Chcesz sprzedać dom?
poprzednich odcinkach...
Prosiłam o obejrzenie mieszkania.
W ogóle nie chciał mnie słuchać.
Musisz porozmawiać z mamą. To też jej decyzja.
Co to za Ed?
Rodzic z komitetu.
Ed Brooks.
Nikt cię nie zna.
Musisz stanąć tam i się sprzedać.
Chcę być osobą, z którą ludzie się identyfikują.
Myślisz, że będzie ze mną jak z tobą i tatą.
Nie jestem tobą.
A Ryan to nie tata.
Dzień dobry, Adam Braverman. Moja żona startuje w wyborach.
Zainteresuję panią długopisem?
- Proszę bardzo. I... - Dzięki.
Hej!
Mamusia i tatuś w domu?
Chciałabym zostawić ten super znak na waszym trawniku.
Dzień dobry, Zeek Braverman. Moja synowa...
Nie, dziękuję.
Nawet pani nie wie, co... Halo!
Dzień dobry pani. Jestem tu w imieniu Kristiny Braverman.
O mój Boże.
Crosby?
Hej.
Mówiłeś, że przeprowadzasz się do Europy.
I tak było. I...
Dobra.
Kristina Braverman na burmistrz!
Chris, kochanie, to do góry nogami. Dzięki.
Witam, wesołego Halloween!
Za co się przebierzesz?
Przepraszam bardzo.
Porozmawiamy przez chwilkę?
Kristina Braverman. Kandyduję.
Bardzo chętnie dam pani naklejkę na samochód.
Proszę bardzo, przypinka. Proszę tu przypiąć.
To nie działa. Ludzie przelatują obok mnie.
Jestem jak stalkerka.
A to co? Pomidory jesienią? O mój Boże!
Jaki jest twój sekret? Popatrzcie tylko!
WYBIERZ BOBA LITTLE'A
Przywiózł lody?
Jak samochód klauna.
Kristina Braverman na burmistrz.
Witam, jak się macie?
Darmowy długopis! Darmowe długopisy!
Tak, idealnie.
Kristina!
- Cześć! - Świetnie wyglądasz!
- Dzięki. - Dobrze się bawisz?
Fantastycznie.
Nie sądzisz, że każdy powinien mieć kampanię
w pewnym momencie kariery politycznej?
Tak dużo można zrozumieć o całym procesie, o sobie i wszystkim innym.
- Tak. - Nie takie to proste, jak się wydaje,
kiedy się zacznie. Ale powodzenia.
- Tobie też. - Do zobaczenia.
Miło cię widzieć. Zdjęcie.
- Dobrze. - Dziękuję.
Mam naklejki na samochód.
- Pewnie. W różnych kolorach. - Tak.
- Widzimy się na wielkiej debacie. - Właśnie.
- Ręce w górę. Szybkie stopy? - Gotowa.
- Jestem gotowa. - Na sali.
Przyjdziesz z zespołem, ja też.
- Tak. - Jest gotowa.
- Tak! - Wielka debata!
- Jest gotowa. - Dobra. Arnold!
Przepraszam. Widzimy się wkrótce. Arnold, spójrz na tę sałatę!
Darmowe długopisy!
- Hej! - Hej.
Co robisz?
Cieszę się widokiem.
- Cieszysz się... - Tak.
Rozumiem.
Nie mogę jej wyjąć z samochodu i nie obudzić.
A jak się obudzi, to nikt się dziś nie wyśpi.
To już nie wystarczy.
Musimy pomyśleć o powiększeniu.
- Dopiero się urodziła! - Tak.
- Nie możesz jeszcze... Co? - O czym ty?
Nie mówię o dziecku! Samochód. Inny samochód.
Tak, coś...
Dobra. Tak.
Może coś bardziej rodzinnego.
Może taki stary international. Albo...
Nie wiem, o czym...
Albo wagoneer. Na przykład rocznik '76.
- Nie. - A co?
Coś, no wiesz...
Co?
Nie.
Tak.
- Nie kupisz... Nie! Co? - Potrzebujemy minivana.
- Nie ma mowy. Żartujesz? - Najlepszy dla...
- Minivan? - Tak.
Mówisz „minivan”, słyszę „wagina”. Tak.
Dobra. Jutro idziemy kupić waginę.
Przykro mi. Poleży tu 20 minut.
Widzimy się w środku.
Żartuję tylko!
Musisz podpisywać każdy list?
Bob Little na pewno tego nie robi.
Na pewno nie. Pamiętam, bo sama je za niego podpisywałam.
Ale dziękuję za pomoc. Wiem, że to żmudne.
Pocięłam się.
Ile jeszcze
zanim dostanę nagrodę specialną?
- A tak, nagroda specjalna. - Są.
- Hej, Heather. - Hej.
Cześć.
- Co za miła niespodzianka. - Co mamy?
Dobra. Słuchaj. To wczesny sondaż.
Słupki idą w górę, w dół. Pamiętaj.
Znam te terminy. Prowadziłam kampanię Boba. Wiem. Mów.
No dobrze, więc...
- Więc? - Mamy szesnaście procent.
- To dobrze. - Tak.
Szesnaście procent głosów?
