Czuję się świetnie. A leki mam pod kontrolą.
poprzednich odcinkach...
Wszystko pod kontrolą.
To prawda, że napadł pan na człowieka w supermarkecie?
Bob Little obrzuca nas błotem. Spadamy.
Może zmienić dwa punkty przewagi w pięć.
Spadliśmy o cztery punkty.
Zalecamy powrót do czwartej klasy
na resztę roku.
Przykro mi, Julia.
- Świetnie. - Nikt nie prosił, byś rzucała pracę.
Sama poszłaś porozmawiać z panią McKindall.
To niesprawiedliwe.
- Albo... - Będę w tej samej klasie co Sydney?
A co z moimi przyjaciółmi?
Dasz radę. Jesteś dzielnym chłopcem.
W porządku.
- Hej, Victor. - Co słychać?
- Jak leci, Victor? - Stary, słyszałem, że oblał.
Patrzcie. Cienias!
Dasz radę.
Wiesz co? Zrobimy sobie przerwę. Chodź.
Chodźmy do łazienki.
Hej, Julia. Co słychać?
- Co się stało? - No wiesz...
- W porządku? - Tak.
To dziś
Victor zmienia klasę.
- Przykro mi. - W porządku.
Spadł do czwartej klasy.
- Tak. - Nie chodziło mi o...
- Do... - Nieważne. Tak idzie do czwartej.
Przykro mi.
Wiem, że jest ciężko.
Ale to dla niego najlepsze.
Będzie tam, gdzie powinien być.
Tak.
W dalszej perspektywie.
- Tak. - Przykro mi.
Dzięki.
Pamiętasz Eda?
Ed, tak. Cześć.
Hej, Joel.
Musimy zaprowadzić go na zajęcia.
Jasne, przepraszam.
No dobra.
Siedzisz na moim miejscu.
Nieprawda.
Właśnie, że tak.
To moje krzesło i moje biurko.
I cała reszta jest moja.
Mój ojciec jest właścicielem tego wszystkiego.
Hank to twój ojciec?
Tak.
A to znaczy, że wszystko należy do mnie.
Nieważne. Siedzisz na moim miejscu, a ja mam sporo roboty.
Nieważne.
Ruszyłaś moje krzesło.
A ty co? Niewolnik?
Nie. Niewolnictwo jest nielegalne.
Więc kim jesteś?
Nie mam czasu na rozmowę.
Muszę zrobić dwie rolki filmu,
a autobus 57 się spóźnił.
Pewnie na College Avenue był korek.
Czasami ulice się korkują i ma to wpływ na rozkład jazdy.
Rozkłady nie są dokładne. Daleko im do tego.
Jestem już spóźniony 10 minut, a ty zmarnowałaś mi kolejne pięć.
Poznaliście się już? Ruby, to Max.
Naprawdę spoko koleś.
Poprzestawiała mi rzeczy na biurku.
Uczy się fotografii i jest całkiem niezły.
Idę na pączka, dobrze?
Co? Nie. Chwila.
Jeśli idziesz na pączki,
musisz najpierw zapytać, czy któryś z nas też nie chce.
- Chcesz pączka? - Jasne.
Świetnie. Pa.
Pa. Z galaretką.
Są ohydne.
- Poznałeś Ruby, co? - Ona...
Musi się chwilę przyzwyczaić, ale...
Ile ma lat?
Czternaście.
Świetnie.
Zaczynajmy, dobrze? Jesteśmy spóźnieni, a trzeba to dziś zrobić.
Wiem. Spóźniłem się 10 minut przez autobus.
Słyszałem, przez korek na...
Dziękuję bardzo. Wybory są jutro. Startuję w nich.
Jestem Kristina Braverman dla lepszego i śmielszego Berkeley.
Dziękuję bardzo. Dziękuję. Jutro Kristina Braverman.
Cześć. Jak leci?
Dam wam naklejki na zderzaki.
Będzie nowym burmistrzem. Powiedzcie rodzicom...
Urocze! Hej!
- Jedzonko! - Kto co zamawiał? Świetnie.
O rety!
Mamy 100% organiczną karkówkę.
Co z tego przyrządzisz?
Dziękuję. Niezła zabawa.
Dzwoń w dowolnej chwili.
- To... - Podam ci mój numer.
- Powodzenia! - Bardzo dziękuję.
Dlatego właśnie startuję w wyborach. Chcę dla was walczyć.
Wygrajmy te wybory. Głosujcie we wtorek.
Stawiam śniadanie!
Nie.
Gofry?
- Każdy rodzic... - A te dzieci są urocze.
- Kristina Braverman? - Widziałaś miny rodziców?
- Tak. - Byli...
- Cześć! - Cześć! Jak się masz?
Głosuję na ciebie, powodzenia.
Dziękuję bardzo.
Miło cię poznać.
- Jesteś w ciąży? - Tak, piąty miesiąc.
- Znasz płeć? - Dziewczynka.
- Kristina, pokażę ci coś. - Dziewczynka.
Miło było poznać. Wiem, że jesteś zajęta.
- Powodzenia. - Dziękuję. Trzymaj się.
- Urocza. - Patrz na to. Nowe wyniki sondaży.
