SMS od Eda Brooksa.
poprzednich odcinkach...
Ostatnio dużo SMS-ujecie.
- Co ty tu robisz? - Dzwoniłam pięć razy.
- Pisałam... - Moja wina.
- Nie chodzi o ciebie. - Julia.
Porozmawiamy o tym w domu.
Znowu bierzesz te pigułki?
To stara recepta. Nie potrzebuję ich.
Jakbyś to ukrywał.
Niczego nie ukrywam.
- Wszystko OK? - Tak. Zabieraj ręce.
Hej, Ryan, nie!
Rozmawiałam właśnie z Bobem Little.
Pogratulowałam mu wygranej.
...mówimy o wygranej Boba Little z Kristiną Braverman.
Szli łeb w łeb.
To prawda, Michael.
Ale dobry.
Plus przegrywania. Więcej tortu dla nas.
- Kristina. - Co?
- No co? - Nie ukrywaj tego.
Nie ma tu ludzi z kampanii. Tylko ja.
Kochanie, nic mi nie jest.
Absolutnie nic.
Nie wiedziałam, jak to...
Ale może mnie jest.
Ja na przykład chciałbym rozwalić tort Boba Little młotem.
Właśnie w tej chwili.
Kampania dużo mnie kosztowała, kochanie.
Cieszę się, że odzyskuję życie, dzieciaki.
- Dobra. - Mogę znowu gotować. Jest OK.
Zapraszam!
Gratulacje, pani Braverman.
- Dokładnie, pani Braverman. - Wróciła.
Kolejny wywiad z Bobem Little.
Max. Może wyłączmy telewizję?
Nazwał mamę godną przeciwniczką na kanale 2, 4, 6 i 7.
- Kolego. - I taką jest.
Jeśli wyłączysz, dam ci widelec.
- To dobry pomysł? - Tak.
- Dużo cukru. - Bez talerza.
- Są limity. - Bez niczego.
- Częstuj się. - Spokojnie.
Spokojnie z twarzą matki, OK?
Kochanie, zobacz, jak wariacko to wygląda.
Załatwię cię, Bobie Little.
- Podobało się? - Tak?
Przestań! Już!
Stop!
Zamarzam!
Dzień dobry!
- Tu jesteś. Wreszcie! - Dzień dobry.
Dostałam pani wiadomości o ogrzewaniu.
Bardzo przepraszam. Będzie tu
- z samego rana. - Z rana?
- O nie. - A jak przetrwamy noc?
Z dodatkowym kocem?
- Lodówka. Potrzebujemy ogrzewania. - Tak.
Ale to Kalifornia, kochani.
Możemy się przytulić pod kocykiem.
- Zamarzam. - Paranoja.
Nie bierze nas na poważnie.
Biorę.
Sarah, musisz na coś zerknąć.
- Wiem o grzaniu. - Nie.
Proszę, teraz.
Bardzo przepraszam, kolejny problem.
Przepraszam. Wiem, ja też zamarzam.
- Hej! - Dziękujemy.
A tu co się dzieje? Znowu rury?
Nic. Problem jest tam.
Ciepło tu.
Dlaczego?
Tak się składa, że mieszkamy niedaleko sklepu.
A mimo to tylko geniusz wpadłby na kupienie tam kilku grzejników.
Nie wiem, czy geniusz...
I mam wino, które kupiłem w sklepie z winem
obok sklepu z grzejnikami.
Uratowałem cię od rozgniewanego tłumu.
To było genialne.
Może wypijemy lampkę?
Nie, dziękuję. Późno już. Ale dziekuję.
Albo rozmowa z panią Deitchman na korytarzu.
Może jedną.
Hej.
A jak dzieci zejdą na dół?
Nie chcę, żeby wiedziały o kłótni.
Powiem, że zasnąłem przed telewizorem.
Dobra.
Joel...
Kotku, my tak nie robimy.
To nie w naszym stylu.
Niegodzenie się.
Spanie na kanapie.
Słuchaj, bardzo przepraszam...
że wtargnęłam tam...
I że tak mówiłam do Peet.
Nie powinnam tego robić.
Ale...
Joel, nie chcę tak spędzić nocy.
Przeraża mnie to.
Kotku.
Spróbujmy to naprawić.
Dla dzieci.
Dla nas.
Dobrze.
Spróbujemy.
Dobrze.
Założę się, że pani Deitchman czeka na korytarzu.
Biedna Gladys...
Berkeley myli jej się z Nagqu.
Z czym?
