Moja grupa ze sztuki jedzie na miesiąc do Włoch.
W poprzednich odcinkach...
Zdecydowałam, że chcę jechać. Sama.
Uważasz, że nie powinnam brać ślubu.
Dokładnie tak,
ale to nie znaczy, że nie będę cię wspierać...
Ranisz moje uczucia. Czemu to robisz?
Ufam ci i wierzę w ciebie.
Możemy zrobić to razem?
Wiem, że byłem świetnym handlowcem.
Nie wiem tylko, czy jestem dobrym ojcem.
Odwalasz kawał dobrej roboty z tą dwójką.
Bez ciebie nie mógłbym sobie pozwolić na pracę.
Dziękuję ci.
Lubię cię,
bardziej niż koleżankę.
Hej.
Siemasz.
Co tam?
Chcesz pożyczyć notatki z astronomii?
Nie.
Mogę być trochę pijana.
- Tak? - Ciupinkę.
W sumie to widać.
Wszystko się zgadza.
Potrzebujesz się przekimać?
Jest twój współlokator?
Nie ma go.
Ale masz potargane włosy.
Nie spodziewałem się ciebie...
Właściwie...
Piłaś
i może nie wiesz, co robisz.
Nie chciałbym...
Podkręć mój wokal.
Dobra. Daj z powrotem tak, jak było.
O rany.
Stop.
Nie czuję tego.
Czego dokładnie nie czujesz?
Gdybym wiedział, to bym to czuł, nie?
Ciężko się z tym kłócić.
Może 10 minut przerwy
na podładowanie baterii
i spróbujemy znowu?
Nie potrzebuję ładować baterii.
To nie jest wina Olivera Rome'a.
Brzmi inaczej niż wczoraj.
Chcesz tu przyjść i odsłuchać nagrania?
Wtedy zmienisz śpiewkę.
Nie może brzmieć inaczej.
Brzmi, jakbyś zasnął wczoraj na konsolecie,
i teraz wszystko brzmi inaczej.
To niby ja przysypiam?
Ciekawe.
Myślisz, że wciskanie guzików...
- To brzmi gównianie. - Czyja to wina, jeśli nie twoja?
Ale zabawa, co?
Liczę, że nie planowałaś dziś iść spać.
Mówisz to na poważnie?
Rome rzuca kapeluszem. To zły znak.
Widzisz? Tak teraz zrobię.
Wiesz, że mam trudny okres.
"Crosby, boję się, że moje piosenki są do dupy.
Moje kruche ego tego nie zniesie”.
"A ja jestem zły, bo mam w domu demoniczne niemowlę
i nie spałem od siedmiu dni”.
"Muszę poruchać, stary. Co się dzieje z moim życiem?”.
O Boże. Robi się poważnie.
Powinnam tam iść.
No dobra. To powodzenia.
- Dzięki. - To teraz moje studio!
Tu twój wspólnik zbrodni.
Zgadnij, kto cię pokonał
w najszybszej odmowie przez e-mail?
"W odpowiedzi na zapytanie, stanowisko zostało już obsadzone”.
Włożyli w to serce, prawda?
Tak pomyślałem o tobie
i postanowiłem zadzwonić.
Okej?
Okej.
Pa.
Tu twój wspólnik zbrodni.
Zgadnij, kto cię pokonał
w najszybszej odmowie przez e-mail...
Co tu robisz?
Wszystko dobrze?
Tak.
Tylko sama nie wiem, siedziałam w domu, ty jesteś tu,
i poczułam brak więzi.
- No. - No.
Wiem, że praca do późna nie jest fajna,
ale póki nie przebrnę przez ten stos,
muszę nad tym siedzieć...
Możemy o tym pogadać,
ale nie widzę innego wyjścia,
żeby ogarnąć cały ten bajzel.
Nie przyszłam tu gadać.
Rzeczywiście.
To pierwszy raz.
Jeśli nie masz czasu...
Nie, nie, mam czas.
Tylko się upewnię, że...
Przepraszam, to...
Nie szkodzi, w porządku.
Dzień dobry.
Fajnie było zeszłej nocy
Boże, ale mam kaca.
Nic ci nie jest?
Stoisz w kolejce?
- Nie, wchodź śmiało. - Super, dzięki.
No to miłego dnia.