Brakuje nam dwa i pół punktu.
Może nam się udać. Mogę wygrać.
- Mamy robotę. - Jasne.
- Głosujcie na Kristinę Braverman. - Cześć.
- Nie. - Głos na Braverman?
Znam Kristinę Braverman.
- Kristina Braverman? - To ktoś,
kto naprawdę będzie przedstawicielem was i waszej rodziny.
- Jest mądra. - Cześć! Kristina Braverman?
- To nie hipokrytka z Waszyngtonu. - Przypinkę? Tak?
- Kristina Braverman? - Proszę. Zagłosujcie jutro.
- Przyjdę. - Potrzebujemy was.
Przyprowadzę ze sobą mojego leniwego męża.
Dziękuję! Jego głosu też potrzebujemy!
- Jesteś czarodziejką. Tylko spójrz. - Co?
Nie mogę tego rozdać.
Pewnie nie udałoby mi się rozdać pięciodolarówek.
To jest świetne. Uwielbiam takie akcje.
Rządzisz.
Proszę. Głosuj na Kristinę.
Nie chcę cię podpuszczać, ale nie czujesz się tym urażona, prawda?
Nie! Czym?
Tym że Kristina i Heather nas tu wysłały.
No wiesz, jesteś jedyną czarnoskórą osobą, jaką znają
i wysłały cię do dzielnicy czarnych. Pomyślałem...
Nie. Dlaczego?
- Ja się czuję urożony za ciebie. - Niepotrzebnie.
Jestem honorowym czarnym, więc to mnie nieco uraża.
Ty, skarbie, jesteś bardzo biały.
- Dziękuję. - Na skali
bieli i czerni. Adam jest tu, Farrakhan tu.
- Dziękuję! Gdzie jesteś ty? - Ja jestem tu.
- Skoro tak to ujmujesz... - W trzech czwartych
- drogi... - Na tej skali...
- Tak. - ...w przeciwieństwie do brata.
- Dziękuję. - Nie jesteś tak biały jak on.
- Dopóki nie czujesz się urażona... - Nadal jesteś bardzo biały.
- Nie, skarbie. Nie jestem. - Dobra.
Naprawdę mnie to kręci.
Wybory i głosowanie wiele dla mnie znaczą.
Głosowanie na Obamę w 2008 roku
było najważniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłam.
Pomyśleć, jak daleko zaszliśmy
i że pomogłam wybrać pierwszego czarnego prezydenta.
Nie sądziłam, że mi się to przytrafi.
Wiem, że trudno ci się do tego odnieść, ale...
- Ależ mogę. - Naprawdę?
Jasne. Nie uważam tego za kwestię czerni i bieli.
To był naprawdę podniosły moment.
- Ja... - Zgadzam się.
Popłakałem się, gdy oddawałem głos.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie wiedziałam. - Płakałem.
Jak małe dziecko.
A pamiętasz, jak dostałeś naklejkę?
- Tak. Nadal ją gdzieś mam. - Naprawdę?
- Tak myślę. - Ja też!
Tak!
Jesteś najlepszy.
Kocham cię.
Obszar, który chcesz uwydatnić,
naświetlasz przez otwór nieco dłużej.
Przechodzisz nad nim. Chcemy podkreślić płot, więc go naświetlamy.
Spróbuj. Światło dajemy na płot.
Dobrze.
Mam zamiar poprosić Ruby, by została moją dziewczyną.
Co?
Myślałem, że jako ojciec, powinien pan wiedzieć.
Nie, Max.
- To nie jest dobry pomysł. - Dlaczego?
Bo to moja córka.
Wiem. Tak się poznaliśmy.
Dlaczego chcesz, żeby była twoją dziewczyną?
Miała na sobie koszulkę z Sharksami.
- Tak? - Jestem ich fanem.
To znaczy, że mamy wspólne zainteresowania.
Obydwoje mamy po 14 lat, ja jestem chłopcem, a ona dziewczyną,
a to znaczy, że spełnia wszystkie wymagania.
Daj spokój, Max.
Po pierwsze mieszka w Minnesocie.
Jest humorzasta. Widziałeś, jaka jest, prawda?
Jutro ją poproszę.
Co robisz?
A na co to wygląda?
Jakbyś przygotowywała profil seryjnego zabójcy.
Przyjęłaś pracę w FBI?
Może przez przypadek. Nie jestem pewna.
To okropne. Co to za system?
- To wina twojego wujka Adama. - Pogubiłam się.
Lubi wszystko starodawne. Papier, silniki parowe.
Naprawdę chciałabym...
Gdyby mógł, jeździłby do pracy konno.
Jest źle. Powinniśmy to zmienić...
Jesteś zajęta. Chciałem cię prosić, żebyś mi pomogła na dole
z czymś twórczym, artystycznym i muzycznym, ale...
- Co? - To cię pewnie nie zainteresuje.
- Chwila. O czym ty mówisz? - Sprawa wygląda na ważną.
Mam nadzieję, że go dorwiesz.
Crosby! Czekaj!
Chodzi o to,
że jutro przychodzą na nagranie chórki.
No i...
Potrzebne nam nagranie robocze i to twoje zadanie.