Nagqu. W Tybecie.
Pracowałem tam i robi się strasznie zimno.
Ale przyzwyczajasz się.
- A Gladys... - Przyzwyczajasz?
Mówi to facet z dziesięcioma grzejnikami.
Przyzwyczajający się do milutkiego ciepełka.
Fajnie się kręcą.
Wiesz co, nie jesteś...
już moim najbardziej wkurzającym lokatorem.
Nie może być.
Nie. Zdetronizowała cię
- pani Deitchman. - To nie fair.
Ma zwierzęta w budynku bez kotów.
Powiedziałem.
- Nie wiem o tym. - Wydałem ją.
To jakieś jaja!
To już oficjalne.
- Co? - Masz ruderę.
- Nie! - Tak.
To nie moja wina.
To na pewno przez grzejniki.
To na pewno tylko to mieszkanie.
Nie wiem, jak to możliwe.
Nie odcięli budynku.
Odejmij 10 dolców czynszu.
To naprawię korki.
Sama to zrobię.
Świetnie.
- Tak. - Proszę bardzo.
- Dobra. - Wiesz, gdzie są?
Wiem, gdzie są w tym mieszkaniu.
Są...
- Cześć. - Cześć.
Boże, Zach.
Spoko, tamten miał gorzej.
Mnie nic nie jest.
I powiedz G.I. jakiemuś,
że kosztuje to tydzień nagrań.
- Boże, przepraszam. - Tydzień.
- Stracona kasa. - Przepraszam.
Nie można grać na perkusji jedną ręką.
Nawet nie wiem, co powiedzieć. Przepraszam.
- Amber. - Spoko.
Chcemy z tobą porozmawiać.
Spoko.
Przepraszam.
Drew, mogę ci zadać trudne pytanie?
Jakie?
Co jest między tobą i Natalie?
Jak to?
Mam pewne informacje.
Ale najpierw muszę to wiedzieć,
żeby odpowiednio je przekazać.
To znaczy...
Jest moją przyjaciółką.
A co? Jakie informacje?
Jak to twoja dziewczyna,
to niedobrze.
No ale...
nie jest. Więc o co chodzi?
Po prostu
wczoraj widziałem, jak miziała się z kolesiem w bractwie.
Stary, nie masz doła, co?
Nie.
Nie chciałem cię wkurzyć, tylko...
Uznałem, że powinienem być kumplem.
Tak. Dzięki...
że jesteś kumplem i takie tam.
Zawsze, hombre. Zawsze.
Nie spotykamy się ze sobą.
Jesteśmy takimi przyjaciółmi plus.
To nic złego, stary.
Ale jak będziesz ją pukał, załóż gumkę,
bo rozdaje plusy wszystkim przyjaciołom.
Dziękuję, Berto,
za tę informację.
Chciałam... powiedzieć jedno.
- Dobrze. - Całkowicie rozumiem,
jakie to poważne i konsekwencje,
i zbiorę rzeczy, jak mnie zwalniacie.
- Nie ma problemu. - Nie zwalniamy.
Ale tak, to poważna sprawa.
Mamy szczęście, że nas nie pozwą.
Bogu dzięki.
Dziękuję wam. Przepraszam.
Amber, czy wszystko dobrze?
To znaczy... tak, dobrze.
Bo wiesz... Czy kiedykolwiek używał wobec ciebie przemocy?
- Boże, nie. - Bo...
Nie, naprawdę.
W ogóle taki nie jest.
Przenigdy by tego nie zrobił.
- Tak myśleliśmy. - Nigdy.
Ale mówimy tylko, że...
- Nie. - ...jeśli...
musisz nam powiedzieć. Obiecaj.
- Tak. - Nam lub mamie.
- Dobrze? - Pewnie, ale...
Nigdy by tego nie zrobił.
Jest naprawdę dobrym facetem...
Amber, posłuchaj, lubimy go,
ale na razie
niech nie przychodzi do studia.
Rozumiem.
Dobrze, w porządku.
Mówiłaś mamie?
- Nie. - Ale powiesz.
- Tak. Obiecuję. - Dobrze.
- Hej. - Hej.
Jesteś najbardziej wydajną osobą,
jaką poznałam w życiu.
Nie chciałam, żebyś patrzyła na te śmieci.
Spokojnie.
Tak naprawdę czuję się nieźle.
- Pomimo... - Tak? Ja jestem wkurzona.
Naprawdę.
Było blisko. Ludzie usłyszeli program.
- I myślę... - Tak, tak.