- To nieźle. - 16 procent wie, że kandydujesz.
Siedem procent głosów.
Siedem procent głosów?
Nie zniechęcaj się...
Hej, spójrzmy na to tak.
Spójrz tak, kochanie. Połowa osób,
które wiedzą, głosuje na ciebie.
- Widzisz? - Niedobrze. Taka ciężka praca.
Staraliśmy się. To straszne.
Nie. To nie żaden koniec.
Przestań.
Dopiero zaczynamy.
Nie wiedzą, że istnieję.
Spójrz na te liczby. 12% wyborców nie lubi Boba Little'a.
- 1% ciebie. - Nie znoszą go.
Bo o mnie nie wiedzą.
Nie. Spójrz tutaj.
- Niska frekwencja. - Dobra.
To dobrze, bo możesz to zmienić.
To prawda. Mogę.
- I mamy jeszcze debaty. - Właśnie. Debaty.
To nasza szansa, żeby Berkeley zobaczyło, kim jesteś,
- jak się nazywasz. - Tak.
Zakochało się w tobie.
- No już! - Dokładnie. Tak.
- Tak. - Świetna osobowość.
Pewnie, ożeniłem się.
- Tak! - Lubię siebie.
Dlatego ją kochasz.
A jeśli się nie zakochają?
- Szczerze? - Tak.
To się wycofamy.
Idę.
- Dzień dobry. Patrz! - Cześć.
- Zupa z nieściętych jajek. - Nie, to...
Muszę jeszcze wstawić. Jakoś się nie ścięło.
Ale będzie to frittata. Według Bosonogiej Contessy.
- To chleb? - Nie.
Mimosa.
Żeby dobrze zacząć dzień.
- To do ciebie niepodobne. - Jak to?
Jak to? Nie jestem pewna...
Widziałaś wcześniej piekarnik? Przed dziś.
Tego jeszcze nie włączałam...
- Właśnie. - Ale działa jak zaczarowany.
I uznałam, że spróbuję czegoś...
Czegoś nowego.
- Zdrowie. - Super.
Co jest?
Serio?
Nie rozmawiałyśmy o naszej poprzedniej rozmowie.
Była dość napięta.
Powiedziałaś kilka obraźliwych rzeczy o moim narzeczonym,
porównałaś go do ojca niewypała i...
Nie obrażałam go. A twój ojciec nie jest niewypałem.
Ma podobne problemy i myślę...
- O Boże. - To mówiłam.
A ty dalej o tym. OK.
Nie, ty dalej o tym, a ja...
Pewnie, że ja o tym,
bo to najważniejsza decyzja w życiu, a ty...
Nie ufasz mi z nią.
Ufam ci.
Jak widać nie, bo mnie nie wspierasz.
Nie jestem tobą. Możesz podjąć każdą decyzję, a ja cię wspieram.
- Pewnie, że tak. - Ale się ze mną nie zgadzasz.
Nie muszę.
Właśnie że musisz.
Możesz na mnie liczyć na każdym kroku.
Nie chcę tego, jeśli się nie zgadzasz
z największą decyzją życia.
To nieważne. Nie muszę!
Właśnie że ważne!
Muszę cię wspierać i próbuję.
Myślisz, że nie powinnam brać ślubu.
Myślę, że nie powinnaś,
ale nie wyklucza to wsparcia...
- Naprawdę mnie ranisz. - Dlaczego to robisz?
- Muszę, mamo. - Dlaczego?
Bo nie chcę tak z tobą spędzać czasu.
Kochanie, tylko nie przesadź z tym podlewaniem.
Idzie mi nieźle.
Tak sobie myślałem... To mieszkanie, o którym mówiłaś...
Co się robi? Chcesz je obejrzeć?
- Co? - Te mieszkania.
Mówiłaś, że chcesz
mieszkać bliżej miasta i tak dalej.
Co się robi? To znaczy...
Co to znaczy? Idziesz do agenta, który ci je pokazuje?
Tak to działa?
Tak, dokładnie.
Jutro mam czas.
- Serio? - Tak, sprawdziłem grafik.
Mówiłaś o tych mieszkaniach już tyle...
- Nie. Tak. - Mówiłaś mi o tym.
- No więc chodźmy... - Pewnie.
...obejrzeć stare mieszkanie, zerknąć.
Super.
Nie mówię, że mi się spodoba, ale obejrzymy.
Tak. Obejrzymy mieszkanie.
Świetnie!
Dwa samochody. Są w domu.
Tak. Ale nie chcą otworzyć.
Nie zmusisz ich do tego, jeśli nie chcą.
- Chodź. - Nieuprzejme.
Ktoś dzwoni do drzwi, to otwierasz.
Ty nigdy nie otwierasz.
Właśnie że... tak.
No, może, chyba że jemy obiad, bo to chwila dla rodziny,
a takich chwil się nie przerywa.
- Peet. Mogę? - Dobra.
Cześć.
Tak. Nie. Zbieramy tylko głosy dla szwagierki.
Tak. OK.
Mam zadzwonić do Billa?
Pewnie, nie ma problemu.
Ty też. Cześć.
Przepraszam. Idziemy?