- Co? - Zaśpiewasz na wersji roboczej.
- Nie. - Tak.
Nie. Bo nie jestem gotowa.
- Takie okazje nie przychodzą często. - Do czego?
Do Taking You Home? Nie mam...
Proszę. Znasz tę piosenkę czy nie?
- Znasz. - Znam, ale nie jestem gotowa.
Muszę się rozśpiewać.
Naprawdę zamierzasz tego słuchać?
Zaczynamy.
Czy nie chciałabym znów przytulić cię?
Ale tak zawaliliśmy i zajęci jesteśmy
Trwaniem w tym
A twoje oczy
Szukały czegoś Czego nie widziały
Ale ja wiedziałam, że to się zbliża
Dzieliła nas od tego jedna katastrofa
Nadal chcę cię bardziej
Moglibyśmy leżeć tu cały dzień
Nadal chciałabym ciebie bardziej
Powinnam była zabrać cię do domu
Zabrać cię do domu
Zabrać...
- Cześć. - Cześć!
Przepraszam, trochę już późno.
- Tak. - Cześć, staruszku.
O rety.
To był fajny dzień. A co u ciebie?
- Dobrze. - Dobrze.
- Skarbie... - Zrobiłem...
Zrobiłem dla nas kolację, ale...
- W porządku. - Ale już jadłem.
Możesz sobie podgrzać.
W porządku. Właściwie to nie jestem głodna.
Boże, to był świetny dzień.
Nagrałam dziś główny wokal.
Fajnie.
Tak. Możesz uwierzyć?
- Brzmi fajnie. - Chodzi mi o to...
Naprawdę się denerwowałam,
bo musiałam przed nimi śpiewać.
Ale poszło naprawdę dobrze.
Jasne.
Nie wiem. Było dobrze.
To znaczy... Nie wiem.
A jak minął twój dzień?
Dobrze. Wróciłem wcześniej,
więc zamówiłem twoje ulubione...
Myślałem, że zjemy romantyczną kolację,
ale nie wiedziałem, że wrócisz tak późno.
Jesteś na mnie zły?
Nie, tylko przybity.
Przygotowałem wszystko.
Nie o to mi chodziło.
Mam wrażenie, że od czasu sprawy z pierścionkiem...
- Nie! - Trzymasz się na dystans.
Nie! Nie chodzi o pierwścionek, już to załatwiliśmy.
Wszystko gra. Tylko...
Mam wrażenie, że wziąłeś to bardzo do siebie.
- To nie tak... - Jakby mi się nie spodobał.
Nie warto o tym rozmawiać. Jestem szczęśliwy, jest dobrze.
Po prostu za tobą tęskniłem. To wszystko.
Dobrze.
- Nie jestem zły. - Jasne.
- Przysięgam. - Dobrze.
Przysięgam.
Naprawdę za tobą tęskniłem.
Ja za tobą też.
- Hej. - Co?
Chcę porozmawiać o jeszcze jednej rzeczy.
- Co? - Zaczekaj.
Znowu bierzesz te leki?
Co?
Robiłam pranie i...
Wrzucałam twoje rzeczy.
Zobaczyłam, że tam były i...
Nie. To stara recepta.
Sprzed dwóch tygodni.
Wiem. Ja nie...
Nie zatrzymali jej, ale ja...
To stara recepta, z wcześniej. Nie potrzebuję jej.
To tabletki na niepokój, które...
Skarbie, nie przeszkadza mi, jeśli je bierzesz.
- Nie biorę. - W porządku.
- Nie potrzebuję ich. - Chciałam tylko...
Poczułam się tak, jakbyś to przede mną ukrywał.
- Nie. - Nie musisz nic ukrywać.
Nie ukrywam nic.
Nie chciałem, żebyś się tym denerwowała.
Jasne.
Kocham cię.
Mam nadzieję, że zaśnie.
Tak? Jak było?
Beznamiętnie.
Dostałaś wiadomość od Eda Brooksa.
Często do siebie ostatnio pisujecie.
Komitet utrzymania równowagi przejął moje życie.
Chcesz herbaty?
Nie.
Nie trzeba.
Trzeba głosować?
Nie trzeba, ale powinno się.
To obowiązek społeczny.
Życie w demokracji, jak my, która jest najlepszą formą rządu,
daje ci możliwość wyrażenia swojego zdania.
Sprawmy, żeby twoja ciocia została burmistrzem tego miasta.
Jasne.
Cześć, Edie.
Dzień dobry.
- Jak frekwencja na wyborach? - Całkiem niezła.
Całkiem niezła. Na korzyść naszej kandydatki.
- To dobrze. - Wiem.
Naszą kandydatką jest Kristina Braverman.
To najlepsza kandydatka. Też ją wspierasz?
Nie wolno nam o tym rozmawiać.
- Nazwisko proszę. - Crosby Braverman.
Braverman.
Tak jak kandydatka, Kristina Braverman.
- Widzisz... - Nie widzę twojego nazwiska.
Jesteś pewien, że to twój lokal wyborczy?
Mieszkam w górze ulicy, więc...
Powinieneś dostać kartkę z miejscem lokalu wyborczego.
Jasne. Ale to musi być tutaj.
