Możesz otworzyć.
-Co? -Nie stać nas na to.
W poprzednich odcinkach...
Żartujesz? Oczywiście, że stać.
Możemy się przyjaźnić.
Moi najlepsi przyjaciele to 40-latki umawiający się z 20-latkami.
-Naprawdę? -Nie, Carl.
Jeśli o czymś muszę wiedzieć,
powiedz to teraz.
O niczym nie musisz wiedzieć.
Współczuję panu.
-Czego? -Tego dzieciaka.
To kretyn.
Co tu się dzieje?
Jesteśmy pełnoletni.
-Pijemy drinka. -Ma 19 lat. A ty 28.
Strasznie się rozczarowałam.
Rozważmy jego powrót do czwartej klasy.
Nie ma mowy.
Jak ci się to nie podoba, porozmawiaj z Edem.
Kurs sztuki wyjeżdża na miesiąc do Włoch.
W tym ja.
Sama.
Dzień dobry, Berkeley!
Tak jest.
Dołek!
Dobrze wyglądasz, Zeek!
Cześć, Sally!
Boże!
Chyba podjąłeś decyzję.
Balet zamiast koszykówki?
Tak, balet z mamą.
Niezłe wykręcenie!
Nie jest świetny, kochanie?
-Tak... -Nie jest świetny?
A potem... podciągniemy mu spodnie czy...
Na spotkaniu będzie też dyrektor Evans.
To poważna sprawa.
Pójdziemy tam i dowiemy się, o co chodzi.
Wiemy, o co. To koniec.
Powiedzą nam,
że go nie przepuszczą, bo sobie nie radzi.
-Ma problemy. -Nie wiemy.
Nie wiemy tego.
Dobra. Po prostu nienawidzę czekania.
Wiem.
Nie wiem, co mam robić.
-Wiesz... -Kochanie.
Tyle z nim pracowałam...
Nie zakładajmy najgorszego, dobrze?
Dobrze?
Wiemy, że go nie przepuszczą.
Victor wraca do czwartej klasy?
-Nie. -Tego nie powiedziałam.
Nie o tym rozmawialiśmy.
Dokładnie do powiedziałaś.
Nie chcę go ze mną w klasie.
Mama mówiła o czymś innym.
Nic nie powiedziałam.
Ubierz kurtkę.
To była rozmowa prywatna.
Mam już swoje rzeczy. Spakowałam się.
Zjecie? Coś? Ktoś?
-Jedzonko! -Jest wybór.
Burger, ciastko, makaron.
Zawsze nas karmisz. A to co?
Co zjecie?
Są też lody, mamusiu!
-Przestań. -A to co?
-Prawdziwy? -Tak.
Jak u księżniczki.
Nie jest takiej jakości jak...
Ta barwa i czystość.
-Szlif. -Dziwaki.
-Przestaniecie? -Olbrzymi.
Nie pokazuj go Jasmine.
Jego blask mnie oślepia.
Już dobrze. Możemy... Co chcecie zamówić?
Co robić?
Kanapka z jajkiem i sałatą.
Właśnie pani szukałem.
Przepraszam. Tak. Suszarka dalej nie działa.
Ktoś przyjdzie to naprawić.
Nie o to chodziło.
W sobotę urządzą mała imprezę i...
Mam nie wzywać glin.
Chciałem cię zaprosić.
Dla ciebie. Proszę.
Zapraszasz mnie?
Używamy już tej samej gąbki, więc...
Nie wiem, co będę robić w weekend, ale dziękuję.
Proszę bardzo. Spodoba ci się.
Będzie kilku przyjaciół i muzyka.
Drinki. Fajna zabawa.
Będzie ktoś powyżej 26?
Mam nadzieję, że nie.
Do zobaczenia.
Żartowałem. Powinnaś przyjść. Będzie fajnie.
Zadzwonię przed kolacją...
-Dobra, słuchajcie. -Dzięki.
Chcę z wami przez chwilę pogadać.
Dostaliśmy nowe wyniki...
Chciałam tylko powiedzieć,
jak bardzo jestem wdzięczna za waszą ciężką pracę,
którą wszyscy włożyliście w kampanię.
Za całą pasję. Nie zaszlibyśmy tak daleko
bez waszej pomocy i...
-Prawda? -Prawda.
-Jesteście świetni. -Wspaniała
etyka pracy.
Jakie mamy wyniki?
Brakują nam dwa punkty do Boba Little!
Żartujesz?
Naprawdę?
Wiesz, co to znaczy? Że wygrasz.
-Mam szansę. -Uda nam się.
-Dwa punkty? Tak! -Dwa.
Wyprzedzimy go. Byłaś przegrana. A wystarczą dwa punkty!
Wychodzę na prostą!