Zwróciliśmy uwagę ludzi na edukację. To dobrze.
Ale nie wygraliśmy, więc...
I wiesz co? Pracowałam dla kilku kandydatów.
Zawsze chcesz, żeby wygrali.
Ale to mnie zapiekło.
Serio. I...
Byłabyś fantastyczną burmistrz.
- Na serio. - Tak.
Wiesz co? To prawda.
Byłabym cholernie dobrą burmistrz.
Najlepszą.
No z czym jeszcze mogę ci pomóc? Z czymkolwiek?
Z niczym. Prawie skończyłam.
Zostało już tylko się przytulić.
Tak.
Dziękuję.
Wielka przyjemność.
Chodź tutaj.
Przestań bić, OK?
- Mówiłem jej... - Bzdura.
- Hej! - Tata!
- Hej! Jak tam? - Cześć!
Co tu robisz tak wcześnie?
No wiesz...
Rzuciłeś pracę jak mama?
Nie, robaczku, nie rzuciłem.
Postanowiłem wrócić wcześniej, żebyśmy mogli
zrobić razem pizzę. Dobra.
Kto chce wybrać pierwsze dodatki?
- Ja! - Dobra.
Najpierw myjemy ręce.
Dzikusy.
To bardzo miłe.
Dziękuję.
Proszę.
Dobra. Co dajemy na tę?
Ser i ananasa, i trochę tej papryki.
Ananasa, pomidory i te...
To podzielimy ją na pół.
I będzie to pyszny placek.
Do dzieła.
- Cześć. - Cześć.
Miałeś być w pracy.
Nie poszedłem.
- Ryan... - Chorobowe.
To w sumie prawda. Jestem...
Cały dzień nie jadłem, szaleję.
Chcę wiedzieć, co robimy.
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Nie wiem! Nie...
Miałam bardzo napięty dzień,
próbowałam ogarnąć wszystko.
Przepraszam.
Cały dzień byłam w pracy,
wymarzonej pracy, o którą bardzo się starałam.
Broniłam cię i...
Tracimy pieniądze przez to, co zrobiłeś Zachowi.
Jest w takim stanie, że nie może grać.
Powiedz wujkom, że zapłacę. Co do centa.
Nieważne. Nie o to chodzi.
Pójdę tam przeprosić.
Nie! Nie możesz tam iść!
Nie chcą...
cię widzieć.
Nie chcą, żebyś tam przychodził, po tym jak...
A co z nami?
Nie wiem.
Nie wiem, co robić.
Kocham cię.
Ja ciebie też
i na tym polega problem.
Nie mogę przymykać oka na rzeczy,
które dzieją się w rzeczywistości,
bo tak bardzo cię kocham.
- Nie mogę. - Było idealnie.
- Idealnie? - Tak.
- Ryan. - Co?
Robisz coś takiego, że...
Odłączasz się ode mnie, a ja to ignoruję.
O czym ty mówisz?
O tych pigułkach. Skłamałeś...
Patrząc mi w oczy.
- Nieprawda. - O braniu ich.
Nie było tam nic do powiedzenia.
- Skłamałeś. - Jak to?
Co? Że lekarz dał ci receptę,
- ale ty nie... - Dał mi pigułki i ich nie wezmę.
- Więc nie bierzesz? - Nie...
Nawet mi nie powiesz.
Nie ufasz mi na tyle, żebym znała prawdę.
Prawda jest taka, że to pigułki, które dostałem na lęki.
Nie chciałem ich. Wziąłem jedną... dwie dzisiaj.
O to właśnie chodzi. Nie o to, czy bierzesz pigułki,
ale o to, że nie ufasz mi na tyle,
żeby być szczerym! Z partnerką!
Nic przed tobą nie ukrywam. Ciężko mi.
- Rozumiesz? - Mnie też.
- Próbuję... - Ciężko mi, samotnie,
bo nie mogę cię znaleźć.
Więc potrzebuję czasu na przemyślenie,
czy będzie to działało w świecie rzeczywistym. I tyle.
I tyle? To znaczy...
- Sarah! Cześć! - Hej.
Właśnie przyszłam z zewnątrz.
Serio? Bo wygląda, jakbyś...
wychodziła, zobaczyła mnie i się wróciła.
Nie...
To znaczy tak. Miałam...
Wychodziłam, zapomniałam czegoś,
więc wrócę
po to, czego zapomniałam.
Wracam. Ponownie wychodzę. Wiesz, w tę i z powrotem.
OK...
