Byliśmy ze sobą tak długo,
ale on mnie po prostu nie lubi.
Chłopak cię potrzebuje.
Jesteś świetnym rodzicem.
Twój tata i ja chcemy cię zaadoptować.
Czasem czuliśmy się krytykowani.
Potrzeba mu dyscypliny.
Zaaplikujemy ją
w takim stopniu, jakim my uznamy za konieczny.
Jestem Gwen Chambers.
Jeśli będziesz miała z czymś problem, zadzwoń.
Chce to naprawić.
Musimy tylko zrobić sobie przerwę.
Wciąż kocham Sarę,
i zamierzam ją odzyskać.
Obaj wiemy czego chcemy.
A ty się zdecyduj.
- Kochanie? - Tak?
Jak się nazywała ta
restauracja, do której zawsze chciałaś pójść? Ta francuska.
Cafe Des Nuits.
Jest świetna.
Chciałabym tam pójść. Jabbar?
Fajnie byłoby zjeść tam przy stoliku dla VIPów.
- Podobno tak wypada. - Pewnie.
Słyszałem, że jest strasznie fajny.
Słyszałam, że jest też strasznie drogi,
i strasznie trudno o rezerwację.
No tak, trzeba się tam jeszcze dojechać
zjeść całe to świetne jedzenie, popijając winem,
a potem jeszcze stać w korku w drodze powrotnej.
- Za dużo zachodu. - Zgadza się.
Chyba, że... To czysta hipoteza,
gdybyśmy mieli zarezerwowany apartament w hotelu,
z widokiem na zatokę,
może wtedy byłoby warto.
Może tak.
Potrzebowalibyśmy jakiegoś dobrego powodu żeby
uzasadnić taki wydatek.
Nie wiem co to mobłoby być.
Może rocznica, czy coś w tym guście.
Nasza rocznica.
- Załatwiłem! - No co ty.
Zjemy tam, a potem zatrzymamy się w hotelu,
w apartamencie.
- Będzie super romantycznie - Kochanie.
Jesteś wspaniały.
A co z Jabbarem? Potrzebujemy opiekunki.
Mieszkaz z nami za darmo. Może się nim zaopiekować.
- Chociaż tyle. - Zepsułeś wszystko,
bo nie przeprosiłeś jej.
- Wystarczy już. - Teraz musisz...
- Ucieszy się. - Nie.
Będę poza domem 24 godziny.
Będzie skakać z radości...
- Przepraszam. - Możliwe. Tak, mamo?
Jas, gdzie jest moja walizka?
Po co ci walizka?
Postanowiłam przenieść się do twojego brata.
Mamo, daj spokój.
- Nie musisz. - Wiem.
Jego mieszkanie jest za małe.
- Może być. - Nie musisz iść.
Bedzie dobrze.
U niego nie będę czuła się niepożądana.
- Ależ jesteś. - Dobrze.
Chcemy cię tutaj.
Przynieś mi tylko walizkę, proszę.
- Dziękuję. Dzień dobry, Crosby. - Dzień dobry.
Ale zapytasz ją o opiekę, tak?
Wiesz co...
Co? Żartuję tylko.
Nie bądź taka.
Hej, na zewnątrz stoi taksówka.
Drukarka znowu się zepsuła.
Straciłem ze 2 godziny.
- Potrzebowałem biletu. - Jakiego biletu?
Gdzie jedziesz?
- Do Minnesoty. - Teraz?
Możesz się tym dla mnie zająć.
Tak bez słowa? Okej.
Muszę lecieć do Ruby, ma problem ze szkołą.
Nie chcą jej przyjąć.
Muszę lecieć, sam nie wiem...
Pokrzyczeć na ludzi, czy coś.
Dobra.
Przyjdzie facet od wanny.
- Wanny? - Tak, cieknie.
Ten facet z akcentem.
- Coś jeszcze? - Nie, to wszystko.
Powinienem wrócić za jakieś... dwa dni.
- Dobra, pa. - Jak wrócę...
Będziemy musieli porozmawiać.
Ale to jak już wrócę.
Dobra, jak wrócisz. Szerokiej drogi.
- Zadzwonię. - Idź.
- Pewnie. - Zadzwonię w drodze.
Dobra, zadzwoń.