Tak. Jeszcze 30 domów. Do dzieła.
Jeszcze 30?
Obiecaliśmy 100.
- Serio? Ty. - Tak.
Może policzymy ten. Czyli 29.
Dobra, muszę tylko...
Muszę jeszcze zadzwonić do Billa.
Dobra.
Idź zrobić to, co musisz, a ja skończę.
- Nie, tylko... - Zobaczymy się w domu.
Nie sądziłem, że będzie taki kocioł w pracy.
Ale nie. Chodźmy... dokończyć tę ulicę.
- Dobra. - Tak.
- No więc... - Tak, to Bill.
- Zobaczymy się w domu. - OK.
- Chcesz to? - Tak.
- Dzięki. - OK.
Cześć, rozmawiałem właśnie z Peet...
Hybrydy. Może hybryda.
Hybryda.
Chcę ten, mamo! Ten!
- Ten? - Powinieneś trzymać ze mną.
Fajny!
- Co ty pleciesz? - Mogę do środka?
- Pewnie. Obejrzyj. - Nie mogę...
Świetnie.
Nie mówisz poważnie, prawda?
- Mówię. - Superowy.
- Podoba ci się? Fajny, co? - Tak!
Można oglądać filmy.
Widzisz? Można oglądać filmy.
I to by było na tyle.
Weźmiemy go na jazdę próbną
i może się przekonasz.
Nie będę tym jeździł! A jak ktoś mnie zobaczy?
Ty będziesz jeździł.
Więc myślałam, że spróbujesz.
Po co mam nim jeździć? To dla ciebie.
Nie sprzedamy mojego!
Sprzedamy.
Sprzedałem już ducati na dom! Chcesz, żebym...
Ale twój samochód jest starszy od mojego.
Nie ma sensu zatrzymywać... Co?
Myślisz, że naszymi samochodami będą volkswagen żuk i minivan?
A dojazdy do pracy?
Pracuję z muzykami w studio nagraniowym,
a do pracy przyjadę małą waginką albo wielką waginą?
- Tak. - Co mówiłeś, tato?
- Kolor szampana. - Nic.
- Zdrajczyni. - Wezmę.
Poszukajmy kogoś od jazdy próbnej.
- Tak, minivan! - Powinnaś obejrzeć Diuków Hazzardu,
Mistrz kierownicy ucieka.
Nie powinno cię to tak cieszyć.
Kochanie, nie zrobię tego.
Kocham cię!
Nie można nawet trzasnąć drzwiami!
Otwiera drzwi i mówi: „Co tam?
Wejdż”. A ja na to:
„Porozmawiajmy o tych niesamowicie obraźliwych rzeczach,
które powiedziałaś o moim najważniejszym wyborze”.
Ona na to: „Nie, spoko.
Zjedzmy to jajeczne danie, udając, że nie ma sprawy”.
To ja mówię: „Nie będę tu z tobą jadła dania jajecznego
po tym, jak obraziłaś mojego narzeczonego,
którego niesamowicie kocham”.
Szaleństwo. Co ona sobie myśli?
Bardzo mi przykro.
To mnie przykro, kochanie.
Nie przepraszaj...
Przykro mi, że znosisz...
Mnie przykro, że stresuje to ciebie i mamę.
To nie jej sprawa, tylko nasza.
- Tak. - A zachowuje się, jakby była.
Najpierw mówi: „Nie bierz ślubu”.
Potem: „Weź ślub, ale tak, jak ja chcę”.
No to tego nie róbmy. Nie róbmy tego.
- Nie bierzmy ślubu? - Nie.
- Tak, bierzmy. - Przestraszyłeś mnie!
Nie.
- A co? - Nie róbmy wielkiego wesela.
Idźmy do sądu albo ratusza
i zróbmy to sami.
- Ucieknijmy? - Tak.
Tak, słuchaj...
Chcę być twoim mężem tak bardzo. Już.
Wyeliminujmy więc wszystkie komplikacje.
Wiesz? I słuchaj.
Twoja mama wreszcie się przekona i wtedy
zrobimy wielką imorezę, która będzie wspaniała.
Może już będzie miała wnuki.
Tak.
Ale tego chcemy.
Wiesz? Wiemy, czego chcemy.
To zróbmy to.
Tak. Zróbmy.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
A to moja ulubiona przestrzeń
na salon lub jadalnię.
Proszę spojrzeć na okna.
Jest pani malarką, więc mogłaby tu być piękna pracownia.
Tak. Kiedy skończymy, pokażę państwu teren.
Pełnoetatowy ogrodnik, pralnia chemiczna i zwykła.
Całodobowa opieka nad budynkiem.
Na dole pokażę państwu ognisko i salon.
Mamy piwnicę win mieszkańców
o regulowanej temperaturze,
a sprzęt w siłowni na dole jest najwyższej klasy.
Do tego codzienne zajęcia fitness, joga, rowerki, zumba.
I oczywiście można stąd dojść do SFMOMA, Yerba Buena Gardens
i do wszystkich sklepów na Mission Street.
Wielkie nieba. Zumba!
No i rowerki stacjonarne. Zawsze chciałem pojeździć. Albo spróbować.
