce? Potrzebuję piwa.
Co się dzieje?
Max dostał szału.
Załamał się parę dni temu. Wiesz?
-Dobrze. -Nawet to.
Nawet to. Też miałem takie załamania.
Cały czas.
Kiedy?
Kiedyś dzieciak oszukał mnie na karty baseballowe
i dostałem szału.
Wpadłem przy nim w szał.
-Co to za książka? -Za nic.
Czytałem książkę dla Maxa.
Czytam ją dla niego.
I nagle nie czytam już o nim.
Tylko o sobie.
-Ta książka opisuje mnie. -Gdzie? Jak to?
Popatrz tutaj.
O tu. "Problemy w wyrażaniu uczuć".
-To ma każdy facet, którego znam. -Tutaj.
"Niewrażliwość na niewerbalne sygnały,
"dosłowne odbieranie komunikatów, niezdolność do domysłów,
"dyskomfort podczas kontaktu wzrokowego".
Wszystko. Odhaczone.
Widzę tutaj swoje życie.
Widzę moje życie. Widzę wszystko.
Dlaczego wszystko się zdarzyło.
Widzę moją żonę.
Zawsze myślałem, że była olbrzymią suką.
Ale...
Może chodziło o mnie?
Może dlatego nie mogła ze mną wytrzymać?
Przeze mnie.
Przez to, kim jestem.
Może dlatego tracę te wszystkie duże zlecenia?
Albo moja córka nie chce mnie odwiedzać.
Albo ty.
Wiesz?
Idziesz na jakąś randkę?
Tak jakby.
Widzisz? Nie zauważyłem tego.
Nie. Idę na coś.
-Nie szkodzi. -Osoba towarzysząca.
Nie musisz chronić moich uczuć.
Chodziłem na randki, jakbyś chciała wiedzieć.
Nic dziwnego, że lubię tego dzieciaka.
Jestem taki jak on.
Prawda?
Jestem taki jak Max.
No nie wiem.
Może trochę.
Jeśli jesteś, to świetnie sobie radzisz.
Jesteś... Bardzo utalentowany
i wychowałeś śliczne dziecko.
Poza tym, żaden dzieciak w tym wieku nie chce rozmawiać z rodzicami.
A ty i ja...
Nie winię cię.
-Cześć! -Cześć.
O Boże. Wyglądasz jak najcudowniejsza dozorczyni w Ameryce.
Carl, to mój znajomy, Hank.
Hank, to Carl.
Cześć, Hank.
Ładny smoking.
-Znowu pan. -Tak.
A pan tu mieszka?
Nie, po prostu tu jadam.
Ninersi.
Co?
Ninersi, pytał pan wczoraj
czy jestem fanem Raidersów, czy Ninersów.
Więc odpowiadam. Ninersów.
To teraz mogę do pana mówić?
Mam pańskie pozwolenie?
Owszem.
Dobrze, są do bani.
Jestem fanem Dallas.
Boże, jak można być fanem Cowboysów?
Dwa słowa, Roger Staubach.
Byłem w marynarce.
Boże. Mogłem się domyślić.
Wiedziałem, że za coś pana nie lubię.
-Pan z wojsk lądowych? -Tak.
West Point, rocznik '62.
Nic dziwnego.
Był pan w Wietnamie?
Piąty oddział specjalny w Subic.
Zielone Berety.
Tak.
A pan tam był?
Chorąży na Sanctuary.
Okręt szpitalny.
-Tak. -Tak.
Nazywaliśmy go Białym Wielorybem.
To byliśmy my.
"Może drzemiemy, ale nigdy nie zamkniemy".
Zeek Braverman.
Rockford.
Ale mówią na mnie Rocky.
Czym się zajmujesz, Rocky?
Jestem na emeryturze.
Ja też.
Piję piwo i uganiam się za laskami.
W przerwach na zmianę pieluchy.
Co ci podać, przystojniaku?
-Poproszę kanapkę z bekonem. -Tak.
Właśnie.
-Dziękuję. -Swój chłop.
Chłop z Alzheimerem.
Nie.
Nie zapomnij zjeść.
Niesamowite. To wszystko dla ciebie.
Twoja organizacja robi imponujące rzeczy.
Sprawdzałaś mnie w Google.
Nie sprawdzałam cię. Nie robię takich rzeczy.
Zrobiła to za mnie moja bratowa.
Idealnie. Dobry plan.
Znam tego faceta. Co słychać, stary?
Oto i on.
-Dobrze cię widzieć. -Elegancik.
-Cześć. -To moja znajoma, Sarah.
-Alec. -Kobieta, o której ci mówiłem.
Znajoma fotografka.
Racja. Carl mówił, że twoje prace są niesamowite.