Bardzo dobrze, Kristina. Wszystko wygląda bardzo dobrze.
- To świetnie. - Doskonale.
Przyszły wyniki testów, wszystkie są dobre.
- To świetnie. - Wybornie.
- Tak. - Super.
Czy to znaczy, że wszystko już...
Już jestem czysta i mogę iść...
Tak myślę. Mamy jeszcze do zrobienia
- ostatnią chemię. - Tak.
Potem już tylko tomografia.
Tomografia?
- To jak rezonans magnetyczny, tak? - Skan całego ciała.
Powiedział pan, że już wszystko dobrze...
To tylko profilaktycznie, tak?
Po co mi tomografia?
Testy wykazały drobne odchylenia w krwi.
Ale to pewnie od leków.
Zrobimy skan żeby się upewnić.
Dobrze.
Czyli twierdzi pan, że...
Rak może mieć przerzuty na
- inne organy? - Mówię tylko...
Tego się nie spodziewają.
To drobnostka.
Musimy to zrobić żeby zakończyć pani leczenie.
Jeśli pojawi sie coś jeszcze, musimy o tym wiedzieć.
Dobrze.
Dobra.
Po co mi garnitur?
Bo to ekscytująca i ważna okazja.
Fajnie się przebierać.
Sydney, ty wybierzesz sukienkę.
Nie potrzebuję jej, bo nie idę na ceremonię.
Jak to?
Wważam, że adoptowanie Victora nie jest dobrym pomysłem.
Syd.
Nie jest częścią naszej rodziny,
jakaś głupia ceremonia tego nie zmieni.
Chcesz pomówić na osobności?
Rozumiem, że nie mam wpływu na waszą decyzję,
ale nie pójdę na ceremonię.
Nie założę sukienki i nie będę udawać...
Sydney.
- Idź do pokoju. - Już idę!
- W rodzinie... - Dobra.
Aplikacja MyBerkeley Login
Imię Andrew Holt
GRATULACJE. ZOSTAŁEŚ PRZYJĘTY!
O mój Boże.
O raju.
O mój Boże.
- Hej. - Cześć.
To dla ciebie.
- Ojej, dziękuję. - Proszę
Mogę wejść na moment?
- Proszę. - Dzięki.
Chciałem...
Dobrze mi doradziłaś.
Tym razem posłuchałem.
Wróciłem do Joel.
- Słyszałam. - Dobrze.
Podwójne zmiany w zeszłym tygodniu.
Więc...
Zapłaciłem za okno.
- To świetnie. - Tak.
Powinienem teraz dobrze zarobić.
Wiesz...
Wznowilem terapię.
I jest dobrze, czuję się świetnie.
Pigułki mam pod kontrolą.
Wszystko mam pod kontrolą.
Ja...
Bardzo cię kocham.
Myślę o tobie cały czas, o każdym dniu.
Wiem, że to wszystko moja wina.
Ale naprawdę ciężko pracuję i chcę się zmienić.
I czuję się wspaniale.
Także...
Mam nadzieję, że zapamiętasz więź, która nas łączy.
Wiesz?
Jesteś moja najlepszą przyjaciółką.
Czuję, jakbym znał cię całe swoje życie.
Już nawet nie wiem jak to było bez ciebie.
Nie chcę nawet o tym myśleć.
Więc...
- Muszę... - Pewnie.
Chciałem ci tylko dać kwiaty.
Nie zamierzałem...
Wsadź je do wody żeby nie zwiędły...
Dobrze, wszystko w porządku?
Czyli zadziałało.
Dzień dobry, jak się masz?
- Cześć. - Hej.
- Cześć, Mary. Jak tam?
Twój ostatni zabieg.
- Zgadza się. Dziękuję ci... - Super!
Uwielbiam cię.
- Jesteś aniołem. - Dziękuję.
Chciałam ci podziękować za wszystko.
Mamy coś dla ciebie.
Tak o nas dbałaś, że teraz my...
- Chcemy zadbać o ciebie. - O mój Boże.
- Tak. - Nie trzeba było.
- Ależ skąd. - Serio...
To nie tylko koc.
W środku jest niespodzianka.
Wiecie, co lubię.
- Tak. - I twoja wątroba.
- Już się spakowaliście? - Tak jest.
