Bobby Little kandyduje do rady miasta.
poprzednio
Zadzwonił, by poprowadzić jego kampanię wyborczą.
Co się teraz dzieje?
Jesteśmy dorośli.
Jestem zawiedziona.
Pokaż, że twoja uwaga jest całkowicie skupiona na klientach.
Rezygnuję.
Dziękuję za ostatnie dziewięć lat.
Przeprowadzam się do Minnesoty. Pojedź ze mną.
Nie masz raka.
Ciesz się z życia i rodziny.
Witaj Kristino.
Co się dzieje?
Miałam nawroty.
Przysłali mi list z Berkeley.
Dostałem się.
Będziemy mieć dziecko.
Nie! Jesteś w ciąży?
Najlepszego z okazji rocznicy.
A może „Chloe”? To ładne imię.
Chloe Freeman źle brzmi.
Ona była na czwartym roku, a ja na drugim. Była...
Potem wszystko się popsuło.
Była wariatką.
Mam złe wspomnienia.
Daj mi listę imion dziewczyn, z którymi nie sypiałeś
- i wybierzemy coś z niej. - Bardzo śmieszne.
A nazwisko?
Przecież postanowiliśmy, że będzie nazywać się Trussell-Braverman.
Wspominałaś o Braverman-Trussell,
ale to niezgodne z prawem.
Samo Braverman dobrze brzmi.
Bez myślnika.
Tak.
Może to do samochodu?
Jest śliczne.
Jest różowe. Nie chcę takiego.
Są też czerwone i czarne.
Ma pięciopunktowy pas bezpieczeństwa i jest na wyprzedaży.
Z powodu różowego koloru.
Żaden facet nie chce mieć w samochodzie różowego krzesełka.
Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
Chyba będę rodzić.
Termin masz za trzy tygodnie.
To pewnie skurcze.
- Poczekajmy. - Nie.
Zobaczymy jak często się pojawiają.
To nie są skurcze, tylko...
Termin masz za trzy tygodnie.
Nie mamy dla niego jeszcze ani imienia ani krzesełka do samochodu.
Ani pieluszek ani chusteczek...
Nie skończyłem też czytać książki
dla przyszłych rodziców.
Musimy jechać do szpitala.
Kupię choć monitor,
żeby usłyszeć, jak płacze.
I jakieś ubranka.
Przecież nie owiniemy jej w ręcznik.
Nie chcę tu urodzić. Rozumiesz?
Jedziemy.
Dobrze.
- Masz torebkę? - Tak.
Już idę.
- Kto tam? - Carl.
Cześć.
Witaj.
Nie mam kluczy.
Przepraszam.
Znowu to samo.
- Wiem. - Już późno.
Wiem. Wziąłem taksówkę.
Zostawiłem samochód u parkingowego wraz z kluczami.
Tak więc...
To odpowiedzialne z mojej strony, prawda?
Tak. Dobra robota.
Następnym razem zostaw jeden pod wycieraczką.
Dobry pomysł.
Jesteś superkobietą.
No tak.
- To... - Żarty!
Nie wyglądasz na superkobietę.
To Lincoln, moja...
Rozumiem.
Jakie śliczne!
To twoje psy?
Nie. Należą do kogoś innego.
Robię tylko zdjęcia. Nie dotykaj.
Dziękuję.
- Fotografujesz psy? - Tak.
I superkobiety.
- Fajnie. - Dziękuję.
- Dobranoc. - Moja mama ma taką piżamę.
- To fajnie. - Nie.
- Jej mama ją ma. - Nie ma.
- Dobranoc. - Chodź, Lincoln.
- Dobranoc. - Idziemy.
Bawcie się dobrze.
- Jesteś na mnie zła, superkobieto? - Dobranoc.
Nie jestem zła, tylko zmęczona.
Dobra.
Dzięki. Mam pomysł.
Jaki?
Co byś powiedział na spędzenie ze mną nocy
w tanim motelu?
Skąd ten pomysł?
Nie wiem. To dar.
Tak jak...
Dar?
Życie jest darem.
W zeszłym roku przez tyle przeszliśmy.
Chcę być tak spontaniczna
jak kiedyś.
I korzystać z każdej chwili.
Rozumiem.
Carpe diem.
No dobrze.
Carpe diem.
- Hej Adam. - Hej.
Już późno.
- Po północy liczę podwójnie. - Słuchaj.
Mógłbyś zabrać dziś dzieci do siebie?
Niech prześpią u ciebie. Odbierzemy je z rana.
Jedziesz się zabawić?
Nie mów
tak do mnie.
Bravermanowie mają silne libido.
Ogień między nogami.
- To nazwa piosenki. - Tak jest.
- Ogień Między Nogami. - Muszę kończyć.
- Ogień... - Dobrze, dziękuję. Pa.
Załatwione. Carpe diem.
Carpe diem.
Tęsknię za tobą.
Tęsknię za twoim uśmiechem.
Co porabiasz?
Dużo podróżujesz?
Nadal jesteś w Kandaharze?
Nie.
Czym się zajmujesz?
Co porabiasz?
Wczoraj byłem w pracy.
Byłeś w pracy.
Jesteś bezpieczny.
Nie możemy...
Nie możesz o tym rozmawiać.
Dokładnie.
Dobra.
Bardzo za tobą tęsknię.
Kocham cię.
Nie mogę się doczekać, gdy cię zobaczę.
Ryan?