Jest najbliżej mojego domu.
Kiedy ostatnio głosowałeś?
To bez znaczenia.
Jeśli muszę wypełnić jakiś formularz, to zrobię to.
Formularz rejestracyjny wyborcy?
Nie można się zarejestrować w dniu wyborów.
Dlaczego nie?
Bo tak już jest.
Proszę posłuchać. Jestem obywatelem Ameryki i płacę podatki.
Mój ojciec to weteran z Wietnamu, a Bravermanowie przelewali...
Wstrzymuje pan kolejkę.
Kristina Braverman.
Jest jakiś sposób, żeby to załatwić? Muszę zagłosować.
Musi pan odejść. Nie jest pan tu zarejestrowany.
Nie powinniśmy wejść do środka i powciskać wszystkich guzików?
Proszę posłuchać.
Chciałem głosować prywatnie, ale ona zmusza nas do głosowania publicznie.
W porządku, zagłosujemy publicznie.
Ja, Crosby Braverman, wybieram Kristinę Braverman na burmistrza.
Ja też.
Zagłosowaliśmy publicznie. Jesteście świadkami.
Proszę to zapisać. Zobaczymy się, gdy Kristina wygra.
Chcesz być moją dziewczyną?
Co?
Chcesz być moją dziewczyną?
Nie ma szans.
Dlaczego?
Przepraszam, pracuję nad czymś.
Ruby, możesz tu przyjść na chwilę?
Co?
Bądź dla niego milsza, dobrze?
- Co? - To tylko Max. Odpuść mu trochę.
O czym ty mówisz?
Proszę tylko, żebyś była dla niego milsza.
- To wszystko. - Mam być jego dziewczyną?
Nie.
Tego nie powiedziałem.
On nic nie zrobi.
Chce mówić, że ma dziewczynę. To wszystko.
Taka męska sprawa.
I tak będziesz w Minnesocie, prawda?
Co ci szkodzi?
- No dalej. - Nie wierzę.
- No dobra. Ruby. - Tylko...
Dzwonię do mamy.
Nie dzwoń!
Pa.
Victor trzasnął drzwiami.
Wiem.
I używał brzydkich słów w samochodzie.
Wiem.
- Nie dostanie deseru, prawda? - Nie wiem.
- Takie są zasady! - Sydney!
Hej, stary. Posłuchaj.
- Victor, co robisz? - Zamknij się, Sydney.
- Victor! - Mamo, słyszałaś, co powiedział?
Victor, natychmiast się zatrzymaj. Sydney, do swojego pokoju.
To niesprawiedliwe!
Sydney, do siebie, żebym mogła porozmawiać z twoim bratem.
To bardzo niesprawiedliwe!
Victor, chodź tu, proszę. Możesz do mnie zejść?
- Nawet nie... - Dobrze.
Wiem, że jest ci ciężko, ale tak będzie dla ciebie najlepiej.
- Bo jestem przygłupem? - Naprawdę uważam... Nie!
Nie mów tak o sobie.
- Ani o nikim innym! - Dlaczego nie?
- To prawda. - Nie.
Ethan i jego kumple tak mówią, więc to musi być prawda.
Ethan tak powiedział? Porozmawiam z nauczycielami.
- Z jego matką... - To tylko pogorszy sprawę!
Wiem, że jest ci ciężko, ale...
To dla mojego dobra!
Wiem, Julia. Mówiaś to milion razy.
Możemy o tym porozmawiać?
Dlaczego mówiłaś, że jestem mądry,
skoro jestem głupi?
- Skarbie... - Kłamałaś.
Możesz przestać?
Tak.
Bo chcę ci wyznać,
że nie chciałem, żebyś to robiła.
Nie sądziłem, że jesteś gotowa, by udźwignąć ten stres po chorobie.
Ale...
Jesteś.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Bez względu na wynik.
Dzięki.
- Szaleństwo. - Wiem.
Naprawdę tego chcę.
Wiem.
BURMISTRZ BERKELEY KRISTINA BRAVERMAN
Kto tam?
Dzień dobry!
- O Boże! Jak wszedłeś? - Powiedziałaś, żeby wejść!
- Nie? - Nie. Zapytałam, kto tam.
Drzwi były otwarte. Potrzebuję kobiety.
Spokojnie. Na kilka dni przyjechała moja córka.
Jest tragicznie.
Leją się łzy, rzeczy latają.
Dlaczego? Co się stało?
Max poprosił ją, żeby została jego dziewczyną.
Będą razem szczęśliwi. Laska z niej.
- Żartujesz sobie? W takiej chwili? - Wiem.
Jestem pewna, że się stresujesz.
Każ im się zabezpieczać.
- Przyszedłem prosić o radę. - Nic się nie stanie.
Nie rozumiem, co w tym złego.
Co w tym złego? Ona nie jest na to gotowa, a Max...
Nawet nie wie, dlaczego chce mieć dziewczynę.
Odfajkowuje rzeczy z listy.
Ty nie jesteś na to gotowy.
Ona ma 14 lat i to się za moment zacznie.
Ona nie jest gotowa, jasne?
- Jasne. - Poza tym uważa go za dziwaka.
- Wiesz i... - No jasne, że tak.