Jeszcze dwa tygodnie!
-Dwa punkty. -Wiesz, co to znaczy?
Musicie się jeszcze bardziej przyłożyć!
Do roboty!
To Trib.
Pewnie zapytają o wyniki.
-Tak, słucham? Proszę mówić. -Przyniesiesz mi wody?
Moment, co?
Skąd to wiecie, od Boba Little?
-Co? -Gdzie Adam?
Pan Adam Braverman?
Tak, to ja.
To prawda, że napadł pan na mężczyznę w sklepie?
Co?
W jaki sposób te oskarżenia
wpłyną na kampanię pana żony?
Nie wiem. Moglibyście...
Leczono pana w związku z agresją?
Nie!
-Zejdziecie z trawnika? -Chcemy usłyszeć
-pana wersję. -To własność prywatna.
Złaźcie z trawnika!
Już!
ZŁAŹCIE Z TRAWNIKA
...że napadł pan na mężczyznę?
Co?
W jaki sposób te oskarżenia
wpłyną na kampanię pana żony?
Zejdźcie z trawnika! Nie wiem.
Złaźcie!
Wiesz, kochanie, nie jest tak źle.
Nie miałem czasu pomyśleć.
-Jasne. -Nic nie powiedziałeś.
Następnym razem mów bez "komentarza”.
-I odchodź. -Następnym?
Oby takiego nie było.
Nie wiem, skąd się wziął ten.
To sprzed trzech lat.
-To ich praca. -Facet nazwał
-mojego syna kretynem. -Racja.
Walnąłem go. Nie się nie stało.
Słusznie zrobiłeś.
-Świetnie. -Miałeś rację!
Dobrze, że cię zweryfikowałam.
Że spędziłam z tobą dwie godziny,
i opowiedziałeś mi
o przyjęciu mam i córek,
-na którym byłeś nagi. -Co?
Dobrze, że o tym nie wspomniałeś.
-Kiedy? -W liceum.
-Słyszałaś o tym. -Naprawdę?
-Słuchacie mnie? -Przepraszam.
Przepraszam.
Bob coś znalazł. Przycisnął nas.
Może zamienić przewagę w pięciopunktową.
-Masz rację. -I będziemy ugotowani.
Masz rację.
Nie wiem, jak się o tym dowiedział.
-Ja też nie. -Ja mu powiedziałam.
-Co? -Powiedziałaś?
Kilka lat temu, jak dla niego pracowałam.
Uznał to za coś ekstra,
a ciebie za prawdziwego faceta.
Fajnego i wspaniałego.
Przepraszam.
Nie wierzę, że łajdak to zapamiętał,
i użył przeciw tobie.
-Niewiarygodne. -Wiem.
Wiecie co? Zwołajmy konferencję.
Nie.
Nie powinniśmy tego nakręcać.
Musimy zagrać nieczysto. Właśnie tak.
Znaleźć jakąś historię z życia pana Doskonałego,
-i ją upublicznić. -Nie jest doskonały.
Wiem, że nie. Znudził mnie już ten jego obraz.
Musi się coś na niego znaleźć.
Jakieś propozycje? Cokolwiek.
-Nie wiem. -Może jak
prowadziłaś jego kampanię? Coś musiało być.
Odkryję to.
-Kocham cię. -Jak ci minął dzień?
-Padam z nóg. -Tak?
Zaczęliśmy nagrywać nowy kawałek.
A ja sama nie wiem. Czuję się wypalona.
Ktoś coś zauważył?
Tak, oczywiście.
-Co mówili? -Mieli nie zauważyć?
Zdziwili się?
Nie mogli uwierzyć.
Ucieszyli się?
Bardzo. Uznali to za coś niesamowitego.
Tak, Crosby powiedział...
żebym nie pokazywała Jasmine,
bo będzie musiał jej kupić podobny.
Ten jest jedyny w swoim rodzaju...
-Naprawdę? -Tak.
Sama popatrz.
Jedyny taki na świecie.
Jeszcze to do mnie nie dotarło.
Idealnie do ciebie pasuje, szaleństwo.
-Podoba ci się? -Jest niewiarygodny.
Przygotuję kolację.
Dzięki, kochanie.
-Tato? -Tak!
Tu jestem. Wchodź.
Co ty...
Zawsze chciałem to zrobić.
-Naprawdę? -Eksperymentuję
z różnym jedzeniem.
-Bardzo dobre. -A co to?
Płatki ze śmietaną i bananem.
-Tato... -Co?
Taką masz teraz dietę?
Tak jakby.
Dlaczego ciągle tu wpadacie
sprawdzać co u mnie?
Niepotrzebnie. Poradzę sobie.
Cóż, tato. Od dawna nie byłeś sam.