Zamarłeś.
Już niedługo.
- Jeszcze trochę. - Przyj mocno!
- Oddychaj. - Proszę mocno przeć.
- Nie mogę. - Możesz, dawaj.
Już niedługo. Wypuść je z siebie.
Jeden, dwa, trzy. Przyj!
Przyj!
No już!
Ma pani zdrową córkę.
Skarbie!
- Przetnie pan pępowinę? - Dobrze.
- Trzymasz ją? - Tak.
O jejku.
O tak!
Cześć.
Witaj, moja śliczna.
- Spójrz, skarbie. - Jest taka...Spójrz tylko.
Jest taka biała!
Oh!
FOTOGRAFIA RIZZOLI
O!
Kogo my tu mamy. Co cię tu sprowadza?
Aparat, który mi dałeś, zepsuł się. Jest na gwarancji?
Ma 45 lat, więc raczej nie.
Jak się tu dostałeś?
Wszedłem. Jesteś w moim zasięgu.
W czym?
W zasięgu. Rodzice wyznaczyli mi zasięg wokół którego
mogę samodzielnie chodzić.
Mam budować swoją autonomię.
By w końcu się wyprowadzić
i samodzielnie utrzymywać.
Oni kiedyś umrą,
więc muszę się nauczyć jak żyć samodzielnie.
Jakie to wzruszające.
Spojrzę na to.
Zobaczę, co narobiłeś.
Czemu fotografujesz
obrazy?
To pójdzie do broszury.
To beznadziejny obraz. Czemu ktoś chce go w broszurze?
Niektórzy uważają, że to sztuka.
Widzę, co robisz ze światłem.
O co ci chodzi?
Gdy ustawiasz światło z tej strony,
nadal jest jasne, ale nie połyskuje i błyszczy.
Widać też nierówności w farbie.
To prawda. Masz rację.
Taka jest jej konsystencja.
Skąd o tym wiesz?
Jestem wrażliwy na światło.
Gdy przebywam na słońcu, boli mnie głowa.
Powinienem zakładać czapkę, ale nie lubię ich nosić.
Źle się w nich czuję.
Rozumiem.
Zdjęcia, które zrobiłem tym aparatem są dużo lepsze niż ten obraz.
Zrobiłeś zdjęcia?
Tylko owadów?
Nie, przeglądaj dalej. Są też moje jaszczurki.
Są niezłe.
Masz do tego oko.
Powinieneś fotografować ludzi.
Ludzie są nudni.
Rozumiem.
Jeśli ciocia Sarah robi zdjęcia psów i kotów,
czemu ja nie mogę fotografować owadów?
Co słychać u cioci Sarah?
Mówi, że teraz, gdy z tobą zerwała, czuje się o wiele lepiej.
Na pewno tak nie mówiła.
- To nie była... - Mówiła tak.
To była wspólna decyzja.
Inaczej to przedstawiła. Tak powiedziała.
Że teraz, gdy z tobą zerwała, czuje się szczęśliwa.
- Mogła tak to ująć. - Dosłownie.
Tak pewnie mówi dzieciom. Ale...
Wszyscy tam wtedy byli. Mama i tata też.
Okej.
To zacięło migawkę.
Uważaj następnym razem.
Dzięki.
Gdy byłem dzieckiem, to był mój aparat.
Twoje zdjęcia też są niezłe.
Cześć.
Zaczekaj.
Chcesz tu jeszcze pobyć i się poprzyglądać, nie mam nic przeciwko.
Zaraz będę fotografował trójwymiarowe bzdety,
możesz się przyglądać.
Masz coś do przegryzienia?
Tak.
Śmietanowy napój gazowany.
Ale bąbelki już z niego wyparowały.
Nic nie szkodzi. Lubię bez bąbelków.
Ważne, że ma cukier.
To moje motto życiowe. "Ważne, że jest cukier"
A tutaj
będzie kuchnia.
A tu mała szafka
w rogu.
Tu będą przesuwane drzwi na werandę
do ogrodu.
Patrzcie, jaki widok!
Jest super!
- Ładnie tu, co? - Bardzo.
Jest super.
Rozciąga się dookoła.
Będzie tu 26 domów?
Coś koło tego.
To całe osiedle.
- Tak. - Mogę przyjść pierwszego dnia budowy?
Jeśli dostanie tę pracę.
- Trzymajcie kciuki. - Nadal składam ofertę.
Co to znaczy?
Robię wycenę ile to będzie kosztować.
Potem będą rozmawiać z innymi budowniczymi
ile według nich to będzie kosztować.
Zazwyczaj wygrywa najtańszy dostawca.
To podaj niską cenę.
- No proszę. - Nie może podać zbyt niskiej ceny.
Musi na tym zarobić.
Zgadza się.
Dokładnie o to chodzi.
Kto cię tego nauczył?
Znam podstawy biznesu.
- O rany. - Chyba żartujesz?
JESIEŃ 2015 DOMKI JEDNORODZINNE
Musisz na tym zarobić, skarbie.
To prawda.
- Dostaniesz to zlecenie. - To praca na dwa lata.
Ojej!
A ty dostaniesz swoją pracę. Będziemy jak Rockefeller.
Będziemy Rockefellerami!
Jeśli ją dostanę. Jeszcze jej nie dostałam.
Ta firma poluje na ciebie od wielu lat.
Ucieszą się, jeśli będziesz dla nich pracować.
To prawda.