Cieszę się, że to wyjaśniliśmy.
Ja też.
- A więc wchodzę. - Wchodzisz.
Tak, muszę się napić kawy.
- Pa! - Może się napijemy i pogadamy?
Próbuję się uczyć.
Nudzę się.
Na pewno jest gdzieś impreza w bractwie albo jakaś,
na którą... mogłabyś iść, więc...
Że co?
- Co to miało znaczyć? - Nic.
Dobrze się bawiłaś w bractwie Zeta Gamma Pi?
Cokolwiek to jest.
- Byłeś tam? - Nie.
Nie byłem na imprezie bractwa.
Oglądałem Poszukiwaczy domów czy coś
z... dziewczynami z korytarza.
Spałeś z jakąś?
Nie. Oglądaliśmy Poszukiwaczy domów.
Mogłeś, jeśli chciałeś.
Serio by mi to nie przeszkadzało.
Dobra, nie wiem, co o tym myśleć.
Miałem wrażenie, że spotykamy się sami.
I w ogóle.
Słodki jesteś.
A, mówiąc szczerze, słodycz zaczyna się nudzić.
Ja się nie nudziłem, ale...
No przestań. Proponuję ci seks bez absolutnie żadnych zobowiązań.
Jak wczesna Gwiazdka.
Więc pomyśl o tym.
Daj znać, czy chcesz być słodki.
Dobra, gdzie są?
- Tutaj? - Tak.
OK. Robaczek zawinięty w kubraczek.
- Pa. - Kocham cię.
- Dobranoc. - Zbudujemy basen?
Nie.
Jak to?
Bo kalifornijski kodeks budowlany
zrobiłby papierkowy koszmar.
OK?
U Charlotte zbudują.
Będzie miała dwa domy.
Mama będzie mieszkać w jednym, a tata w drugim.
W domu taty będzie basen.
Pójdziemy popływać?
Kochanie, porozmawiajmy o tym jutro, dobrze?
- Kocham cię. - Pa, pa.
Nie miałam pojęcia, że Ed jest w separacji.
OK.
Musimy położyć Victora.
Dobrze.
Facet nie złoży pozwu.
No proszę. To dobrze.
Tak, chyba tak. To znaczy...
Nie zmienia to faktu, że Amber widziała, jak tracę panowanie.
Nie wytrzymałem, Zeek.
Za każdym razem jakby mnie prowokował,
podpuszczają mnie, rozumiesz?
A potem stoją sobie,
jakby wydali na świat cud, bo nagrali jakąś piosenkę,
jakby to była najważniejsza rzecz na świecie.
On nie ma pojęcia, co jest ważne.
Co naprawdę jest ważne.
Tak.
Pamiętam, że jak wróciłem...
śmieszne dla mnie bylo to,
jak ludzie panikują przez coś nieistotnego,
nieważnego. Ale...
To, co się stało, było jednak ważne dla Amber.
No tak i to jest w tym najgorsze.
Zawiodłem ją i...
Może Sarah ma rację.
Może na nią nie zasługuję.
Amber jest jej córeczką.
Nikt nigdy
- nie zasłuży na jej córeczkę. - Tak.
A ty? Co myślisz?
Myślę, że zdecydowaliście się na ślub.
Myślę, że to coś dobrego.
I myślę, że się starasz.
A to najważniejsze.
Tak bardzo się staram.
I właśnie o to chodzi, że niezależnie, jak bardzo się staram,
chce mi się powiedzieć: "Pieprzyć to”. Wiesz?
"Pieprzyć to życie”.
- A potem wracam i myślę o Amber... - Chwila, czekaj.
O czym ty mówisz?
- Czy mówisz o... - Nie.
Nie, mówię "pieprzyć to życie cywila”.
To... Staranie się, żeby wyszło.
Nienawidziłem Afganistanu. Wiesz?
Nienawidziłem.
Ale tam chociaż wszystko ma sens.
Rozumiesz? Wszystko.
Wszystko miało znaczenie, wiesz?
To ważne. A potem...
Mam wrażenie, że nie mogę zapomnieć o tamtym miejscu.
Nie mogę się od niego odłączyć.
Nie mogę się z niego otrząsnąć. Dalej czuję się tu nie na miejscu.
Jakbym...
Będziesz musiał zdecydować, który świat jest twój, synu.
To... trudne.
Ale miło, kochanie.
Wiesz?
Nasza trójka w parku.
Tyle czasu minęło.
Dużo czasu.
Co tam masz, Nora?
