Nie pracowałam przez rok by być z rodziną.
poprzednich odcinkach...
- iNe było problemów w Dengraff? - Nie przyjeli mnie.
Nie spotykasz się z Max,
żeby wrócić do mojej siostry?
- Amber wyjdziesz za mnie? - Tak, oczywiście.
Chcę zostać burmistrzem Berkeley.
Właśnie teraz?
- Zacznij pracą u podstaw. - Nie, nie będę czekać.
To odpowiednia chwila. Ne będę czekać.
Powiedz, że to minie.
- Minie? - Płacz i brak snu.
Musisz być cierpliwy.
Mamo, tato! Obudźcie się!
- Co się stało? - Spóźnie się do szkoły.
Budzik jeszcze nie dzwonił.
- Która jest godzina? - Boże. Jest 7:50.
- Jak to się stało? - Miałeś wstać o 6:30.
Ustawiłem alarm... Na południe.
Wstawajcie.
Twoja siostra płakała całą noc.
Wezmę prysznic.
Nie martw się, kochanie.
Idź przygotuj się.
Nie ma czasu na prysznic.
Tylko się przebierzemy. Dalej.
Szybko. Miłego, pierwszego dnia.
Odprowiadzisz mnie?
Dziś nie mogę, kochanie.
Mam wolontariat.
Przepraszam.
Kocham was.
Pani jest mamą Sydneya?
Tak, jestem Julia.
Zapomniałem o lunchu dzieci.
Możesz ich popilnować?
- Idę do samochodu. - Ale...
20 sekund. Można mierzyć.
- Ok. - Dziękuję!
Cześć.
Cieszycie się, że idziecie do szkoły?
Dobrze.
Znacie Syndey? Jestem jej mamą.
Jules, lepiej chodź od środka.
Musisz się zarejestrować albo...
Wiem.
- Jest w końcu. - Proszę!
- Dziękuję. - Tak. Super.
Musimy iść. Żona mówiła, że...
Trzeba się zarejestrować. Wiem.
Dobra, kocham was.
Ale muszę iść.
- Muszę się pośpieszyć. - Przepraszam.
Nie chcę trafić do ekologów.
Nie, tak. Zrównoważenie.
Też tego nie chcę.
Ty powinieneś wybrać zrównoważenie.
Zapominasz o lunchu...
- Masz kondycję - Dzięki.
Kto pierwszy, ten kepszy.
- Nie - Powitajcie ekologów.
Niech to.
Ekologia.
Przynajmniej jesteśmy razem.
Pracowałą pani dla Obamy?
- Podczas kampanii? - Tak.
- W 2008. - Zgadza się.
Pracowałam w sztabie,
w Chicago, gdy robiłam dyplom.
Rok temy byłam asystentką zastępcy menadżera
kampanii Liz Allan.
Wygraliśmy z urzędującym kandydatem,
- co było fajne. - Nieźle.
Brawo.
- Robi wrażenie. - Tak.
- Co jest twoim klinem? - Słucham? Mój...
- Mój klin. - Rozumiesz, twoje...
Wiem, co to klin.
To edukacja.
Ok. Zebrałaś fundusze?
Jeszcze nie. To dla mnie nowa sytuacja.
Na razie tylko rekrutuję...
Będę szczera...
- Słucham. - Zgłosiłaś kandydaturę zbyt późno.
Nikt nie zna twojego imienia. Jest różnica między staniem
przed i za kamerą. Trzeba wejść na podium
i umieć się sprzedać.
Rozumiem to.
Mieszkam w tym mieście 25 lat.
Rozumiem mieszkańców.
Mój mąż prowadził mały biznes.
Dzieci chodzą do zwykłej szkoły.
Poznałam system opieki zdrowotnej.
Znam jego problemy.
System edukacji też poznałam.
Chcę być osobą, która potrafi nawiązać kontakt z wyborcami.
Znam wady systemu.
Nasza społeczność
musi mieć własny głos.
Chcę ich reprezentować.
Dobrze. Czeka nas wiele pracy.
Nie masz jeszcze wprawy, ale za to entuzjazm.
- Taką cię widzę. - Jeszcze nie pracujesz tu.
Musimy napisać mowę o knadydaturze.
Zaparzę kawy.
- Dobrze. - Czegoś potrzebujesz?
- Tak. - Więc zatrudniam cię?
Przyjmę tę pracę,
ponieważ nie masz czasu na rozmowy.
- Musimy napisać tę mowę - Dobrze.
- Kawę? - Herbate.
Chcecie babeczki?
Poczekajmy, aż powiemy naszym rodzinom.
Zaraz.
- Co? - Denerwujesz się?
- Masz wątpliwości? - Ależ skąd.
I tak ma zostać.
Muszę najpierw powiedzieć mamie i bratu.
Sam rozumiesz...
Weźmie to do siebie, jeśli jej nie powiem.
Chodź do mnie.