-Dziękuję. -A ja powiedziałem mu,
-że nie będzie go na ciebie stać. -Nieprawda.
Trochę prawda.
Możecie chwilę pogadać o interesach?
Muszę się przywitać.
-Nie. -Przepraszam. Zaraz wracam.
-Dobrze cię widzieć. -Dobra.
Dobra.
-Cześć. -I zniknął.
-Jest... -Więc...
Carl mówił mi, że byłaś
oficjalną fotografką kampanii kandydata na burmistrza?
Tak. Mojej bratowej, Kristiny.
Ale...
To była moja bratowa.
Jej kampania.
Przepraszam, rozpraszają mnie
bardzo atrakcyjni przedsiębiorcy.
Jeszcze dwa lata? A potem koniec?
Mam nadzieję.
Oby nie było gorzej po gimnazjum.
Nie mogę się doczekać, aż dojdę do baru.
Zobaczmy najpierw pozostałe...
Kosze w tamtym miejscu.
Chcę tylko wziąć drinka.
Wiem. Miejmy to za sobą.
Zobaczymy, co tam jest.
-Wystawa Sarah? -Tak.
Tak nie może być.
Nikt nie złożył żadnej oferty.
Mam pomysł.
Jaki?
Kim jest Ed Brooks?
Bardzo hojnym mężczyzną.
Nazwijmy go ciekawą osobą.
Zestaw spa?
Nie możemy nawet
porozmawiać o twojej aukcji?
Ed, czuję...
Czuję od ciebie alkohol.
Porozmawiaj ze mną chwilę.
Wiesz, że Colleen zajęło tylko cztery tygodnie,
żeby nastawić całą szkołę przeciwko mnie?
Wszyscy mnie tu nienawidzą.
Dobrze, nie będę...
Obstawiła podróż do Napy
po zamknięciu licytacji.
-Dobrze. -Ta aukcja...
-Chyba dramatyzujesz. -...rządzi się prawami.
Bez przestrzegania praw powstaje chaos.
-...ze wszystkich. -Może wrócisz do domu?
Jesteś zdenerwowany na Colleen i...
Nie jestem. Ty mnie zdenerwowałaś.
Wcale nie.
Nie mów mi, co mnie zdenerwowało.
-Nie mogę. -Daj spokój.
-Przepraszam, Ed. -Julia.
Działasz bez namysłu.
Przepraszam cię na chwilę.
Nakrzyczysz na mnie, jak wrócę.
-Ed, ja nie... -Wszystko w porządku?
-Tak. -Tak... Co jest?
-Ed wraca do domu. -Świetna żona.
-Owszem. -Tak.
Wygląda, że nie chce z tobą rozmawiać.
Wszystko jest w porządku, po prostu...
Obstawiłeś jakąś aukcję?
Kupiłeś coś? Jest tu sporo dobrych rzeczy.
-Dobrze. -Daj spokój.
Dobrze się bawię. Nie dam sobie...
Nie. Jesteś pijany i zaczepiasz moją żonę.
Nie zaczepiam jej. Uspokój się.
-Nie dotykaj mnie. -Hej!
Joel!
Dobrze.
Stary, o co ci chodzi?
Trzymaj się z dala od mojej żony!
Dobrze.
W porządku. Wszystko gra!
Nic wielkiego.
Nie róbcie zamieszania. Wracajcie do przyjęcia.
Licytacje są otwarte. Chodź.
Wstawaj.
Czarna bila, boczna kieszeń.
Chciałbyś.
Dosyć proste, co?
To chyba koniec.
Szczęściarz.
Bardzo dziękuję. Postawię ci piwo, chodź.
-Tak. -Poprosimy jeszcze dwa.
Kiedy odeszła?
-Kto? -Twoja żona.
Moja w '99.
Nie odeszła. Moja żona żyje.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Przepraszam.
-Tak tylko założyłem. -Że co?
Że jesteś samotnym wdowcem jak ja.
Nie jestem samotnym wdowcem...
Moja żona jest na wycieczce we Włoszech na warsztatach z malarstwa.
Chodzą do muzeów
i dotykają posągów.
Zwiedzają, wydając moje pieniądze.
Nie mam pojęcia, co tam robią.
Brzmi, jakbyś był tym trochę poddenerwowany.
Jestem trochę poddenerwowany!
Minęły trzy tygodnie. Źle jadam.
I nie mam czystej bielizny.
Daj spokój! A niedawno powiedziała,
że chce tam zostać jeszcze tydzień.
Boże!
Typowy trep.
Nie widzi tego, co ma pod nosem.
Co to ma niby znaczyć?
Większość kobiet w naszym wieku są jak wrzód na dupie.
Chcą siedzieć i grać w karty
albo pokazywać ci zdjęcia wnuków.