A ja byłam następna w kolejce.
Ty od dawna jesteś sama.
Dzieci też cię sprawdzają? Ludzie do ciebie wpadają?
Nie, tato. Nie przynoszą też niespodzianek.
Więc już sobie pójdę
-i ją ze sobą zabiorę. -Nie, nie. Zaczekaj.
Wróć tu.
Co jest w tej torbie?
Chcesz się dowiedzieć?
W torbie jest sałatka ziemniaczana.
Dostaniesz ją tylko w San Francisco.
Pojechałam tam po to...
-Uwielbiam ją. -...żeby ci ją dać.
Nie wspominając...
-Pokazuj. -...gorących żeberek.
Niech zobaczę.
A ponieważ cię kocham,
-przywiozłam dodatkowy sos. -Sos.
Zjemy?
-Tylko spróbuję. -Spokojnie.
Jak poszło na lekcji baletu?
-Dobrze. -Tak?
Nawet bardzo.
-Bardzo? -Tak.
Co ci się w nich nabardziej podoba?
Lubię, jak zostawiamy małą u babci.
Tak, kiepski z niej tancerz.
-Woli raczej się ślinić. -Tak.
Co jeszcze ci się podoba?
Po lekcji idziemy z mamą na burgery i ciastka.
Mogę zamawiać, co tylko chce,
bo balet to świetne ćwiczenie.
Sam bym trenował za burgera i ciastko.
-Musisz się zbliżyć. -OK.
-Już. -Wiesz,
jeśli trenujesz balet,
żeby spędzać czas z mamą i jeść burgery i ciastka,
nic jej nie powiem. Ale jestem ciekaw, czy...
Nie, tato. Lubię balet.
-Naprawdę? -Tak.
W zasadzie to kocham.
Kochasz?
Zrób... takie plié.
-Zrób... -Plié?
Tak, w ten sposób.
To ma mi pomóc?
Rozumiem. Obniżam
środek ciężkości.
Mówiłem, że się nada.
Dobrze im robi...
To ten sprej.
...ten nawóz.
-Przepraszam, pani McKindall. -Witam.
Witam.
Wiem, że jesteśmy umówieni na piątek,
a pani pewnie nie chce rozmawiać poza szkołą, ale...
Nie mogę.
Piątek będzie w sam raz.
-Będzie też dyrektor Evans. -Tak.
Jasne. Wiem.
Gdyby mogła pani coś powiedzieć...
Dać jakąś podpowiedź...
-Nie mogę. -OK.
Nie mogę spać.
Ciężko mi nie wiedząc, co się stanie z synem.
Tylko o tym myślę, więc...
To powinien powiedzieć dyrektor.
Co?
Co takiego?
Wiem, że ciężko pani pracuje,
a on zostaje z tyłu.
Tak.
Nie chcemy, żeby został jeszcze bardziej z tyłu.
-Tak. -Chcemy, żeby mu się udało.
Więc...
Zalecamy przeniesienie
do czwartej klasy do końca roku.
-OK. -Przykro mi.
-Naprawdę. -Nie.
Wiem, jakie to trudne.
Nie powinnam była mówić.
Mogłam poczekać na dyrektora.
Bardzo to doceniam. Dziękuję.
Będzie dobrze.
Widzimy się w piątek?
Jestem beznadziejny we wszystkim
z wyjątkiem squasha.
Co się dzieje?
W porządku? Co się stało?
O Boże.
W końcu cofają Victora do czwartej klasy.
I... sama nie wiem.
Boże, przykro mi, Julio.
Nie wiem, jak mu powiedzieć.
O Boże.
Pójdę
porozmawiać z mężem.
-Tak. -OK.
-Dziękuję. -W porządku?
Tak.
-Jak się masz, Brenda? -Cześć.
-Jak leci? -Ma teraz rozmowę.
To zajmie sekundę.
-Nie możesz... -Sekunda.
-Oddzwonię. -To nic wielkiego.
Potrwa dwie sekundy.
Kristina! Jak się masz?
Świetnie, Bob. A ty?
-Kawy? -Nie.
Posłuchaj.
Powiedz mi wprost,
że ta historia wyszła od ciebie.
-Wiem, że tak było. -Przestań.
Nie mogę w to uwierzyć.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Co takiego? Przyjaźnimy się.
To zdrada na naszej przyjaźni.
Zdrada? Kristina, zaczekaj.
Nie zaczekam. Wkurzyłam się.
Kampanie bywają trudne.
-Wiem. -To nie moja wina.
Skoro wiesz, to dlaczego krzyczysz...
To ja startuję, Bob, nie moja rodzina.
-Rozumiem to. -Zostaw ich w spokoju.
Rozumiesz?
Są rzeczy, które mogłabym o tobie powiedzieć...