A co jej powiedziałeś?
Ona chyba myśli,
że ją nakłaniam do prostytucji.
O Boże! Co jej powiedziałeś?
Powiedziałem jej,
żeby poudawała jego dziewczynę.
I tak będzie w Minnesocie. Nie będzie jej tu.
O Boże!
Co to szkodzi? On nic nie wie.
Najgorsza rada. Jasne, że jest zła.
- Chyba nie... - Kazałeś jej okłamać Maxa?
- Być miłą, nie kłamać. - To nie jest miłe.
To ją uczy, by kłamać, w celu uniknięcia trudnej sytuacji.
A on z kolei musi zrozumieć,
że nie ma się dziewczyny tylko dlatego,
że ci się podoba.
On też musi się jej podobać. To ulica dwukierunkowa.
Masz rację.
Dziewczyny to koszmar.
Podziękowałem.
Jasne.
Masz rację.
Powinnaś zamykać drzwi. Kręci się dziwny gość. Widziałem kojota.
Dzięki.
Hej, to ja. Znowu.
Wiem, że dzwoniłam już pięć razy, ale Victor ma naprawdę ciężki dzień
i wiem, że jesteś zajęty, ale... Ja też mam bardzo ciężki dzień.
I chciałam tylko z tobą pogadać.
Jeśli jakimś cudem odsłuchasz tę wiadomość, zadzwoń do mnie.
Dzięki.
Tak!
To gra dla dwóch osób.
Też mam króla.
- Hej. - Patrzcie, co mam.
- Dla ciebie. - Super. Dzięki.
Przyczepimy to tutaj.
Gdy skończysz 18 lat, też będziesz głosował.
To nasz największy zaszczyt jako obywateli.
Wiem. Tata mi powiedział.
Tak? To dobrze.
- No raczej. Boże błogosław Ameryce. - Właśnie.
- Dobry ruch. - Mamusiu, zaczekaj.
Głosowałaś publicznie czy prywatnie?
- Co? - Gramy.
Głosowałaś publicznie czy prywatnie?
- Zabieram tego. - Co to znaczy?
Tatuś głosował publicznie.
- Powiedział tej pani przy stoliku... - Oskubałem cię.
...na kogo głosuje.
To publiczne głosowanie.
A ludzie w kabinach głosują prywatnie.
Tak mówiłeś, prawda?
Chyba zaraz przegrasz, jeśli...
Mogłem powiedzieć coś takiego.
Coś mniej więcej...
Gdzie masz naklejkę?
Właśnie?
Powinnam była zabrać cię do domu
Tak, powinnam była zabrać cię do domu
Powinnam była zabrać cię do domu
Zabrać cię do domu
Zabrać
Powinnam była zabrać...
- Masz rację. - Tak?
- Jest dobrze. - Tak.
Jesteś pewien?
Chórki to zbędny wydatek.
- Zdecydowanie. - To brzmi świetnie. Prawda?
- Tak. - Ona brzmi świetnie.
Przepraszam. Co?
Brzmisz dobrze.
Chyba nie zatrzymacie tego na swoją płytę?
- Właśnie tak. - Tak.
- Poważnie? - Trafiony.
- Tak. - Poważnie?
Zwariowaliście! Dziękuję, Oliver.
Nie dziękuj mnie. Podziękuj He-Manowi.
On cię tu sprowadził
Jeśli coś jest dobre, to jest dobre.
Jeszcze dwie piosenki i mamy płytę.
Możemy iść się upić?
- Tak. - Tak zróbmy.
Chodźmy do baru.
- Ruszamy do baru. - Tak jest!
- Idziesz? - Do baru?
- Tak! No dalej, chodź. - Naprawdę?
- Idziemy. - Dobra.
- Dalej, Kirk! - Kevin!
- W porządku. - Przepraszam. Proszę pączka.
- Proszę. Mamy ich sporo. - Wolę bostońskie kremowe.
- On może ci przyłożyć - Skuszę się na jednego.
Może weźmiesz całe pudełko
- i je rozdasz? - Wiesz, jaki jest agresywny.
- Rozdam je za was. - Dziękuję.
Kristina! Spójrz, kto się zjawił.
Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
- Cześć, kochana. Co słychać? - Spójrz tylko.
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
Mogłaś głosować z domu.
Nie musiałaś przychodzić.
Miało mnie to wszystko ominąć? Nie ma mowy.
Jest spore ryzyko, że przegram, więc...
Ty już wygrałaś.
Jestem z ciebie bardzo dumna.
Dziękuję...
Zagłosujmy.
Dziękuję.
Czy to problem, że głosuję na Boba Little?
- To świetna zmiana. - Super.
A potem musimy tylko poprowadzić hydraulikę
na drugie piętro z kuchni.
- Dodamy toaletę... - Tak!
- ...i całą resztę tutaj. I gotowe. - Udało się! Nieźle!
Próbowałeś węgorza? Jest obłędny, nie?
Mówię ci, to z takiej małej dziury.
Najlepsze sushi w zatoce.
- Zabójcze. - Jeśli mamy to...
- Cześć. - Cześć.
Co tu robisz?
- Możemy porozmawiwać? - Jasne. Gdzie...