W ogóle mnie nie słuchasz.
Słucham każde słowo.
Cześć, Max. Co słychać?
Szukam sobie rzeczy, które warto sfotografować.
Zobaczyłem was.
Cieszę się, że wróciłeś z wojny. Zabiłeś kogoś?
Dobrze cię widzieć, Max.
Nie należy o to pytać.
Musicie wejść do środka,
bo babcia mówi, że nie zaczniemy jeść
dopóki nie będzie wszystkich, co według
mnie gwałci moje konstytucyjne prawa.
Ok. Powiedz im, że...
- Już idziemy. - Idź sobie nałóż.
Walczymy dalej.
Znalazłem ich.
- Zrobiłeś zdjęcia? - Tak.
Patrzcie, kto tu jest!
- Witaj z powrotem. - Dobrze cię widzieć.
Jak się masz?
Uściskaj nas. Stańcie w kolejce.
- Witaj w domu! - Komitet powitalny.
Jaki przystojny.
Dobrze cię widzieć.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze.
- Witaj w domu. - Dobrze cię widzieć.
- Gdzie jest jedzenie? - Poczekaj.
Zanim usiądziemy do stołu chcę coś szybko ogłosić.
Otóż...
Pobieramy się.
Co?
Przepraszam, nie mogłam czekać!
Co?
- Zeek? - Jestem tu.
- Co robisz? - Naprawiam co mogę.
Śruba jest zniszczona. Nie mogę...
Zadzwoń po kogoś?
Nie potrzebuję pomocy. Śruba jest...
Zniszczona. Podaj proszę śrubokręt.
Dzięki.
Ubezpieczyciel dzwonił znowu w sprawie tego listu.
Musimy zainstalować system alarmowy,
bo nas nie ubezpieczą.
Nie potrzebujemy alarmu, Camille.
To miejsce to forteca.
Traktują to poważnie.
Nasa polisa wygasa za miesiąc.
Dobrze, zadzwonimy po kogoś.
Wyznacz spotkanie.
To wszystko jest śmieszne.
Dom się wali. To jest dopiero śmieszne.
Słyszałem to. Dom się nie wali.
Słyszałem.
Wcale...
Żadnych plastikowych widelców.
Powiedzcie mamie.
To jest ekologiczne.
Żadnych papierowych toreb. Dobra robota.
Butelka jest dobra.
Powiedziałaś mamie.
Serwetki z materiału.
Tego wymagamy.
Dobra robota.
Co?
Cześć.
- Lunch ci smakuje? - Tak.
Patrz na opakowanie po soku i chipsach.
Pierwsze jest z kartonuu.
A drugie wypełnia nasze wysypiska.
Wiesz, że to nie dobre dla środowiska.
Ale ja lubię chipsy.
Ale to nie jest ekologiczne.
Wiesz, że w przeciętny uczeń
produkuje rocznie 30 kilogram śmieci?
To dużo. Waży tyle co ty.
Dobrze, kochany.
Daj to swoim rodzicom.?
Dbamy tylko o środowisko.
To wszystko.
Weź się za siebie.
Co? Przesadziłem?
Zaraz się rozpłacze.
Wcale nie płakał...
To mój syn! Cześć!
Wszyscy cię tu nienawidzą.
To żenujące.
Kristina Braverman. B-r-a-v-e-r-m-a-n.
Nie, "b" jak...
Proszę tylk podać ceny.
Cześć.
Jeszcze o niej usłyszycie.
- Cześć, jestem Adam. - Tom.
To mój dom. Tom.
- Akio - Miło cię poznać.
Nie dam się orżnąć.
Gdzie jest Kristina?
Zadzwonię jak...
- Heather Hall. - Adam.
Cześć kochanie.
To Heather Hall. Menedżer kampanii.
Już zatrudniłaś menedżera?
- Tak. - Jest przystojny.
Wiem, słodki.
- A to Tom i Akio... - Poznaliśmy się.
Nasi stażyści. Dużo dziś zrobiliśmy.
Nie mogę uwierzyć ile
udało wam się zrobić.
Mamy wobec ciebie duże plany.
Mnie?
Porozmawiajmy bezpośrednio.
- Jutro o 3:00, dobrze? - Ok.
Nie, jutro popołudniu jestem zajęty.
Może podczas lunchu?
Mogę przyjść do ciebie.
- Pasuję ci? Dobrze. - Właściwie...
Odbiorę, chodzi o imprezę.
- Do zobaczenia jutro o 12:30. - Imprezę?
W piątek przemawiam.
Przemawiasz?
Możesz zamówić obiad?
Co chcecie? Pizzę?
Pizza jest ok.
Bez glutenu. Od Antonio.
Zamówię pizzę bez glutenu...
Zamów 4. Chcecie małże?
- Tak. - Manila? Ok.
A wy co chcecie?
- Poproszę chipsy kale. - Chipsy kale? Co to...