To może obejrzymy to ognisko na zewnątrz?
Dobrze.
Bardzo dziękuję za zadanie tego pytania.
To bardzo ważne pytanie.
Jestem matką, więc bezpieczeństwo to jeden z moich absolutnych priorytetów.
- I... - I Bob Little właśnie ci przerwał,
bo dałaś mu pauzę.
Czasem mam tremę.
- Chcę... - Nie chcemy
- tremy. - Wiem.
Jeśli jestem na widowni, siedzę w telefonie. Nudzisz mnie.
Wybacz. Gdzie...
Wiesz co? Bardzo konkretnie.
Jeśli powiesz o bezpieczeństwie swoich dzieci,
jak bezpieczeństwo publiczne na to wpływa...
Próbuję, ale mi przerywasz.
I tak będzie wieczorem.
To debata, więc się przyzwyczaj.
- Mamo! - Cześć, kochanie.
Żartujesz sobie? Nie.
Mała przerwa.
- Nie. - Trochę przytulania. Wiem.
Przepraszamy za to.
Mógłbyś ją szybko przewinąć?
- Zrobi to. - Dziękuję.
- I tak zaraz przyda się kawa. - OK.
- Teraz coś łatwego. - Pocę się.
Moje dzieci mają w klasie 32 uczniów.
Jak usprawni pani szkolnictwo?
To twój klin. Twoja pasja.
- Pewnie. To proste. - Pokaż to.
Usprawnienie szkolnictwa to najważniejszy powód
mojej kandydatury na burmistrz Berkeley.
Musimy dać możliwości uczniom i rodzicom,
większy wybór i lepszy dostęp. Pomyślcie o tym.
Więcej szkół wyspecjalizowanych.
Nudzisz mnie. Nuda!
Przestań. Nie skończyłam.
Nie obchodzi mnie to.
Chcę coś osobistego.
To bardzo krytyczne.
Coś głębszego.
- O tu! - Boże!
Powiedz o Maksie!
Jak wpłynął na niego system edukacji.
Specjalne potrzeby. I że to niesprawiedliwe.
Dobra, następne.
Dyskryminacja niektórych dzieci.
Następne pytanie.
Nie będę mówić o synu i jego zespole Aspergera. Przykro mi.
Trzymam się tematów.
Żarty sobie robisz? To podstawa naszego programu.
- Nie mówić o... - Nie.
- ...przyczynie pasji.
- Heather. Moja pasja to... - O wpływie na twojego syna?
Mój program to edukacja. Nie mój syn.
Jasne? Tyle. Jest poza zasięgiem. Następne pytanie. Dawaj.
No dobrze.
Ej, brzmią świetnie!
Dźwięk pięciu stosów gówna w idealnej harmonii.
- Co cię ugryzło? - Przyjechałem żukiem do pracy.
- Tak? - W kolorze zielonej piany morskiej.
Oddałeś swój do warsztatu?
Nie. Straciłem go na zawsze. Został zamieniony na minivana.
Z wymuszenia Jasmine.
Mówisz poważnie?
- Witaj w klubie. - Cieszy cię to?
- Tak. - Podekscytowany.
Mój brat Crosby jest minivanowcem.
Jesteś w klubie, brachu. Co jest, stary? Są praktyczne.
- Fan? - Łatwo wsadzać dzieci.
Duży udźwig.
Zrobili ci pranie mózgu.
- Nie zawsze taki byłeś. - Jaki?
Noszący sztruksy i słuchający Norah Jones.
- W łóżku przed 23:00. - Sztruksy?
Nie muszę niczym nadrabiać.
Nie boję się minivana.
Wysyłają bezpośrednią, jasną wiadomość kobietom.
Posłuchaj. Jesteś mężem. I ojcem.
Biznesmenem. Tak?
Nie jest dla nikogo.
Odpowiedzialność.
Nawet 75-latek nie powinien jeździć szafą na kołach.
Możesz płynąć pod prąd i się męczyć
albo wskoczyć w sztruksy i odpocząć.
- Tak. - Wygodne.
Albo może zrobię sobie na czole tatuaż „kastrat”.
Jak myślisz?
Nie, jesteś minivanowcem.
Nasz rockandrollowiec.
Niezła akcja, co?
- Brzmiało świetnie. - Świetnie. Ponownie?
Nie, idealnie. Było świetnie.
Prawda?
- Hej! Dajemy! - Serio?
Rozważaliśmy jakieś picie za dnia.
Nie jestem wielkim fanem.
Pewnie! Uwielbiasz to.
- Dajecie. - Nie chcę wzdęć.
- Jestem za. - Ktoś tu jest facet.
- Dobra. - Dajemy!
- Dołączysz? - Nie, spoko.
- Przybrudzisz sztruksiki? - Miłego.
Dlaczego na nas krzyknął?
Niektórzy są nieuprzejmi.
Ten facet był świetny.
Oby to nie był wariat.
To nie jak cukierek albo psikus.
Mówiłaś, że tak będzie.
- Nabrałaś się? - Przestań!
- Do bani. - Jesteś rozpieszczona.
Dobra!
Proszę o twarze grzecznych dzieci.
- Hej! - Cześć, Julia!