Wykupiłam ci tabletki.
Po co mi dwa opakowania?
Pogorszyło mi się?
Nie, wzięłam drugie,
żebyś nie musiał pamiętać o napełnianiu.
- Dzięki. - Usiądź na chwilę.
- To Amex. - No.
Kredyt hipoteczny.
Zrobiłam ci ściągawkę.
Wszystkie numery, jakich możesz potrzebować.
Do hotelu, w którym będę mieszkać.
Do szkoły plastycznej.
- Do Brunskych. - Kogo?
- Brunskych. - Brunskych?
Nasi sąsiedzi.
- Bardzo fajnie. - Masz tu wszystkie numery.
Wszystko, co może się przydać
poza kodem do alarmu,
który masz w głowie, tak?
Podpowiedz mi.
Nasza rocznica ślubu.
Wszystko masz gotowe.
Dzięki, kochanie.
Jestem gotowy.
Bo będziesz tu sam.
Poradzę sobie.
W porządku, Mad Maxie. To jest dobre.
Wypróbujmy makro 100 z osłoną przeciwsłoneczną.
Makro 100 z osłoną przeciwsłoneczną.
Co tu robi zdjęcie cioci Sarah?
Czemu tam grzebiesz, Max?
Nie ruszaj moich rzeczy.
Kazałeś mi wziąć osłonę.
Owszem.
Osłona. Chodźmy. Prawie skończyliśmy.
Widziałem film o seryjnym mordercy.
On też ukrywał zdjęcia.
- Nic nie ukrywam. - On chował pod łóżkiem.
Nie są schowane. Leżą w szufladzie.
Seryjni mordercy to w 91% faceci, 54% to biali.
Ich średnie I.Q. wynosi 113,
co jest ponad przeciętną inteligencją.
Jesteś białym, bystrym mężczyzną,
więc możesz być seryjnym zabójcą.
Nie jestem seryjnym zabójcą.
Daj sobie spokój z tymi statystykami.
To z Internetu. Spędzasz w nim za dużo czasu.
Ta Wikipedia... Odłącz się czasami.
Powinieneś wychodzić na dwór. Jesteś blady.
Złap trochę słońca.
- Nadal ją lubisz? - Nie.
Lubię ją jak przyjaciółkę.
Skoro jej nie lubisz, to czemu nie wyrzucisz zdjęcia?
Bo to dobre zdjęcie.
- Może chcę je zatrzymać. - Bo ją lubisz.
- Nie, Max!
Teraz podniosłeś głos,
czyli jesteś zły.
Nie jestem zły.
Może sfrustrowany.
Posłuchaj, Max, kiedyś się lubiliśmy
z twoją ciocią Sarah,
a potem przestaliśmy, tak bywa.
To sprawy dorosłych. Pogmatwane i dziwne.
Byliśmy innymi ludźmi.
Ja jestem zrzędliwy, ona postrzelona.
Oboje mieliśmy bagaż.
- Nie wyszło i tle. - Bagaż?
Tak, bagaż.
Coś, co wnosisz do związku,
gdy chcesz go zniszczyć.
To bez sensu. Walizki są na podróże.
Masz całkowita rację, bo to podróż.
To długa podróż z wielką walizą
pełną bólu.
Brzmi jak metafora.
Nie lubię metafor.
To nie grzeb mi w szufladach.
A ciocia Sarah ma twoje zdjęcia?
Dobijasz mnie.
- Jedzcie, chłopaki. - Dobra jesteś, dzięki.
Myśleliśmy o lunchu
- i nagle się pojawia. - Ta jest,
jestem czarodziejką kulinarną.
Nie ma orzeszków pinii?
Prędzej bym umarła, niż dała orzeszki do twojej sałatki.
Zabiłbym cię.
Wybrałam również truskawki.
Żyjesz tym, prawda?
Tak, wasze nawyki żywieniowe są całym moim życiem.
Myślę o nich, idąc spać.
Myślę, że każda kapela potrzebuje takiej Amber.
Weźcie mnie na pełen etat.
Nawet dwie.
Patrzcie na niego.
Macie maszynę do klonowania?
Byłoby fajnie.
Cześć, kochanie.
Rambo.
Masz chwilę? Możemy pogadać?
Przestań. Wybacz, jest okropny.
Rozmawiałem z Franklinem.