Co ty mówisz.
To prawda.
Ucieszą się, jeśli uda im się mnie zwerbować.
- To będzie dobry rok. - Świetny rok.
Powiedz "taniec". To taniec.
Adam Braverman. Bob Little.
- Bez gwizdów. - Wiem.
- Co słychać? - Dobrze.
- To nieodpowiednia pora? - Nie, wcześnie wstałeś.
- Wejdź. - Dziękuję.
- Chcesz pogadać z Kristiną? - Chętnie.
- Wejdź. - To super.
Dziękuję.
Dobrze cię widzieć.
- Witaj. - Jaka ona jest duża!
Mam nadzieję, że nie o mnie chodzi.
Dużo ćwiczę.
- Cześć! Jak się masz? - Powiedz “cześć, wujku Bobie”.
- Jak się masz? - Świetnie. Dobrze cię widzieć.
Wzajemnie.
- Usiądź. - Dziękuję.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Poczytamy książeczkę. Chodź do mnie.
- Idź do tatusia. - Chodź tu, wezmę twoją książkę.
- Tato, tutaj. - Tak, przejdźmy do tego pokoju.
- O Boże. - Co słychać?
Tak, jest niesamowita.
Trzyma mnie w ryzach.
Jak się czujesz?
Dobrze, choć nie jestem jeszcze wyleczona.
Przez pięć lat mogą być jeszcze nawroty,
ale na dzień dzisiejszy czuję się dobrze.
Nie mam raka.
Odpukać.
W niemalowane drzewo.
Świetne wieści. Bardzo się cieszę.
Nie przyszedłeś tu tylko pytać o moje zdrowie.
- Kristina. - Tak?
- Przestań. - O co ci chodzi?
Twoje zdrowie jest dla mnie najważniejsze. Ale...
Nie przyszedłem cię prosić o wsparcie mojej kampanii.
Rozumiem.
To dobrze, bo ostatnim razem...
- Przegraliśmy, jeśli pamiętasz. - Chciałbym, byś ją poprowadziła.
Dobrze.
To miło z twojej strony.
Wiem, że nauczanie
- to twoja pasja. - Schlebiasz mi.
- To prawda. - I że chciałabyś
- wprowadzić zmiany. - Tak, ale...
Nie ma lepszego miejsca na wprowadzanie zmian
na poziomie gminy niż urząd burmistrza.
Gdy wygramy,
zostaniesz nie tylko moim doradcą,
ale zajmiesz się szkolnictwem.
To nie będzie uderzać w członków twojej rodziny.
W tym twojego męża.
Mam nadzieję.
Tak wiele ostatnio
przeszłaś.
Zróbmy razem coś wielkiego.
No dobra.
- Tylko na godzinę? - Tak, obiecuję.
Zobaczmy, co te hieny...
Cześć.
Witajcie.
O rany.
Spójrz na tego maluszka.
- Jaki słodki. - Ma bielszą skórę
niż po urodzeniu.
Wiele dzieci mieszanych rasowo par ma jasną skórę.
Jasną skórę.
Wygląda jak albinos.
- Jest śliczna. - Tato!
- Mamy mnóstwo jedzenia. - Nie mów wszystkiego na głos.
Ale trzeba je podgrzać.
Chyba nie mamy na to czasu.
Mamy dużo czasu. Nie musimy...
Macie już dla niej imię?
Nadal nad tym myślimy.
Ale dzięki za przypomnienie.
Może Ava? Tak chcieliśmy nazwać Norę.
- Tak jak dziewczyna Hitlera? - Podoba mi się to imię.
A jak się będzie nazywać?
Może połączycie nazwiska?
Braverman będzie...
Może Trussell-Braverman.
Trussell-Braverman.
Trochę za długie. Powinno się zmieścić
na koszulce sportowej z tyłu.
To ja też powinienem nazywać się Braverman.
To prawda.
Może wyślijcie nam e-maila
z waszymi propozycjami.
Przejrzymy je i odpowiemy wszystkim.
- Jest stuknięty. - Daj spokój.
- Twój wujek jest stuknięty. - Dobrze się bawię.
Nie chcemy wywierać presji.
Czas na czyjąś drzemkę.
Chyba tak.
- Co u Drew? - Dobrze.
- Jak w szkole? - Uwielbia ją.
- To świetnie. - Jest bardzo ambitny.
Chodzi na zajęcia z filozofii Marksa,
- tak, jak chciał. - Co takiego?
Drew chodzi na zajęcia z filozofii marksistowskiej.
Już nie chodzi na nie.
- Jak to? - Zrezygnował.
Już zrezygnował.
- Czyli nie uczy się filozofii Marksa? - Nie.
Wygląda naprawdę...
Co się dzieje, Crosby?
Marnie wyglądasz.
- Jak miło z twojej strony. - Dziękuję.
Nie śpi 8 godzin tak, jak potrzebuje.
- Ośmiogodzinny Crosby. - Nie mam co marzyć.
Nie chcę stracić chwil z dzieckiem,
więc wstaję, by ją nakarmić
i przewinąć.
Dla dobra dziecka, jedno z was powinno być wypoczęte.
Zgadzam się.
Czy to ja
mam być tym jednym?
Dobra robota. Włóż do kosza, byśmy mogli grać w koszykówkę.
Dobrze?
Co u Ryana?
Ciężko stwierdzić.
- Nie wiesz, gdzie stacjonuje? - Nie mam pojęcia.