Mieszkasz tu?
Tak, to mój dom.
Co robisz?
Zbieramy głosy dla szwagierki, która kandyduje na burmistrz.
Powinnam wygłosić przemowę. Ale ci tego oszczędzę.
- Sydney! Chcesz wejść? - Tak!
- Nie, Char, są zajęci. - Mamo, proszę!
Chyba że potrzebujecie przerwy?
Jeśli macie ochotę, wejdźcie.
- Przerwa. Dziesięć minut, OK? - Idealnie.
- Dobra. - Ale grzeczni.
Przekupiłam ich grami komputerowymi.
- Cześć. - Hej, jak tam?
- Dobrze. - Mogę wejść?
Będą kłopoty, że tu jestem?
- Nie będzie. - Nigdy nie wiem,
czy będę miała kłopoty, choć jestem dorosła.
Nie będziesz. I nie jesteś dorosła, ale...
Niemiłe. Co robisz?
- Nic. Skończyłem. - OK.
Co jest?
Nic wielkiego. Tylko...
Jesteś moim przyjacielem.
Najważniejszą osobą na świecie.
No więc Ryan i ja zdecydowaliśmy się pobrać w ratuszu.
I chcielibyśmy, żebyś był świadkiem.
A dlaczego... to robicie? Co z weselem?
Już go nie chcieliśmy.
Takiego wielkiego i tak dalej.
Zaczęło to być bardzo stresujące.
I nie chcę się już tym martwić.
- I po prostu... - OK.
- ...to zrobimy. - OK.
- OK? - Ekscytujące!
Kiedy?
Pewnie bardzo niedługo.
W najbliższych dniach.
O Boże. I wszystkim pasuje?
No... nie będą to wszyscy.
Tylko rodzina?
Prawdopodobnie tylko... my.
- Ty, ja, Ryan i... - A mama?
Co z mamą?
Rozumiem, że...
Nie możesz wziąć ślubu bez mamy.
Powiem jej zaraz po.
Urządzimy coś. Jest OK.
Załamałoby ją to.
- Wiesz o tym. - Nie obchodzi mnie to.
Nieważne. Nie obchodzi mnie mama, bo próbowałam zaplanować wesele
razem z nią i bardzo mnie stresowała, nie wspierała
i czuję, że nie chce w ogóle, żebym brała ślub.
Więc nie chcę, żeby tam była.
Rozumiem.
Chodzi o to, czego ja chcę, nie ona.
Wiem. Zdecydowanie.
To co? Jaki masz problem?
Wspieram cię. Ale nie mogę tego zrobić.
Nie mówię, że...
Amber, proszę cię, pomyśl o...
Łódka z sushi w Elephant Sushi.
Niesamowita.
- Super. - Tak.
Wielki piracki okręt wypełniony sushi?
Tak.
Dobre.
Takie dobre. O mój Boże, brakuje mi funduszu reprezentacyjnego.
Oj tak.
- Miałam fantastyczne torebki. - Ja też.
Tyle mi brakuje.
- Tak. - Brakuje mi w sumie wszystkiego.
Tak. Nawet tego, czego nie znosiłam.
Kiedyś zrobiłem coś takiego na terapii.
- Chodzisz na terapię? - No jasne.
Taki wykres i terapeutka mówi: „Wymień wszystkie rzeczy,
które sprawiają, że dobrze się ze sobą czujesz.
Potem powiesz, jaki stanowią procent”.
Mówię: „Dobra... praca”.
A potem powiedziałem: „Bycie ojcem”.
Ona na to: „A hobby?”.
- Hobby? A co to? - Dokładnie.
No więc wychodzi, że w 75% praca,
a w 25% bycie ojcem.
I kłamałem. Naprawdę to jakieś 90% do 10%.
Okłamujesz terapeutkę?
O tak. Regularnie.
No weź. Nie chcę, żeby mnie miała za dupka.
Tak.
Ale tak naprawdę chcę powiedzieć,
że wiem, że byłem świetnym handlowcem.
Tak.
Ale nie jestem pewien, czy jestem dobrym ojcem.
Rozumiem.
Teraz masz przynajmniej hobby - komitet.
A tak, oczywiście!
I czujesz się ze sobą świetnie.
Drużyna zielonych! Boże.
Jestem głodny. Ma pan coś?
Victor, to nieuprzejme. Przepraszam.
- Powinniśmy iść. - Nie.
Powinniśmy się zbierać.
Umieram z głodu.
Oddziały są głodne.
Paluszki rybne za piętnaście minut?
Do dzieła.
Dobra.
Wiesz co? Dość mam jedzenia dla dzieci.
- Ja też. - Co ty na to,
żebyśmy zrobili coś, co jedliśmy jako normalni ludzie?
- Dobrze. - Dobra.
Wiedziałam. Czekaliście, aż się wyprowadzimy, i budujecie basen.
To nie basen. To miejsce na ognisko dla matki.
A po co jej ognisko?
Pomyślałem, że to fajny dodatek.
Dziwne.
Budujecie miejsce na ognisko? Nie wiedziałam, że chcieliście.
Ja też nie.
Co u Amber? Jak tam przygotowania do wesela?
Co się stało?