Proszę bardzo.
Co tam jest?
A co z pracą? Nie będziesz mieć problemów?
Najpierw czas z rodziną.
- To dobrze. - Tak.
Przepraszam.
Nie chcę przerywać...
Nie jest pani kandydatką na burmistrz?
Jestem Kristina Braverman.
Tak, byłam nią.
Witam. Niezła celebrytka w naszej piaskownicy.
No nie wiem, ale...
Idealnie się składa.
Nie wiem, czy pani wie, ale nasza zjeżdżalnia
jest popękana i zniszczona od wieków.
Posklejana taśmą. To duże zagrożenie.
Czy to nieetyczne, gdybym obiecała pani głos,
jeśli ją pani naprawi?
Wiem. Moja najstarsza córka uwielbia tę zjeżdżalnię.
- Więc... - Tak się składa...
że wybory były parę dni temu.
I przegrałam, więc...
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Krępujące.
- Nie ma sprawy. - OK.
Różnica była mała.
I niska frekwencja.
Niewielu zainteresowanych.
No tak.
To co zamierza pani robić po przegranej? Co dalej?
Zamierzamy budować zamki z piasku z córką.
Jasne. Rozumiem.
Jeśli może pani pomóc ze zjeżdżalnią,
byłoby świetnie.
Bo, wie pani, pani córka może się zranić...
- Co to miało być? - Nie wiem.
Co mam zrobić? Skleić taśmą?
Naprawisz ją.
Sam... niech sama naprawi.
Jeszcze ktoś się zrani.
Może twoja córka.
- Poważna sprawa. - Przestań!
Lubię ją,
ale ona jest całkowicie otwarta
na przygodny seks z innymi chłopakami, co jest dziwnie
mówić przy dziecku. Nie?
Przygodny seks? Nic nie zapamięta.
- Nie słyszą? - Chyba.
I dalej chce też seksu ze mną.
- Tak. - To dobrze.
I... Zła pora?
- Przez dziecko? - Nie...
Muszę się kiwać, bo się obudzi.
I nie porozmawiamy o tym problemie.
Choć nie brzmi to jak problem.
- Wiem... - Nie lubisz takiego seksu?
Wiem. Nie wiem, z czym mam problem.
Nie wiem, co ze mną nie tak.
Nic nie jest nie tak.
- Na pewno? - Tak.
Pogadamy przy piwie?
Mogę proponować ci piwo?
Tylko że jest 9:00.
- 9:00? - Tak.
Wstałem o 5:00, więc myślałem,
- że jest południe. - Tak?
Słuchaj, myślę, że chodzi o to, że jesteś facetem jednokobiecym.
Taki po prostu jesteś. Wiesz?
Tak. I po prostu to powiedzieć?
Nie. Nie mów jej tego.
Identyfikuję tylko, kim teraz jesteś.
Ale nie znaczy to, że nie możesz ewoluować w kogoś innego.
Jak ja.
Byłem kiedyś jak Natalie.
Szybko i bez zobowiązań, zupełnie luźno.
Wyzwolony czy jak tam.
Teraz mam kogoś, kogo kocham,
idealnego i jestem szczęśliwy.
A więc się zmieniłem, prawda?
Ona chyba też może.
Nie. Drew, w tej metaforze jesteś mną.
Ale na odwrót.
- Nie łapię. - Do góry nogami, odwrócony.
Nie wiem, o co chodzi.
Nie jesteś luzakiem, ale może się tego nauczysz.
- Słuchaj. Dobra. Powiem ci coś. - OK.
A jeśli przekażesz to matce, zaprzeczę.
- OK. - Twoje słowo przeciwko mojemu.
Więcej z nią przeszedłem.
Jesteś młody.
To twoja jedyna szansa.
Rozumiesz?
Śpij z różnymi dziewczynami, próbuj.
Usprawnij umiejętności.
Bo kiedy to się skończy, skończy się na zawsze.
Jasne?
Hamulce nie są stopniowe, tylko zatrzaskują się.
Kiedy ostatnio z kimś spałem?
- Nie wiem. - Policz w tył od niej.
- Tak? - Tak.
Lepiej ci?
- Tak, czuję się dobrze. - Dobrze.
A więc... baw się dobrze.
Ciesz się wolnością. Młodością.
Idę.
Nie możemy już ze sobą spać.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Nie możemy.
A proponowałem?
Nie, ale zaproponujesz i chcę to wyjaśnić, zanim to się stanie.
Nie możemy ze sobą spać. OK? Dziękuję.