Zrobi to.
Przyjedzie z L.A., kiedy chcemy
i będzie naszym świadkiem w ratuszu.
To super. Cieszę się.
Ale?
Moja mama. Po rozmowie z mamą czuję,
że ona chce w tym uczestniczyć.
To była dobra rozmowa i czuję, że...
To wspaniale, cieszę się, że mama się przekonała.
To bardzo ważne.
Ale pomyślałam, że może moglibyśmy mieć prawdziwą ceremonię.
Jak już się wszystko ułożyło.
Tak.
Może tak być? Sama nie wiem.
Nie byłoby fajnie mieć zdjęć, jeśli chcemy...
- Już wszystko pozałatwiałem. - Jesteś zły?
Wybacz, że tak w kółko zmieniam...
Będzie tak, jak chcesz.
To co chcesz zrobić?
- Zróbmy plan. - Sama nie wiem.
- Powinniśmy oboje usiąść... - Kotku,
potrzeba mi trochę soli morskiej.
Muszę się tym zająć. Wybacz.
Mówiłaś,
że mamy coś do obgadania.
Pogadamy w domu i zaczniemy organizować.
Kocham cię, pa.
Boże, zaraz znajdę sól morską.
Mnie tak nie całujesz.
No cóż...
Mamo, zabójcze ziemniaki.
- Ale pycha. - Max, odłóż aparat.
- Teraz jemy. - W porządku.
Dziadek chce, żebyś wyłączył aparat.
Julio, gdzie Joel?
Joel... chciał przyjść, ale pracuje do późna.
- Znowu? - Jak go traktuje "pistolet Pete”?
Każe mu pracować po nocach.
- Nadzorca niewolników. - Trzyma go w gotowości.
- Dobrze. - To wspaniała szansa.
Dla niego wspaniała.
Dla nas wszystkich.
Mój Boże. Przeżuwam.
Nie fotografuj już cioci Sarah, Max.
Hank ma wielkie zdjęcie cioci Sarah
w szufladzie.
Co?
Coś ty powiedział?
- Ciekawe. - Jak jest na nim ubrana...
Dlatego, że cię lubił, ale już nie lubi,
bo jesteś postrzelona i masz bagaż.
To niestosowny temat przy stole.
Max, to sprawy prywatne.
Powiedział ci, że mam bagaż?
Przepraszam. Kto w tym układzie miał bagaż?
Powiedział, że nie poślubia się
kogoś z bagażem, bo jest pełen bólu.
- Przykro mi. - Max, wystarczy.
Po pierwsze, czy my naprawdę o tym rozmawiamy?
To najlepsza dyskusja od miesięcy.
Szkoda, że mała ją przegapia.
Po co ja gadam?
Jesteśmy z Hankiem najlepszymi kumplami.
- Najlepszymi kumplami? - Spędzam z nim więcej czasu po szkole
niż z kimkolwiek ze szkoły i jestem jego jedynym kumplem
co czyni nas najlepszymi przyjaciółmi.
Hank na pewno ma innych kumpli.
Właściwie to nie ma.
Do tego dał mi dziwną ksywę "Mad Max”.
Mówi tak na mnie, nawet jak nie jestem zły,
- co jest dziwne. - To nie dziwna ksywa.
- To fajowa ksywa. - Świetna, Max.
Skoro mowa o bagażu, mam małe ogłoszenie.
Tak.
Moja grupa ze sztuki jedzie na wycieczkę.
Jedziemy do Włoch.
- Co? - To super.
Wspaniale, Camille.
To taki wypad na warsztaty.
- Na miesiąc. - Miesiąc?
Tato, to twoje wymarzone wakacje.
Kąpielówki, Morze Śródziemne,
zajadasz makaron, a mama pracuje.
Akurat tata nie jedzie.
Co?
Tata nie jedzie.
- Nie jedziesz? - Tato, jak to?
Jedziesz sama?
Owszem.
Czemu nie jedziesz, tato?
Podasz ziemniaki?
Tak.
- Dziękuję. - Te brokuły są pyszne.
Tak.
Ile to mnie będzie kosztować?
- Co? - Co tym razem?
Nie przyszłam nic pożyczać.
Powinienem ci za to liczyć.
Wpadłam z wizytą.
Doprawdy?
No dobra, co u ciebie?