Ani o tym, gdzie jest,
ani co robi.
Nie wierzę, że znowu został wezwany. Wydaje się...
Służy w rezerwie.
- To normalne. - No tak.
Jeśli wygram ten duży kontrakt,
powiedz mu, że dam mu pracę.
- Naprawdę? - Tak.
Miło z twojej strony, wujku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Idę siku. - Dobra.
Na pewno możesz...
Nic go teraz
- nie obudzi. - To prawda.
Dzięki.
Nie daj się pogryźć.
Tak myślałam.
Co się dzieje?
- Dziwnie się czuję. - Co się stało?
Rozmawiałam z wujkiem Joelem o Ryanie.
Smutno mi, tęsknię za nim
i się stresuję.
Mam wrażenie, że się ode mnie oddala.
Tak, wspominałaś o tym.
Może to nic wielkiego, ale się martwię.
Jeśli się od ciebie oddala, to poważna sprawa.
Aż uszy bolą, prawda?
Brzęczy w uszach,
jak gwizdek dla psa.
Wiem.
Mam ci pomóc?
Nie! To wizyta u rodziny.
Jest aniołkiem.
Jest urocza.
- Idziemy stąd? - Tak.
- Chcecie kawy? - O tak.
Na sto procent.
- Chodźmy stąd. - Dobra.
Będę prowadzić jego kampanię wyborczą.
Rozumiem.
Jeśli wygra, będę zajmować się szkolnictwem.
Będę w sztabie jego pracowników.
Poznam znane osobistości.
I kto wie? Może sama będę kiedyś kandydować na ten urząd!
- Rozumiem. - Nigdy nie wiadomo.
Kusi cię świetnymi propozycjami.
- Jest jeden problem. On kłamie. - Co?
Wiem, że go nie lubisz,
ale zawsze o tym marzyłam.
Nie będę tylko pisać przemówienia.
Rozumiem, ale nie zapominajmy, co chciał zrobić z Amber.
- Dał jej awans... - Tata się ukrył!
...i zabrał do Sacramento, żeby, sama wiesz.
Uważaj!
Chciał, żeby się bawiła jego klockami.
Nie zdołał włożyć klocków do dziurek.
- Co takiego? - Nie mogę znaleźć dobrej przenośni.
Nieważne.
Sam mówiłeś, żeby wykorzystywać szanse.
- To właśnie chcę zrobić. - Rozumiem.
- Wiem, że chcesz wykorzystać szanse. - Carpe diem.
Nie chcę, żebyś popełniła błąd.
Praca dla gościa, któremu nie ufasz i którego nie szanujesz
może okazać się dużym błędem.
Masz rację. Nie ufam mu.
- Boję się o ciebie. - Rozumiem.
- Odmów mu. - Dobrze.
- Powiedz, że się nie zgadzasz. - Jeszcze za wcześnie.
Max, co ty wyrabiasz?
Przestań!
Nie możesz jej stąd zabierać.
Chodź, skarbie.
Chodź do tatusia.
Nora jest beznadziejna.
- Trzymam cię. - Nie rób z nią tak.
To jeszcze dziecko.
Hank mówi, że muszę zrobić 10 000 zdjęć.
Jak to?
- Hank Sarah? - Czemu z nim rozmawiasz?
- Tak. - Kiedy się z nim widziałeś?
Wczoraj. Wszedłem do jego sklepu.
- Czekaj. - Sam tam wszedłeś?
Tak, jego sklep jest w moim zasięgu.
Ten zasięg nie został wyznaczony po to,
żebyś chodził do studia fotograficznego Hanka.
Jest w moim zasięgu, dlatego mogę do niego samemu wchodzić.
Jak długo tam byłeś?
Wszedłem o 12:36, a wyszedłem o 14:17.
Byłeś tam przez dwie godziny?
Nie, przez godzinę i 45 minut.
To...
Hank mówi, że muszę zacząć robić zdjęcia ludzi.
Bo choć są wrzodem na dupie,
to płacą za robienie im zdjęć.
No tak.
A jeśli nadal będę robić zdjęcia owadów i jaszczurek,
to będę biedny i bezdomny.
- Odwróć się. - Nie rób mi zdjęcia.
- W tę stronę. - Nawet nie umyłam zębów.
Kristina.
Porozmawiaj z Bobem. Ja pogadam z Hankiem.
- Dobrze? - Na razie.
Dobrze.
Tutaj jest.
Witaj.
Przyniosłam ci bajgla.
Nie mieli serowych
- z serem na wierzchu. - Co?
I tak nie jest dla ciebie zdrowy.
Masz jakieś wieści od Drew?
- Jakieś konkretne czy ogólne? - Jakiekolwiek.
Rozmawiamy raz na jakiś czas.
- Jest zajęty szkołą. - Jak mu idzie?
Dobrze.
Napisałam do niego
długi e-mail. A on przysłał mi SMS-a.
Tak w ogóle, to nie wysyła się SMS-a w odpowiedzi na e-mail.
- To niegrzeczne. - Naprawdę?
Napisał tak: „Idę na zajęcia. MJI”. Co to znaczy?
„Muszę już iść”.
A „NW”.?
„Niedługo wrócę”.
Najbardziej obraźliwe jest,
gdy napisał „Kocham C”. Jest samo „C”,
nie całe słowo Tylko ta jedna litera.
Urodziłam go.