OK. Sarah, zaczekaj.
Nie jestem pewien, co się tu dzieje,
ale to był uroczy wieczór.
Bardzo dobrze się bawiłem i nie jestem pewien,
dlaczego się odsuwasz.
- Ale... - Posłuchaj. Tak,
był to uroczy wieczór, OK?
- Ale ja mam 42 lata. - OK.
Nie mogę sobie tak spędzać uroczych wieczorów.
Muszę się skupić na sobie i na swojej karierze.
I, tak, pewnego dnia
może znajdę faceta w odpowiednim wieku,
który nie jest stuknięty, nie ma problemów z nałogami
ani z interakcjami towarzyskimi.
Trochę ty, ale nie chodzi o ciebie.
To dobrze, bo jestem w odpowiednim wieku.
Dobra, próbuję wyznaczyć granicę.
A więc... to ona.
Uszanuj ją. I... Dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
Wszystko OK? Już dłuto się nie odzywasz.
Długo. Nie dłuto. Wybacz me grube kciuki.
Proszę!
- Hej, Julia. - Hej.
Na jakiś czas się wyprowadzam.
Tak, słyszałam.
Według Colleen tak będzie łatwiej wszystko rozgryźć.
Chyba raczej rozgryza,
jak szybko znajdzie prawnika.
Znasz dobrego?
Wybacz. Kiepski żart.
Prawie nie spałem w tym tygodniu.
Ed...
Musisz przestać do mnie dzwonić, pisać maile i...
- Co? - Po prostu...
to nie na miejscu.
Nie fair wobec Joela.
I wobec mnie.
Wow.
Przyszłaś mi to powiedzieć osobiście.
Wow, to jest...
wisienka na tym zajebistym tygodniu.
I chciałam spytać cię o coś,
o co nie chciałam pytać przez telefon.
Więc nie mogę dzwonić, ale ty możesz przychodzić mnie o coś pytać?
Nie, w porządku. Powiedz...
Chętnie posłucham, o co chcesz spytać.
To wszystko? To nie...
moja wina, prawda?
Małżeństwo rozpada się,
bo utraciłem to, kim byłem, dawno temu.
I nie mogłem dojść do tego, jak się uszczęśliwić.
Ale udawanie szczęścia jest niemal gorsze niż...
bycie nieszczęśliwym.
- Przykro mi. - Nie, w porządku.
W sumie nie mam nic przeciwko...
byciu nieszczęśliwym przez jakiś czas.
Przynajmniej jeśli jest się szczerym,
można chwilę się poużalać.
I to właśnie zrobię.
Wrócę do mojego mieszkanka rozwiedzionego tatusia,
kupię sobie fotel dla starca,
na który by się nie zgodziła,
usiądę i będę się użalał
w słodko-gorzkiej melancholii obudzenia się kiedyś i zrozumienia,
że życie jest inne, niż planowałeś.
Ale nie o to pytałaś.
Nie, Julia, nie jesteś przyczyną
rozpadu mojego małżeństwa.
Bardzo mi przykro, że przez to przechodzisz.
Będzie dobrze.
Z tobą też.
Julia...
No dobra, przemyślałem całe to bzykanie na żądanie
czy jak to tam zwał.
- OK. - I jestem na tak.
Dobra, ale chcę zasad, OK?
- Zasad? - Tak.
Zasady raczej na pewno naruszają ducha
- spontaniczności. - Ja ich potrzebuję.
- OK. - Są dla mnie.
Bo nie chcę iść na jakąś imprezę w bractwie
i zobaczyć, jak się miziasz z gościem.
- Byłoby to bardzo dziwne... - No tak.
Rozumiem, ale od kiedy to ty chodzisz na imprezy do bractwa,
- jakiekolwiek? - No dobra, dziękuję.
- To niemiłe, ale dalej. - Nie.
To nie było niemiłe.
- To prawda. - Bractwa to twoja strefa.
Tam możesz robić, co chcesz.
- OK? - Moja strefa.
- Tak. - A twoja?
Moja...
Jest do określenia.
- Bardzo to dziwne. - Zgadzam się.
Ale chciałaś czegoś z wolnym duchem,
a ja potrzebuję zasad.
Może nie jest to dobry pomysł.
Może i nie.
Ale może powinniśmy po prostu spróbować.
Może powinniśmy być tylko przyjaciółmi.
Tylko.
- Bez plusów. - Ja nie...
Nie o to mi chodzi. Tego nie chcę.
I ty chyba też nie.