- Gazety, przekąski. - Gotowi.
- Wszystko jest. - Tak.
Jest wspanialy.
Zgadza się.
Jeszcze raz dziękujemy.
Hej, Adele. Jak się masz?
- Joe, cześć. - Cześć.
Ostatnia?
Ostatnia.
- Wyglądasz świetnie. - Dziękuję.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Cześć, Kristina.
Co się stało?
Miałam nawrót.
Tak mi przykro.
Nie jest dobrze, ale będę walczyć.
Nie poddam się.
Nigdy się nie poddaję.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam, masz parę minut żeby porozmawiać?
Chcesz wejsć?
Nie, chcę tylko powiedzieć wszystko, co leży mi na sercu i już sobie pójdę.
Bo wiesz...
Dużo myślałem o nas i wszystkim innym...
Chciałem ci tylko powiedzieć, że...
Szczerze mówiąc...
Wciąż cię kocham i...
Wiem, że już tak zostanie, bo jesteś tą jedyną.
Razem tyle przeszliśmy
i ścieraliśmy się o to, kim jesteśmy,
ale gdy zostajemy sam na sam
jest cudownie.
I wydaje mi się, że ty też to wiesz.
Poddałem się, a nie powinienem.
I teraz tu jestem.
Chcę być z tobą.
Wiem, że żyjesz własnym życiem,
ale moim celem nadrzędnym jest twoje szczęście.
Sądzę, że mogę ci je zapewnić.
Jeśli wejrzysz w głąb siebie,
zrozumiesz, że to powinienem być ja.
Mark...
Tyle chciałem powiedzieć.
Po prostu pomyśl o tym.
I się do mnie odezwij.
Taka jest ta podeszwa.
- Sarah... - Poprawi postawę.
Pobłogosław ten but żeby
twoja siostra, Julia, myślała, że jest elegancki.
- Tato... - Nie nabierze się.
Posłucha cię, jako starszą siostrę.
Nie posłucha mnie.
- Na pewno. - W sprawach modowych? Nie.
- Nic z tego. - Bez szans.
Powinieneś założyć
- Cześć. - derby albo oxfordy
Jakie?
- Wiesz... - Mam...
Mam odpowiedź od Berkeley.
No więc... Dostałem się.
- Naprawdę? - Co?
Tak, dostałem się.
- Chciałeś nas wkręcić. - Drew.
- Gratulacje, wnuku. - Czego się spodziewałeś?
- Kochanie, to świetnie. - Ojejku.
- Nie mogę uwierzyć. - Sarah.
To wspaniale.
Wiedziałem.
- Zasłużyłeś. - Tak.
Jest stypendium i inne takie.
- Pewnie, że tak. - Pomożemy ci.
- Pasuje ci. - Nie martw się.
- Cieszkę się. - Prawda?
- Nie mogę uwierzyć. - Jest idealna.
- Tak. - Jako pierwszy w naszej rodzinie
pójdziesz na studia.
To wspaniale.
To twój pierwszy wybór.
- Wiem. - Tej szkoły chciałeś.
O mój Boże.
Wiesz, odnośnie tego, co powiedziała Syd...
Nie miała tego na myśli, wiesz?
Chyba jednak miała.
Na twoim miejscu nie przejmowałbym się tym.
- Będzie na jutro na ceremonii. - Nie obchodzi mnie to.
Dobra.
- Pewnie. - Prawda?
- Tak. - Victor.
To ona wybierze garnitur.
Tak to już jest.
- Nie chciałbyś wybrać krawata? - Okej.
Dobra. Jakie możliwości? Pomyśl.
- Ten. - Weźmy dwa.
O nie, na pewno nie ten.
- Jest fajny. - To...
- Taki. - To ten.
Przepraszam, macie jeszcze taki?
- Kochanie. - Jeden dla chłopca i...
- Nie. - Jest świetny.
O mój Boże.
Co u mamy? Wciąż na mnie zła?
Na ciebie nie. Ale on?
RNCP.
RN...
Rzucam na ciebie pogardę.
Co?
To slang internetowy, mnie nie pytaj.
Myślisz, że uda się usunąć ten zapach
czy to tylko przejściowe?
Jaki zapach.