Chyba zasługuję na całe „Cię”.
- Dobre to. - W podzięce.
Mówię poważnie.
Czemu jesteś tak wrażliwa na tym punkcie?
- Chodzi o coś innego? - Zastanawiam się, co się dzieje.
Wyjechał i jestem ciekawa co u niego.
Nie jest tak daleko,
ale wydaje się, jakby był
na Wschodnim Wybrzeżu.
Nie bierz tych skrótów do siebie.
- Nie oznaczają... - Potem wysłał
taką żółtą śmiejącą się buźkę.
O co chodzi?
Mały emotikon?
- Są w sklepie z aplikacjami. - Odeślę mu taką samą buźkę.
- Pokaż, jak to się robi. - Dobrze.
- Może wtedy mi odpowie. - O jejku.
Co za ranek.
- Przywiozłam ci bajgla za darmo. - O Boże.
Nie znam się na aplikacjach.
Jeśli jesteś przewrażliwiona
na temat tego, co pisze,
zadzwoń do niego i wyznaj mu to.
Fajnie, że mieszkam teraz w pobliżu, co?
Możesz pokazać mi jak wysłać emotikony i inne aplikacje.
- To będzie... - Dobry okres!
...długie lato.
Potem co robiła pani w Gensung Corporation.
Gensung! O Boże.
Spędziłam tam dwa lata.
Nadal o tym mówimy.
Kiedyś jadłem lunch z Erickiem Gaynorem
i wspominał, jak pani zrestrukturyzowała dług.
Genialny pomysł. Mówię moim ludziom,
że jeśli chcą się dowiedzieć, jak to się robi,
niech wezmą z pani przykład.
Pracował nad tym cały zespół.
To był pani pomysł.
Jest u nas pani legendą.
Nie do wiary, że chce u nas pani pracować.
Nie pracowałam przez ostatni rok. Zajmowałam się rodziną.
Jestem gotowa wrócić do pracy.
Chciałabym pracować w waszej firmie.
Wiem, co pani potrafi. I jestem pełen podziwu.
Zadzwonię do osób, które mogą udzielić
pani referencji oraz byłego pracodawcy.
Nie wiem, czemu nie wpisała tu pani Leona Dengrafa.
Oczywiście.
Wpisałam tylko te osoby,
które wiedzą jak pracuję każdego dnia,
a Leon
spędza ostatnio czas na korcie tenisowym.
Dlatego go pominęłam.
Mówi więc pani,
że nie miała z nim problemów.
Leon nie był zadowolony,
że postanowiłam odejść na rok.
Ale taką decyzję musiałam wtedy podjąć.
Jestem teraz w innym miejscu, gotowa do pracy.
Będę musiał
się z nim
skontaktować.
To świetnie.
Crosby!
Tost się przypala. Pełno tu dymu!
- Co się dzieje? - O nie!
Cholera! Odsuń się!
Odejdź.
O rany!
Zasnąłeś robiąc dla mnie kanapkę? Umieram z głodu.
O cholera!
Nie chciałem zasnąć.
Czekałem aż tost będzie gotowy
i oczy same mi się zamknęły.
Gdyby twoja rodzina nie siedziała tu
przez pięć godzin, bylibyśmy bardziej wypoczęci.
Tak, bo to wina mojej rodziny,
że nie śpimy od czterech dni.
Te całe cztery dni to ich wina?
- Na pewno. - Rozsmaruj gładko
miasto orzechowe po toście.
Nie lubię grudek.
Nie mów mi, jak mam smarować masło orzechowe.
Choć przypaliłem tost, to wiem, jak...
To rozsmaruj, jak chcesz.
- Już dłużej nie mogę. - O co ci chodzi?
O wstawanie w nocy, by obserwować
jak karmisz piersią dziecko.
Nic innego nie robię, tylko nie śpię.
Niektórzy potrzebują tylko paru godzin snu,
ja osiem.
Niektórym nie przeszkadza to, że nie mają imienia dla dziecka.
Ja wolałbym je mieć.
Dobrze, potrzebujesz ośmiu godzin snu.
Prawda? Twoja mama tak uważa.
Ona może nazwać nasze dziecko.
A co ona ma z tym wspólnego?
Zaprosiłeś tu całą swoją rodzinę
- na cały dzień, by... - Mówiłem ci to 10 razy.
Mieli szybko wyjść.
Nie mam nad nimi kontroli.
Są jak dzikie zwierzęta.
Nie mogę tak po prostu... Co miałem robić?
Muszę iść siku. Możesz potrzymać córkę
zanim pójdziesz się wyspać?
Wiem, że kiedyś będę się cieszył,
że cię mam, ale teraz
mam cię powyżej uszu.
Witaj.
- Adam. - Tak, wiem.
Też jestem w twoim zasięgu?
- Przepraszam za to. - Nie ma za co.
Nie wyszło
w Minnesocie?
Pogoda była do bani, więc...
No tak.
Wyprowadziłeś się tam do córki, prawda?
Tak, ale...
Jak tylko tam przyjechałem,
zacząłem się kłócić z byłą żoną
i wszyscy byli zdenerwowani.
Dla mojej córki jest lepiej, by mnie tam nie było.
Przykro mi. Dobrze zrobiłeś,
choć musiało ci być trudno tu wrócić.
Łatwo nie było, ale już jest dobrze.
Chcę ci zapłacić za naprawę aparatu Maxa.
Ile jestem ci winien?
