Czekam na tę falę miłości...
Poprzednio...
...ale nic się nie dzieje.
To początek trzeciego aktu.
Chcesz sprzedać nasz dom?
Sądzę, że powinniśmy o tym porozmawiać.
Będę się ubiegać o fotel burmistrza.
Nikt nie słyszał o Kristinie. Nigdy nie kandydowała.
Ale to nie prezydentura.
Nie wiem, na ile to realne.
Jesteś ze mną, prawda?
Tak.
Niesamowite.
Nie gap się tak na mnie.
Dosłownie nie mogę oderwać wzroku.
Spróbuj.
Najbardziej fascynujące ustrojstwo, jakie widziałem.
Pneumatyczne i hydrauliczne.
Płyn i powietrze.
Wcale nie jest takie fascynujące.
Czuję się jak wielka stara krowa.
Wielka, ociekająca mlekiem, aseksualna, niewyspana krowa.
Wiesz co, nie spałam
po więcej niż 20 minut,
od kiedy to coś ze mnie wylazło.
Musi przyjąć butelkę.
Naprawdę muszę odpocząć, bo się wykończę.
A wtedy moje piersi przestaną być jedną z opcji,
bo będę martwa.
Czyli mam ją do tego podłączyć?
- Nie, tylko... - To się cofa?
Jest bieg wsteczny?
- Daj mi ją. - Dobrze.
- Daj mi ją. - Masz więcej?
Całe mnóstwo.
Już dobrze.
- Tak, wiem... - W porządku.
No chodź.
Tak pięknie teraz wyglądasz.
Naprawdę pięknie.
Dzięki, że się zgodziłaś.
Nie ma sprawy.
Byłaś jedynym wolnym fotografem.
Poważnie. Dzwoniłam do stu osób,
nim znalazłam twoją stronę.
- Aż do tylu? - Uwielbiam twoją stronę. Jest piękna.
Ale nie ma tam ludzi.
Próbuję się wyspecjalizować
w fotografowaniu psów.
- Jesteś dobra. - Dzięki.
- To może tak? - Ślicznie.
Ma piękny brzuszek.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
- Podobało ci się? - Tak.
To jest takie...
Co najpierw?
Tylko sprawdź dokładnie listę.
O 15:00 rozmowa telefoniczna z Kaitlin Lonner.
- Spójrz. - Kaitlin to...
Lokalna bloggerka,
strona ma duży ruch, czyli dobrze.
Wpisz na listę długopisy.
- Mam długopisy. - Nie.
Do kampanii. Ludzie lubią darmowe długopisy.
- Ludzie... - Dobry pomysł.
Idę do lekarza - o, darmowy długopis.
- Łatwo zapamiętać. - Chcę!
- Dzień dobry, słońce. - Dobry.
Tam jest kawa.
Tu jest łatwiej.
- Świetnie. - To drzwi?
- Tak jakby. - Może gość od koszul.
- Otworzę. - Dobra.
- Jak mąż z żoną. - Dziękuję.
Na resztę dnia jesteś moja.
- No dobra. - Ona jest niesamowita.
Gdyby Bob o niej wiedział,
nie zatrudniłby mnie.
Niesamowity kierownik kampanii.
Ja byłam dobra, ale ona to ogień.
- Tak myślę... - Ma ikrę.
...że dam radę.
Z nią czuję się jak milion dolców.
Poważnie nie ma kawy?
To nie facet od koszul,
- ale jest sok. - Jak dobrze.
Mamy sok, ale nie kawę.
Wpiszę na listę.
Stażysta ją przyniesie.
Mamy spotkanie z ludźmi od energii odnawialnej.
Lubią jarmuż w płynie.
Przynieść ci kartę, Kristino?
Wyczerpałam limit.
Nie ma sprawy.
- Ten raz. - Opłata za dostawę?
Musiałam zaopatrzyć biuro.
- Wiesz, jak jest. - Proszę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Jak szybko wszystko się kończy. - Ja...
- Twoja kopia. - Mam coś...
Tu jest twoja karta i paragon.
Proszę. Napiwek wliczoy.
Później mogę jeszcze potrzebować 20 dolców na benzynę, ale...
Że co? Sok za 250 dolarów?
- Tak. - Poważnie?
Amber, czy ty...
Cześć!
- Bardzo przepraszam. - Nic się nie stało.
Cześć. Wejdź.
- Nic się nie stało. - Wyjdę.
Wejdź.
- Późno już. - Mój współlokator.
Mam zajęcia o 8:00,
a współlokator się zamknął. I założył...
Założył na drzwi kij do lacrosse.
Co takiego?
Nie mogę wejść. Nie wiem, co robić.
Taka blokada?
- Tak. - To znany...
Nie masz gdzie spać?
- Nie. I dlatego... - Drew.
- Mogę wyjść. - Zostań.
- Dobrze. - Tylko odłóż rzeczy.
- Świetnie. - Mogę wyjść.
- Drew. - Chcecie czegoś?
Nie wracaj tam.
Nie mamy nic na śniadanie.
- Jutro zjemy. - Ty...