W porządku.
A u ciebie?
Po staremu.
Słuchaj...
Co ja chciałam powiedzieć?
Czasem to smutne, że już nas nie ma.
No.
Ale to koniec.
Wiem o tym
No tak, wiem.
- Omówiliśmy to. - Właśnie.
- Już jakiś czas temu. - Tylko że...
Max świetnie się u ciebie czuje
i ma cię za najlepszego przyjaciela.
Ale przy kolacji
powiedział o nas
masę różnych rzeczy,
które były zadziwiająco osobiste
jak na rozmowę z dzieciakiem.
Więc chciałam się upewnić,
że nie będziesz z nim o mnie rozmawiał.
Po pierwsze, to on rozmawiał ze mną.
Przykro mi, że zeszło na twój temat.
Nie to, że zeszło na mój temat.
Byłam sednem...
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
Z nim to jak gra w 20 pytań.
Jesteś dorosły. Nie musisz mu odpowiadać.
Tylko o to mi chodzi.
Nie śpiewam mu przecież
napisanych dla ciebie piosenek miłosnych.
Wiem.
- Nie mówię, że robisz coś takiego. - To Max do mnie przyszedł
i myślałem, że pomagam dzieciakowi...
Bardzo mu pomagasz.
Nie podoba mi się to.
Mam interes na głowie.
Może nie powinien przychodzić,
bo trochę tu przeszkadza.
Nie o to mi chodziło.
Nie żeby tu nie przychodził.
Ale ja tak mówię. Mam pracę
i nie powinien mi się tu szwendać dzieciak.
To miejsce pracy.
- Proszę nie rób tego. - Jestem w pracy.
Mam...
Mam sesję do zrobienia.
To brzmi...
Jakby Oliver Rome zanudzał Olivera Rome'a.
A nie sądziłem, że to możliwe.
Dlatego wytwórnie narkotyzowały artystów w latach 70.
Nie mam pojęcia, co z nim robić.
Widzieliście ich kiedyś na żywo?
Nie.
Widziałam ich parę razy w "Czerwonym Diable”
i byli naprawdę dobrzy.
Oliver miał mnóstwo energii
i był niezwykle charyzmatyczny.
Poważnie? Widać Luncheonette
nie sprzyja tak kreatywności jak "Czerwony Diabeł”.
Nie wiem, jak to naprawić.
Tak sobie myślałam o tym...
Jak mu potrzeba ciągłego nadskakiwania.
Nadskakiwania. Jak masażu na cztery ręce
z egzotycznymi olejkami i Enyą w tle.
Więc może mu to dajmy.
Publiczność przy graniu w studio.
Jak to w studio?
- No właśnie tak. - O ilu osobach myślisz?
Nie wiem, ile wejdzie.
Młode i seksowne...
To nigdy nie wadzi.
No nie wiem, Amber. Tych pięciu gości
nie może się skupić we własnym gronie.
A co dopiero, jak zrobimy im imprezę.
Nie imprezę tylko koncert.
Coś jak event,
na którym nagrywa się kawałek, kapujesz?
To może zadziałać. Tak zrobili "Black Crowes”
na Before the Frost, a to dobry album.
- Świetny. - Nie wiem,
mogę to zorganizować.
Mam już skończoną ich stronę.
Zrobiłaś im stronę?
- Tak. - Ty to zrobiłaś?
Zack mi pomógł,
- ale tego chcieli. - Wygląda świetnie.
Wszystko zorganizuję.
Puszczę to do sieci, żeby wieść się rozniosła,
znajdę ludzi, załatwię napoje,
jeśli pomysł wam pasuje.
Co ty na to?
- Czemu nie? Jestem za. - Zróbmy to.
No to jedziemy.
Świetnie.
Może wyjaśnijmy to z rodzicami.
Nie rozumiem,
czemu spędzają wakacje osobno?
Robili tak kiedyś?
Nie, coś się stało.
Ewidentnie się pokłócili.
Tak myślisz?
Pewnie dlatego, że to nie pomysł taty.
"Jestem na ciebie zła, więc jadę do Włoch?”.
Włochy są poza strefą komfortu taty.
Oto co się stało.
Dąsa się, bo pewnie proponował
zwiedzanie stadionów Ameryki,
mama się nie zgodziła i jest foch.