Kochanie, gdzie serwują kale?
Jalapeno też są ok.
Nie wiem. Zajmij się tym.
Dobrze.
Daj mi to.
Co to? Nowe dziecko?
Aida.
Często płacze.
Małe dzieci wyglądają jak kalafiory.
Dziwne. Właśnie, że nie wyglądają.
Kalafior to warzywo. Dzieci to ludzie.
A co to za uściski na tym?
Braverman lubią to.
Te zrobiłem, jak Amber ogłosiła, że wychodzi za mąż.
- Amber się zaręczyła? - Z Ryanem.
Właśnie wrócił z wojny.
Co na to ciotka Sarah?
Głupie pytanie.
Amber wychodzi za mąż. Ludzie wtedy się cieszą.
Masz rację. To głupie pytanie.
Dobra robota.
Co to?
Skała.
Napijesz się czegoś, wody?
Tak, chętnie.
Co słychać?
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Dobrze. Radzę sobie z dużymi zmianami w życiu,
jak zaręczyny.
Słyszałam.
Ale uśmiech.
Złościsz się?
- Nie. Dlaczego pytasz? - Na pewno?
- Tak. - Serio?
Dobrze. Troche to dziwne.
Mogłaś się przejąć, że nic wcześniej nie mówiłam.
Porwała cię chwila.
To prawda.
Była cała rodzina.
- Dziadek mówił o armii. - Nie ma mocnych na dziadka.
Zawsze mnie rozśmiesza.
Teraz opowiadaj po kolei.
Ze szczegółami.
Pojechałam z nim się spotkać.
Było tam mnóstwo ludzi
odbierających rodziny...
To było niesamowite.
Podszedł do mnie i uklękł.
To było takie romantyczne.
Wspaniale...
Poczekaj. Czy on planował,
że to będzie ten dzień?
Nie wiem. Nie rozmawialiśmy o tym.
Więc może jego też poniosło...
Wraca z wojska. Wokół jest masa ludzi.
Tak to sobie wyobrażam.
Chcę zapytać, czy on to...
Czy to zaplanował... na ten dzień. Jestem ciekawa.
Czy to zaplanował?
Pytasz, czy...
zapisał sobie tę datę w kalendarzu.
To poważna sprawa. Rozumiesz...
Jestem ciekawa.
Musiał to zaplanować.
W porządku.
Sprawdziłem miejsce
i chcę omówić opcje.
- Dobrze. - Zacznijmy od czujników na okna.
Łącznie będzie ich 36.
Nie mogę wykonać standardowej instalacji,
bo niektóre okna są uszkodzone.
Nie są.
W łazience na piętrze, na wschodniej ścianie,
pokój przy drzwiach.
Po prostu się zacinają.
Zacinają. Wystarczy śrubokręt.
Okna gniją. Pewnie z powodu wilgoci.
Trzeba je pomalować na nowo.
Tak pan mówi?
Nie trzeba malować.
Malowałem je w zeszłe lato.
Kochanie, posłuchaj pana.
Opcja 1 to pakiet ochronny dla domu,
który zawiera klawiatury LCD,
bezprzewodowe piloty, monitorowanie pod kątem ognia, zalań, włamań.
Możemy też utworzyć plan.
- Co to? - Procedura na wypadek
włamań lub intruzów.
Mamy już plan.
Dwururkę pod łóżkiem.
Druga opcja?
Pakiet ochrona plus.
Za dodatkowe 199 $ oferujemy
alarm dla stanu zdrowia.
Zawiera jednostkę bazową i wodoodporne opaski na ręce.
W razie zagrożenia
naciskasz guzik, a my wzywamy pomoc.
Nasi starsi klienci doceniają tę usługę.
Ile kosztuje podstawowy pakiet?
Mamy szereg planów wpłat.
2800 zielonych?
- 2800? - Tak.
Nie ma mowy.
Nie zgadzam się.
Mogę zadzwonić do szefa
i zapytać o rabat dla państwa.
TaK? Proszę to zrobić.
Chcę spojrzeć na ofertę.
Nic co się ciągnie za tobą?
- Niby co? Ja... - Cokolwiek.
Aresztowania, prostytutki, romanse.
Sextinng, przebieranki, fetysze.
Nie.
Musisz mi powiedzieć teraz wszystko.
Nie mam czego.
To dobrze.
Kiedy mówisz, że musisz wiedzieć
wszystko, co masz na mysli?
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Dobra. Kilka lat temu miałem asystentkę.
Pocałowała mnie.
Nic więcej.
- Tylko pocałunek? - To ona.
- Ona mnie całowała. - Jasne.
- Co? - Jak zawsze.
- To ona. - Wierzę ci.
Nie musisz się denerwować.
Powiedziałem o tym żonie.
Powiedziałeś żonie, że to był pocałunek?
Jeden pocałunek.
Nie mówiłabym o tym.