- W porządku. - Możesz zostać.
- Mamy na to całe życie. - Ale...
jeśli trzeba wam czegoś...
- Wszystko mamy. - W porządku.
Napijesz się czegoś?
Przepraszam. Jasne.
Dobrze. Będzie fajnie.
Tak jest! Dawaj tutaj!
Delikatnie!
Do tyłu!
Dobrze! Masz dużo miejsca.
Cofaj!
Delikatnie! Tak.
Co to jest?
To.
- To? - Tak.
To... Chodź na chwilę.
To pontiac z 1965 roku, kabriolet GTO coupé.
Musisz użyć wyobraźni,
ale pod tym kurzem
jest piękny metaliczny lakier w kolorze morskim.
Co to robi na naszym podjeździe?
Nie "to”. "Ona”.
"Co ona tu robi?”
Może być, Billy. Opuść ją.
Odczepmy ją. Dawaj.
Dostałem ją od Waltera z centrum weterynarii.
Kupiłeś to? Jesteśmy jego właścicielami?
"Ją”. Jesteśmy jej właścicielami.
To nic takiego. Nie myśl o pieniądzach.
Walter dał ją prawie darmo.
Potrzebuje tylko nowiutkiego silnika.
- To będzie ta łatwa część. - Robota na rok.
Nie, sześć do ośmiu miesięcy.
Tak brzmi twoja odpowiedź?
Ja mówię o opcji sprzedaży domu,
a ty wciągasz na podjazd robotę na cały rok?
Przestań to powtarzać. Sześć do ośmiu miesięcy.
Trochę zaufania, dziewczyno.
- Nie odchodź tak. - Dobra, Billy!
- Zeek! - Odczepiamy!
Prawda, że śliczna?
Victor nie radzi sobie z czytaniem.
- Jasne. - Tak.
Wiem, że ma trochę zaległości, ale...
Od kiedy z nami zamieszkał, zrobił ogromne postępy.
Rozumiem, to szczególne okoliczności,
dlatego chciałam z państwem porozmawiać.
zanim cokolwiek zaproponuję.
Co tu się dzieje? Co to za propozycja?
Victorowi mogłoby dobrze zrobić
powtórzenie czwartej klasy.
Chce go pani cofnąć?
Na razie nie chcę niczego,
z wyjątkiem rozmowy.
Z zasady nie lubimy przenosić dzieci
do innej klasy, chyba że to ostatnia szansa.
To znaczy...
Czytamy mu co wieczór, ale może on sam mógłby...
więcej czytać. Sam nie wiem.
Julia na razie nie pracuje. Może mogłabyś...
To by było wspaniałe. Chciałam zaproponować korepetytora,
ale tak będzie lepiej.
Mogę dać państwu więcej lektur i ćwiczeń.
Victor to naprawdę przeuroczy chłopiec.
Chciałabym, żeby trochę bardziej się starał,
ale myślę, że to przyjdzie, kiedy nabierze pewności siebie.
A jeśli nie? Jaśli się nie poprawi?
Spokojnie,
- ustalmy plan. - Dobrze.
Zobaczymy, czy działa,
a potem będziemy się martwić, co dalej.
Dziękuję.
Grunt to odpowiednie nastawienie, Adam.
Obetniemy te koszty.
Hej!
- Tak? - Mogę tu popracować?
U nas siadło wi-fi.
Załatw sobie lepszy.
Wiedziałam, że to powiesz.
Wejdź.
Co robisz?
Pracuję nad budżetem kampanii Kristiny.
Nie ma od tego kobiety?
Kierowniczkę kampanii, Heather,
ale jeśli jej pozwolę, puści nas z torbami.
Długopisy, 600 $. Potrzebne nam długopisy?
- Nie. - Lubię darmowe.
- Wpływają na twój głos? - Pewnie.
Zbankrutujemy.
Spójrz na to: 900 $ za portrety.
Niech fotograf zrobi jedno zdjęcie Kristiny
na tabliczki na trawniki i całą resztę.
Ja zrobię portrety.
- Sarah... - No co?
Czy kiedykolwiek pracowałaś z ludźmi?
- Nie zawodowo. - Potrzebuję zawodowca.
- Ona się ubiega... - Jestem zawodowcem.
Nie chciałbym pracować z rodziną.
To zły pomysł.
To dlatego prowadzisz firmę z bratem?
I moja córka pracuje w recepcji?
Masz rację.
Nie chcesz pracować z tą rodziną.
Mówię tylko, że wydam
1000 $ na fotografa.
Nie musisz.
- Za darmo. - Co?
- Tak! - Nie chcesz pieniędzy?
- Gwarancje? - Chcę tego.
- Tak! - Jakby co, zmiana?
Umowa stoi.
- Sto dolarów. - Pięćdziesiąt.
- Zgoda. - Umowa stoi.
Panuję nad sytuacją!
Nie przeszkadzaj sobie.
Dziękuję!
To mleko mamy. Lubisz je.
Widziałem, że ci smakowało.
Nie chcesz?
Proszę...
...to, co robię tobie...
Cześć, skarbie.
Hej.