- Gdzie dzieci? - U moich rodziców.
Możemy porozmawiać?
Ale nic się nie stało?
Nikt nie krwawi, ale chcę porozmawiać.
Dzwoniłam pięć razy. Wysłałam ci wiadomość...
Wiecie co? To moja wina, bo bardzo naciskałam...
Nie chodzi o ciebie, Peet.
Julia.
- Dobrze. Pójdę już. - Możemy porozmawiać?
Nie, w porządku. Zostań, proszę.
Julia, pracuję.
Porozmawiamy, gdy wrócę do domu.
Ciekawe, kiedy to nastąpi.
Mówisz, że nigdy nie głosowałeś?
Gdy tak to ujmujesz, to brzmi bardzo krytycznie.
Możesz ująć to inaczej? Mniej krytycznie...
Chyba nie.
Co było ważniejsze
od głosowania na Baracka Obamę w 2008 roku?
W czasie wyborów utknąłem w Napa.
W Napa.
- Nie mogłem... - A co z tym płaczem?
Mówiłeś, że płakałeś jak dziecko.
Bardzo się wzruszałaś, gdy mówiłaś
- o przodkach i reszcie. - Wcale nie.
Trochę mnie poniosło.
Mówiłeś o piętnastej poprawce.
Nieprawda.
- I o prawach obywatelskich. - Przestań.
- Chciałem nadążać. - Przestań.
Nie zagłosowałeś na własną szwagierkę? Co z tobą?
- Próbowałem! Poszedłem... - Jak?
...i mnie nie wpuścili.
Założyłem, że skoro mamy demokrację,
mogę się zarejestrować w dniu wyborów.
I okazało się, że nie. To nie moja wina.
Jestem prawym obywatelem. Próbowałem.
Jeśli przegra jednym głosem, a to się zdarza, to będzie twoja wina.
Hej, Max.
Pogadajmy chwilę.
O czym? Pracuję.
Nie musisz teraz nic robić. Po prostu na moment przerwij.
To moja firma. Ja jestem szefem.
Chcę z tobą pogadać o Ruby.
Powiedziała już, że nie chce być moją dziewczyną. Więc po sprawie.
No tak.
Wiem. Chciałem tylko powiedzieć,
że mieć dziewczynę to coś więcej, niż tylko być w tym samym wieku
i lubić tę samą drużynę hokejową. To coś więcej.
Więc co to?
O co chodzi? Chodzi o uczucia.
O to co czujesz.
O nawiązanie więzi. O rozśmieszanie się nawzajem.
O rozmowy.
A jeśli to trudne? Te rozmowy.
Cóż...
Dla każdego to jest trudne, wierz mi. Nie tylko dla ciebie.
Pieprzyć ludzi, którym to przychodzi łatwo,
bo tak naprawdę nie jest.
Spójrz na mnie. Nie miałem dziewczyny aż do studiów.
I to też nie od razu.
Chodzi o to, że kiedyś ci się to przytrafi.
Faceci tacy jak my...
Potrzebują czasu, wiesz? Nie musisz się spieszyć.
Rozumiesz?
Tak.
Mogę wrócić do pracy?
Jasne.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
- Proszę. Podawajcie! - Chcę tylko powiedzieć,
że to toast za najlepszą kapelę na świecie.
Bądźmy częścią historii rock'n'rolla.
Mamy nowego honorowego członka! Za nią!
- Tak! - Jesteś świetna!
No dobra.
Poważnie, masz głos jak anioł.
- No dalej, zaśpiewaj! - Dziękuję.
Zaśpiewaj ze mną.
- Powinnam była zabrać cię do domu - Powinnam była zabrać cię do domu
Dlaczego śpiewasz doły, a ja górę?
- To... - Zawsze przemycisz...
- Nie! - ...trochę perwersji.
To było dobre.
- To było niezłe. - Słyszałaś?
- Podobało mi się! - O czym ty mówisz?
Nie polewajcie mu już. Mówię poważnie. Ma kłopoty.
- No cóż... Co ty... - Czekajcie.
Nie, marnujesz... To dobre...
Halo?
O Boże. Gdzie byłaś? Dzwonię i dzwonię.
Cześć. Przepraszam, skarbie. Straciłam poczucie czasu. Co jest?
- Hej. Amber. - Skończyliśmy nagrywać
i poszliśmy do baru,
żeby to uczcić z zespołem.
Ale już skończyliśmy i wracam.
- Co... - Zaraz będę w domu.
Nie ustaliliśmy godziny.
Nie wiedziałam, ale zaraz będę.
Miałaś skończyć wcześniej, więc czekałem.
Też skończyłem wcześniej. I czekam.
- Przepraszam. - Przepraszam.
- Przestań. - Mam coś dla ciebie.
Przepraszam, skarbie. Już jadę.
- Mogę jechać. - Nie.
Nie.
- Amber. - Jadę do domu.
- Amber, nie jedź. - Przestań.
- Wracam do domu. - Przyjadę po ciebie, dobrze?
Jadę po ciebie. Nie wychodź.
Skarbie, przepraszam.
Przepraszam pana.
- Mike, tak? - Nie, Doug.
Jestem Cros... Przepraszam.