Proszę bardzo.
Ale nic nie powiesz,
bo taka nie jesteś.
W innym wypadku wygrałbym tę kampanię dwa lata temu.
Tym razem nie przegram.
Nie znasz mnie.
Wcale.
Nic a nic.
Szkoda, że nie widziałeś jego miny.
Głupako się uśmiechał. Chciałam...
Chciałam mu walnąć.
Wie, że tak nisko nie zejdę.
Bawi się z tobą.
Bawi się ze mną.
Musisz utrzeć mu nosa.
-Jak? -Można to zrobić
nie wspominając o Amber.
-Jak? -Wystarczy: Bob Little.
Incydent ze stażystką.
Nie chcę w to wciągać Amber.
To zbyt osobiste.
To moja bratanica.
Heather powinna się wypowiedzieć.
Nie zamierzam jej pytać.
Jak powiem jej o Amber i Bobie. to koniec.
Znasz ją. Zacznie od krytyki...
Nie chcę, żebyś przeze mnie przegrała.
Nie przegram.
-Nie przegram. -Lubię cię taką zadziorną.
-Wkurzyłam się. -Zostaniesz tu
-na jakieś 15 minut? -Idę to naprawić.
Co ty na to? Kochanie?
-Dostałem wiadomość. -Mam twoje wino.
Dziękuję.
To dobry rocznik.
Tak?
Ma owocowy bukiet.
-Dla mnie to to samo. -Przyjdziesz?
No wiesz...
Wynajmujesz ode mnie mieszkanie...
Pewnie spodziewasz się
bandy 20-latków pijących szoty,
ale mam też znajomych po 30.
A nawet po 40.
Nikomu o tym nie mów.
Dzięki, ale mam spotkanie rodzinne.
OK.
-Dzięki za paczkę. -Pewnie.
Sarah?
Chciałem tylko powiedzieć,
że nawet jeśli nie przyjdziesz,
powinnaś gdzieś wyjść.
Taka kobieta powinna wyjść w sobotnią noc.
Wszyscy zgadzamy się..
że przemoc...
...nie jest wartością rodzinną.
-Zobacz. -Pewnie już to widziałaś.
-Rany, widziałam. -Co się dzieje?
To obrzydliwe.
Nie wierzę, że to zrobił.
Amber, ja też nie.
Zdołowało mnie to.
Czuję się...
Myślałam, że to ogólnie dobry facet.
Przyjaźniliśmy się, wiesz?
Czuję się zdradzona i...
-To okropne. -Ohyda.
Jestem tym zmęczona.
Wiesz, co powinniśmy zrobić.
-Nie waż się. -Musimy.
-OK? -Nie ma mowy...
Rozmawialiśmy o tym z wujkiem Adamem
i pytał mnie...
-To dobrze. -Nie.
-Nie chcę cię w to wciągać. -To bez znaczenia.
Nie możemy mu tego darować.
Wytyka coś wujkowi Adamowi,
-kiedy sami mamy na niego coś innego. -Nie mogę.
Wiem, że to na niego mamy,
-ale byłabyś w wiadomościach. -Tak trzeba.
Chodziliby za tobą.
-I dobrze. -Do pracy,
-domu, wszędzie. -Poradzę sobie.
Nie chcę, żeby wygrał.
-Wiem. Ja też nie. -To oszust.
Zastanowię się.
-Obiecujesz? -Tak.
-Obiecuję. -Obiecujesz?
-Z całych sił. -Z całych.
Chwila.
-A to co? -Nie widziałaś?
Mój Boże. To jest...
Oślepia mnie. Jest piękny.
-Tak... -To urocze.
Tak.
Nie podoba ci się?
Jest trochę absurdalny, prawda?
Nie ja jedna tak myślę. Jest większy
od jakichkolwiek pierścionków w rodzinie.
Troszkę większy niż mój, ale...
Co my tak właściwie robimy?
-Ciesz się. -Nie potrzebuję go.
Wydał na niego wszystkie pieniądze.
Wszystko, co miał.
Zostaniecie małżeństwem.
Wytłumacz mu, że martwisz się finansami,
albo po prostu...
-Boję się. -Powiedz mu.
Nie chcę go zranić.
Pewnie się zmartwi.
Na pewno chodzi tylko o pierścionek?
-Tak. -OK.
Wszystko dobrze. Tylko...
Dobrze.
Odrabiają pracę domową.
Miałam rację. Cofną go.
A wiesz to...
Wpadłam na panią McKindall i mi powiedziała.
-Wpadłam? -Więc...
Tak. Byłam tam pomóc.
I nie mogłaś się powstrzymać.
Joel.
Nie mogłaś zadzwonić
-ani napisać? -Byłeś w pracy.
