poprzednich odcinkach...
- Mama straciła pracę. - Nie zamieszka tu!
Przejmie nad wszystkim kontrolę.
- Gdzie jest automat? - Zabrali go w czerwcu.
Jeśli zostanę przewodniczącym, wrócą wszystkie automaty,
które były kiedyć w szkole.
Ciężko mi było patrzeć na ciebie i Hanka razem.
Za łatwo się poddałem. Powinienem o ciebie walczyć.
- Wynoś się, nienawidzę cię! - Nie mów tak do mamy.
Nie jest moją mamą!
Czy rozważała pani rezygnację z adopcji?
Nie wiem, czy dam radę.
Halo?
Zaczekaj.
Tak?
Jesteś w domu?
Dobra.
Spotkajmy się w tym barze na rogu.
Tak.
Już jadę.
Kto to był?
Która godzina?
Nie martw się, Millie.
Idź spać, kochanie.
Co się dzieje, Ryan?
Nie mogę spać, w ogóle źle sypiam.
Gapię się w sufit, a jeśli nawet zasnę, zaraz się budzę.
Serce mi wali jak młot, pocę się jak jakiś czubek.
Zaczynam wariować, jakbym miał coś pilnego do zrobienia.
Sam już nie wiem.
To się nie sprawdza.
Czekam aż wszystko się ułoży, ale tak się nie dzieje.
Utknąłem.
Utknąłeś?
I co z tym chcesz dalej zrobić?
Zacznij od czegoś małego, nawet jeśli nie przyniesie rezultatu.
Na przykład?
Od czegoś małego, nad czym będziesz mógł zapanować.
Coś, co ma początek, środek i koniec.
Zadanie wykonane.
Jabbar, załóż buty. Za pięć minut wychodzimy.
Musi zjeść śniadanie.
Jedz jajka, jak robisz te kartki.
- Nie chcę jajek. - Dlaczego?
Włożyłem ser, grzyby, cukinię...
Nie chcę grzybów, chcę batonika.
Tata przygotował ci zdrowe śniadanie.
Zjedz to.
Wolę batoniki na śniadanie.
Najważniejsze, żeby zjadł rano jakieś kalorie.
Trochę nam się spieszy. W końcu nie je ich codziennie.
- Właśnie, że jem. - Właśnie, że nie.
- Co takiego? - Nie odżywia się w ten sposób.
Wiem tylko, że za godzinę
spadnie mu poziom cukru.
Chodź, zakładaj buty.
Proszę, niech się nie marnują.
Sarah.
Przyniosłam wypracowanie Drew z historii.
Zostawił w domu, a dzisiaj termin.
Jesteś dobrą mamą i nie miałaś wyjścia.
- Wiesz, dokąd iść? - Tak.
- Dobra. - Dziękuję.
Chyba muszę już lecieć...
Nie chcę cię zatrzymywać.
Ja tylko...
Nie ma sprawy.
Czuję się niezręcznie.
Tak będziesz się teraz czuć.
Czy chcesz...
Chcesz się kiedyś spotkać
i to wszystko obgadać?
Tak.
Myślałam, że nie chcesz...
- Ja chcę. - ...ze mną rozmawiać.
Wiem, że masz swoje życie.
Ja też, ale wciąż mi na tobie zależy...
Jesteś spóźniony?
Troszeczkę tak.
Sam nie wiem, tak tylko pomyślalem...
Byłoby mi bardzo miło.
To świetnie.
- Teraz to się naprawdę spóźnię. - Dziękuję.
Miło cię było widzieć.
Nora, uwielbiam cię.
Uwielbiam cię, Nora.
- Okropne. - Co o tym sądzisz?
- Całkiem niezła piosenka. - Chyba melodia.
Uwielbiam cię, Nora
Trochę wyżej.
Uwielbiam cię
Nie wracam więcej do Gimnazjum Cedar Knoll.
Co za faszystowski stan!
- Spokojnie. - Co się stało?
Pan Mason powiedział, że nie będzie więcej żadnych automatów
- i że mam odpuścić. - Co takiego?
- To zła wiadomość. - Uspokój się.
To nie fair, wygrałem wybory.
Głosowali na mnie, bo im to obiecałem.
To 100-procentowa prawda.
Porozmawiamy ze szkołą i zobaczymy,
czy uda się zmienić niektóre przepisy.
- Tu nie chodzi o przepisy. - Tak będzie uczciwie.