Ślicznie wyglądasz.
Jakbym miała ci podać orzeszki i magazyn linii lotniczych.
Nie sądzisz?
Seksowna stewardessa.
Burmistrz nie ma wyglądać seksownie.
Ma wyglądać na burmistrza. Może z odrobiną...
- Czego? - ...seksowności.
Potrzebna mi zupełnie nowa garderoba.
Co byś powiedziała, gdyby Sarah zrobiła zdjęcie do kampanii?
- Twoja siostra? - Mówi, że zrobi to za darmo.
Pięćdziesiąt dolców to jak darmo.
Ale to zdjęcie musi być super.
Profesjonalne ujęcie.
- Sarah się spisze. - Skarbie.
- Patrz. - No.
Prosto z drukarni.
- Damy radę. - Profesjonalnie.
Nie chcemy zawodowca.
- Wygląda jak... - 1000 $.
A już wydaliśmy 5 000 na kampanię. Stresuję się.
To nawet nie są nasze pieniądze.
- Są. - Zwrócą nam.
- Ale... - To nasze pieniądze. Nie mówię,
żeby przestać wydawać na kampanię.
Mówię tylko, żeby zwolnić,
aż pojawią się dotacje.
Pojawią się.
- Coś ci powiem. - Co?
Mogę usiąść z tobą? Na chwilę.
Pokażę ci kilka sposobów
na przycięcie budżetu.
Przeglądałeś mój budżet?
- Dlaczego... - Tak.
Po co?
W tej chwili wydajemy na kampanię nasze pieniądze.
Wiem, że wydajemy nasze pieniądze,
ale dostaniemy je z powrotem.
Chcę się trochę wstrzymać,
aż pojawią się dotacje
na pokrycie kosztów.
- Pojawią się. - W porządku.
I pokryjemy wszystkie wydatki.
Przerwij na chwilę, dobrze?
Nie! Wkurzasz mnie!
Przykro mi. Zderzenie z rzeczywistością.
- Chyba tak. - Pierwszy raz kandydujesz.
- Doprawdy? - Późno zaczęłaś.
I chcę mieć pewność,
że zdobędziemy dosyć pieniędzy,
by pokryć te wydatki.
Bob Little chce widzieć mnie
zdołowaną, wypaloną.
Kandyduję po raz pierwszy,
więc będzie to dla mnie trudne.
Myślisz, że tego nie wiem?
Zaczekaj chwilę.
Kiedy chciałeś założyć Luncheonette, wspierałam cię w 100%.
Było dziesięć razy gorzej i dziesięć razy drożej.
Ale się udało. Nazwałaś mnie...
- Tak. - ...wariatem.
Tak mówiłam, ale cię wspierałam.
A ja wspieram ciebie.
- Chcę pomóc. - Zawsze cię wspierałam.
- Nie. - Nie chcę
kłopotów finansowych.
Tylko tyle.
Ty mi po prostu nie ufasz.
Dzięki, strażniku budżetu.
Strażnik budżetu. Super.
Nie spałam.
Myślałam o sytuacji Victora.
Pani McKindall ma rację.
On nie czyta na poziomie piątej klasy.
Nawet nie czwartej,
bądźmy szczerzy.
Dlatego chciała, żebyśmy z nim więcej czytali.
Ale ja z nim ciągle czytam.
Może będę wracał wcześniej z pracy dwa dni w tygodniu.
Jak mi się nie uda, weźmiemy korepetytora.
Nie wiem, co jeszcze możemy zrobić.
Wszystkiego próbowaliśmy
i nie udało się.
Nie uda się, mamy za mało czasu.
To znaczy...
Trafi do tej samej klasy co Sydney.
Nie wiem, jak to ugryźć.
Jeszcze do tego nie doszło.
Ale to nam grozi.
Powiedziała, że chce go cofnąć.
Czekała tylko ze względu na jego, no wiesz,
szczególne okoliczności.
- Koszmar. - Dobra.
Weźmy głęboki oddech.
Czy my braliśmy udział w tej samej rozmowie?
Wiesz, co ja usłyszałem? Nauczycielka mówiła nam,
że to dobry dzieciak.
Czy możemy zdjąć już palec z przycisku wyrzutni atomowej?
Nie dążę do wojny...
Ja tylko...
...trochę się wściekam.
- W porządku. - Ale...
To była trudna rozmowa, ale nic ponadto.
- Rozmowa. - To była rozmowa
o tym, że dziecko powtórzy klasę.
- Mogę pójść po kawę? - Tak.
- Cześć, Berto. - Fajny szlafrok, współlokatorze.
Być może dziś wieczór też będę chciał trochę prywatności.
To nic pewnego, ale mam mocne przeczucie.
W sumie mam zajęcia...
Hej, Natalie.
Cześć.
- Chłopak z... - Drew.
- Tak.
- Cześć. - Cześć.
Mamy taki sam koszyk na kosmetyki.
- No proszę! Szalony mały świat. - Właśnie.
Kolejka...
Jest... Zaczekaj,
bo jest długa kolejka.
- Dobra robota, stary. - Na razie.