Musiałem to zrobić.
Jest powód, dla którego ta kobieta może rozdmuchać
- tę sprawę? - Nie.
I tak potrzebuję jej danych.
Chcesz z nią pomówić?
Nie, ale jeśli pojawi się i zacznie mówi,
będę przygotowana.
Ok. To mnie pocałowała.
- Wierzę ci. - Już dobrze.
To wszystkie moje trupy w szafie.
Jest jeszcze odległa przeszłość.
Szkoła średnia.
- To mnie nie interesuję. - W porządku.
Zdjęcia z golizną. Przebiegliśmy nago
na bankiecie dla uczennic.
Mieliśmy przebrania i okulary.
Nie rozpoznają mnie pewnie.
Udam, że tego nie słyszałam.
Przepraszam. Mówię ci o wszystkim,
bo chcesz to wiedzieć.
Tak, ale nie o tym.
Możemy to zakończyć.
To jest śmieszne.
Siedzimy tu już 2 godziny.
To przesada.
Uwierz mi, to bardzo ważne.
Muszę wiedzieć, gdzie pracowałeś.
Każde stanowisko, wynagrodzenie,
powód odejścia z pracy.
Zacznijmy od wynagrodzenia. Ile...
Nie mówisz poważnie.
To prywatna sprawa.
Nikt nic nie wie o Kristinie.
Nigdy nie startowała. Nie chce też zostać prezydent.
Nie potrzebujesz tych danych.
Mówiąc między nami,
Bob Little to dobry kandydat.
Ma pieniądze, banery w całym Berkeley.
A Kristina...
Rozumiem.
Wspieram ją. Ale wątpię, żeby miała szanse.
Naprawdę?
- Bardzo dobre. - Naprawdę?
- Tak? - Kurczak?
- Teraz to kurczak? - Makaron z serem.
Po tym, co oznajmilśmy
wolisz zapychać się kurczakiem...
- Nie. - zamiast leżeć z piękną dziewczyną?
- Narzeczoną. - Chcę leżeć.
Nie ma nic ważniejszego.
Chodź się przytulać.
- Cześć. - Hej.
- Jest romantycznie. - Właśnie teraz?
Chcę cię o coś zapytać. O nasze zaręczyny.
Chcę poznać każdy szczegół...
Jaki miałeś plan? Powiedziałeś przyjaciołom,
że mnie zapytasz? Jak się czułeś?
Byłeś zdenerwowany? Rozumiesz.
Denerwowałem się.
- Jaki miałeś plan? - Plan był taki...
Gy cię zobaczyłem, jak wysiadasz, pomyślałem: "Jest śliczna.
"Najpiękniejsza na świecie. Chcę z nią być każdego dnia”.
"Budzić się z nią każdego dnia”.
Pomyślałem: "To właśnie ta chwila.
- "Zrobię to”. - Tak po prostu?
- Pod wpływem chwili. - Nie planowałeś tego?
- Tak spontanicznie? - Właśnie.
Nie było co się namyślać.
W porządku.
Jest niezła.
Jak na pierwszą wersję.
Jest niezła. Naniosłam uwagi.
Możemy ją dopracować. Wzmocnić jej wiadomość.
Ciekawe. Zajmuje się pisaniem przemówień...
Pisałam przemówienia dla Boba Little
kiedy kandydował na radnego.
Były naprawde dobre.
Sporo tych uwag w tekście.
- Mowa jest w porządku. - Dziękuję.
Musi mieć jednak ostrzejszy ton.
- Tak. - Kandydaturę ogłasza się tylko raz.
- Masz rację. - Pierwsze wrażenie.
- Rozumiesz? - Tak.
- Mowa musi być dobra. - Jasne.
Musi być świetna.
Zgadzam się. Będzie.
Powiedz, co myślisz.
Mamy o czym pomówić.
Chciałam z toba pomówić...
- Tak? - ...jednej rzeczy.
O Adamie.
- O moim mężu? - Tak.
O co chodzi?
Jesteś pewna, że popiera twój start w wyborach?
- Tak. - Na 100%?
- Tak, jest podekscytowany. - Tak powiedział?
Powiedział ci coś innego?
Nic konkretnego.
Nie rozumiem.
Widzę po nim, że nie ma tyle entuzjazmu
ile powinien mieć, aby cię wspierać.
Cóż, pewnie jest...
przepracowany, w stresie.
Ma wiele na głowie. Jego brat został ojcem.
- Więc przejmuje... - Posłuchaj mnie. Przez następne
dwa miesiące będziecie pod lupą.
- Rozumiem. - Może mieć wiele na głowie,
ale musi pokazać zapał.
Jeżeli nie będziecie zgodni,
powie coś nie tak, spojrzy nie tak,
- nie pojawi się z tobą... - Pojawi się.
Wiem, że tak, ale czy będzie widać po nim zapał?