Taki zatęchły zapach teściowej
wywołującej poczucie winy, którym przesiąkły prześcieradła.
- Nie bądź głupi. - Hej.
- Oddaj. - Czemu jesteś taka zła?
Nawet ona nie jest taka zła.
Bo ona czuje się skrzywdzona.
- Nie wydaje mi się. - Naprawdę?
Raczej próbuje odgrywać ofiarę.
Poza tym, wolałaby mieszkać z Sekou,
a on razem z nią.
Prawda?
Cieszysz się.
Moje mieszkanie ma 200 m2.
No, to słabo.
Kochanie, patrz na to.
Podoba mi się. Chateau z Rubtou.
Powinnaś popracować nad swoim francuskim, Kristina.
Bo to wyraźnie Chateau Zrób-to.
- Tak? - Och, kochanie.
To już wszystko jasne?
- Co za żarcik. - Proszę.
Dziękuję ci, nie spodziewałam się tego.
To takie miłe.
Poczekaj chwilę.
- Wzniosę toast. - Dobrze.
Oficjalny?
- Za moją żonę. - Za mojego męża.
Dzięki, że byłeś przy mnie.
To był niezwykły rok.
- Kocham cię. - Oj tak, był.
Do dna.
To było...
- Dobre. - Bardzo dobre.
Bardzo ci dziękuję.
- A co to? - Co?
- Coś sobie zrobiłeś? - Nie.
- Co się stało? - Czekaj.
- Co to? - A cóż to?
Nie wiem.
- Zobaczmy. - Dobrze.
- Boję się. - Niespodzianka.
- Jakieś fanty? - Mała niespodzianka.
- Hawaje. - Tak.
Wiem, rozmawiałem z doktorem Bedsloe.
Nie miał nic przeciwko.
Rodzina zajmie się Maksem, Norą i Otis.
Już przygotowane.
Spakuj tylko strój kąpielowy i książkę.
Powinniśmy byli porozmawiać przed rezerwacją.
Nie myśl o pieniądzach.
To był dobry miesiąc.
O to się nie martwię.
Ale czy jestem zdrowa.
- Wiemy. - Nie wiemy.
- Rozmawiałem z doktorem. - Nie wiemy.
Widziałeś Gwen. Widziałeś co się z nią stało.
- Było z nią dobrze. - Wiem.
A potem, znienacka...
- Przerzut na płuca. - Wiem, kochanie.
- Wiem. - Boi się.
To straszne i jej współczuję,
ale z tobą jest inaczej.
- Inaczej. - Skąd ta pewność?
- Tego nie wiemy. - Tak, wiemy.
Nie możemy być pewni.
Bez wyników testu, nie wiemy nic.
Przepraszam, nie mogę planować wakacji
czy wycieczki jeśli jeszcze nie wiem...
Dobrze, przepraszam.
- Okej. - Przepraszam.
Po prostu odetchnij.
Dobrze? W porządku.
- Odetchnij. - Chcę żebyś anulował wycieczkę.
Dobra.
Dobrze.
Idę sprawdzić naszą małą.
- Ja to zrobię. - Nie...
- Dobrze. - Bardzo ci dziękuję, kochanie.
W porządku.
Tak?
Cześć.
- Wyglądasz wspaniale. - Podoba ci się?
- I to jak. - Kupiłam trzy nowe peruki...
No ładnie.
Bardzo... seksowna.
- Przyniosłam ci brownies. - Dziękuję.
Przepraszam, kochanie.
- Nie. - Przepraszam za...
- Nie trzeba. - Nie, przesadziłam i...
- Przepraszam, nie... - Nic się nie stało.
Nie powinienem robić planów z wyjazdem na Hawaje
bez uzgodnienia. Nie...
Większości kobiet by się to podobało.
- Byłem samolubny, brakowało mi ciebie. - Ja...
Mam dosyć dzielenia się tobą z rakiem i wszystkimi innymi. Chciałem mieć
cię na chwilę tylko dla siebie.
Pinky Tuscadero?
- Tak. - A gdzie Fonz?
Ty jesteś Fonz.
- Znajdę ci skórzaną kurtkę. - Fanie.
- Założyłbyś? - Chodź tu.
- Bez bielizny? - Chodź.
- Tak zrobisz? - Chodź tutaj.