Powiedziałam jej, że moim zdaniem jest za młoda.
I jak poszło?
Świetnie. Naprawdę wspaniale.
Nie rozmawia ze mną. Ale poza tym...
- I dziwi cię to? - Tak się składa, że tak.
Dziwi mnie, że nie interesuje jej moje zdanie.
Ma 21 lat. Dlaczego nie może poczekać?
Nie chce czekać. Jest zakochana i chce wziąć ślub teraz.
Co to ma być?
Co?
Co proszę? To...
Mamo, to nie tak, jak ze mną i Sethem.
- Dokładnie tak samo. - Nieprawda.
Dokładnie tak samo.
Nieprawda.
Ile razy ci mówiliśmy: „Zwolnij i poczekaj.
Dlaczego tak ci się śpieszy? Dlaczego teraz?”.
Pamiętasz?
Co twoim zdaniem powinniśmy powiedzieć?
Wiem, co chciałabym, żebyśmy powiedzieli.
- Co? - Nic.
Bo i tak byłabyś z Sethem.
A ponieważ coś powiedzieliśmy,
na parę lat cię straciliśmy.
I tęskniliśmy za tobą.
Taki mam wybór?
Nic nie robię i...
patrzę, jak popełnia wielki błąd,
albo zupełnie tracę naszą relację?
Amber zrobi to, co podpowiada jej serce.
I może to będzie wielki błąd, a może nie.
Ale musisz zejść jej z drogi.
To trudne.
Wiem.
Prawda?
Jedziemy. Teraz się uda. Będzie gol.
Jeśli mi się uda,
będziecie musieli żyć z upokorzeniem pokonania
przez faceta jeżdżącego minivanem.
Proszę o bębny!
Tak!
Do dna!
Dołączę w solidarności.
Nie, rewanż. Chcę rewanżu.
Jeszcze raz.
Żadnych rewanżów.
Powtórki! Zaklepałem.
Dobra. To moja żona.
Cześć, kotku.
Nie mogę się doczekać.
I krem pieluszkowy. Jasne.
Też cię kocham. Pa.
Cholera. Zupełnie zapomniałem o kolacji u teściowej.
Muszę kupić dla niej lody sojowe
i krem pieluszkowy.
- Zmywam się. - Ale jestem miękki.
- Też musicie lecieć. - Crosby.
Nie powinieneś prowadzić.
Nie będę. Wezmę taksówkę do spożywczaka
i nastepną do teściowej.
A może żona po ciebie przyjedzie?
- Żaróweczka! Tak. - Dobry pomysł.
- I podwiezie nas. - Nie sądzę.
I będzie odpowiedzialnie.
- Może zadziałać. - Dzwonię.
Po drodze do domu moglibyśmy zahaczyć o zajebistą burgerownię.
Tak, chcę burgera. Kotku! Czy mogłabyś...
Nie gniewaj się, proszę.
Czy myślisz, że mogłabyś podjechać po mnie i...
kilku kolegów?
Dobra, czyli to gotowe.
Ile pojedynczych pozwoleń na budowę domu wydano w 2012?
- Czerwona. - Nie muszę wiedzieć.
Pięć. Nie, mylisz się. Odpowiedź to pięć.
Zbyt obcisła pośrodku.
Jest to w pakiecie. Miałem cię przepytać.
Nie muszę znać dokładnej liczby, a mieć zdanie.
Nic z tego nie wiesz. Nie będziesz gotowa.
Sam nie mogłem tego zapamiętać, a mam swietną pamięć.
- Wiem, kochanie. - Ta zielona?
- Dużo lepszą od twojej. - Idealna.
Nie musisz się martwić debatą,
bo według sondażu statystycznie nie możesz wygrać.
Nie, Max. Nieprawda. Nie mów tak.
Nie jest to zupełnie niemożliwe,
bo Harry Truman wygrał w 1948.
- No widzisz? - Dobrze.
- A miał 0,17% w prawyborach. - Pomalowane paznokcie?
Ten.
Zrzucił bombę na Japonię.
Ja nie zrzucę na nikogo bomby atomowej.
Boże. Zaśmiardł.
Myślę, że masz takie złe sondaże,
bo nie masz maszyny ze słodyczami.
- Obiecałem maszynę i wygrałem. - Dobra!
Kurcze, wygląda fantastycznie!
Ty zrobiłaś sos. Ja tylko podałem.
Wspaniale podajesz.
Lepsze niż nasze.
Nieprawda. Uwierz mi.
Boże... To... obrzydliwe.
- Prawda, Julia? - Ledwo przełykam.
To...
- Kłamiesz. - Nie. No, może trochę.
Sydney, jedz marchewkę.
W domu musimy jeść tylko cztery.
Cztery marchewki? Co to za miejsce?
- Słuchaj... - Cztery?
- Może zjecie dziś więcej? - Halo!
Mama!
Hej!
Cześć!
Colleen, pamiętasz Julię.
- Cześć. - Mamę Victora i Sydney.
Cześć!. Tak. Cześć, Julia.
- Jak tam? - W porządku, dziękuję. My tylko...
Już wychodzimy. Zbieraliśmy głosy.