- Tak. - Jeśli nie, ludzie pomyślą,
że nie wierzy w ciebie.
Jeżeli mąż nie wierzy w ciebie, to kto ci zaufa?
Porozmawiaj z nim.
Inaczej kampania może być z góry przegrana.
Rozumiem.
Mąż kandydatki musi w nią wierzyć.
Porozmawiaj z nim.
Burmistrz powinna to zrobić.
Kolego.
- Ścisz to. - Tata, idziemy do parku?
Za minutę.
Ścisz to. Twoja siostra śpi.
Tato, chodźmy!
Chodźmy do parku. Zagramy.
Przestań.
- Jabbar, przestań. - Chodź.
Masz mnie słuchać.
Miałeś to ściszyć!
A ty przychodzisz i odbijasz piłką?
Twoj siostra chce spać.
Na nic mi nie pozwalasz!
Mam tylko siedzieć cicho!
- Nie krzycz. - Nie obchodzi mnie, że śpi!
Właśnie widzę.
- Nienawidzę cię. - Chodź tu.
Posłuchaj, przepraszam cię.
Chcę by twoja siostra mogła pospać.
Jeżeli się obudzi, będzie płakać,
i mama będzie na nas zła.
Będziemy mieli kłopoty.
Przepraszam, że krzyczałem.
Posłuchaj, dziś wieczorem
pojedziemy razem coś zjeść.
Wszyscy pojedziemy, ale ty wybierzesz.
To będzie twój wieczór.
- Dobrze? - Włoska restauracja?
Dobrze. I chlebek bez ograniczeń.
- Twój ulubiony. - Ok.
Włoskie lody.
Ale przedtem...
Położę się na pięć minut.
Posiedzisz ze mną?
- Tak. - Dobrze.
Myślałem, że dzieci to frajda.
Niestety nie.
Chcę cię oficjalnie przeprosić,
bo zdałem sobiew sprawę,
że gdybym pamiętał o lunchu dzieci. to nie byłoby nas tu teraz.
- Pewnie tak... - Rany.
To twoja wina.
- Recykling. - Tak. przepraszam.
Żona zwykle zajmuje się dziećmi lepiej.
Ja radzę sobie w biurze.
- Tak? Gdzie pracujesz? - Jestem biznesmenem.
Sprzedaż franczyzowa.
- Właściwie to jestem... - Sortuj.
Jestem bezrobotny.
- Tak? - Wiem, tak bywa.
Nie zwolnili mnie.
Pracowałem w sklepie A w dobie Internetu
nikt nie chcę jeździć do sklepu,
kiedy można wszystko zamówić online.
Patrz. Dobre jabłko.
Nawóz.
- Do recyklingu. - Tak.
- Ograniczyli zatrudnienie? - Tak.
Ograniczyli zatrudnienie. Dzięki.
Brzmi lepiej niż wylany z pracy.
To dziwne.
Spędzam teraz z dziećmi więcej czasu.
Bardzo to lubię,
jest świetnie.
Czasem jednak myśle, że nie robię tego,
co powinienem.
Zrozum. Praca jest dla mnie bardzo ważna.
A zajmuje się tym.
Boże.
Wystarczy o mnie. Czym ty się zajmujesz?
Redukujesz zatrudnieniw w firmach?
- Zgadza się. - Co?
- To prawda. - Poważnie?
Tak.
O rany.
Jestem prawnikiem w Dengraff i Prossler.
To dobra firma.
Naprawdę dobra firma.
Pośpieszmy się. Pewnie masz umowy do zawarcia
i korporacje do przejęcia.
Nie. Sama ustalam godziny pracy.
Naprawdę?
Tak...
Zwykle pracuje zdalnie w domu.
Rany.
Ok. Jak mogę dostać taką robotę?
Świetna sprawa.
Do recyklingu.
- Hank. - Cześć.
Słuchaj, nie ma mnie tu.
- Nie? - Nie ma mnie.
Niczego nie chcę. Przyniosłem tylko
- jedną rzecz. - Hank...
- Taki prezent do domu. - Dziękuję. Wejdziesz?
Tak.
- Jak w bohemie. - Jeszcze się urządzam.
Wiele rzeczy jest ze strychu mojej mamy.
- Jak w bohemie? - Jest ładnie.
Dzięki.
To świeca. Nie musisz
teraz otwierać.
Mam nie otwierać?
- Możesz. - Dobrze.
Żadna niespodzianka. To tylko świeca.
W sklepie mówili, że to Różowy Ocean.
Nie wiem.
Sprzedawczyni miała kolczyk we brwi. Nie ufam jej.
Pachnie jak Różowy Ocean.
To miłe. Dziekuję.
- Podoba mi się. - Posłuchaj...
- Max był w studio. - Słyszałam...
Naprawiali mu aparat.
Był kilka razy.
Myśle, że złapał bakcyla.
- To dobrze. - Masz nowego protegowanego.