Mogę pożyczyć stojak do flagi?
Raczej nie pytasz, bo już masz go na wózku.
Czy mogę pożyczyć stojak,
który już mam w wózku?
Ale jeśli któryś z twoich psich klientów coś na nim zrobi,
będę chciał nowego.
Dzięki, że pytasz. Mój jutrzejszy klient nie jest psem.
To prawdziwy człowiek.
Naprawdę?
Wbrew swojej woli czy...
Bardzo śmieszne. To bardzo szanowana osoba.
Kandydatka na burmistrza.
- Jasne, rozumiem. - Tak.
Twoja bratowa? Kandyduje na burmistrza.
Nie mów tego takim tonem.
Jakby to nie była prawdziwa praca.
- Nie... - Kandyduje.
Jestem podekscytowana. Też mógłbyś się cieszyć.
Cieszę się.
A co mnie cieszy?
Że trochę zarobisz
i może kupisz jakiś sprzęt.
No proszę!
Przedstawiciel mojej słynnej klientki. Cześć, Adam.
Czyli twojej bratowej.
Tak.
Poważnie?
Nie, rozumiem. Dziękuję.
Pogadamy później.
Dzięki, że zadzwoniłeś. Cześć.
Kristina uznała, że chce kogoś z większym doświadczeniem.
Będą następni.
Jasne.
Wiele razy odwoływano mi zlecenia.
To nic takiego.
Tak,
ale tobie odwoływano, bo masz dziwną osobowość...
- Nieprawda. - To moja rodzina,
a nawet nie traktują mnie poważnie.
Bo i dlaczego?
- Chodzi mi o to... - Nie, nie...
- Nie. - Nie słodz mi.
Kiedy cię poznałem,
pisałaś sztuki czy coś takiego.
Potem grafika. Byłaś...
Graficzką. Dawno temu.
To też.
- Dawno temu. - Jesteś niestała.
Nie traktują cię poważnie, bo cię znają.
Nie chcę cię obrażać.
Mówię tylko, że obcy cię nie znają.
- Poważnie. - Wiem.
Praca z rodziną to piekło.
Obcy cię nie znają, masz czyste konto.
Ty mnie znasz. Traktujesz mnie poważnie?
- Nie, dobra. - Daj mi odpowiedzieć.
Zawahałeś się. To wiele mówi.
- Zawsze się waham. - Nie w ten sposób.
- Dobieram słowa. - Już nic nie mów.
- Muszę lecieć. - O tym właśnie mówię.
- O czym? - Bywasz chaotyczna.
Wcale nie. Wychodzę.
Czasem człowiek się waha dla większego efektu.
Pogadamy później.
To, co teraz robisz, to właśnie niestałość.
Jeśli wybiorę projekt o Hawajach,
pojedziemy tam na wycieczkę?
Tematy będą przydzielać dopiero za jakiś miesiąc.
Skupmy się na tym, co masz robić teraz.
- Tak? - Na przykład na czytaniu.
Wczoraj przeczytaliśmy
dwa rozdziały Wyspy błękitnych delfinów.
- Świetnie! - Tak.
Zamienialiście się czy tylko tata czytał?
Tata czytał.
Ale Victor patrzył na tekst.
Podoba ci się ta książka?
O czym była?
No...
Przeczytaliście dwa rozdziały.
Możesz powiedzieć, o czym były.
O wydrach i innych takich głupotach.
A główni bohaterowie?
Czas umyć zęby. Dziś ja was odwożę, więc się szykujcie.
Ruszaj.
Halo?
- Hej! - Cześć!
- Cześć. - Witaj, nieznajoma.
- Masz chwilę? - Tak.
- Bardzo zajęta? - Trochę.
Próbuję nad tym zapanować.
- Szaleństwo, co? - Piękne.
- Wygląda niesamowicie. - Fajnie jest.
Właśnie załatwiłam balony...
- Super. - I tabliczki na kampanię.
Wszystko zaczyna się układać.
Kristina, wierzę w ciebie.
Wiem, że jeszcze nie wybrałaś mnie jako swojego fotografa,
ale wiem też, że nie widziałaś moich ostatnich prac.
Pomyślałam, że gdy je zobaczysz, może zmienisz zdanie.
Chciałabym zobaczyć... Oczywiście.
To jest Waffles,
ale chcę, żebyś zobaczyła jego oczy i to ciepło...
- Tak. - ...i inteligencję...
- Miły pies. - ...w jego oczach.
Ten kot miał zeza.
- Kot... - To nie najlepszy przykład.
- Ładny. - Osobowość chwytająca za serce.
Wiem, że pokażę cię lepiej niż ktoś, kto ciebie nie zna.
- Sarah, posłuchaj... - Jaka jesteś silna, piękna,
pełna pasji.
I mądra. Umiem to wydobyć.
Dziękuję. Podoba mi się twój zapał, ale...
Ja muszę...
- Potrzebuję profesjonalisty. - Rozumiem.
Kogoś, kto już to wiele razy robił.
- Muszę... - A może kogoś,
kto zna cię tak dobrze, że potrafi uchwycić
to, co w tobie piękne, silne i mądre?