Mówię ci teraz.
Poszłaś porozmawiać
z panią McKindall beze mnie.
Wpadłam na nią, ale to nie prawdziwy problem.
Naszego syna wyciągają z klasy
w środku roku szkolnego,
a my musimy jakoś mu to powiedzieć.
Nie.
Nie mam mowy.
Nie mamy wyboru.
Mamy.
Powiemy dyrektorowi, żeby się walił.
Mamy go teraz wyciągać?
To będzie dla niego tragedia.
Wiem. Dlatego chciałam to zrobić na początku roku szkolnego.
Więc to moja wina?
-Nie. -To próbujesz powiedzieć?
-Możesz... -Nie zrobię mu tego.
-Nie zrobię. -Taką mamy
-sytuację. -Więc szkoła prywatna.
Nie stać nas
na szkołę prywatną
z twoją wypłatą.
-Co? -Jestem praktyczna.
Takie mamy opcje.
-Z moją wypłatą? -Z twoją.
Nikt ci nie kazał rzucić pracy.
Ale to zrobiłaś.
Tak jak z panią McKindall.
Wszystkie twoje decyzje
są złe.
Nie pomagasz.
Złaźcie z trawnika
Złaźcie, z czego?
Złaźcie z trawnika
Niezły singiel.
Powinieneś go wypuścić,
zanim wydasz cały album.
Tego się obawiałem.
Co za wywiad.
W znaczeniu "wywiad”.
Twardziel z ciebie,
walnąłeś tamtego gościa,
a ludzie to zremiksowali.
Uchwycili brzmienie twojego głosu.
Jesteś z siebie zadowolony, co?
Poprawiło mi to humor.
U mnie w domu też kiepsko się układa.
Jabbar zamiast koszykówki
wybrał balet.
-To żaden sport. -Balet. Super.
-Super? Balet? -Tak.
W czym problem?
Przebrał się. W ten cały, wiesz...
Kręcił po kuchni
w tym super cienkim...
Ciężko ci się na to patrzyło?
...uwydatniającym ubranku.
-Tak? -Tak.
Chodzą na to inni chłopcy?
-Nie. -No proszę.
Reprezentuje mniejszość.
Grupka dziewcząt i on.
Ustawił się.
Nie martwię się tym,
czy mój 10-letni syn zaliczy.
Mówię tutaj o możliwości dzielenia się z nim czymś,
-wspólnych tematów. -Rozumiem.
Twoje dzieci mogą mieć inne
zainteresowania od ciebie.
Nie zawsze będą interesowały się tym, czym chcesz.
Wolałbym, żeby Maxa interesował baseball a nie robaki.
Ale ułożyło się inaczej.
Więc zainteresowałem się robakami.
Robaczku, gdzie Victor?
Bawi się na zewnątrz.
Skończył zadanie domowe.
A ty?
Wybrałaś już jakąś misję?
Tak, San Juan Capistrano.
Wiesz, że co roku latają tam jaskółki?
Super. Nie wiedziałam.
Dziadkowie też mnie tam kiedyś zabrali.
Fajne miejsce.
-Mamo? -Tak?
Jeśli Victor wróci do czwartej klasy,
będzie musiał znowu zrobić misję?
Nie.
Już jedną zrobił.
Więc...
Rany, nie...
Nie wiem.
Rozmawiałaś z nim o tym?
-Nie. -To dobrze.
Bo nic nie jest postanowione.
To skomplikowane, wiesz?
Dla wszystkich dorosłych.
Szkoła, nauczyciele Victora, tatuś i ja
musimy coś wymyślić.
OK?
To dlatego tyle się z tatą kłócicie?
Nie kłócimy się.
Kochanie,
czasami się nie zgadzamy,
ale... to nic.
Przedyskutowujemy sprawy...
Witam, pan Miller?
Tak, tu Adam Braverman
z kampanii Kristiny Braverman.
Przypomnij mu o prezencie.
Dzwonimy poprosić
o drugą darowiznę na podtrzymanie kampanii.
-Przynajmniej 500 $. -500 $ byłoby w sam raz.
Ale może być więcej.
Tysiąc byłby jeszcze lepszy.
Stać go. Chirurg plastyczny.
Bardzo dziękuję.
-Dziękuję, doktorze. -Masz?
-Mamy to. -Coś wam pokażę.
Przepraszam.
Widzieliście to?
-Co? -Dziękuję.
-Co to jest? -To, co widzsz.
Widzieliście to?
Co to jest?
-Okropne. -Ale skąd?
Wyglądacie jak wariaci.
Na kogo krzyczeliście?
Wyglądacie jak poszukiwani.
Piłkarski Facebook Haddie.
Stąd to wzięli.
-To z meczu? -Mają to z internetu.