- Nie. - To znaczy, bardzo cię lubię.
I ty mnie też.
Tak, lubię cię.
Ale to nie... wystarczy?
Bardzo mi przykro. Myślałam, że tylko...
sypiamy ze sobą i się bawimy.
Nie chciałam cię zranić.
Nie miałam takiego zamiaru.
No dobrze, to ja pójdę.
Żebyś mógł być na mnie wściekły w samotności.
Ale nie bądź zły za długo.
Naprawdę by mi brakowało naszej przyjaźni.
Haj bierny.
Powiedz.
O ile pokonał cię ten mały oblech?
- Nie chcę o tym. - No weź.
Nie po to tu przyszłam.
Przyszłam się z tobą zobaczyć i...
- Dużą przewagą? - Nie chcę o tym mówić.
- Moim jednym głosem? - Dwoma... punktami.
- Dwoma punktami? - Tak.
Co to znaczy?
947 głosami.
- Cholera. - Wiem.
To jak jeden budynek.
Musi cię to męczyć.
Wykańczać.
- Przestań. - Przepraszam.
- Nie jest to miłe. - Umieram.
Więc wolno mi walić prosto z mostu.
No i się strasznie upaliłam.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
- No weź. - Nie. Dzięki.
- Nie chcę... - Wapniaczka?
- Nie. - Lekka wapniaczka.
Nieprawda. Kiedyś non stop paliłam.
Paliłaś, bo miałaś raka.
Nie, bo lubiłam.
Lubiłam to.
I oto twoje dwa punkty.
Musisz skusić jarających, kochana.
To Berkeley. 947 jaraczy, nietrudno znaleźć.
Co się dzieje?
- No weź. - Nic.
- Przestań. - Nic się nie dzieje.
Wiesz, że ja tylko gadam od rzeczy, co?
Mam tylko wrażenie, że... nie wiem.
Poszedł w negatywy.
Jeśli ja bym w nie poszła,
myślę, że to by pomogło.
Wiesz? Jakby...
Tak, męczy mnie to.
- Nie udało mi się. - No i co z tego?
Następnym razem.
- Następnym. - Jeśli tego chcesz, to ci się uda.
Tak jest po pokonaniu raka.
Masz następną szansę. Możesz zrobić, co chcesz.
Co tylko chcesz.
Tylko przykro mi, że tego nie zobaczę.
Ale z ciebie nachalna nachała.
To rozumiem.
A więc nikt nikogo nie pozwał i wszystko jest...
Wszystko jest dobrze. Ze wszystkimi.
Ale musiałam ci powiedzieć.
Przepraszam, że nie wcześniej.
Tylko...
bałam się i...
Powiedzieć mnie?
Nie wiedziałam, jak...
zacząć i wiedziałam...
że...
denerwujesz się Ryanem...
Ale musisz wiedzieć,
że on tak bardzo mnie kocha.
Ale oprócz tego,
jeżeli jest to w ogóle możliwe,
gdybyśmy mogły porozmawiać o tym,
jak dwie osoby,
z tobą, nie jako... no wiesz, moją mamą...
Naprawdę potrzebuję twojej rady w tej sprawie,
osoby, której ufam i którą szanuję,
- bo to... - Dobrze.
- Potrzebuję trochę pomocy. - Dobrze.
- Wiesz? - Jestem zwyczajną osobą,
nie twoją matką.
Dobrze.
I...
Kiedyś martwiłam się,
że trudno będzie ci się zakochać...
Naprawdę zakochać.
Bo, no wiesz, jest w nas taka twardość.
I powiem ci,
że jesteś taka
odważna i silna.
I wiem...
że co by nie było, dasz sobie z tym radę.
Bardzo ci dziękuję.
A jako mama?
Jako mama...
myślę, że...
to, że jesteś twarda, żeby sobie z tym poradzić,
nie oznacza, że tego dla ciebie chcę.
Hej.
Cześć.
Możemy porozmawiać?
Tak.
Dużo myślałam.
- Ja też. - Mogę pierwsza?
Dużo myślałam o tym, że...
przeszedłeś tak wiele.
Rzeczy, których nigdy sobie nie wyobrażę
ani nie zrozumiem,
niezależnie od tego, jak chcę.
Jesteśmy tak różni, wiesz?
- I przez to jest ciężko. - Amber...
- Nie, daj mi skończyć, proszę. - OK...
Ale też...
dzięki temu jest nam tak niesamowicie ze sobą.