Twierdzę, że jestem taką osobą.
Wiem, nie mam dużego doświadczenia...
To musi być jedno ujęcie.
Mam tylko jedną szansę.
Musi pójść do druku do końca tygodnia.
Dla mnie to też ważne zdjęcie.
Szczerze mówiąc, niewiele osób wierzy w moją wygraną.
Ja nie jestem jedną z nich.
Dziękuję.
W porządku.
W porządku?
- Czemu nie. - Bardzo ci dziękuję.
Nie pożałujesz.
Na pewno.
Nie robiłabym tego,
- gdybym nie była siebie pewna. - Zróbmy to.
- Zróbmy. - Bardzo ci dziękuję.
- Nie ma za co. - Będzie świetnie.
Julia.
- Julia. Cześć. - Cześć.
Co u ciebie?
- Zamyśliłaś się? - Tak.
Przepraszam, jestem trochę rozkojarzona.
Tak.
Ja tylko...
Nie, przepraszam. Nic mi nie jest.
To znaczy jest, ale...
nie musisz odchodzić.
Chyba nie byłaś akurat na Bora-Bora?
Nauczycielka Victora chce, żeby powtarzał klasę.
Ale ty nic nie wiesz. Ja ci nie mówiłam.
Proszę, zachowaj to dla siebie.
Jasne. Przykro mi.
Nic bym nie powiedział.
- To straszne. - O tym właśnie rozmyślam.
Rozgrywam scenariusze. Piąta klasa?
A może cofnąć go do czwartej?
Nauczanie domowe? Sama nie wiem.
- Więc to nic pewnego? - Nie.
Chciała z nami porozmawiać.
- Wciąż czekamy... - Boże!
Nie lubię, jak szkoły tak gadają.
Albo tak, albo nie.
Ale z każdą sekundą oczekiwania
biedny dzieciak coraz bardziej zadomawia się w piątej klasie.
To głupie.
Nie powinienem nic mówić.
Nie. Masz absolutną rację.
Dick Cheney wyleciał z Yale. Dwa razy.
Nie wiem, czy to argument za, czy przeciw.
No właśnie. Myślisz, że mam listę "za i przeciw”?
Daj spokój, byłaś prawniczką.
Dengraf i Prossler.
Na pewno masz taką listę.
- Mam, oczywiście. - Masz.
- Tak. - Za czy przeciw?
W porządku.
- Zaczynajmy. Przeciw. - Przeciw.
- Berto! - Co tam, stary?
- Masz chwilę? - Co jest, brachu?
Chyba powinniśmy porozmawiać o...
To moja pościel?
Tak. Mnie się skończyła czysta, a twoja tam leżała.
A co, przeszkadza ci to?
Nie.
Nie przeszkadza. Poza tym
wsadzanie kija w drzwi...
Nigdy nie mogę tu wejść. O 8:00 mam zajęcia...
Stary, to straszne. Poradzić ci coś?
Następnym razem idź i zapukaj do drzwi dziewczyny.
Na przykład tej z łazienki, która tak ci się podoba.
Natalie?
Zastukaj do jej drzwi, mówiąc:
"Ten dupek, mój współlokator, okupuje nasz pokój”.
Ona wtedy powie:
"Biedactwo, chodź tutaj”.
- Stary, ruszamy. - "Ja cię ukoję”.
Niezły pomysł.
Mam nadzieję, że to się więcej nie powtórzy.
- Brachu. - Co?
Niezła gadka, stary.
Sam nie wiem, dla mnie to dziwne...
Nie podoba mi się.
Dość niekonwencjonalne,
ale konsultantka od laktacji mówiła,
że dzieci reagują jak na prawdziwy sutek.
Wiesz? Może nawet bardziej...
Próbowaliście tego wszystkiego?
Tato, ja wszystko wypróbuję.
Tacy jesteśmy zdesperowani.
Dziecko nie przestaje płakać, chyba że Jasmine karmi.
A nie wiem, ile jeszcze ona zniesie.
Potrzebuje przerwy, a dzieciak nie chce ode mnie butelki.
Czasami dzieci nie chcą ojca.
Tak po prostu.
Inaczej to sobie wyobrażałem.
Wiem, poznałem Jabbara, kiedy miał pięć lat,
więc nie mogę ich porównywać,
ale wtedy było dużo łatwiej.
Nawiązaliśmy więź już w chwili, kiedy go zobaczyłem.
Dziewczyny są skomplikowane. Inne.
Chłopcy są znacznie prostsi.
Jak chłopak ma problem, zabierasz go na mecz,
kupujesz hot doga. Chłopaki są na medal.
Gotowi na wszystko.
Z dziewczynami trzeba jak z jajkiem.
Jednego dnia jesteś ich królem,
uwielbiają cię. Jesteś ich tatuśkiem.
A chwilę potem w ogóle cię nie znają.
Jakby cię nienawidziły.
Nie wiedziałem, że będzie tak ciężko.
Fakt, jest trudno.
Ale dzięki temu wszystko dobrze się kończy, wiesz?
To się zmieni.