Crosby. Właściciel Pizza Time?
- Nie. - Nie.
- Idzie pan głosować? - Próbuję.
Mogę zadać szybkie pytanko?
Potrzebuję pana pomocy.
- Zrobi pan coś dla mnie? - Jasne.
Dziękuję.
Na kogo pan głosuje?
Na Boba Little.
No proszę! Na Boba Little?
- Tak. - To zboczeniec.
Myślał pan o Kristinie Braverman?
Bez jaj.
- Co się panu w niej nie podoba? - Ona... Co?
Przytula każdą napotkaną osobę,
od połowy zbiera numery telefonów.
Jeśli jest samotna, niech idzie na randkę.
Nie! Nie może. Ma zaborczego męża.
To pewne obciążenie.
Proszę posłuchać.
Jest jakiś sposób, żeby wpłynąć na pana głos?
No dalej.
Co pan robi? Próbuje pan kupić mój głos?
Dwadzieście dolarów w gotówce za głos na Kristinę Braverman.
Co pan powie?
- Naprawdę chce pan to zrobić? - Tak.
Nie dostaje pan jednego głosu, tylko dwa.
Jeden na plus dla Braverman i jeden na minus dla Boba Little.
To daje dwa. Za dwa głosy należy się 40 dolców.
Dobra, 40 dolców.
Logiczne.
- Świetnie. - Dam panu 40 dolców.
Ale musi mi pan dać naklejkę.
- Załatwione. - Proszę pamiętać o naklejce.
Dadzą ci naklejkę. Wystarczy poprosić.
Jezu!
Najładniejsza dziewczyna w łazience!
Udało się.
Udało... Hej!
Chcesz zatańczyć?
No to dawaj. Nie boję się.
Nie boję się. Chwila. Co?
Wiem, co się dzieje.
Jak myślisz, jak skończy się
zabranie kuguarzycy do domu przez Rome'a?
Co? Co...
To wszystko...
To obrzydliwe.
- Wszystko w porządku? - Posprzeczałam się z Ryanem.
To moja wina. Miałam się z nim spotkać.
Naprawdę mi z tym źle, bo nawaliłam.
To pewnie nie twoja wina.
Nagrywasz płytę z zespołem.
Dobrze się bawisz.
- To nie twoja wina. - Myślałam, że to tylko jeden drink,
- a potem okazało się... - To nie twoja wina.
Jak skończycie się przytulać możemy iść.
- To nie tak. Chodźmy. - Jesteś gotowa?
W porządku?
Tak. Łapy precz, koleś.
- Hej. Spokojnie. - Czy ten koleś sprawia problemy?
Oliver, przestań.
- Chodźmy. Masz wszystko? - Tak, chodźmy.
- Spokojnie, koleś. - Puść go!
- Spokojnie! - Ryan, puść go!
Ryan, nie! Przestań! Ryan! Natychmiast przestań!
Zejdź z niego. Ryan, proszę! Natychmiast z niego złaź!
MIASTO BERKELEY POLICJA
Cześć, skarbie. Amber, kotku.
Przepraszam.
Kochanie!
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
W porządku.
Już dobrze. Jestem.
W szkole i w ogóle.
Tak, to...
- Zabawne. - Chyba tak.
Nauka na prawo i lewo.
Wiedziałem, że Drew będzie miał taką spoko, młodą i ładną mamę.
- No i proszę. - Czy Drew o tym wie?
Później ci zapłacę za...
O tak, proszę.
- No dobrze. - Wisisz mi za to.
- Dzięki. - Jak długo wy się... No wiecie?
- My... - Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
To takie na luzie.
Tak, na luzie.
- Jasne. - Na luzie.
Jasne. Niech tak będzie.
Policzono 80% głosów. Prowadzimy siedmioma tysiącami.
- To dobrze. - Świetnie.
Ale jeszcze nie ma wyników z okręgu Boba Little.
No cóż.
- A ty to kto? - To Natalie, moja...
Chodzicie ze sobą?
- Nie. Jesteśmy przyjaciółmi. - Właśnie.
Zaprosiłem na randkę moją pierwszą dziewczynę.
- Nieźle. - Fajnie.
Odmówiła.
- Jej strata. - I tak mieszka w Minnesocie.
Właśnie.
A podobno związki na odległość to koszmar.
- Prawda. - Właśnie, to...
Do później.
- Nie widzę problemu. - Kupiłeś głos.
No raczej.
- Nie. - Jeśli wygra jednym głosem,
to będzie najlepiej wydane 40 dolców.
Tak nie można.
Tak trzeba było.
Nie możesz być pewny, że głosował na Kristinę.
- Nie można kupować głosów. - Kiedy się stałaś taka cyniczna?
Widziałem jego oczy. To człowiek godny zaufania.
- Naprawdę? - O bogowie.
Sprzedał swój głos, ale można mu ufać.
- Poza tym... - Musimy pogadać.
Powierzyłbym mu Aidę.
- Hej, Joel. - Cześć.
- Jak leci? - Zaraz wrócę.
Która to kanapka?
Trzy oznacza pięć, prawda?
- Próbowałam radzić sobie z Victorem. - Jasne.