Chodzi o tę totalitarną radę rodziców.
Zrobiłem wszystko, co mogłem!
To prawda.
Napisałem list, zebrałem podpisy...
- Uspokój się, proszę. - Max.
Nie wracam do tej szkoły.
Znajdźcie mi nową szkołę.
Nie myli się.
Długo nie śpisz?
Całą noc.
Kochanie.
Twój mózg jest jak chomik w kołowrotku.
Nawet nie potrzebujesz kawy.
Zaczynasz o czymś myśleć
i już nie śpisz całą noc.
Hej.
Powtarzam sobie, że wszystko się ułoży.
ale przecież nie mam pewności.
Nie wiem tego.
Nie wiem, czy się uda.
Kiedykolwiek.
- Musimy doprowadzić tę sprawę do końca. - Co?
Musimy to doprowadzić do końca.
No, wiesz...
Pogadać z prawnikami,
złożyć dokumenty, dopiąć wszystko na ostatni guzik.
Jeżeli nasz chłopak ma poczuć,
że jest częścią tej rodziny.
Musimy wreszcie zrobić ten krok.
Tak myślisz?
Tak.
Naprawdę.
Tylko...
Jestem tego pewien.
Też bym chciała być pewna.
ADMINISTRACJA
Ta energia...
Zrób to, co mówię.
Bo jesteś jedyną dziewczyną i chcą ci się przypodobać.
- Cześć. - Witaj!
- Jak leci? - Dobrze.
- Jak miło was widzieć. - Ciebie też.
Jesteś mamą Maxa?
Tak, spotkałyśmy się na przyjęciu.
Robisz biżuterię, a ja jestem Kristina.
Jak sobie radzi twój syn?
I jak ty się czujesz?
Wszyscy mamy się świetnie.
To dobrze.
Chciałam z wami pomówić, bo zdaje się,
że to wy wywalczyłyście usunięcie
automatów ze szkoły, mam rację?
- To dopiero była bitwa. - Tak.
Ale było warto.
Potrzeba było dwóch tygodni na telefonie, ale się udało.
Wiem, że to zabrzmi trochę dziwnie,
bo walczyłyście o ich usunięcie ze szkoły,
ale mój syn Max został wybrany przewodniczącym rady szkolnej.
Gratulacje.
I obiecał uczniom... Dziękuję...
Że automaty wrócą do szkoły.
To było jego motto wyborcze.
Jest... za dzieciakami.
Chciałabym, żebyście to jeszcze raz przemyślały...
Kristina, rozumiem, że masz z synem swoje problemy.
Ale nie możesz orędować za powrotem
do szkoły tych wysokokalorycznych śmieci.
Chyba nie wiesz, ile nas kosztowało
pozbycie się tego automatu.
Bardzo dużo.
Chyba nie możemy się na to zgodzić.
Mam tu wszystkie dowody, ale pewnie sam chcesz je przejrzeć...
- To jest Mortenson? - Tak.
To dzisiaj?
Kurier przyjedzie po nie o 16:00.
O czwartej?
Mogę to przesunąć.
Nie, lubię mieć termin nad głową.
Jutro spotykam się na kawę z Markiem.
Naprawdę?
To tylko kawa, ale chciałam, żebyś wiedział.
Jak do tego doszło?
Zapytał, czy możemy to sobie jakoś wyjaśnić.
- Pewnie, rozumiem. - I zamknąć całą sprawę.
- To cię śmieszy? - Nie, tylko trochę...
Trochę to wszystko dziwne, ale to w końcu...
Też tak uważam, dlatego wolałam ci powiedzieć.
Każdy sobie rzepkę skrobie.
- Co takiego? - Ja po prostu...
Ty byś tego nie zrobił?
Jeśli uważasz to za słuszne.
Czeka na nas 15 osób, ale jak nie masz tarcicy na poniedziałek,
powiedz mi teraz, to znajdę kogoś, kto ją ma.
To sprawdź i oddzwoń do mnie.
- Cześć. - Nie przeszkadzam?
Nie, w czym mogę ci pomóc?
Chciałbym wrócić do pracy.
Ryan, pewnie równy z ciebie gość,
ale w tych okolicznościach nie sądzę,
żeby to mogło się udać.
Jeśli chcesz referencje, nie ma sprawy.
Nie chcę referencji ani litości.
Wiem, że wtedy schrzaniłem.