Sam nie wiem.
Co mama sądzi o tym samochodzie?
Uwielbia go.
- Tak? - Uwielbia.
Chwila. Gotowe.
- Masz? - Świetnie.
- To przyciemnij. - Nie.
- Młody. - Jest dobrze.
Trzeba dokładniej...
Ciocia Sarah się tym zajmie.
- Aparat dalej. - Max!
- Kończmy. - Chciałaś pomocy.
Nie pomagasz.
- Wygląda blado. - Nie.
Nie wypadnie zbyt blado.
- Jest bardzo blada. - Trochę.
- Zróbmy parę... - Za luźno?
Mam rajstopy.
- Kilka zdjęć próbnych. - Dobra.
Nos i pępek w jednej linii.
- Dobrze. - Postawa.
- Ciepła i zadowolona. - Silna.
I matczyna.
- Hej, mała. - Cześć.
Tu jest.
- Proszę, mamo. - Marnujemy tu czas.
To zbyt matczyne.
- Usiąść? Pocę się. - Dalej!
Uciszcie się wszyscy.
Jakby ją coś bolało.
- Ostatnia seria. - Okej.
- Super. - Nie skończyliśmy.
- Zabiją nas. - Masz dobre oko.
- Pokazać ci? - Dobrze.
- Nie zrobisz... - Przestań.
- W porządku. Dzięki. - Ja to zrobię.
Cholera.
Szlag!
Lawendowa mięta.
Dziękuję, Millie.
Myślałam, że już czas
skończyć na dzisiaj.
O Boże.
Nie, wciągnęło mnie to, jeśli wiesz, o co chodzi.
Robi się dosyć późno.
Wiem.
Kładź się spać beze mnie.
Przyjdę za parę minut.
Nie rób mi znowu tego.
Tylko kilka minut.
Nie możesz tego unikać!
Coś ci powiem, Millie. Jeśli teraz przerwę,
wszędzie będą się walały części.
Zrobi się jeden wielki bajzel.
No dobrze. Porozmawiamy, a ty będziesz pracował.
Oświeć mnie.
O czym dokładnie mamy rozmawiać?
Dobrze wiesz, o czym.
Próbowałam z tobą pomówić
o opcji sprzedania domu, a ty odszedłeś.
Dobra, to o czym tu rozmawiać?
Może zaczniemy od naszych uczuć?
Co czujesz? Jak...
Co myślisz?
Nie chcę sprzedawać domu.
Koniec dyskusji.
Więc na co komu rozmowa?
Możesz chcieć albo nie chcieć go sprzedać.
Na koniec może i ja nie będę chciała go sprzedać,
ale chociaż o tym porozmawiamy!
Zasługuję na to.
- Przepraszam. Mogę wejść? - Zamknięte.
- Wiem. Ja tylko... - Co się dzieje?
Sesja była okropna.
Ja byłam bardzo zdenerwowana, Kristina była zdenerwowana.
I tylko Max wydawał się wiedzieć, co robi,
co mnie bardziej denerwowało.
Kierowniczka jej kampanii chciała zdjęć matczynych i silnych,
a ja nie wiem, co to oznacza.
I nie powinnaś.
Też tego nie łapię. To głupie.
Powiesz mi, czy w ogóle jestem dobra?
Proszę.
To jest twoje ujęcie.
Jest parę przyzwoitych, kilka dobrych,
kilka lepszych od innych,
- ale to jest to. - Jasne.
Nie wiem, co zrobiłbym inaczej.
Każdy ma swój własny styl.
To naprawdę dobre ujęcie.
- Tak? - Tak.
Jest dobrze.
Dzięki.
Próbowałem z nim rozmawiać. Mówił do mnie "brachu”.
A kij w drzwiach tkwi od trzech godzin.
- Znowu? - Trzy godziny?
- Trzy. - Długo.
- Wziął też moją pościel. - Prywatną?
- Tę szarą? - Tę od ciebie.
- Tak. - Szarą?
- Przysięgam. - To nie jest śmieszne.
- Wiem. - Była droga.
- Właśnie. - Zadzwonię do niego.
- Jesteś skrępowany. - Nie dzwonimy.
Jestem jak mama. Zadzwonię.
Nie masz jego numeru.
Tak nie można.
- Skarbie. - Nie.
Nie można tak mówić.
- Nie. - Twarzą w twarz.
Może...
- Nie pójdziemy tam. - Boże.
Chodźmy tam. Masz go po swojej stronie.
Tylko z nim porozmawiamy.
Chcesz go nastraszyć?
- Nie, będziemy mili. - Właśnie.
- Pogadamy. - Chodźmy.
- Tak? - Chodź.
- Co jest? - Boże! Co wy wyprawiacie?
To sprawa między współlokatorami,
ciebie nie dotyczy, więc lepiej wyjdź.
Przepraszam.
Ale bez tego. Przykro mi.
Tego ci nie dam.
Co ty wyprawiasz, stary?
On ma na imię Drew.
Nie "stary” czy "brachu”. Drew.
- Poćwiczmy. Drew. - Drew.