Proszę?
O tak.
- Ojej, a co to? - Gdzie?
Ładnie.
- Och... - Co to ma...
- Nie umiesz pukać? - O boże.
Popołudniowa zabawa
z truskawkowym ciastkiem?
Daj mi jakieś ostrzeżenie.
- Idź już sobie.
Ile potrzebujecie? 38 sekund?
Skąd wiedział?
- Żartuję. - O mój Boże.
- Cześć - Cześć
- Mogę wejść? - Pewnie, prosze.
Muszę ci coś powiedzieć.
Chciałabym spróbować ułożyć sobie życie z Hankiem.
Naprostować je.
Nie jestem w stanie wyrazić słowami
jak bardzo cię kocham.
Z Hankiem mi się uda.
Nie wiem... Co powiedzieć.
Przepraszam.
Żegnaj, Mark.
Pa.
Wznowienie i rusza ofensywa!
Ten chłopak jest wyjątkowy!
Hej, bądź ostrożny.
- Przepraszam. - Żyjesz?
Nic mi nie jest, zapłacę za szkody.
- Mówiłam żebyś uważał. - Ile za to?
- Przepraszam. - To drogie.
Nic się nie stało, nie musisz płacić.
Nie. A może zrobimy tak?
Wróćmy do zakazu futbolu w domu
- Dobra. - Dziękuję.
W porządku.
Nie zmienicie zdania odnośnie mojej adopcji?
Ceremonia się odbędzie?
Skądże.
- Dobrze. - Nigdy nie zmienimy zdania.
Dobrze.
Dobra.
- Chcę żebyś z nami został. - Dobra.
Jak się masz?
- W porządku - Tak?
Dzięki.
To dobrze.
Tak.
Dzięki za...
Wszystko. I za to, że
byłeś przy mnie.
- Z... - Pewnie.
Wiesz, wciąż o tobie myślę.
Cały czas.
Rozumiem.
Ja tak samo.
Chciałem ci też powiedzieć, że dostałem się do Berkeley.
- O mój Boże! - Tak.
- Drew, to świetnie. - Niesamowite.
Wiem, nie spodziewałem się tego.
To super.
Dostałem list i byłaś pierwszą osobą, której chciałem powiedzieć.
Bardzo się cieszę.
Dziękuję.
Ja sie dostałam do Tufts.
Żartujesz?
Nie.
Ojej.
To z twojej pierwszej trójki.
Wiem.
- Tak. - To niesamowite.
- Tak. - To w Bostonie?
Tak, w Bostonie.
- Super. - Dzięki.
Chciałem się tylko przywitać.
Więc... Będę już leciał.
W takim razie...
Nigdy cię nie zapomnę.
Ja też nigdy cię nie zapomnę.
- Cześć - Cześć
- Możemy porozmawiać? - Pewnie.
Dobra.
Muszę powiedzieć o paru rzeczach.
Nie mówiłam ci o tym,
ale parę lat temu miałam wypadek samochodowy.
Piłam i...
To było straszne.
Prawie zginęłam i...
Dzięki temu zdałam sobie sprawę, że...
Jeśli w twoim życiu są ludzie, którzy cię kochają,
w pewnym momencie chcesz wziąć za to odpowiedzialność.
To nie jest bez znaczenia.
Sama nie wiem.
Chyba chcę ci powiedzieć, że cię kocham.
Bardziej niż bym się kiedykolwiek spodziewała.
Nie chcę już zmarnować ani sekundy nie będąc z tobą.
Chcę tylko wiedzieć, że będziesz silny i pogodzisz się z faktem,
że cię kocham i spróbujesz
wziąć za to odpowiedzialność, bo ja się boję.
Nie wiem czy sama temu podołam. Po prostu nie wiem.
Rozumiesz?
Tak.
- Dobrze. - Słuchaj.
W moim życiu jest tyle rzeczy,
które nie mają żadnego sensu.
Ale to ma sens, rozumiesz?
- My mamy sens. - Tak.
Właśnie to.
Tak bardzo cię kocham.
Kocham cię tak bardzo.
Hej, co robisz?
Czytam książkę.
Czego chcesz?
Chcę żebyś przyszła na moją ceremonię adopcyjną.
Dlaczego?
Bo jesteś moją siostrą.