Ględzą o swoim aparacie słuchowym
czy sztucznym biodrze.
Szału można dostać.
Camille w ogóle taka nie jest.
To się ciesz.
Mówię ci, gdyby moja żona żyła
i zaprosiła mnie na podróż do Włoch,
kupiłbym dwa bilety w pierwszej klasie i był pierwszy na lotnisku.
Ale mówię za siebie.
A teraz główna atrakcja wieczoru.
W 2003, dr Carl Fletcher
założył GlobalMed World Service,
chcąc dostarczać trwałej opieki zdrowotnej w krajach,
które nie zaspokajają nawet podstawowych potrzeb.
-Zaraz. -Ciężka praca i oddanie Carla...
Dostaniesz nagrodę?
To nic wielkiego.
To coś bardzo wielkiego. O Boże.
Nagrodę HealthCares Visionary Award otrzymuje
dr Carl Fletcher.
Zaraz wracam.
Dziękuję, Jane i Melissa.
Bardzo wam dziękuję.
To miłe.
Przemówienia wychodzą mi okropnie,
ale powiem dwie rzeczy.
Po pierwsze, w świecie nonprofit
nie ma czegoś takiego jak nagroda dla jednej osoby.
GlobalMed to wysiłek całej grupy,
więc chciałbym podziękować moim wielce utalentowanym kierownikom,
Noelowi, Thomasowi, Elaine. Wstańcie, proszę.
Dziękuję wam.
To dzięki tej trójce.
Dzięki nim GlobalMed działa.
Po drugie, chciałem podziękować...
Boże, Natalie była taka nawalona
-pod koniec wieczoru. -Tak, miała
słabszy dzień. Zdecydowanie.
Myślisz, że jest...
Zazdrosna czy coś takiego?
Zazdrosna o kogo?
Nie wiem, o mnie.
Wydaje się...
Wydaje się być bardzo zaborcza.
Przyjaźnimy się. Nie wiem.
-Naprawdę? -Tak.
-Podwójnie naprawdę, przysięgam. -Podwójnie?
-Dobrze! -Wszyscy cię polubili.
Tak?
Tak.
Smutno mi, że wyjeżdżasz.
Tęskniłam za tobą, Drew.
Tak.
Myślałam o tym dzisiaj.
Po prostu...
Obserwowałam cię z twoimi znajomymi.
Jesteś niesamowitym facetem
i zawsze świetnie się z tobą bawię.
Czuję się
naprawdę strasznie z tym, jak zostawiliśmy sprawy między nami.
Tak, to było złe.
Ja...
Rozumiem to.
Naprawdę.
Przepraszam cię, Drew.
Zawsze mnie wspierałeś
i zajęło mi absurdalnie
dużo czasu, żeby to zrozumieć,
ale zrozumiałam.
Chciałabym to wszystko cofnąć,
zrobić jeszcze raz, ale nie mogę.
Więc...
Wybaczysz mi?
Tak.
Wybaczam ci.
Podróżuję na północ, na północ, by cię odnaleźć
-Dziękuję ci. -Proszę.
Stukot kół pociągu
Wiatr w oczach
Nawet nie wiem, co znajdę
Kiedy do ciebie dotrę
Wezwę cię po imieniu, kochanie
Nie bądź zaskoczona
Minęło tyle czasu i mil odkąd cię zostawiłem
Nawet nie wiem, co znajdę...
Nie powinnam jechać samochodem.
Możesz tu przenocować.
Tyle setek mil, ale już niedługo
Co jest? Co się dzieje, do cholery?
Nie wiem. Upił się
i chciał ze mną porozmawiać,
ale ja nie chciałam z nim rozmawiać w takim stanie.
Przepraszam.
-Wszystko dobrze? -Masz romans z Edem?
-Nie. -Julia...
Jeśli jest coś...
Jeśli coś
się dzieje. Cokolwiek, musisz...
Musisz mi powiedzieć.
-Rozumiesz? Muszę wiedzieć. -Joel.
-Nic się nie dzieje. -Muszę wiedzieć.
Po prostu...
Nic się nie dzieje.
Dobrze?
Nie wiem.
Nie wiem, czy w to wierzę.
Co?
Jesteś trzeźwa?
-O czym ty... -Jesteś trzeźwa?
Możesz bezpiecznie prowadzić?
Tak.
Weź kluczyki i jedź.
Zamówię sobie taksówkę.
Joel, nie...
Nie za bardzo lubię tańczyć,
-ale lubię muzykę. -Jesteś niezłą tancerką.
-Nie! -Tak.
-Nie jestem dobrą tancerką. -Tak.
Dzięki. Fajnie było.
Cieszę się, że dobrze się bawiłaś.
Nieczęsto chłopak z randki dostaje taki kryształowy gadżet.