- Powtórz. Świetnie. - Drew.
Stary, nie wiem, za kogo się masz...
Nie, ja nie mam na imię "stary”.
- Może być "sierżant York”. - Jest w wojsku.
Jeśli Drew ma problem z tobą,
ty masz problem ze mną. Jasne?
- Jasne. - Świetnie.
Przestań się tu zamykać.
Mówiliśmy też o podziale.
Swoje rzeczy trzymaj po tej stronie.
Jeszcze jedno. Pościel. Tak nie można.
Wydaje się, że to nic takiego, ale nawet
po oddaniu do pralni zapach...
- Pościel... - Nie ruszaj jej.
Od tej pory nie ruszaj nic bez pytania. Jasne?
- Jasne. - Świetnie.
Na razie. Miło było poznać.
Niezła gadka, brachu.
Dobra, maluchy śpią.
Praca domowa Victora odrobiona. Porozmawiajmy.
Chyba miałeś rację, mówiąc, że samo się nie naprawi w jedną noc.
Czyli tu się zgadzamy.
Nie naprawi się też w dwa czy trzy tygodnie.
- Tak. - Więc im dłużej tam jest,
tym trudniej będzie zacząć od nowa.
A trzeba to zrobić.
Trzeba zerwać ten plaster.
Zerwać...
- Chcesz go cofnąć? - Tak.
Teraz? Nawet nie próbując?
Próbowaliśmy.
Uczyłam go codziennie, przez całe lato, kiedy ty byłeś w pracy.
Co to miało znaczyć?
Nic. Po prostu wiem, na jakim jest etapie.
- Wiem, co widzę. - Ja też.
Nie tak jak ja.
Nie wywyższaj się.
Nie robię tego.
Ja tego nie robiłem, kiedy pracowałaś.
To nie fair.
Widziałeś rzeczy,
które mnie ominęły, gdy pracowałam.
Podejmowałeś decyzje bez konsultacji ze mną.
Masło orzechowe z dżemem czy tuńczyk.
Balet czy karate. To wszystko.
Takie rzeczy się nie pojawiały.
Teraz się pojawiły. I uważam, że trzeba go cofnąć.
A ja się nie zgadzam.
Widzę dziecko, które się stara, robi duże postępy.
Jeśli go teraz cofniemy...
To zupełnie podkopie jego pewność siebie.
Straci pewność siebie,
jeśli zostanie w klasie, za którą nie nadąża.
Są na to wyniki badań.
Ed mówił, że czytał o badaniach...
Ed? Jaki znowu Ed?
Jeden z rodziców z Komisji Równowagi Ekologicznej.
- Ed Brooks? - Tak.
Rozmawiałaś o tym z Edem Brookesem?
Fantastycznie. Równie dobrze możemy pomówić o tym z Victorem,
bo jutro rano będzie o tym wiedziała
- cała szkoła. - Ed nikomu nie powie.
Ed nie, ale jego żona raczej tak.
To największa plotkara w radzie rodziców.
Spokojnie. Ona już nawet nie bywa w szkole.
Ed rzadko ją widuje. Nie powie...
O czym jeszcze rozmawiałaś z Edem?
Dorwał mnie w złym momencie.
- Byłam zdenerwowana i... - Tak?
Trzymajmy się tematu.
Dobrze, trzymajmy się tematu.
Co zaszło dziś rano przy śniadaniu?
A co zaszło przy śniadaniu?
Wypytywałaś naszego syna o głupią książkę.
Przygwoździłaś go tak, że sam się domyśli, że coś jest na rzeczy.
Coś jest na rzeczy.
To śmieszne.
I tak kończysz rozmowę, na którą cały dzień czekaliśmy?
A co tu jeszcze do gadania?
Proszę...
Musimy umówić się z jego nauczycielką i z dyrektorem
i jak najszybciej omówić jego powrót do czwartej klasy.
To jest do gadania.
Nie.
Nie zrobimy tego.
Ustaliliśmy plan z jego nauczycielką,
mieliśmy znaleźć korepetytora.
Poczekamy miesiąc, a potem ocenimy efekty.
I tak właśnie zrobimy.
Jak ci się nie podoba,
pogadaj z Edem.
Idę się przejść.
Dzień dobry.
No proszę,
ale świetne zdjęcie do kampanii.
Tak.
Twoja siostra się spisała.
Jest świetne. Odwaliła kawał dobrej roboty.
- Tak. - Mocne i...
Profesjonalna jakość.
Następnym razem będzie chciała zapłaty.
Więcej niż 50 $.
- Ty dobijałeś targu. - Sprytnie.
I dobrze.
Warta każdego grosza.
Ale to takie dziwne, prawda?
Co?
Zdjęcie. Spójrz tylko.
Nie przywykłam do siebie z włosami.
- Tak. - Bo wiesz,
łapię swoje odbicie,
jak przechodzę koło lustra albo...
Częściowo wciąż się spodziewam, że będę łysa.
Oto łysa Kristina.
Kristina z rakiem.
Czuję, jakbym kopnęła raka w zęby.
Jakbym była twardzielką.