Moja szwagierka kandyduje na burmistrz.
Dzieciaki na siebie wpadły, były głodne,
no i tak się złożyło. Ale już wychodzimy.
- Już. - Nie skończyłam.
- To nic. - Nie.
Mogą skończyć.
Nie, miło nam,
ale tatuś czeka.
- Nie zjadłam marchewek. - To nic.
Chodźmy.
Chodź, Victor.
Bardzo miło było cię zobaczyć.
- Ciebie też. - Dzięki.
- Tak. - Miłego wieczoru!
- Wam też. - Powodzenia z kampanią!
- Tak! Dziękuję. - Pa.
- Nie ma sprawy. - Do zobaczenia!
Głodna?
Tak.
Dla kogo podwójny cheeseburger?
Dla mnie!
- Hej! - Hej!
Nie kłóćcie się albo nie dostaniecie!
Cały tydzień będę siedział z dzieckiem.
- Dobra, dwa tygodnie. Proszę. - OK.
Jakim cudem taka atrakcyjna żona?
- Zrobiłem jej dziecko. - Boże.
Dobra, słuchajcie! Musimy być w domu za 20 minut.
Wysiadacie w domu osoby mieszkającej najbliżej.
Mieszkamy razem.
- No jasne. - Mieszkają razem!
Czekajcie! Jest tu telewizja!
- Co oglądamy? - Zgadza się.
Jest SpongeBob i Pora na przygodę!.
Pora na przygodę!!
- Dobry wybór. - Proszę bardzo.
Pora na przygodę!.
Chcę zamieszkać w tym pojeździe przyszłości!
- Crosby? - Co?
Masz najlepszą żonę.
Tak. Jest spoko.
Cześć, tato!
Hej, jesteście.
- Cześć! No proszę. - Co to?
Cześć, przystojniaku. Co tam? Ale świetnie wyglądacie.
Coś tu... się stało.
Kolacja.
- Widzę. - Pomyślałem, że kiedyś
jadaliśmy jak rodzina.
I że może moglibyśmy znowu.
- A więc kurczak. - Jedliśmy.
- No... - Paluszki rybne.
- Nie jak twoje. - Przekąskę u koleżanki.
Jak nie chcecie jeść,
obejrzyjcie sobie coś w telewizji.
- Ja umieram z głodu. - Telewizja?
- Przed szkołą? - Przed szkołą.
Chodźmy.
Wow, musisz być bardzo głodna...
- Bardzo. - ...skoro im pozwoliłaś oglądać.
Ja umieram z głodu. Nie jadłam paluszków rybnych.
To dobrze...
Chciałem cię przeprosić. Głupio mi było, że przerwałem zbieranie głosów.
No i...
Wiem, że byłem bardzo zestresowany
i chciałem powiedzieć, że tak dobrze sobie z nimi radzisz.
I nie mógłbym...
robić tego, co robię, bez ciebie, więc...
Więc dziękuję.
Gotowa, żeby zjeść to wszystko?
Wszyściutko.
Bardzo...
Przepraszam.
Bardzo się cieszę, że pani pyta.
Mieszkam w Berkeley 25 lat,
jestem matką i bezpieczeństwo publiczne to mój priorytet.
BURMISTRZ 2014
- Uczenie się... - Potwierdzę.
Pracowaliśmy razem z Kristiną.
- Byłam... - I jest wspaniałą matką.
Dziękuję.
Ale myślę, że to trochę bardziej skomplikowane.
Jako kontroler budżetu Berkeley...
Obciął pan fundusze pieszych patroli policji niemal wszędzie.
Przepraszam, że przerywam.
Cieszę się, że o tym mówisz.
Kiedy moja córka była mała, sama chodziła do szkoły.
- Spokój. - Studiuje.
Chciałbym tylko skończyć myśl, bo to tak ważne.
Tony, dziękuję za tę możliwość.
Spokój ducha rzeczywiście jest istotny.
Dlatego jako kontroler budżetu stworzyłem podstawy nowego systemu.
Mieszkańcy mogli przeglądać dane o przestępczości w dzielnicach
i w całym mieście.
Otworzenie drzwi do ratusza
jest zaledwie początkiem dialogu
pomiędzy gabinetem burmistrza i dobrymi ludźmi tej społeczności.
Dzięki temu wiedzą państwo nie tylko, o czym decydujemy, ale i dlaczego.
I czy dobrzy ludzie Berkeley nie powinni tego oczekiwać od samorządu?
Dziękuję.
Dziękuję, panie Little. Ktoś jeszcze?
Następne pytanie jest od Caroline Lee.
- Dzień dobry. - Witamy.
Dzień dobry.
Chciałam zapytać o córkę.
Właśnie się tu przeprowadziliśmy i posłaliśmy Emmę do szkoły państwowej.
Ma specjalne potrzeby, jest głucha.
Stale obiecywano mi, że otrzyma większą pomoc.
Ale nie otrzymuje. I...
Tak się składa, że sama mam tu doświadczenie.
Chętnie odpowiem.
Sam chodziłem do szkoły państwowej w Berkeley
i mogę zapewnić, że szkolnictwo jest tu najlepsze w stanie.