Może. Chodzi mi o co innego.
Powiedział, że twoja córka zaręczyła się.
Tak wychodzi za mąż.
Tak słyszałem.
Pomyślałem, jako przyjaciel...
Za takiego się uważam...
Pomyślałem, że odwiedzę cię i zapytam, jak to odbierasz.
Dziękuję, jesteśmy...
- Cieszymy się. - To dobrze.
- Prawda? - Tak?
- Gratuluję. - Dziękuję.
Wyszło dość nieoczekiwanie.
Może trochę za wcześnie...
Też mi tak się wydaję.
Nie znam go tak dobrze, jak bym chciała.
Nie wiem skąd ten pośpiech.
Są tacy młodzi.
Powinni najpierw razem zamieszkać.
W każdym razie...
Porozmawiasz z nią o tym?
Co jej powiem?
To co dla mnie.
Nie mogę. Nie będzie mnie słuchać.
- To dla niej drażliwy temat. - Co z tego?
To jej największa decyzja w życiu.
Pozwolisz jej tak...
Nasze małżeństwa były nieudane.
- Bardzo. - To prawda.
Żałuję, że przed ślubem nikt ze mną nie porozmawiał.
Powiedz jej, co myślisz.
Zdenerwuje się. Co z tego?
Pewnie masz rację.
Napijesz się...
- Muszę już iść. - Musisz iść.
Dobrze.
- To jest ładne. - Dziękuję.
Możesz ją zwrócić.
Nie zwrócę mojej świecy.
- Ładnie tu. - Dziękuję.
Idziesz w złą stronę.
"To moja wizja przyszłości dla każdego”.
"To nasze miasto, nasz czas”.
"Nazywam się Kristina Braverman, ale za dwa miesiące
może poznacie mnie jako
burmistrz wspaniałego miasta Berkeley”.
"Dziękuję”.
- Świetne. - Dziękuję.
Naprawdę?
Tak, porusza ważne tematy.
- Ważne tematy? - Nie rozumiem.
Mówisz jak mój nauczyciel...
...z ósmej klasy.
Gdybym głosował, ta przemowa
by mnie przekonała do Ciebie.
- To wszystko. Dobra mowa. - Kochanie, jesteś wyborcą...
- Powiedziałem coś nie tak?
Jesteś zarejestrowany, więc głosujesz.
Nie czuję, że mnie wspierasz.
Jestem twoim mężem i cię wspieram.
- Naprawdę? - Tak.
Heather powiedziała mi, że masz wątpliwości.
Może nie chcesz,
żebym startowała.
Nieważne, co mówi.
Dwie godziny wypytywała
mnie o osobiste sprawy.
To mnie zniechęca.
Dobrze, rozumiem.
Za chwilę mam wygłosić mowę
przed dużą grupą ludzi.
- Wiem. - A ty co robisz?
- Nic. - Możesz mi powiedzieć.
Unikasz tego tematu
- i nie mówisz... - Dobrze, dlaczego to robisz?
- Co robię? - Dlaczego kandydujesz?
Wiesz dlaczego.
Chcę pomóc innym. Chcę zmian...
Wiem, że będę dobrą burmistrz.
Dobrze.
Czuję, że dano mi drugą szansę.
Nie zmarnuję jej.
Dobrze. Umieść to w swojej mowie.
Bardzo mnie teraz zasmuciłeś.
- Zachowujesz się strasznie. - Nie wiem co robić!
Nie przemyślałaś tego.
Stresujesz się.
To mnie martwi.
Każdy doktor mówił ci,
że musisz uważać na stres.
Masz uważać na siebie.
Stresuję się teraz.
To twoja wina.
Nie chcę tego. Posłuchaj mnie.
Masz się dobrze odżywiać, odpoczywać i ćwiczyć.
- Czuje się dobrze. - Mam po prostu
pozwolić ci przejść przez dwa najbardziej
stresujące miesiące życia?
To nie tak...
Kristina, posłuchaj mnie.
Możesz znów zachorować.
Znów walczyć z rakiem.
- Prawie umarłaś! - Nie umrę!
Masz 100% racji.
Prawie umarłam.
Dlatego startuję w wyborach.
Dalej, dalej.
Mamo, dziecko jest głośne. Zwracamy na siebie uwagę.
Chcesz chlebka?
Są dobre.
Nie chce ssać.
Dlaczego? Przecież jest głodna.
- Nie wiem! - Dobrze.
Uspokójmy się.
Jak się zdenerwujesz, to ona też.
Jestem obnażona w lokalu. Mam być spokojna?
Nie mówię, że robisz coś źle.
Może spróbuj...
Może ukołysz ją... Dobrze.
Idzie mały Napoleon.
Jest.
Posłuchajcie...
Kolejne skargi.
Staramy się. Możemy prosić o dolewke?
Prosimy.
Przykro mi. Musicie wyjść.