Kopnęłaś raka w zęby. Jesteś twardzielką.
Mamy szczęście.
To prawda.
Mamy wielkie szczęście.
Sama nie wiem. Czuję ostatnio,
że skoro pokonałam raka, to mogę wszystko.
- Podbiję świat. - Możesz.
I czuję się tak...
Czuję, jakbym trochę się pospieszyła z tą kampanią.
Jakbyśmy potrzebowali...
trochę zwolnić. Może porozmawiać o tym z Heather,
nie wydawać za dużo do czasu, jak zdobędziemy fundusze i zobaczymy,
na czym stoimy.
Kristina, po tym krótkim przemówieniu
muszę sięgnąć do kieszeni
po kartę kredytową.
- Wiesz o tym. - Nie takie miałam intencje.
Nie zabiegam o współczucie.
- Ja tylko... - Wiem.
I wiesz, że mam mieszane uczucia co do kampanii.
- Więc... - Wiem o tym.
I co nam to daje?
Mnie nie daje wyboru.
Weź.
- No weź. - Nie mogę.
- Po prostu weź. - Nie mogę.
- Weź drugą. No bierz. - Boże...
To lepsze niż seks.
Weź wszystko.
Dziękuję, że we mnie wierzysz.
Kocham cię.
- Koniec z zielonym sokiem. - Czerwony?
Hej.
Pamiętasz, jak Adam i Crosby zawiesili napis "Witaj w domu”
na tamtym drzewie?
Kiedy przywieźliśmy Julię ze szpitala...
A Sarah
bawiła się w stodole.
A pamiętasz zespół punkrockowy Crosby'ego?
Ale byli kiepscy.
Ćwiczyli całą noc.
Sarah, kiedy była mała, uciekła z domu,
schowała się w domku dla gości
i mówiła, że nie chce nas więcej widzieć.
Zeek...
A Julia... Czy to nie wczoraj stała tam,
mówiąc nam, że dostała się na Stanford?
A Crosby ożenił się tam,
gdzie odpalałem fajerwerki w Święto Niepodległości.
Ile milionów lat temu to było?
Wszystko, czego chcę, jest tutaj, Millie.
To znaczy...
To jest mój trzeci akt.
Z tobą.
Czy to ma być ten lepszy sposób na wędrówkę
Chcę czegoś więcej.
Chcę, żebyśmy razem robili wspaniałe rzeczy.
Wyobrażam nas sobie przechwalających się naszymi wnukami
w czasie rejsu po Sekwanie.
Sama nie wiem...
Od 20 lat maluję ten ogródek.
Chciałabym namalować coś innego.
Pomyśl, ile rzeczy moglibyśmy zrobić.
Na ile rzeczy byłoby nas stać, gdybyśmy sprzedali dom.
Ile moglibyśmy zobaczyć.
No, nie wiem. Widziałem różne miejsca
i niewiele mnie obchodziły.
A ja nie.
Kiedy braliśmy ślub, byłam taka młoda.
Kiedy urodził się Adam, sama praktycznie byłam dzieckiem.
Nie skarżę się, wiesz.
To było dobre życie.
Piękne życie. Uwielbiałam każdą jego minutę.
Ale jestem gotowa na następny krok.
Hej...
Potrzebny mi pokój, brachu.
Masz go, Drew.
- Mój współlokator. - Tak.
I to tyle.
- Scrabble. - Tak.
- Mama mi zapakowała. - Uwielbiam Scrabble.
- Tak? - Tak.
- Chcesz zagrać? - Tak.
- Też lubię Scrabble. - A kto nie lubi?
- Siedem, tak? - Zgadza się, siedem.
Jak Bóg uzdrawia twoje serce
Twoje oczy są całkiem ładne...
"Wio...”
- Nie znam tego słowa. - Przeliteruj. Dobrze ci idzie.
"Wio... ska... Wioska”.
Dobrze. To było trudne.
- "...była...” - Tak.
"...skąpana we mgle”.
- Hej. - Cześć.
Módl się, jak byśmy znali
Jej własne tykające zegary
Trzymaj moją rękę i wzrastaj
Szepcz mi do ucha i ludziom
Aida, posłuchaj.
Musisz wziąć butelkę, kochanie.
Mamusia śpi i jest wykończona.
Spotkajmy się wpół drogi, co?
Już dobrze, skarbie. Spróbujesz wziąć butelkę?
Spróbujesz?
Już dobrze, weź... Proszę.
Nie rób takiej miny.
Posłuchaj, słoneczko. Wiem, że mama ma piersi
i że to bardzo fajne.
Ale ja też tu jestem z tobą.
Ważne, żebyś o tym wiedziała.
Zawsze będę przy tobie, wiesz?
Rozumiesz? Ty i ja.
Weź butelkę.
Proszę.
Tak! Grzeczna dziewczynka.
Świetnie, skarbie.
Doskonale.
Właśnie tak.
Pod moim zimnem
Doskonale, kochanie.
Dziewczyno, dajesz mi powód
Świetnie.
Tak, jestem tu dla ciebie.
Zawsze będę przy tobie.
Dajesz mi powód