Bywa uparty.
- Kto się dąsa o Włochy? - Tata.
Moment wybrała do dupy.
Czemu jedzie teraz,
jak ma małą wnuczkę?
Nie będzie jej tu?
Tata będzie niańczył.
Świetny pomysł.
- Bez mamy? - A co z zakupami?
Tata nawet nie ma pojęcia o sklepie spożywczym.
Musimy obgadać...
Trzeba zrobić grafik.
Nie mam czasu na tatę.
- Nie masz czasu? - Jest jak wrzód na tyłku.
Jestem fotografem.
Nigdy nie wiesz, kiedy zadzwonią z psem.
Czemu chodzi tylko o tatę? A co z mamą?
Co z mamą, która całe życie
o wszystkich się troszczyła?
Powiem wam, że tata jej nie słucha.
Gdy mówi, czego jej trzeba,
on jej w ogóle nie słucha. Więc ona robi coś dla siebie.
Po raz pierwszy od czasu,
kiedy są razem.
Więc jedzie do Włoch.
Tata to przyjął spokojnie, więc i wy możecie.
Idę po cukier.
Przepraszam.
- Cześć, Nat. - Hej, co tam?
Nic, po prostu idę.
Moja siostra urządza takie coś.
W studio nagraniowym Luncheonette...
Będą nagrywać kapelę
na żywo
przy udziale publiczności.
Brzmi fajnie. Jaki zespół?
Ashes of Rome.
Nie znam ich.
Mogą ci się spodobać.
Możemy się tam spotkać, jeśli chcesz.
Spoko.
Spóźnię się na zajęcia,
wyślij mi szczegóły.
- Później się zgadamy. - Nara.
No to nara.
Victorze, przyjdź tu, proszę.
Sydney, kazałam ci odkładać rzeczy na miejsce.
Zaraz. Coś robimy.
Już! Chodź tutaj!
Trzy raz mówiłam, żeby to wynieść!
To było na schodach.
Mało się nie zabiłam. To się wymyka spod kontroli.
Macie iść na górę
i poodkładać to na miejsce.
Dobrze?
- Joel. - Zaczekaj.
Kończymy już, czy będą nadgodziny?
- Niech idą. - Nie robimy dłużej?
- Nie. - Dzięki.
- To wezwanie na seks? - Nie.
Nic z tych rzeczy.
- Przepraszam. - O co chodzi?
Dzieciaki nabałaganiły.
Wpadłam w szał.
Jak nigdy dotąd.
Na pewno nie było tak źle.
Wierz mi, daję im podstawy
do przyszłych terapii. Było źle.
Bądź stanowcza.
Żadnej telewizji, póki nie posprzątają.
Albo zabierz ich do taty,
jeśli potrzebujesz odpocząć. Radzi sobie z nimi.
To nie tylko dzieciaki, kochanie, chodzi o mnie.
Zaczyna mi odbijać.
Joel, moi ludzie mieli mieć nadgodziny.
- Co robisz? - Wiem, Gabe.
Dasz mi chwilę?
Chwila, kolego. Przepraszam.
Wybacz, kochanie.
Wiem, że jest stresująco, przerabiałem to.
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze. Leć już.
Kocham cię.
JESTEM KRÓLEM SOKÓW W KARTONIKACH.
Mała Nora spędza dzień z tatą.
Dzięki, że to umożliwiłaś.
Mam parę minut,
zanim Heather mnie dopadnie.
Wybacz. Już kończę.
Chcesz coś do picia?
- Nawet nie... - Nie.
Nie trzeba, piłam kawę.
- Dwa kubki. - Na pewno?
Co u ciebie? Jak leci?
W porządku.
Trochę zestresowana.
Wiem. Planowanie ślubu to nie byle co.
Sporo roboty.
Do tego jeszcze
sprawy zespołu.
Nie wiemy, co chcemy zrobić,
a to stresujące.
Szaleństwo. Duży stres.
U was też tak było?
Planowanie?
Nic o tym nie wiem.
Jak się w ogóle oświadczył?
Naprawdę chcesz o tym słuchać?
- No. - To świetna historia.
Uwielbiam ją opowiadać.
Rany, czuję, jakby to było całe wieki temu.
Byłam bardzo młoda. Oboje byliśmy.
Oświadczył mi się dzień po walentynkach.