Wiesz co, Bob? Nie obraź się,
ale myślę, że pani Caroline mówi o szkole dziś,
a nie za twoich czasów. Wybacz.
- Ile lat ma pani córka? - Dziesięć.
I mam też ośmioletniego syna.
Mam syna Maksa. Ma 13 lat.
Chodził do szkoły państwowej.
Potem poszedł do prywatnej i wrócił do państwowej.
Więc kiedy mówię, że rozumiem, przez co pani przechodzi,
proszę mi uwierzyć, że razem z mężem
całkowicie to rozumiemy.
Mówi się, że szkoły państwowe w Berkeley
należą do najlepszych.
I zwykle się zgadzam.
I mimo że sprawdzają się dla większości dzieci,
pani Caroline i ja rozumiemy, że to, co sprawdza się dla niektórych,
nie zawsze sprawdza się dla wszystkich. Jak dla Emmy i Maksa.
I skoro tak jest, mam wrażenie, że system jest wadliwy.
Mój syn ma zespół Aspergera.
Razem z mężem
wielokrotnie walczyliśmy z systemem, żeby dostał to, czego potrzebuje.
Żeby go nie omijano.
I widzę u pani podobne odczucia.
Tak.
Co najmniej.
Mój syn, Max, umie walczyć.
I powiem pani, że nie podda się, aż dostanie to, czego chce.
Dla rodzica może to być czasem wyzwaniem.
Na pewno wszyscy mogą państwo...
to zrozumieć.
Ale w imieniu Maksa ja sama zaczęłam walczyć.
I jeśli wybiorą mnie państwo na burmistrz, obiecuję o was walczyć.
Obiecuję walczyć o konkretne dziecko.
Żeby miało to, czego potrzebuje.
Mogę to pani obiecać.
Ja tylko...
Przepraszam...
Zaraz wrócę.
Chciałabym dać pani mój numer telefonu.
Proszę do mnie zadzwonić.
Będę o panią walczyć i pracować dla pani.
Obiecuję. Zrobię wszystko, co trzeba.
Dziękuję. Chcę panią uściskać.
Millie!
Zobacz tylko! Jak możesz.
I jak?
BRAVERMAN NA BURMISTRZ BERKELEY
Zeek. Dzięki, że to dla mnie zrobiłeś.
Pewnie. I zgadnij.
Przygotuj się.
Popatrz tylko.
- Tak. - Piękne.
Rozmawiałam z Lindą, agentką.
I powiedziałam, że nie interesuje nas to mieszkanie. Więc...
Jezu, tego nie mówiłem.
Przestań, Zeek. Za dobrze cię znam. Męczyłbyś się tam.
Nie znosiłbyś tego.
No dobra. Przepraszam. Próbowałem, wiesz?
Wiem.
Moja grupa malarska jedzie na miesiąc do Włoch.
Wiem od jakiegoś czasu, ale nic nie mówiłam,
bo wiedziałam, że nie spodoba ci się mój wyjazd na tak długo.
Ale wyjeżdżają w piątek.
I postanowiłam, że chcę jechać.
Więc... pojadę.
Sama.
Nieźle.
- Hej. - Hej.
Co robisz?
Przekonuję się do minivana.
- Serio? - Tak, podoba mi się.
Zaczynam...
Odkryłem różne rzeczy.
- Serio? Na przykład? - Tak.
Patrz na to.
- Miejsca z tyłu się rozkładają. - Chwila.
Widziałaś coś takiego?
- Właśnie. - Fajnie, co?
Widzisz?
Nie tak źle, co?
- Fajnie, nie? - Tak.
Jeśli mam mieć z kimś minivana, cieszę się, że mam go z tobą.
- Naprawdę? - Tak.
Ja też.
- Ty też? - Tak!
Mamo!
- Tak, kochanie. - Spójrz na to.
Mamo, wygrałaś debatę! Jesteś anomalią statystyczną!
- No proszę. - Tak.
- Jestem anomalią. - Od zawsze.
Ale dalej masz dużo roboty, bo jesteś z tyłu w sondażach.
Pocieszmy się. Dajmy odpocząć.
Anomalia.
W polityce nie ma wolnego.
Zobacz! Byłaś na końcu i wygrałaś debatę.
Możesz to wygrać.
To już oficjalne – jesteś kandydatką.
- Mogę wygrać. - Pewnie.
Mogę wygrać.
Tu z tyłu jest jeszcze dobry artykuł.
„Koszt energii testem kwasowości gubernatorów”.
- Cześć. - Przepraszam, że wcześnie.
W porządku. Co tam?
Wstałaś czy on wstał?
Jeszcze nie wstał. Śpi.
Ale siedzieliśmy do późna.
Ale... co się dzieje?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Ufam ci i wierzę w ciebie.
Czy możemy zrobić to razem?
- Pewnie. - Tak?
Tak.
Moja córeczka.
Tak mi cię brakowało.
Jesteś ode mnie dużo mądrzejsza. Zupełnie inna.
A on jest zupełnie niepodobny do taty, OK?
Naprawdę to wiem.
Dobrze? Nie chcę czegoś przegapić.
Nie chcę nic przegapić.
- Dobrze? - Dziękuję.