Powinienem wtedy zostać. Wiem, że straciłeś sporo pieniędzy.
- Przyszedłem, by... - Nie ma sprawy
- wziąć na siebie winę. - Nic się nie stało.
To normalne na budowie, nic się nie stało.
Pozwól mi to naprawić, nie płać mi,
- dopóki nie spłacę długu. - Przykro mi.
Odpowiedź brzmi nie.
Nie dasz mi nawet szansy...
żeby to naprawić?
- Nie mam czasu... - Rany.
Na szkolenie ciebie.
Dobra.
Amber?
Chyba to ciasto jest już wystarczająco cienkie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak sobie tylko myślę o różnych rzeczach.
O Ryanie?
Tak.
Do ciebie też wydzwania o 3:00 nad ranem?
Nie, dzwonił do was?
Zeek i Ryan
razem pracowali, Zeek się nim opiekował.
To nie brzmi dobrze, coś mu jest?
Nie, wszystko z nim w porządku.
Zmierza we właściwym kierunku.
Ale musi jeszcze sobie sporo rzeczy poukładać.
Chciałabym mu jakoś pomóc.
Przede wszystkim nie zamartwiaj się tym.
To dla mnie nie problem.
Zrzuć ten ciężar.
Wrzućmy wreszcie te babeczki do pieca.
No, dobrze. Jestem gotowa.
Czas iść spać.
Dobranoc.
Kocham cię.
Tak, jak mówiłam, Marlene.
- Wszystkie dzieciaki... - Cześć.
Co robisz? Grasz na perkusji?
Po drodze do szkoły lub w drodze powrotnej,
i tak kupują mnóstwo śmieci.
I wydają pieniądze w sklepie.
Gdyby automat w szkole serwował zdrowe przekąski...
Dokładnie. Dziękuję, Eileen...
Zadzwonię jutro i powiem Gladys, że wojna jeszcze się nie skończyła.
- Nieźle. - No.
- Sala narad. - Godzina W.
Czy chodzi o Maxa?
Próbuję tylko zebrać więcej informacji...
- O automatach? - Na zebranie rady.
Chcesz walczyć na zebraniu rady szkolnej o słodycze i czekoladę?
- Tak. - Nieźle.
To coś złego?
Nie ma nic złego w słodyczach i czekoladzie.
Nie?
Próbuję zrozumieć, do czego zmierzasz, bo Max przeżyje,
jeśli automat nie wróci do szkoły.
Wiem, że przeżyje.
Chociaż nad tym mogę mieć kontrolę
i mogę mu jakoś pomóc, nie pozwolić temu umrzeć.
- O to tu chodzi. - Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Czytasz komiksy?
Próbuje nie wypaść z tematu
i być na bieżąco.
Gdzie reszta?
Jabbar bawi się u Milesa.
A twoja mama, posłuchaj tego...
Kupuje dla niego zdrową żywność,
bo jej zdaniem brakuje jej w domu.
Żartujesz chyba.
- Wcale nie. - Boże.
Dziwię się, że jej nie spotkałaś,
chyba że jest w sklepie z organiczną żywnością.
Przepraszam cię.
Nikt nie lubi być krytykowanym,
a moja matka jest w tym mistrzynią.
Jeśli chce nas krytykować za brak religijności, nie ma sprawy.
To dla niej ważne. Ale kontrolowanie diety naszego syna?
- To mi się nie podoba. - Wiem.
Jesteśmy jego rodzicami. Możemy mu podać ropę na śniadanie.
Mamy takie prawo.
Miała swoją kolej z tobą.
Musimy z nią pogadać.
Nie chcę się z nią o to kłócić.
Nie sugeruję kłótni, ale musimy usiąść jak dorośli ludzie
i wyjaśnić jej nasze granice w kwestii wychowania dzieci oraz to,
że nie chcemy być co rano krytykowani.
Bez kłótni, tylko wyznaczenie granicy.
Bez kłótni?
Żadnych kłótni.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Przez minutę myślałem,
że ten dzieciak to jakiś geniusz.
Mimo iż w klasie zbytnio się nie wykazywał.
Może to twoja zasługa jako nauczyciela.
- Odkryłem w nim talent. - On po prostu...
W miarę czytania jego wypracowania zacząłem rozpoznawać niektóre pomysły.
To był esej, który Harold Bloom napisał na końcu książki.
Myślą, że wszystko ujdzie im na sucho.
Ciekawe, czy tak samo jest z fotografią.