Dobra.
- Wyjdź z mojego pokoju. - Okej.
Będzie potrzebowała sukienki.
Super.
- Co? - Chodzi o...
Chciałbym żeby sałatki zawsze tak smakowały.
Ten sos jest świetny.
- Ten balsamiczny. - Dokładnie.
Teraz nasze popisowe danie.
Filet Wagyū w muślinowym sosie
z wędzonych kurek i czarnego czosnku.
To jest takie dobre.
Wyśmienite.
Dobrze się komponuje.
- Hej. - Tak?
Co się dzieje?
Chcesz się przesiąść?
- Nie. - Czy chcesz...
- Po prostu... - Gorąco ci?
Nie, martwię się o moją mamę.
Przepraszam.
Moim zdaniem, to dobrze, że wprowadziła się do Sekou.
Teraz on może wziąć na siebie część odpowiedzialności.
Tak jak w mojej rodzinie, gdy jednemu z rodziców
odbija, wysyłam go do rodzeństwa
i to chyba trzyma nas wszystkich przy życiu.
Nie wiem. To chyba nie jest to samo.
- Czemu? - Wiesz,
moja mama wychowywała nas sama.
I bardzo ciężko na to pracowała.
Potem przez pięć lat była drugim rodzicem Jabbara.
Opiekowała się nim
gdy ja chodziłam do szkoły i pracowałam.
Wstawała do niego w środku nocy.
Przepraszam, ale...
Nie podoba mi się, że czuje się niechciana w naszym domu.
Strasznie mnie to dręczy.
Nie wybieram jej zamiast ciebie.
Po prostu wszystko jej zawdzięczam.
Rozumiem.
Przydałaby nam się pomoc gdy urodzi się dziecko.
Kiedy co? Dziecko?
Nasze dziecko.
Jesteś w ciąży?
Szczęśliwej rocznicy.
Żartujesz sobie?
Jesteś w ciąży?
- Masz tu dziecko? - Właśnie tak.
Bez jaj!
Fitna.
Nie ma takiego słowa.
Jest, na przykład: Uprawiam fitna.
Użyj w zdaniu.
- Cześć. - Ale zimno na dworzu.
Co się stało? Przecież dzisiaj wasza rocznica.
- Nic takiego. - Chcieliśmy tylko
wpaść z wizytą.
Wszystko gra, Senkou cieszy się z mojego towarzystwa.
Strasznie się cieszę.
- Daruj sobie. - Następne słowo.
Gracie w Scrabble?
Czy to jedzenie?
Tak, ale mój syn lubi wymyślać słowa.
Ale one istnieją.
Fitna to słowo.
- Chyba nie. - Użyj go.
Jedzenie fitna.
Nie ma takiego słowa jak fitna.
Czemu próbujesz oszukiwać, Senkou?
- U mnie wszystko okej. - Poszaleliście.
Możecie wrócić do świętowania.
Byliśmy na obiedzie
z pewnym nowym przyjacielem.
I ten przyjaciel pomyślał, że
należą ci się przeprosiny. Zgadzam się z nim.
Przepraszam, że tak cię potraktowałem gdy
rozmawialiśmy o Jabbarze.
To się już nie powtórzy.
Nic się nie stało.
Ten nowy przyjaciel chciał cię poznać.
Więc przyprowadziliśmy go tutaj.
Nie masz nic przeciwko?
Pewnie.
Dobrze, jest tutaj.
Chcieliśmy żebyś dowiedziała się pierwsza.
- O mój Boże. - Jestem w ciąży.
Córciu.
- To świetnie - Tak.
A on dalej wali młotkiem.
Tylko patrzy i zaczyna się denerwować. Mówi:
"Przeciek jest wassa".
A ja na to:
"Okej, masz tu 300$". Nawet nie wiem co było nie tak.
- Wassa. - Naprawione.
Tak to się z nim robi.
Zaufaj mi.
Jest coś, co chciałem ci powiedzieć.
- Ja... - Ty...
Dostanę premię na Święta.
Bo zapomniałeś o niej.
Nie, jeśli jeszcze nie dostałaś...
Chcesz mnie awansować na głównego doradcę technicznego.
Nie lubię działać
pod wpływem chwili.
Wolę...