Kto tak robi?
Ale to było urocze, bo wiedział, jak nie znoszę walentynek.
Uważam je za takie komercyjne,
sztuczne i nie dla mnie.
Więc poprosił mnie o rękę 15.
Boże, to było fajne. Oboje byliśmy
na studiach podyplomowych.
Mieszkaliśmy razem zaledwie miesiąc.
Obudziliśmy się tego ranka,
było tak szaro.
Taki deszczowy, romantyczny ranek.
Leżeliśmy w łóżku,
słuchając deszczu,
a on sięgnął po moją dłoń
i zapytał,
czy spędzę z nim resztę życia.
To było proste i czyste, i choć brzmi banalnie,
to było piękne
i miało sens.
Na pewno to samo czujesz do Ryana,
ja zawsze będę to cenić.
To była ta jedna rzecz w moim życiu...
która miała sens.
I nadal ma.
Wybacz, to Heather. Muszę lecieć.
Jasne.
Do zobaczenia
- Dzięki, to było fajne. - Pewnie.
- Do zobaczenia. - Pa, mała.
Jest najdroższa w swojej klasie.
Na 90% zmieści się w przedziale sypialnym.
Poważnie? Wygląda na drogą.
Kiedy dużo podróżowałam
na zeznania, ratowała mi życie.
Tu wchodzi mnóstwo ubrań
- i nie gniotą się. - Naprawdę?
Byłam na ich stronie i napisałam opinię.
- Aż taka dobra? - Tak.
Dziękuję, skarbie.
To miło z twojej strony. Jesteś taka troskliwa.
Na pewno nie będzie ci potrzebna?
Jestem pewna.
Tylko zajmuje miejsce w szafie.
Więc...
jest dla ciebie.
Na wyjazd do Włoch.
Jestem z ciebie dumna.
Cieszę się, że to robisz.
- Ja też. - No.
Tak długo jesteśmy z tatą razem.
Prawie się zrośliśmy.
Czasem zapominam, że jesteśmy dwoma osobnymi osobami.
On ma taką silną osobowość.
Wypełnia sobą pokój.
Ale tym razem chodzi o mnie, nie o niego.
O to, czego ja chcę.
Co mnie uszczęśliwia, więc jadę do Włoch.
Chodzi o mnie.
O tę drugą osobę w małżeństwie.
Co?
Kochanie?
Cieszę się razem z tobą. Chodź tutaj.
Wchodźcie, ludzie.
Tam są napoje. Znajdźcie sobie miejscówkę.
Chcesz to?
Proszę, jeśli chcesz.
Dzięki.
To jest mi potrzebne, wybacz. Przyniosę ci nowe.
Co słychać? Dzięki za przyjście.
- Widziałaś Olivera? - Nie, wybacz.
Jak leci? Fajnie cię widzieć.
Dzięki za przyjście.
Nie zapomnij namówić kumpli na kupno albumu.
- Widziałeś Olivera? - Widziałem.
Chowa się w łazience.
Twierdzi, że musi pobyć sam, żeby skupić
swoją energię czy coś.
Czyli rzyga?
- To chyba oznacza rzyganie. - Hej, Drew.
Co tam?
Szukasz kogoś?
Tak, czekam na Natalie.
Natalie od Joni Mitchell?
- Tak, Natalie od Joni Mitchell. - Poszczęściło się?
No pewnie.
Tak prawdziwie poszczęściło czy to tylko poczucie?
Jedno i drugie.
Nie próbuj żyć życiem siostrzeńca.
Ja mam w domu tylko niemowlę.
Mamy się tu spotkać, więc jest dobrze.
- To randka? - Brzmi nieźle.
- To nie randka. - Wygląda na randkę.
- Ależ tak. - My jesteśmy...
Może w końcu się ustatkujesz.
Jakby razem, ale nie do końca.
- Razem? - Jakby.
Jakby? Jak głęboko w tym jesteś?
Trudno stwierdzić. Idzie.
Chyba moja praca nad studentem się opłaciła.
Która to? Ta ruda?
Cześć, jak leci?
Dobrze.
Jesteśmy podjarane,
że zobaczymy, jak grają.
Chcecie gdzieś usiąść?
Którakolwiek?
Idziemy w tamtą stronę?
Ja bym wybrał tę czarną.