Ktoś znajduje stare zdjęcie i udaje, że należy do niego.
- Z pewnością. - Tak.
Mając negatywy, możesz to w ten sposób udowodnić.
- Nikt ich już nie używa. - Fakt, technologia cyfrowa.
To niemalże inna dziedzina sztuki.
- Tak. - Musisz nauczyć się obu.
Dużo o tym wiesz.
Jak ci idzie?
- Dobrze? - Tak.
To dobrze.
A co u Hanka?
Dobrze.
Wciąż się spotykacie?
Tak.
Nie musisz...
Nie, ja tylko...
Chyba wciąż się spotykamy.
Na pewno wybrałabym lepszy czas...
- Tak. - To...
Kiedy o tym usłyszałem, byłem trochę...
- Oczywiście. - Zaskoczony.
Wszystko, co ci powiedziałam...
Nie było dwóch związków.
Nie było żadnych podchodów.
I nie było...
- To nie dlatego... - Tak.
- My... - Miło...
Miło mi to słyszeć.
Wierzę ci.
Już potem, kiedy byłem sam,
zacząłem wszystko kwestionować, ale...
Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Kilka miesięcy temu
pocałował mnie w ciemni. Wywoływaliśmy zdjęcia...
Ledwo go wtedy znałam. Wszystko potoczyło się szybko.
Nic wtedy nie powiedziałam, bo...
Byliśmy wtedy razem?
Tak. Dzisiaj myślę,
że powinnam ci wtedy powiedzieć.
Powinnam się domyśleć, że z jego strony coś się dzieje.
I że mogłam ci powiedzieć.
Tak.
Zbliżamy się do końca procesu
adopcji Victora i muszę wam zadać kilka pytań,
żebyśmy mogli wyznaczyć datę rozprawy.
Po ustaleniu terminu stawicie się w sądzie z Victorem
na końcowej rozprawie,
podczas której sąd wyda decyzję o adopcji.
Brzmi niesamowicie.
To dobrze.
U Victora wszystko dobrze?
Tak.
- Naprawdę dobrze. - To świetnie.
Czekam, aż Victor i Sydney nawiążą bliższą relację
i zżyją się ze sobą jak rodzeństwo.
Powoli im się to uda.
Jeszcze trochę im brakuje.
Tak.
Lubi baseball, gra na pozycji obrońcy.
Ma dobrych kolegów w szkole.
- To świetnie. - Ma braki z matematyki.
Ale część braków już nadrobił.
Jest lepiej niż przedtem.
Tak.
A co z przystosowaniem Victora do życia rodzinnego?
- Idzie świetnie. - No, cóż.
Jest dobrze.
Były małe zawirowania.
To zupełnie normalne.
- Właśnie to ci powtarzam. - Tak.
To normalne. Victor jest świetnym dzieckiem.
Jest zabawny, na początku był trochę nieśmiały ale nie jest
zamknięty w sobie.
Nie kocha mnie.
Julio.
To bardzo ważny fakt dla tej sprawy
i wciąż pozostaje problemem.
Wiesz o tym.
- To tylko twoje odczucia. - Nieprawda.
- Nigdy nie zwraca się do mnie czule. - Bo jest chłopcem.
Nie okazuje mi żadnych uczuć.
Mówisz, że potrzebuje więcej czasu,
ale ile więcej czasu...
Musicie to sobie wspólnie omówić.
- Nie. - To chyba dobry pomysł.
To nie będzie konieczne.
Zaczekanie na pewno nikomu nie zaszkodzi,
bo adopcja to bardzo poważna sprawa.
Nie będziecie pierwszymi,
którzy zmienią zdanie
Cześć, mamo.
Oboje w domu tak wcześnie?
Nawet zdążyłem ją odebrać ze szkoły.
- Jak miło. - Tak.
Chcemy z tobą porozmawiać, jeśli masz chwilę.
Oczywiście.
To dobrze.
Ty zacznij.
Tak sobie myśleliśmy...
Zanim zaczniemy,
chcę powiedzieć, że cieszymy się, że tu jesteś.
- Jest nam bardzo miło. - To prawda.
Dziękuję, mi też jest miło.
To świetnie.
Co nie znaczy, że zawsze jest łatwo.
Czy chodzi o łazienkę?
Nie.
Chodzi o Jabbara.
Tak.
Czasami czujemy się krytykowani.
Chodzi o to śniadanie.