Zastanowić się dwa razy i tak dalej,
ale czasami potrzebuję zaufać sercu i zrobić to, co uważam za słuszne.
Zatem...
Jest coś, co musze i chcę zrobić.
Ja...
Przeprowadzam się do Minnesoty.
Nie tego się spodziewałam.
- Jadę jutro. - Jutro.
Znajdę mieszkanie.
Potem wrócę by zająć się
rzeczami tutaj, na miejscu i zamknę zakład.
Przeprowadzę się tam i...
Chodzi o to, że nigdy
nie spotkałem kogoś takiego jak ty.
Taka jest prawda. Nie spodziewałem się tego.
Nie planowałem nikogo poznawać.
Jesteś jedyna w swoim rodzaju.
Ale moja córka...
Patrzyłem na nią i pomyślalem, że...
Zaraz pójdzie na studia.
- Zanim się obejrzę... - Rozumiem.
- I pójdzie studia. - Zgadza się.
I jeśli mnie przy niej nie będzie, bo będę ojcem na odległość...
Nie mógłbyś tego zrobić.
Nie chcę tego robić.
Wiem.
Chciałbym żeby było inne wyjście.
W porządku.
Mamo, jest idealnie.
Świetna robota.
- Dziękuję. - Hej.
- Cześć. - Cześć.
- Hej, Zeek. - Cieszę się, że jesteś. Dzięki.
Nie mógłbym tego przegapić.
Dobrze wyglądasz.
Poszło dobrze, czekamy na wyniki.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki. Czułam, że...
Gloria, to dla ciebie.
- Dzięki. - Proszę.
To scynk berberyjski.
Dobre dla początkujących,
więc raczej ci nie zdechnie.
- Dobra. - Nie powinien.
- Hej, bracie. - Wymyśl imię.
Co tu robisz? Smutno ci?
Nie, snapczatuję.
- Rozumiem. - Tak.
Jak leci? Długo się nie widzieliśmy. Co nowego?
Masz rację.
Przydałaby się jakaś
wielka nowina.
Ktoś ci już powiedział?
Daj spokój, spójrz na tych ludzi.
- Wiem, ale... - Okej.
Chciałem ci powiedzieć na osobności.
Niby dlaczego?
Jak mogłeś pomyśleć,
że nie pęknę z dumy z tego powodu?
Sam nie wiem. Chciałem ci powiedzieć osobiście.
Strasznie cię kocham.
Jestem dumna.
- Wspaniale. - Dobrze, że będziesz blisko.
Jest tu Victor Graham?
Tak, to my.
Sędzia przyjmie państwa.
- Chodźcie. - Wysoki sądzie.
- Przyszliśmy... - Dzień dobry...
- Proszę. - Bravermanowie.
Zgadza się, tak...
To jest jaszczurka Salsa.
- Chwilę to zajmie. - Dobry pomysł, tylko...
Proszę wszystkich do środka.
Proszę, śmiało.
Dobrze. Proszę zamknąć drzwi.
Dobrze. Proszę o uwagę.
Zatem, witajcie.
- Dzień dobry. - Dziękujemy.
Zatem, Joel i Julia Grahamowie.
- Tak. - Dzień dobry.
- Tak. - Więc, rozumiecie, ze
podpisując te dokumenty adopcyjne
zgadzacie się wziąć pod swoją opiekę Victora
jako wasze prawowite dziecko.
Zobowiązujecie się dbać o jego zdrowie, dobro
i potrzeby edukacyjne.
- Tak. - Tak, wysoki sądzie.
Dobrze, Victorze?
Rozumiesz? Czy wyrażasz zgodę?
Tak.
Dobrze, zatem.
O ile nikt nie ma nic do dodania,
jestem gotów to zatwierdzić.
- Wysoki sądzie, czy mogę? - Tak, proszę.
Jako dziadkowie, moja żona, Camille i ja,
zrobimy wszystko, co w naszej mocy by
dać Victorowi to, co daliśmy naszym dzieciom,
czyli wieczną miłość i wsparcie.
Zaś jako wielbiciel baseballu,
nauczę go szlachetnej sztuki
serwowania niskolotnej piłki.
- Dobrze. - Ale to
może poczekać.
Wysoki sądzie, jeśli mogę.