Jesteśmy w stanie... rozwijać się i zmieniać,
sprawiać, że jesteśmy lepsi.
Wystarczająco się szanujemy, żeby spróbować,
i... tylko to się liczy.
Możemy przejść wszystkie takie przeciwności.
Jest mi strasznie przykro, że cierpisz,
że są rzeczy, których...
nie mogę o tobie zrozumieć, ale...
to nieważne, bo... cię kocham.
Kocham każdą część ciebie.
Wszystko w tobie kocham.
Chcę cię kochać do końca życia,
- wyjść za ciebie. - Amber...
- I chcę mieć z tobą dzieci. - Nie, Amber.
- I być twoją żoną. - Nie.
- I być z tobą wiecznie. - Nie, Amber.
Przykro mi. Nie mogę...
- Nie możesz czego? Ryan! - Nie mogę tak... żyć.
Jak to?
Pojechałem i ponownie się zaciągnąłem.
To już pewne.
Trochę już minęło, nie?
Od naszego ostatniego wyjścia?
Tak.
Myślę, że masz rację. Właśnie tego nam trzeba.
Żadnych filmów animowanych, rodzinnych kręgli, tylko...
- Cholera. - ...kolacja w Angelo's.
Pomóc ci?
Bardzo się cieszę, że to robimy.
Ja też.
Kristina, chodź tu.
Idę, kochanie. Gdzie jesteśmy?
- Co ty... Co tu robimy? - Jesteśmy.
- Gdzie? - Tak.
- Zaufaj mi. - Obiad?
- Zaufaj. - Ufam ci.
- Zaufaj. - Co masz w brązowym worku?
Zobaczysz.
- W porządku? - Po co chodzimy po...
- ulicy? - Stań tutaj.
- Dobrze. - OK?
- I spójrz tam. - Dziwi cię...
Bum!
Dziś powiemy Bobowi Little, co czujemy.
- OK? - O co ci chodzi?
Żartujesz sobie?
Nasz wspólny wieczór.
Chcę, żebyśmy wyprawili pożegnanie Bobowi.
Nie chcę pożegnania.
Chcę, żebyś powiedziała mu, co czujesz.
Ja chcę tylko iść na kolację.
- Wszystko OK. - Pójdziemy.
Wiem, jak bardzo chciałaś wygrać.
Kochany jesteś.
Super, że się trzymasz.
- Jest OK. - Patrzysz na pozytywy.
- OK. - Ale mamy okazję
zemścić się na nim za kampanię oszczerstw,
za znieważanie ciebie, naszej rodziny.
Kochanie, opiekunka zostaje dwie i pół godziny.
A teraz zgadnij.
- Nasza kolej. - Nie masz jajek...
Odgryziemy się.
- Nie. - Weź jajko. Rzuć w niego.
- To dziecinne. - Ja pierwszy?
Jestem ponad to. Nic ci nie jest?
Bob!
Wiesz co, Bob?
Od pierwszego spojrzenia mi się nie podobałeś.
Ty lisowaty...
Kochanie, to słodkie, ale...
Wow, niezły rzut!
- Miłe uczucie. - Naprawdę dobry.
- Naprawdę... Wow, OK. - Tak?
Na niego. Do dzieła, kochanie.
To twoja szansa na negatywność.
- A potem kolacja? - Tak. Do dzieła.
- Dobra. - Dobrze?
- Dobra, raz. - Pewnie.
Gotowy?
Dorwij go, kotku.
Tak!
- Niezłe uderzenie. Dobry strzał. - Nieźle!
Boże, całkiem miłe uczucie.
- Jeszcze jedno? - OK.
Tak.
Dajesz.
Tak!
- Ładnie. - Idealnie.
- W sam bok jego lisiej gęby. - Niesamowite.
Mów, co o nim myślisz.
Dobra. Wiesz co, Bob?
Jesteś dupkiem.
Jesteś dupkiem, jesteś wredny i negatywny.
- Ale rzut! - Na niego!
- Tak! - I wiesz co?
Nie będziesz dobry.
- Dokładnie. - Ja bym była.
Tak.
Jeszcze trochę żeliku na włosy!
Prosto w niego.
- Wyrzuć to z siebie. - Dupek! Lis!
Na niego!
O Boże.
Zwiewamy. Masz... Mam.
Mam jajka.
Weź to.
Szybko!
- Weź to! - Gonią mnie!
- A jak! - Aresztują mnie!
Hej!
Przyszło bzykanko.
Trochę wcześniej niż zwykle.
Cześć.