Nic nie jesteś mi winien.
- Nie była zepsuta. - Ale wolę zapłacić.
- Powiedz, ile. - No dobra.
1 425$.
- Daj spokój, nie trzeba. - No dobra.
- Dziękuję. - Nie martw się tym.
Migawka była zacięta i to wszystko.
Wiem, że Max był u ciebie
przez ponad dwie godziny.
Wiedz, że nie musisz go zabawiać.
Potrafi być natrętny.
Jeśli chcesz by sobie poszedł, to mu to powiedz.
Wiem.
Ale mi nie przeszkadzał.
Rozejrzał się, zadał parę pytań. Nie miałem nic przeciwko.
No dobrze.
Słuchaj,
chcę się upewnić,
że ty nie
spędzasz czasu z Maxem,
by wrócić do mojej siostry.
Nie o to...
Pewnie nie o to chodzi, ale...
Mówisz poważnie?
Naprawdę?
Mówiła, że byłeś załamany,
gdy z tobą zerwała.
Oboje zerwaliśmy.
- Oboje tak zdecydowaliśmy. - Wiem, że to ona zerwała.
Wyjaśnię to całej rodzinie.
Wyjechałem,
a życie toczy się dalej.
- Rozumiem to. - No tak.
Ludzie muszą się
sami odnaleźć.
Ja to rozumiem.
Zostaliśmy przyjaciółmi.
Oboje zdecydowaliśmy się rozstać.
Rozumiem. Oboje tak postanowiliście.
Sądzisz, że wykorzystuję Maxa, by do niej wrócić?
Nie wiem, co powiedzieć.
On lubi fotografię, wiesz o tym?
Przyszedł tu ze swoimi zdjęciami.
Ma talent.
Nie chcesz, by tu przychodził, to okej.
Zabierz go z mojego zasięgu i tyle.
Nie wiedziałem,
że tak się interesuje fotografią.
On potrafi być...
Wrzodem na dupie? Nieprawda.
On nim nie jest. A ciebie nie znam i nie wiem, co mam o tobie myśleć.
Co się dzieje?
Nie dostałam tej pracy.
- Podeszli mnie. - Przykro mi.
Są palantami.
Wiem.
O Boże.
To Peet.
Potrzebujemy tej pracy, prawda?
Wyluzuj.
Będę odgrywać rolę wspierającej żony,
by go oczarować.
Dobrze.
Peet nie jest taki, jak sobie wyobrażasz.
Tak więc...
Witaj, pewnie jesteś Julią.
- A ty Peet. - Zgadza się.
Witaj.
Wejdź do środka.
Masz niesamowite doświadczenie.
Joel pokazał mi twoje projekty.
Ten dom w Mill Valley.
Jest super.
- Dziękuję. - Jest jak marzenie.
To jeden z moich ulubionych projektów.
- Dobrze ją przygotowałeś. - Co?
Cieszę się, że będę mógł z tobą pracować.
Nie tak szybko. Jeszcze nie dostałeś tej pracy.
Wiem.
A czym ty się zajmujesz, Julio?
Ja
pracuję w domu.
Wychowuję dzieci.
To super.
- Świetna praca. - To prawda.
Julia jest również
bardzo dobrą prawniczką.
Wzięła urlop wychowawczy, by być z dziećmi.
To luksus móc sobie na to pozwolić
w dzisiejszych czasach.
To prawda.
Widzę, że nie byłaś tylko gospodynią domu.
To znaczy, nie ma w tym nic złego.
To świetna praca.
Ale to widzę.
To praca na cały etat, prawda?
- Super. - To prawda.
Na więcej niż cały etat.
To na pewno.
- Cześć Liso! - Cześć, Kristino!
Jak się masz?
Co słychać?
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
- Gwen tu jest. - Cześć. Jak się masz?
Halo!
- Przyszłaś. - Jak tam moja ulubiona koleżanka?
- Jak się masz? - Pięknie wyglądasz.
- Ty też. - Naprawdę?
Tak. Jest ci ciepło i przytulnie.
Znasz mnie.
Nigdy się nie poddaję.
Tak trzymaj!
Walczę do końca.
- Przyniosłam ci coś. - Dziękuję.
Nie wiem, kto to, ale jest na wpół nagi.
Poczytaj sobie.
I coś do jedzenia.
Nie chcesz.
- Karty? - Może później.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Porozmawiajmy o tobie.
Co słychać? Ostatnim razem, gdy rozmawiałyśmy
chciałaś wrócić do polityki.
Sama nie wiem.
Coś się wydarzyło i myślę o tym, ale...
- Co takiego? - Pamiętasz Boba Little?
- Tak. - Pracowałam kiedyś dla niego.
Ubiega się o fotel burmistrza.
Chce, bym prowadziła jego kampanię wyborczą.
- Złożył ci taką propozycję? - Tak.
- To super. - To duży zaszczyt.
Jeśli wygra, a ma szanse,
kierowałabym wydziałem nauki.
A tego właśnie chcesz!
Adam się na to nie zgadza.
Nie lubi go.
Ale to nie wybór Adama.
To prawda.
Nie jestem pewna, czy to
najlepsza na to pora.
Niedługo czeka mnie badanie.
- Boję się, co wyjdzie. - Gadasz bzdury.
To nie są bzdury.
Nie odwlekaj tego.
Aż badanie dobrze wyjdzie.
Nie odwlekaj niczego.