- Co? - Tak.
Jak zjemy, mamy sobie pójść.
- Nie, macie... - Nie chcę iść.
Rozumiem. Wrócimy innym razem.
Nigdzie nie idziemy.
To noc mojego syna. On wybiera.
- Rozumiem. - Kocha te miejsce.
- Dobrze. - Nie wyrzucicie go,
ponieważ dziecko troche hałasuje.
Goście sobie z tym poradzą.
Lub zatkają uszy chusteczkami.
Nie wychodzimy.
Mamy skargi.
Tak? Komu przeszkadzamy?
Wszyscy!
- Wszyscy? - Tak.
- Nie rób sceny. - Pokażcie
kogoś, kto narzeka. Każe mu wyjść.
Niech oni wyjdą. Może my więcej wydaliśmy.
Kto z was narzeka?
- Ty? - Nie.
- Siadaj. - Co? Facet z dzieckiem?
Nie ruszam się stąd.
Twój mały nigdy nie płacze?
Powinienieś mnie rozumieć.
Ty chcesz wyjść ze mną?
Chodź! Nie spodoba ci się to.
Wszystko wam zapakujemy,
- ale idźcie sobie. - Dobra.
Pakujcie.
To też, dobrze?
Ten posiłek jest warty może 6 dolarów,
ale zostawię wam 40,
bo, w przeciwieństwie do was, mam klasę.
Nie możecie znieść płaczu dziecka,
dźwięku życia!
Te jedzenie jest obrzydliwe. Nadaje się tylko
do linii lotniczych.
Zapakujcie wszystko.
Halo?
Cześć.
Co tu robisz?
Byłam w pobliżu, jak zawsze.
Racja. Wypijemy je teraz?
- Tak. - Dobra.
Chętnie.
Otworzę ci.
Proszę.
- Dzięki. - Co robisz?
Po prostu...
- Spacerujesz? - Tak, trochę.
- Co słychać? - Właśnie.
Dlaczego twój dzieciak i mój były są przyjaciółmi?
Tak, trochę to dziwne.
Max lubi fotografować i trafił do studia Hanka.
A ten został jego mentorem.
To chyba nie problem...
Nie wiem. Był dzisiaj u mnie. Nie wiem, po co.
- Kupił mi świecę. - Naprawdę?
- Co to znaczy? - Nie wiem. Dziwne.
Świeca.
Amber wychodzi za mąż. Co ty na to?
Co to ma znaczyć?
Są młodzi i zakochani.
Ryan jest wspaniały, ale...
- Ma problemy. - To prawda.
Czasem wdaje się w bójki,
przyjmuje leki i...
To przeszłość. Radzi sobie z urazami z wojny.
Wychodzi na prostą.
Nie wiem.
Lubię go. To dobry chłopak.
Też go lubię, ale mam wątpliwości.
To małżeństwo.
Nie chcę, żeby popełniła błąd.
Nie sądzisz, że to za wcześnie?
Mam z nią porozmawiać?
To zły pomysł.
Pamiętasz, kiedy ty i Seth ogłosiliście
zaręczyny, a ojcowi odbiło.
Bardzo się pokłóciliście.
Nie rozmawiałaś z ojcem, a ty i Seth rozeszliście się.
Długo nie pojawialiście się w domu.
Nie jestem jak ojciec.
Może Ryan to nie Seth.
Ma problemy,
ale może sobie poradzi. Pozwól im...
Uważaj, żeby nie odepchnąć Amber.
To wszystko.
Jeśli mają się pobrać, to zrobią to.
Nie ucieknie, prawda?
Kochanie, już prawie północ.
Wiem.
- Idziesz spać? - Tak.
Jak tylko...
Ten dzieciak miał racje.
To jest przeżarte zgnilizną.
Jak tego nie zauważyłem?
- Co my robimy? - Nie chcę przepłacić
za nowy system alarmowy.
Tak, wiem.
Okna to nie wszystko.
Jeszcze odpływ w łazience dla gości.
Barierki na werandzie.
Nowy przeciek w pomieszczeniu gospodarczym.
Potrzebny nam nowy dach.
Dach jest chyba w porządku. Wejdę jutro na niego
i sprawdzę.
Myślałeś o przeprowadzce
do mniejszego domu?
Domu starców?
Co?
Nie, do kondominium.
Blisko muzeów i restauracji.
Bliżej kultury.
Lubię tu mieszkać. Miasto nic dla mnie ma.
Kochasz ten dom.
Ja też.
Jest częścią nas.
Wychowaliśmy w nim dzieci.
Wiąże się z nim wiele wspomnień.
Ale nie oszukujmy się.
Dzieci odwiedzają nas rzadziej niż kiedyś.
To prawda.
Dom gościnny stoi pusty.
Zaraz. Byli tu w niedziele.
Snujemy się po domu,
czekając na pocztę.
Nie chcesz niczego więcej?