Jestem Adam Braverman, najstarszy syn
i obiecuję być twoim wujiem.
Twoja ciocia i ja nie zastąpimy
twoich wyśmienitych rodziców, ale
przysięgamy, że będziemy cię wspierać,
zawsze i wszędzie.
Możesz zawsze przyjść
do mnie po pomoc, nie doniosę twojej mamie.
Mogę też udzielić ci rad miłosnych.
A ja pomogę ci naprawić szody wyrządzone przez te okropne rady.
Co to ma znaczyć?
Nauczę cię jak jeździć na motorze i grać na instrumencie.
Opanuj te dwie rzeczy, a nie będziesz mieć
kłopotów z dziewczynami.
Zawsze możesz przyjść
żeby pograć na xboksie albo przenocować.
Teraz możesz już oficjalnie wziąć na ręce moje jaszczurki.
Dobrze.
- Zawsze będziemy cię kochać, mały. - Tak
Bezwarunkowo.
- Ja też. - Dobrze.
Dobrze.
Dołączasz do fajnej rodziny.
Dnia 24 stycznia 2013 roku,
Joel i Julia Grahamowie oficjalnie adoptują Victora Grahama.
Teraz jesteś ich synem.
Masz takie sama prawa jak rodzone dzieci.
Dobrze.
Niniejszym podpisuję dokument potwierdzający adopcję.
Świetnie.
Victor!
- Gratulacje. - Dziękuję.
Świetnie, Victor!
Witaj w rodzinie.
Czy moge użyć młotka?
Pewnie, czemu nie?
- Max. - Dobra, Max, starczy!
Max, uważaj proszę.
Nie, nie nie, nie.
- To było świetne. - Dobra, chodźmy.
Czy możemy iść do automatu?
Pewnie, mały.
- Proszę. - Dzięki, mamo.
Właśnie nazwał mnie "mamą".
- Dziękuję. - Dziękujemy.
- Proszę. - Przepraszamy.
- Powodzenia. - Dobrze.
Piękna rodzina.
- Nieprawdaż? - Zgadza się.
Cześć.
Jadę na lotnisko.
Chciałem tylko...
Możesz to dać swojemu bratankowi? Temu, co
na nikogo nie patrzy?
- Maksowi? - Tak, Maksowi.
Patrzysz w dół żeby
widzieć na wprost, więc nie musisz patrzeć na ludzi.
Ale wciąż ich widzisz.
Ktoś mi to dał gdy byłem w jego wieku,
zacząłem wtedy robić zdjęcia i...
Po prostu mu to daj. Może sprzedać jeśli mu się nie spodoba.
Albo zrobić loterię.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Chciałem jeszcze o czymś ci powiedzieć.
Chyba cię kocham.
Chyba tak.
Myślę, że cię kocham. Wiem, że to szalone
i pewnie nie odwzajemniasz tego uczucia,
ale to nic.
Też cię kocham.
Jedź ze mną.
Dobra, chodźmy.
W sumie, czemu nie?
Nie mam...
Są tylko dwie osoby, na których mi zależy.
Ty jesteś jedną z nich.
Słuchaj.
- Przemyśl to. - Pewnie.
To na pewno dobre wieści.
Hej.
Powiem prosto z mostu.
Jesteś wolna od raka, Kristina.
Może pan powtórzyć?
Wyniki skanu tomografem są czyste.
To potwierdza moją diagnozę,
że nieprawidłowości w teście krwi
były skutkiem jednego z leków.
Rak zupełnie zniknął.
- Dziękuję, doktorze. - O mój Boże.
Trzeba jeszcze tylko dokończyć
- terapię chemią. - Tak.
Zaplanujemy ją za 4-6 tygodni.
Musimy się temu uważnie przyglądać.
Musisz regularnie się badać.
Następny mammogram za 3 miesiące.
Przez 5 lat nie możemy mówić o wyleczeniu.
Tak, rozumiem.
Wszystko jasne.
Narazie, weź głęboki oddech.
Odpocznij.
Ciesz się życiem i rodziną.
Zasłużłaś na to.
Bardzo dziękuję, doktorze.
Uratował mi pan życie.
- Dziękujemy. - Naprawdę.
Dziękuję.
Dziękujemy.
WYNAJĘTE