Sędzia dał jej kartkę.
Grała piłką.
Nie wierzę w to. Jak może to umieszczać
-w gazecie? -Bo to palant.
-Tak to się robi. -Zwołajmy konferencję.
To właśnie powinnam zrobić.
-Zwołaj konferencję. -Tak zrobię.
-Zwołujemy. -Dobra.
-I co powiecie? -Czas najwyższy.
-Na co? -Oddać mu.
-Czym? -Niczym.
-Każemy mu przestać. -Coś ukrywacie.
Kristina, coś na niego masz?
Podobało mi się. A tobie? Dobry był.
Tak, dobry.
A to co?
-Co? -Czemu się nim bawisz?
-Nie wiem. -Jest za duży?
-Nie. -Zmniejszymy go.
Nie o to chodzi.
To bez znaczenia.
Mogę go oddać.
-To nie to. -Za duży.
Nie, ale chciałam z tobą pogadać.
-Na coś wpadłam. -Na co?
Chciałam to z tobą omówić.
Ciąglę myślę o tym,
ile kosztował.
-Przestaniesz? -Dużo.
Cały twój dodatek wojskowy
Chcę, żebyś go miała. Jesteś tego warta.
Tak chcę wydać pieniądze.
To coś wyjątkowego.
O tym właśnie mówię.
Podoba mi się twój romantyzm,
ale to tak jakby nasze pieniądze.
Chciałam się zastanowić, jak można je wydać.
Co jeśli zechcemy podróżować?
Co jeśli...
Co jeśli zechcemy założyć rodzinę?
-Nie powinniśmy... -Wtedy...
jakoś sobie poradzimy.
Wszystko w swoim czasie.
Ale to będzie twoje
do końca życia,
codziennie na twoim palcu.
Chcę, żebyś czuła się wyjątkowo,
-a jakiś tani... -Ale, kochanie,
czułabym się wyjątkowo
z czymś o wiele mniejszym,
bo może chcielibyśmy zaoszczędzić trochę pieniędzy.
Byłam ciekawa twojej opinii.
Tak, tak.
-Oddamy go... -Zaczekaj, kochanie.
Jak się z tym czujesz?
-Ma to sens? -Tak.
Chcesz zaoszczędzić na coś innego?
Tak. Ma to sens.
Zmartwiłeś się?
-Kocham cię. -Ja ciebie też. To nic takiego.
Nie możesz się doczekać płatków?
Odliczasz już do nich dni?
-Dzień dobry, kochanie. -Dzień dobry.
Cześć.
Jesteś w dobrym humorze.
Tak.
Uwielbiam te zajęcia z Jabbarem.
Staram się nie zapeszyć.
Ale wygląda na to, że się wciągnął.
Coś chyba mamy.
Tak, małego Barysznikowa.
Tak, Barysznikowa.
Co? Źle powiedziałem?
Dobrze,
ale wiem, że ci się to nie podoba...
Nieprawda, podoba.
-Naprawdę? -Tak.
To znaczy...
Nie wybrałbym dla niego
zainteresowania baletem
zamiast autami i motocyklami.
Chociaż nie chodzi mi też
o męski aspekt tego wszystkiego.
To dobrze. Bo nie musisz się martwić.
Wciąż będzie twoim chłopcem.
Chłopięcym chłopcem.
-Czemu się czepiasz? -Tylko mówię.
-Nie czepiam się. -Mamo.
-Idziemy. -OK.
Pa, Aida.
-Pożegnaj się z bratem. -Pa, tato.
Baw się dobrze na balecie.
-OK. -Rób porządne plié.
I kop wysoko.
-Kocham cię. -Rozciągnij się.
Dalej, mamo. Idziemy.
Może przyjdziesz na zajęcia?
Spodobałoby ci się.
Zastanowię się.
Nie chcę wam się wpraszać.
Nie chcę ci tego odbierać.
-Co to za spojrzenie? -Miłego dnia.
Nie wygram.
A ty?
Pooglądamy kanał sportowy?
Jak prawdziwi faceci? Klata w klatę?
Klata w klatę? Zobaczmy.
Pięknie. Idziemy.
Pooglądamy trochę futbolu. Razem.
Naleśniki czekoladowe z dodatkową czekoladą.
Muszę lecieć.
Ale tato, nie możesz. Jest sobota.
Wiem, kochanie.
Postaram się szybko wrócić.
Miałam ci zrobić jajka. Zjesz coś?
Nie, zjem na miejscu.
Dzięki.
Zaraz wracam.
-Joel? -Tak?
Dzieciaki to zauważyył.
-Co? -Napięcie pomiędzy nami.
Nie u mnie.
Sydney zapytała mnie, czemu się tak kłócimy.
Więc musimy się chyba bardziej postarać.