KRISTINA BRAVERMAN NA BURMISTRZA PRZYWÓDZTWO I POCZUCIE WSPÓLNOTY
...ale jest bardzo zły.
- Tak, to... - Jest bardzo zły.
Sama do tego doprowadziłaś.
- A ciebie tam nie ma. - Nie ma mnie dla Victora?
- Takie mam poczucie. - Jestem.
Jestem też dla Sydney. Czego jeszcze chcesz?
- A co ze mną? - Ile... Co z tobą?
Potrzbowałam cię. Miałam wrażenie, że tonę...
Co z tobą?
- I nie mogłam się ciebie przytrzymać. - Boże.
A ty jesz sobie sushi, jakby nigdy nic.
Jak mogłaś mi to zrobić?
- Nie wiem, co... - Jak mogłaś mi to zrobić?
Nie miałam w tobie oparcia.
Nigdy nie wszedłbym do twojego biura
przy Leonie Dengraffie i tak do niego mówił.
Nigdy nie zrobiłbym tego ani jemu, ani tobie.
- Joel, nie chodzi o pracę. - Nigdy bym was tak nie potraktował.
Nigdy bym was tak nie potraktował.
Mogłem przez to stracić pracę.
- Joel, chodzi o Victora. - Dziewięć lat. Tyle ci poświęciłem.
- Wspierałem cię dziewięć lat... - Chodzi o to, co mówię.
...a ty nie możesz dać mi trzech miesięcy?
Nie chodzi o pracę.
- Nie? - Chodzi o...
- Chodzi o kryzys rodzinny... - To było...
...który właśnie ma miejsce.
Gdy ty pracowałaś, chodziło o pracę.
I byłem wtedy przy tobie. Wpierałem cię.
- Nie dotknęło nas nic takiego. - Pracowałem nad każdym zeznaniem.
Dopingowałem cię na każdym procesie, przy którym pracowałaś.
Cieszę się z tobą z tego projektu.
Świetnie to okazujesz.
Ale mamy teraz kryzys w rodzinie.
- Jasne. No cóż... - A ja nie czuję twojego wsparcia.
Pójdę go teraz rozwiązać.
Przeproś Kristinę.
Nie mogę być tu z tobą i tam z dziećmi.
Boże.
Jakie są ostatnie wyniki?
- Co mówią sondaże... - Trzymamy się.
Jesteśmy nieco w tyle, ale blisko.
Jasne.
Czekam na dane z czwartego okręgu.
Okręg czwarty to strony Boba Little. Powinniśmy byli więcej tam być.
Ale twoje wyniki poszły tam w górę.
Kiedy przyjdą dane z okręgu czwartego?
Nie są takie dobre.
W każdej chwili. Masz swoje przemowy?
Tak. Mam tę po wygranej i tę po przegranej.
Heather, jakie masz przeczucia?
Że jesteśmy blisko.
To niewiele pomaga.
Kristina, walnij kielicha.
To ukoi twoje nerwy.
Tak czy inaczej przyda się.
I posłuchaj.
Tak czy inaczej, byłaś świetna.
Naprawdę.
Przegramy.
Widziałeś jej minę? Idziemy na dno. To ważna chwila.
Myślę, że ma małą niestrawność.
Nie doszukuj się w tym zbyt wiele.
- Denerwuję się. - Wiem.
- Zrobię ci drinka. - Dzięki.
Dobrze?
BRAVERMAN BURMISTRZ BERKELEY
Dziękuję!
Bardzo wam wszystkim dziękuję!
Właśnie rozmawiałam przez telefon z Bobem Little
i pogratulowałam mu wygranej.
No szkoda. Było blisko,
ale ścigał się dzielnie i sądzę,
że Bob będzie wspaniałym burmistrzem.
Korzystając z okazji
chcę podziękować wszystkim, którzy mnie wspierali
w tej kampanii.
Mówię to z głębi serca.
Może niektórzy z was nie wiedzą,
ale rok temu sądziłam, że dziś już może mnie tu nie być.
Nie przesadzam.
Naprawdę nie wiedziałam, co się okaże.
Jestem wdzięczna za to, że rzeczywiście nadal tu jestem.
Z waszą pomocą mogę spełnić swoje marzenie,
choć nie sądziłam, że to możliwe.
Dziękuję wam wszystkim i naprawdę zostańmy w kontakcie.
Większość z was ma mój numer, to dobrze.
Życzę wam cudownej nocy. Kocham was wszystkich. Dziękuję.
Dobra robota.
Jestem z ciebie dumna. Skopałaś kilka tyłków.
Ktoś do ciebie.
- Jestem Caroline Lee z debaty. - Co słychać?
W porządku. Miło cię zobaczyć.
I wzajemnie.
To moja córka, Emma.
Chce ci coś powiedzieć.
Tak.
Śmiało.
Mówi, że dzięki tobie zmieniła szkołę na lepszą
i na lepszą klasę,
z ludźmi, którzy pomagają jej w nauce.
Dziękuje, że odmieniłaś jej życie.
I moje.
Właśnie odmieniłyście moje.
To dla mnie najważniejsze.
Dziękuję, Emmo.
- Mogę cię przytulić? - Oczywiście.