- Znasz mnie. - Chyba mój trud się opłacił.
Są razem.
Nie mam dobrych przeczuć.
O Boże.
Co tu się dzieje?
Będzie się stroił.
Czemu to się dzieje?
To koszmar, najgorszy dzień mego życia.
Co za koleś...
W sumie nie jest zły.
Uratowałaś nas, Amber.
- Dzięki. - Dobra robota.
Dzięki za to.
Fajnie było być tam z nim.
Mnie też się podobało.
Są tacy popowo-rockowi, ale tak pozytywnie.
No, też tak to widzę.
Moje koleżanki chcą iść na imprezę do Phi Kap.
Chcesz iść z nami?
Nie, chyba powinienem zostać.
Muszę pomóc siostrze...
Nie chodzi o tamtą noc, prawda?
Nie, nie.
Bo było świetnie.
- No. - I lubię cię.
Mam tylko nadzieję, że nic sobie nie ubzdurałeś.
Nie.
To był tylko numerek.
- Tylko numerek. - No jasne.
- Zdarzyło się. - Jesteśmy na studiach.
- Tak. - Ciężko na to pracowałam.
Byłam dobra w liceum.
Teraz chcę wyluzować,
poznawać ludzi.
To jasne, rozumiem.
Nie szukasz związku...
Nie, nie.
Czyli jest spoko?
Całkowicie.
Na pewno nie chcesz się przyłączyć?
Chyba powinienem zostać.
- To nara. - Pa.
Chłopaki, rozwaliliście to!
Było zajebiście! Poważnie.
Najlepsza kapela rockowa.
To było świetne.
Bez ciebie by się nie udało.
Dziękuję.
Było świetnie.
Cześć, kochanie.
Jak się masz?
- Dobra robota. - Dzięki.
- Ludziom się podobało? - Pokochali cię.
To był wspaniały pomysł.
Tak się cieszę.
Dzięki, że przyszedłeś.
Cześć, tato.
Wielki dzień, co?
Dziś montuję alternator.
Masz minę "zatroskanego Adama”.
Co ci się stało?
Włochy, tato.
- Włochy? - No.
Wycieczka mamy?
I zrozumiałe, że zastanawia nas, czemu ty nie jedziesz.
Zastanawiacie się. Zostałeś oddelegowany, co?
Owszem i domyślamy się, że jest powód,
dla którego postanowiłeś nie jechać.
Nie jadę, bo nie chcę.
Może tu nie chodzi o twoje chcenie.
Może dla odmiany pomyślisz o tym, czego chce mama.
Zrobisz to dla niej?
- Nie wierzę, że to mówisz. - Co?
Zaczekaj.
Daj mi rękę.
Podnieś mnie.
Dobra, Adamie, powiem ci, w czym rzecz.
Ona chce sprzedać dom.
Matka chce sprzedać nasz dom.
- Co? - Właśnie tak.
Twierdzi, że to nagle trzeci akt naszego życia,
jakby to była jakaś sztuka,
i skoro to trzeci akt, powinniśmy się przenieść
do czegoś mniejszego,
jak mieszkanie wielkości pudełka.
I będziemy chodzić na wydarzenia kulturalne,
do muzeów,
a wystarczyłoby podjechać pociągiem.
O tym właśnie gada.
To nie moje życie.
Moje życie jest tu, a to jest nasz dom.
Dobrze, rozumiem.
Nie chcę, żebyście sprzedawali dom.
Ale może damy mamie swobodę
poddania tego pod dyskusję?
Wiele par w waszym wieku myśli o ograniczeniach.
Chwileczkę. Powiedziałeś "w naszym wieku”?
- Owszem. - Co znaczy "w naszym wieku”?
Wiesz, o czym mówię.
Ona nie wzięła tego z sufitu.
Ludzie robią takie rzeczy.
Możecie odroczyć sprawę domu
i jechać razem do Włoch.
Przeżyj przygodę z żoną,
a to zaczeka, aż wrócisz
i stawisz temu czoła. Możesz się wyrwać, tato.
Odłóż to, nabierz perspektywy.
Mam perspektywę całego życia.
- Nie potrzebuję tego perspektywy. - Tato.
Mówię ci, żebyś się ogarnął
i jechał z żoną do Włoch.
Ty mi mówisz, żebym się ogarnął?