Musimy porozmawiać z Victorem,
-ze wspólnego stanowiska. -Wiem.
-Dalej tak nie możemy. -Wiem, Julio.
Wzajemnie się podkopywać.
Postaram się dla syna.
Przepycha się przez lukę po lewej,
w pobliżu 25.
Nie rozumiem, tato. To nie ta sama gra,
którą oglądaliśmy godzinę temu?
Nie wiem, o czym ty mówisz. W czym rzecz?
Grają cały dzień.
Wyglądają tak samo.
-Ta. -Noszą te same kolory.
Nie wierzę, że tak spędzasz całą sobotę.
Ty też tak ją spędzasz.
Też nie rozumiem.
Powinnaś poznawać ludzi.
Bawić się. Czemu tego nie robisz?
Przepraszam, nie muszę poznawać ludzi.
Jestem tutaj, z kochanym ojcem.
Jak już musisz wiedzieć, to zostałam zaproszona
na imprezę, ale nie idę.
Dlaczego nie?
Bo jestem tu z tobą.
Poza tym... nikogo tam nie znam.
Nikogo nie poznasz
siedząc tu ze starym ojcem.
Nie potrzebuję faceta. Sama dobrze sobie radzę.
Nie mówiłem o mężczyźnie.
Zmieniłaś się...
Rozpoczęłaś nowe życie.
Masz nowe mieszkanie.
Możesz iść się zabawić.
I możesz poszerzać horyzonty tak,
jak to robi matka. Po prostu zacznij to robić.
Kto będzie siedział z tobą?
Szczerze mówiąc twoja obecność
i narzekanie na mnie...
Dobra, tato, poszerzę horyzonty.
Poszerzę horyzonty i się zabawię.
Pójdę na imprezę,
na której nikogo nie znam.
Robiąc to wszystko możesz kogoś poznać.
Nie chcę nikogo poznawać.
Dobra.
W razie czego zabieram piwo.
-Dobranoc. -Dobranoc.
"Dwa lata temu Bob Little wszedł w niestosowną relację
z moją bratanicą, wtedy jego 19-letnią asystentką”.
Nie wiem, czy dam radę.
Dasz, Kristino.
Amber tego chce.
Dzień dobry.
Dziękuję za przybycie.
Jest was tutaj o wiele więcej,
niż w dniu ogłoszenia kandydatury,
co bardzo cieszy.
Ta kampania nie powinna
opierać się na atakach osobistych,
więc po głębokim zastanowieniu
muszę wypowiedzieć się przeciwko temu,
co dotknęło moją rodzinę i mnie w mediach.
Trzy lata temu mój mąż
płacił za zakupy, gdy bardzo niegrzeczny mężczyzna
nazwał mojego syna kretynem.
Wszyscy zgadzamy się,
że słowo "kretyn” nie należy do ładnych,
ale jest bardzo obraźliwe, gdy twój syn
ma zespół Aspergera.
Więc mój mąż, będąc opiekuńczym ojcem...
Cóż, uderzył go.
Jednym z powodów, dla których kandyduję,
i jedną z rzeczy, z którymi walczę,
jest tego typu nietolerancja.
Mój mąż tego nie popiera, i ja też nie.
Można to uznać za naszą wartość.
Jeśli macie jakieś pytania, chętnie na nie odpowiem.
Co sądzisz o kampanii Boba Little?
Bez komentarza.
Późno już. Dzwoniłam do ciebie.
Przepraszam. Wiem.
W porządku.
Późno wyszedłem.
Odniosłem pierścionek.
Łatwo poszło.
-Tak? -Tak.
Wszystko się uda.
Jak się z tym czujesz?
W porządku?
Tak. Świetnie.
Załatwię odpowiedni.
Nie chodzi o to...
-że mi się nie podobał. -Wiem.
Tak dla nas lepiej.
-Możemy... -Oczywiście.
-Tak? -Tak. Chciałem to zrobić.
-OK. -Jest dobrze.
-To dobrze. -Tak.
Chciałbyś... dotrzymać mi towarzystwa?
Zaraz przyjdę. Tylko...
odpocznę.
Cześć, mały. Możemy porozmawiać.
Pewnie.
Rozmawialiśmy z panią McKindall.
-Mam kłopoty? -Nie.
-Wręcz przeciwnie. -Nie masz.
Jesteśmy z ciebie dumni i...
Wszyscy wiedzą, jak ciężko pracujesz.
Ale mam kiepskie stopnie.
Cóż...
Oto, czego dla ciebie chcemy.
Żebyś miał miejsce,
w którym możesz nadrobić
i popracować nad czytaniem.
Więc razem z tatą pomyśleliśmy,
że dobrze by było, gdybyś wrócił do czwartej klasy.