- Więcej czego? - Wszystkiego.
Życia.
W kondominium
nie musiałbyś ciągle naprawiać czegoś.
Mielibyśmy czas
bawić się, podróżować itp.
Mamy na to pieniądze.
Nadszedł nasz czas.
To początek naszego trzeciego aktu.
Nie chcę żeby po prostu się skończył.
Chcesz więc sprzedać dom.
Zastanówmy się nad tym.
- Dzień dobry. - Cześć, Julia.
Teraz to jesteś na czas.
To było celowe.
Potrzebowałem kogoś w mojej drużynie ekologów.
Dobra robota.
Musimy pogadać.
O co chodzi?
Nie pracuję już dla Dengraff i Prossler.
Co się stało?
Nie pracuję tam już od roku.
Zwolniłam się.
I tak by mnie zwolnili za mój błąd.
Okłamałam cię.
Nie wiem, po co to zrobiłam. Przepraszam.
Jesteś dziwna.
Nie możemy się zadawać ze sobą.
Dobrze.
Tak po prostu? Tylko żartowałem.
Żartowałem!
- Uśmiechnij się! - To podłe.
Chciałaś się podbudować.
To nic takiego. Ludzie tak robią.
Mineło 6 miesięcy, zanim mogłem powiedzieć:
"Bezrobotny”.
Ciągle boli.
Jakbyś tracił skórę.
Gubił palce z każdym krokiem.
Wiem, o czym mówisz.
Tak myślałem.
- Między nami jest w porządku? - Jest.
Do poniedziałku.
- Naprzód ekolodzy. - Recykling!
Zrównoważony rozwój!
Ratujemy świat!
Barman.
Proszę o zimny napój, bardzo zimny.
Albo cię podziurawię.
- Mogę napój pomarańczowy? - Co tylko chcesz.
Zaszalej.
Czekolada i kofeina.
Profesjonalista.
Wiesz co to ucieczka z paki?
Nie.
To wtedy, kiedy tata zwalania dzieciaka ze szkoły,
a mama nic nie wie i się nie dowie.
Ja jestem tatą,
a ty jesteś synem.
Wyrwałem cię, bo chcę powiedzieć,
że skupiamy się głównie na twojej siostrze,
a ciebie zaniedbujemy.
- Chcę cię za to przeprosić. - Ciągle płacze.
- Cały czas. - Aż uszy bolą.
A mnie kości.
I musimy być cicho, bo zawsze śpi.
Wiem. Mam jej dość.
Jest okropna.
To nasze miejsce. Nasz klub.
Mamy się w nim dobrze bawić i wygłupiać.
Ale nic z tego.
Musimy chodzić na palcach, inaczej się obudzi. Mam jej dość.
Właśnie.
Nie podoba mi się to.
- Mi też nie. - Ale posłuchaj.
Nie jesteśmy teraz w domu. Nie musimy być cicho.
- To znaczy? - Co to za zapach?
- Czujesz to? - Nie.
Sesja muzyczna ojca z synem!
Wolisz bębny czy gitarę?
Bębny!
Nie zamykasz? Chyba żartujesz?
Już o tym dyskutowaliśmy.
Ładnie tu.
Staram się.
Cieszę się, że przyszłaś.
Ryan jest na siłowni. Mamy czas.
Nawet nie musi chodzić.
Musi utrzymać formę.
Najwyraźniej.
O co chodzi?
Zastanawiałam się.
Jest pytanie,
którego ci nie zadałam.
Brzmi poważnie.
Chcesz spędzić z Ryanem resztę życia?
Bez cienia wątpliwości.
Kocham go.
Więc nie mam więcej pytań.
Wyszłam za twojego ojca
w budynku sądu.
W tamtym dniu
miałam na sobie...
tragiczną spódnicę.
Para przed nami znała się krócej niż tydzień.
Byłam szczęśliwa,
ale inaczej wyobrażałam sobie ten dzień.
Jeśli się zgodzisz,
chcę aby ten dzień był taki,
jak sobie go wyobrażasz.
Pokaże to twoje uczucia wobec Ryana
i moje wobec ciebie.
Przejrzymy te czasopisma.
Mamo!
Nie będziemy się śpieszyć.
Będziemy oglądać sukienki
i popijać appletini.
Dziękuję.
Zaplanujmy twoje wesele.
Cieszę się, że jestem tu dziś z wami
i mogę wam przedstawić niezwykłą kobietę.
- Godzisz się na to? - Tak.
Będziesz mnie wspierać?
- ...kobieta, która się nie poddaje. - Tak.
Ona walczy.
Powitajmy wspólnie
przyszłą burmistrz Berkeley,
Kristinę Braverman.
Aplauz dla mamy?
Dziękuję.
Dziękuję ci Heather.
Oraz wszystkim zebranym.
Nazywam się Kristina Braverman
i ogłaszam swoją kandydaturę na burmistrz.