Ale nie byłem chłopakiem z randki.
Byłem osobą towarzyszącą.
-Racja. -Tak?
Tak.
Więc...
Nie zaproszę cię.
Nie wejdę. Ktoś wymógł na mnie obietnicę,
że dzisiejszy wieczór nie skończy się seksem.
A ja dotrzymuję słowa.
Carl Fletcher.
Doktor Carl Fletcher. Kto by to ukrywał?
Dziękuję ci.
Dziękuję.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Zobacz, co tracisz.
Nigdy już tak nie rób.
Zrób to jeszcze raz.
-Dobry. -Dobry.
Wracasz dzisiaj do domu?
Tak.
Miłej podróży.
Dzięki.
Wracaj do zdrowia.
Masz jeszcze czas?
Tak, samolot odlatuje za parę godzin.
Nie chcę iść.
Tak.
W sensie...
Nie chcę tam wracać.
Co z twoimi rodzicami?
Masz zajęcia i...
Moi rodzice wyjechali
jakąś godzinę temu,
a ludzie ciągle omijają zajęcia.
-To nic... -To prawda.
Chcesz, żebym została?
Tak.
Chcę.
Napisano tu
Wśród wyjących zjaw
W pobliżu
Kalendarzowego roku
Do: Camille Braveman Temat: Przedłużanie wyjazdu...
Cieszę się, że dobrze się bawisz. Ale powinnaś już wrócić do domu.
Jesteś załamany
Twoje smutne, krótkie życie
Millie, zostań jeszcze tydzień. Baw się dobrze. Do zobaczenia. Zeek.
Wiadomość została wysłana.
Jakbyś był pomiędzy...
-Poczekajcie... -Zobaczcie, kto przyszedł.
-Chodźcie tu. -Zaczekajcie.
-Cześć, Hank. -Hej. Jak się masz?
Przepraszam za najście... Dobrze, a ty?
Nie ma sprawy.
Chciałem to oddać.
-Łał. -Tak.
-No. -Co się stało?
-Wygląda... -Zaznaczyłem parę rzeczy.
-Parę notatek... -Nie ma sprawy.
Może być tam trochę jedzenia. Często z niej korzystałem.
-Pomogła? -Tak.
Jest ciekawa.
-Tak. -Dowiedziałem się paru rzeczy.
O paru sprawach. O, jeszcze jedno.
Jezu, jesteście jak króliki.
Nie! To nie nasze.
To nasza bratanica, Aida.
Jest gdzieś Max?
-Tak. -Jest na górze.
Mogę z nim porozmawiać? Jeśli to nie będzie dziwne?
Chciałem zobaczyć, jak się ma.
Nie, to dobry pomysł.
-Tak. -Tak.
Nie wiem, co się stanie. Ale spróbuj.
W porządku. Zobaczę, co powie. Dzięki.
Mad Max, jak się masz, kolego? Co słychać?
To dziwne.
Dlaczego stoisz w moich drzwiach?
Wpadłem do twoich rodziców,
powiedzieli, że tu jesteś.
Pomyślałem, że zobaczę, co u ciebie.
Mogę wejść?
Jeśli powiem, że nie, pójdziesz sobie?
Raczej nie.
Wejdź.
Fajnie wyglądają. Są twoje?
Ty je zrobiłeś?
Rysunków się nie robi tylko rysuje.
Fajne. Kiedyś też się tym zajmowałem.
Nie wyglądały tak dobrze.
Przyniosłem ci twoje zdjęcia.
Są dobre,
tak jak mówiłeś. Naprawdę dobre.
To mi się podoba. Ładna fontanna.
Wiesz? Złapałeś ładne refleksy.
To też jest fajne. To chyba jakiś gołąb.
-Nie wiem. -Nie. To turkawka.
-Pokaż. -A, turkawka.
Przepraszam, że nakrzyczałem na ciebie i rzucałem rzeczami w twoim sklepie.
Rozumiem różnicę pomiędzy obietnicą, a kłamstwem,
i że nie można tak po prostu
oskarżać kogoś o nieszczerość.
Szanuję twój czas i pracę.
Przyjmiesz moje przeprosiny?
Rodzice mówili, że jeśli przeproszę, to możemy się dalej przyjaźnić.
Tak.
Przeprosiny przyjęte.
Zagramy w szachy?
Nie jestem zbyt dobry, ale nauczę się, jeśli będę grał.
Zagram w szachy. Umiem trochę grać.
Lubię czarne pionki, ale będę elastyczny, jeśli masz ulubiony kolor.
Mogę być białymi.
Dobrze. To wszystko ułatwia.
-Mogę to przesunąć? -Tak.
Nie zdenerwujesz się, jak cię pokonam?
Ruszaj swoimi pionkami.
Bo lubię wygrywać.