Ale ja nie chcę.
Rozumiem.
-Będziemy cię wspierać. -Nie.
To niesprawiedliwe.
Minęło już pół roku.
Wiem, że to niesprawiedliwe.
Mogliśmy zrobić to wcześniej,
ale chcieliśmy mieć pewność.
Będę w tej klasie co Sydney?
A co z moimi przyjaciółmi?
Więcej ich nie zobaczę.
Pamiętasz, jak zaczynałeś w Lidze?
Jak było ciężko,
i jak bardzo się bałeś?
To było coś nowego.
-Bardzo się starałeś. -Dokładnie!
Włożyłeś w to dużo czasu.
I pracy i zaczęło ci wychodzić.
I tu będzie podobnie.
Wrócisz do czwartej klasy,
postarasz się i zacznie ci wychodzić.
Wiesz? Na pewno się uda.
-I potem... -Victor.
Uda ci się.
Jesteś odważnym chłopcem. Musi się udać,
a my ci pomożemy.
Będzie dobrze, mały.
Chcę być sam.
Wyjdźcie.
Kazałem wam wyjść.
-Cześć! -Cześć, kochanie.
Millie!
-Złapałeś mnie na wylocie. -Tak?
Szłam na autobus.
Rany...
Mill... Camille, pięknie wyglądasz.
Dobrze się bawisz?
Wspaniale.
Od czego by tu zacząć?
Codziennie rano malujemy.
Nauczyciel jest... wyjątkowy.
-Tyle się uczę. -To dobrze.
A jutro jedziemy do Florencji.
Będziemy szkicować w Uffizi.
Gdzie?
W Uffizi.
To... takie muzeum.
Świetnie.
Więc dobrze się bawisz?
Do tego jedzenie.
Kochanie, spodobałoby ci się.
Makaron jest taki świeży!
Zawsze al dente. Gdziekolwiek jesz.
Nawet w najmniejszej knajpce.
Cieszę się, że dobrze się bawisz.
-A ty jak? -Świetnie.
Wszystko jest dobrze.
Podlewam rośliny. Wpadają dzieciaki.
Przeskadzają mi, ale wiesz,
tęsknię za tobą, Millie.
Andiamo, Camille.
Muszę już iść.
Autobus odjeżdża.
Nie spóźnij się.
Kocham cię, Millie.
Słyszałaś? Kocham!
Ale...
Co...
Kochanie, dobrze wyszło.
Ludzie zareagowali pozytywnie.
-Tak? -Piszą... tak.
"Jesteśmy z robą, Kristino. Nie poddawaj się.
O rodzinę trzeba walczyć”.
-No proszę. -Zrobiliby to samo.
Nie trzeba brać udziału
-w kampanii oszczerstw. -Nie.
Nie jesteśmy tacy, prawda?
Nie.
Ty też nie.
To ty dokonałaś wyboru.
I cokolwiek się stanie, jestem z ciebie dumny.
Trzymasz się zasad.
Nie przeszłaś do ataku,
mimo że cię z Heather zachęcaliśmy.
-Słusznie postąpiłaś. -Staraliście się pomóc.
Nie mówię tak dlatego, że zrobiłaś ze mnie bohatera.
Ale nim jesteś.
-Nie jestem. -Jesteś bohaterem.
Nie. Zwykły ze mnie facet.
Facet musi czasami skopać tyłek,
gdy ten się o to prosi.
-Zgadza się. -OK.
Jesteś też dobrym ojcem.
Dziękuję. Kocham się.
-I najlepszym mężem. -Kocham cię.
Rany.
-Co? -Przeraża mnie.
Nie pisze nic dobrego...
Może poprosisz ją o przerwę.
O co chodzi?
Spadłam o cztery punkty.
Ona...
Przegrywam sześcioma.
Mówiłaś mi o marginesie błędu.
Mogłaś spaść o punkt lub dwa.
To może być tylko zawahanie.
Nie musi mieć nic wspólnego z konferencją prasową.
Racja.
Możesz to wygrać.
Racja.
Przepraszam. Idę.
-Cześć. -Cześć.
Kim pani jest?
-Wchodź. -Dzięki.
Cieszę się, że przyszłaś.
-Pięknie wyglądasz. -Dziękuję.
Napijesz się?
Pewnie, za chwilę.
-OK. -No nie wiem.
Wejdź. Poznasz ludzi.
Alex, mogę ci przerwać?
Przepraszam. Tak, cześć.
-Alex Samson, to Sara Braverman. -Miło mi.
Pracuje dla amfAR.
To bardzo utalentowany fotograf.
Co fotografujesz?
Psy i koty.
Byliśmy raz na wystawie Wegmana.
-Była świetna. -Też ją widziałaś?
Tak.