Tak mówisz do ojca? Coś ci powiem.
Powiem ci, dlaczego nie jadę.
No mów
Powiem ci dlaczego.
Nie zostałem zaproszony.
- Halo. - Hej, tu Julia.
Wybacz, że dopiero teraz oddzwaniam.
- Dopiero trafiłam na te wiadomości. - Spoko.
Co u ciebie?
Dobrze.
Szukam pracy,
ogarniam mieszkanie, zanim odbiorę dzieciaki.
Jak się miewasz?
Nie za dobrze.
I nie mów mi,
- że wszystko będzie dobrze. - Nigdy bym ci tego nie powiedział,
bo zdaniem moje żony nie będzie.
Wybacz. Poszedłem na łatwiznę.
Akurat ona jest tu optymistką.
- Więc co się dzieje? - Sama nie wiem.
Jestem zdezorganizowana.
Wrzeszczę na dzieciaki,
nie rozmawiam z mężem
przez te 10 minut, które mamy.
Ogólnie unieszczęśliwiam wszystkich ze sobą włącznie.
To brzmi dużo gorzej, niż w zamierzeniu,
ale to był ciężki tydzień.
U mnie tak samo,
ale zadzwonił telefon
i nagle się polepszyło.
Witam.
Załatwię to szybko
i nie będę wchodził.
Nie zapraszałam cię.
Myślałem o tym, co mówiłaś.
O Maxie i tej przyjaźni.
Nie wiem, przyjaciele, kumple,
nie lubię dawać etykietek.
Lubię Maxa.
Bystry, utalentowany dzieciak.
Uwielbia aparaty, jak ja kiedyś.
Kiedyś?
Słusznie.
Dzieciak jest zapalony.
I to strasznie.
Nie twierdzę, że nie bywa męczący,
ale pokazuję mu co i jak
i to jest dla niego dobre.
I jest dobre dla mnie.
Więc dzieciak zostaje.
Dziękuję.
Nie musisz mi dziękować.
Miałem jeszcze z siedem czy osiem
innych twoich zdjęć poutykanych.
Pozbyłem się ich,
żeby więcej nie było o tobie mowy.
Przestań.
Dobra, co zrobiłaś?
Masz inną fryzurę?
- Fryzura? - Nie.
Może zęby...
Czy mam nowe zęby? Nie, to moje zęby.
- O czym ty mówisz? - Staram się wyjść.
Dobra. Na razie.
Właśnie się pożegnałeś.
Bez podglądania.
Ryan, co to?
- Stresuję się. - Nie patrz!
- Patrzysz? - Nie. Wcale.
Dobra, otwórz oczy.
Moje pierwsze oświadczyny były impulsywne,
pod wpływem chwili,
a od tamtego czasu dużo myślałem,
i nie mógłbym być bardziej pewny.
Moje życie zmieniło się w dniu, kiedy cię poznałem,
i nie chcę spędzić ani jednego dnia bez ciebie.
Kocham cię.
Chcę, żebyś była moją żoną.
Ryan.
- Co? - Nie stać nas na to.
Oczywiście, że stać. Wydałem na to żołd.
Chciałem go wydać na coś odpowiedniego i to jest to.
To zbyt wiele.
Nie, nie, nie.
Dostałem premię za czynną służbę
i zaoszczędziłem ją. Chciałem...
Jesteś pewien?
Niczego nie byłem tak pewien.
Kochanie...
Teraz jest oficjalnie.
Zaprosisz mnie?
Czy mamy przybić żółwika?
- No dobra. - Przybijasz?
Bardzo śmieszne.
Pogubiłem się.
Szczerze...
Jesteśmy przyjaciółmi.
Jesteśmy też czymś więcej.
Nie chcesz mieć chłopaka,
a mimo to tu jesteś.
Tak.
Lepiej już nic nie mówmy.
Czemu nie chcesz, bym cię odwiózł.
Jest jeszcze czas.
Bo tak jest łatwiej
i możesz wrócić do łóżka.
No tak.
No to arrivederci,
ciao czy jakoś tak.
- Tylko te dwie? - Tak, to wszystko.
Nie biorę dużo bagażu.
Sprawdzę, czy wszystko mam.
Bilety, okulary. Wszystko jest.
Uważaj na siebie.
No weź.