Jeśli tego chcesz, zrób to.
Rak nas tego nauczył. Nie warto zwlekać.
To nie jest próba w teatrze.
To życie.
Chcesz tego,
nie wahaj się ani chwili.
Opowiedz mi jak jest na studiach.
Sama nie pójdę na nie.
To nic takiego.
Nauka, spanie i jedzenie.
Poznałeś jakieś fajne dziewczyny?
Ryan niedługo wróci, prawda?
Łatwo się zaaklimatyzowałeś.
Dziękuję.
Tak, niedługo wraca.
- Trochę się tego obawiam. - Czemu?
Nie wiem, czy potrafię zrozumieć
przez co przechodzi.
Bardzo się zamknął w sobie.
Denerwuję się.
Może już mu na mnie nie zależy.
Na pewno mu zależy.
Mam nadzieję.
Wszystko się ułoży.
Na pewno.
No nie wiem.
A jeśli będzie zachowywał się, jakby mu na mnie nie zależało?
Wyśle mi SMS-a na odczepne, w stylu "ZW"
z emotikonką?
Może pokaże,
że ma klasę.
A może pomyśli,
że jesteś jego mamą.
Wybacz.
Coś mi to przypomina.
Przepraszam, jeśli cię wkurzę,
ale musisz mi pomóc.
Znasz mamę. A jeśli jedno z nas
- nie zwraca uwagi... - Wiem, jaka ona jest.
...to ona zwraca się do drugiego i wysysa całą energię.
Wiem. Wyślę jej SMS-a.
I nie zbywaj jej.
Pomóż mi z tym.
Odkąd skończyłam szkołę, miałam tylko jedną pracę.
Postawiłam wszystko na jedną kartę,
a teraz, gdy Leon się mści, mam przerąbane.
Ma do tego prawo,
bo spaprałam sprawę.
Nie spaprałam. Wybrałaś dzieci ponad pracę.
Dziękuję, ale prawda jest taka,
że obowiązki mnie przytłoczyły
i wszystko zepsułam.
Przykro mi.
To Peet. Muszę...
- Powodzenia. - Wybacz.
Hej, Peet. Tak.
My też świetnie się bawiliśmy.
Naprawdę?
Poważnie?
To niewiarygodne. Bardzo dziękuję.
Będziemy ciężko pracować.
Nie zawiodę cię. Co za wieści!
Dziękuję.
8.00 rano. Oczywiście, przyjdę.
Dziękuję.
Dostałem tę pracę.
Mam ją!
Ojej!
Jestem z ciebie dumna.
Aż trudno w to uwierzyć.
To kontrakt na dwa lata.
Zadzwonię do Billa. Ciężko pracował nad wyceną.
- Otworzę wino. - Dobrze.
Wybacz. Wiem, że rozmawialiśmy o...
Nie szkodzi.
Musimy to uczcić.
Świętujemy!
Co robisz jutro o 8.00 rano?
Dostaliśmy tę pracę.
Tak, w całości.
Tak.
Zobaczysz...
Super.
Cześć.
Co robisz?
Nic. Możesz to wyłączyć?
Wybacz. Oczyszczałem mieszkanie.
Czemu?
Zerwałem z Lincoln.
Zerwaliście. Jestem w szoku!
To...
Udało ci się.
Masz talent.
Moglibyśmy się zaprzyjaźnić.
Co?
Czemu nie? Nie byłoby nudno.
Nie umawiam się z kobietami po 30-tce.
To fajnie, bo moi najlepsi przyjaciele
to faceci po 40-tce,
którzy umawiają się z dwudziestolatkami.
- Naprawdę? - Nie, na bajkę.
No dobra.
- Pomóc ci z drabiną? - Dam sobie radę.
Fajna teczka.
Idę teraz do ciebie.
Już wychodzę.
Uspokój się.
Co się dzieje?
Podjeżdżaj.
Co ty robisz?
- Dokąd jedziesz? - Wsiadaj.
- Zatrzymaj się! - Wsiadaj!
- Co się dzieje? - Cicho!
- Wsiadaj! - No dobra.
Bądź cicho. Dopiero...
- ...zasnęła. - Przepraszam.
Jak się obudzi, to będzie twoja wina.
Czemu wleczemy się jak ślimak?
Bo ona lubi ten szum i wibracje.
Nie lubi nagłego i niespodziewanego hałasu.
Wtedy się budzi.
Jest śliczna.
- Czasami to nie wystarcza. - O czym mówisz?
Powiedz, że to minie.
Płacz, plucie,
biegunka
i brak snu.
Jestem wrakiem człowieka
od trzech dni.
Długo tak nie pociągnę. Co cię tak śmieszy?
Zdrowie mi siada.
- To minie. - Wiesz, co powoduje brak snu?
Cukrzycę.
- Jesteś przemęczony. - Możesz nabawić się cukrzycy
i wałeczka tłuszczu na brzuchu.
Tak, jestem przemęczony.
To minie.
Wyrośnie z tego,
poczekaj trochę.
Przyzwyczaisz się
i będziesz mniej zmęczony.
Nie chodzi tylko o przemęczenie.
To o co?
Nie chcę tego przyznać, ale
nic do niej nie czuję.
Patrzę, jak Jasmine trzyma ją w ramionach.
Ona ma z nią jakąś więź, ja nie.
Czekam, aż ogarnie mnie uczucie miłości,
ale nic takiego się nie dzieje. Doświadczyłeś tego
przy swoich dzieciach?
Nie.
Okropny ze mnie ojciec.
Najgorszy na świecie.
Jest tak jak z Jabbarem.
Kochasz go, prawda?
Dzieci nie od razu chodzą i mówią.
Ona jest niemowlakiem. Poczekaj trochę.
Dobrze. Poczekam.
A teraz się prześpij. Lepiej się poczujesz.
Łatwo ci mówić.
Muszę się nauczyć spać i prowadzić.
Zdrzemnij się.
Przez parę godzin.
- Lepiej się poczujesz. - Dzięki.
Skręcę tutaj. Wyskakuj.
- Dobra, wychodzę. - Pospiesz się.
Wychodzę. Uspokój się.
Uważaj na siebie.
- Do zobaczenia. - Ciszej.
Przepraszam.
O Jezu.
To całkiem możliwe.
Max mógłby zostać fotografem.
Hank mówi, że ma dobre oko
i chyba naprawdę lubi Maxa.
Tak więc...
Mojej siostrze będzie niezręcznie.
Musimy to z nią wyjaśnić.
Ale jemu to wyjdzie na dobre.
To też wyjdzie na dobre.
Mam napięte mięśnie uda
od tygodnia, od kiedy byłem na biegu.
Mogłabyś mi
pomóc?
Porozciągać
je trochę?
Ja rozciągnę twoje mięśnie.
Dobrze.
Chcę cię
o coś zapytać.
Odradzałeś mi pracę dla Boba Little,
mówiąc, że to straszny facet.
Już o tym rozmawialiśmy.
Sądziłem, że sprawa jest zamknięta.
Zgadzam się z tobą.
- To dobrze. - Zdałam sobie sprawę...
- O Boże. - ... że nie chcę pracować dla kogoś,
- kogo nie szanuję. - To dobrze.
Postanowiłam nie prowadzić jego kampanii.
Ale postanowiłam
wystartować w wyborach jako jego kontrkandydatka.
Co takiego?
Będę ubiegać się o fotel burmistrza Berkeley.
Nie mówisz poważnie.
Wręcz przeciwnie.
Pracowałam wcześniej dla nich,
to teraz mogę dla siebie.
Stale powtarzasz, że...
Pracowałaś w polityce,
ale nie ubiegałaś się o urząd.
Dlatego już najwyższy czas.
Ale nie o tak ważny fotel, jak burmistrza Berkeley.
To wspaniała możliwość.
- Rozmawiałam wczoraj z Gwen. - Przestań.
Rozumiem. Naładowałaś baterie.
Chcesz wykorzystać szanse.
- Ale czy to realne? - To coś więcej.
- To dobra pora na takie decyzje? - Jasne, że nie.
To nie jest dobra pora.
Nora musi trochę podrosnąć.
Za dużo się teraz dzieje.
Zaczekaj trochę.
Czeka mnie badanie.
Chcę, żeby wykazało, że nie ma nawrotów.
Chcę być zdrowa. By Max dobrze się rozwijał.
By nasze małżeństwo było jeszcze lepsze.
Teraz nie jest...
Powinniśmy poczekać. Ubiegaj się o mniej istotny urząd.
Nie zamierzam czekać.
To odpowiednia pora. Nie będę czekać.
Chcę to zrobić.
Pewnie jest jakiś termin
- na składanie kandydatur. - Jest.
- Nie możesz... - Jutro w południe.
Mówisz poważnie?
Tak.
Nie wiem, czy ona jest wymieszana rasowo.
Raczej wymieszana gatunkowo.
Jest wpół-robakiem i wpół-człowiekiem.
Moje maleństwo.
Ale sprawia trudności.
I to niemałe.
Większe niż Jabbar?
O wiele większe.
Niewielkie pocieszenie.
Ale bardzo ją kocham.
Łączy nas szczególna więź.
Prawda?
O tak.
Mam chyba dla niej imię.
Naprawdę?
Jakie?
Aida.
- Aida? - Tak.
Dokładnie tak.
A na nazwisko?
Aida Braverman.
- Aida Braverman. - Tak!
Dziękuję.
Aida Braverman.
Ma już imię i nazwisko.
Świetnie to wymyśliliśmy.
Tak.
Ona by, w czasie twojej pracy...
- Zaczekaj. - Witaj.
- Potem ci powiem. - Dobrze.
- Jak się masz? - Dobrze cię widzieć.
Wzajemnie.
Chyba masz dla mnie jakieś dobre wieści.
To prawda.
Dziś rano złożyłam dokumenty.
- Na... - Ubiegam się o fotel burmistrza.
Cześć.
Cześć, mamo.
- Kupiłem pizzę. - Naprawdę?
- Tak. Jest w moim kapturze. - Specjalnie po nią pojechałeś?
Tak.
Tyle już czasu
Nam minęło
Ale nadal
Słyszę tę pieśń
Śpiewam ją w głowie
By czekać
Mówiono mi
Teraz znalazłem
Inny głos
Słyszę go, gdy jesteś obok
Jest nowy
Dzięki tobie
Chcę go słyszeć już zawsze
Miłości moja
Tak długo cię nie było
Miłości moja
Za szybko biegłem
By się dopasować
Aż pojawiłaś się ty
Witaj.
Cześć.
Co robisz?
Wyjdziesz za mnie?
O Boże!
No pewnie!
Tak!
Aż pojawiłaś się ty