Jesteście źli, bo zwróciłam uwagę na fakt,
że Jabbar nie powinien żyć na cukrze i skrobii?
- Cóż... - Nie...
- Je też inne rzeczy. - To prawda.
Zaczekajcie.
Wiecie, że chodzi mi wyłącznie o dobro mojego wnuka?
Oczywiście, że o tym wiemy.
Nikt nie kwestionuje twojej miłości do Jabbara.
Po prostu nie jest miło słyszeć krytykę
po każdej podjętej przez nas decyzji.
Nie jest nam wtedy miło.
Dobrze.
W takim razie przepraszam.
W porządku? Przepraszam.
W porządku?
Tak.
Ale muszę wam powiedzieć, że z mojej perspektywy
czasami wygląda to tak, jakby to pacjenci kierowali szpitalem.
Mamo, to niesprawiedliwe.
Tak źle to wygląda?
To niesprawiedliwe.
Z lotu ptaka...
W ciągu tygodnia Jabbar powinien być w łóżku o 20:00.
- Przecież jest w łóżku... - Właśnie.
o 20:00 w ciągu tygodnia.
Tak, chyba że spyta, czy może obejrzeć z wami film.
Zdarzyło się tak kilka razy, ale to nie jest regułą.
Robisz z wyjątku regułę.
Właśnie o tym mówię.
Nie muszę z tobą uzgadniać jego godziny snu.
- To nasza decyzja. - Nie o to chodzi.
Musisz wiedzieć, że zanim pojawiłeś się w życiu Jabbara,
przez pięć lat panowała dyscyplina, a dzieci jej potrzebują.
I będziemy ją wdrażać po naszemu,
a nie po twojemu, tak właśnie będzie.
Nie musimy się o to kłócić.
Posłuchajcie, możemy się nie kłócić?
- Zaczekaj. - Nie.
- Ja się nie kłócę. - Wiem.
Tylko nas oceniasz swoimi uwagami...
Wcale nie, Crosby!
W bardzo powściągliwy, wyrachowany sposób.
- Dość, proszę. - W powściągliwy, wyrachowany sposób?
- Nie. - Jeszcze wolniej, świetnie.
Przestańcie, masz rację.
Powinniśmy być bardziej nieustępliwi,
zwłaszcza w kwestii pory snu.
- Ma rację? - To nic takiego.
Nie możemy...?
Dobra.
To ja jestem stuknięty.
- Nie, tylko... - Tak. Nie.
- Obie macie rację. - To nic takiego.
Od dziś wy podejmujcie wszystkie decyzje i zaproście mnie na jego ślub.
Crosby.
Czemu zadzwoniłeś do prawniczki beze mnie?
Już ci mówiłem.
To ona do mnie zadzwoniła, a ja tylko oddzwoniłem.
O czym rozmawialiście?
- O czym była ta rozmowa? - O niczym.
Powiedziałem, że mieliśmy ostatnio
moment zawahania i że się wystraszyłaś.
Wystraszyłam się, to wszystko.
Tak.
- Tak, kochanie. - To po prostu...
Możesz przestać mnie za to winić?
- Winić? - Tak!
- Właśnie tak. - Żartujesz sobie?
- Bo to ze mną nie ma żadnej więzi. - Nie tylko z tobą.
Tylko mnie nie jest pewien. To wszystko moja wina.
Mówisz serio? Ja też mam wątpliwości.
- Nieprawda! - Tak.
Nie próbuj sprawić, żebym się lepiej poczuła, bo to tak nie działa.
Wiesz, co?
Muszę taki być, bo nie mogę sobie pozwolić na zwątpienie.
Ty masz dość wątpliwości za nas dwoje.
- To na tej ulicy. - Wiem, gdzie to jest.
Ktoś tu już był? Co polecacie?
- Żeberka... - Tak.
...są przepyszne.
Zapiszesz Sydney na karate?
Jabbar chciałby, żeby dołączyła do jego grupy.
Victora też powinniście zapisać.
- Pewnie. - Cała trójka byłaby razem.
A na święta zorganizujemy walkę w kategoriach wagowych.
- Tak. - O, boże.
Nie trzeba zaraz konkurować.
- Nauczymy ich karate. - Cóż.
W domu Bravermanów trzeba, prawda, Julio?
Lubimy konkurować, Julio?
Najważniejsze jest konkurowanie?
U Bravermanów tak.
To prawda.
Serwują tu burratę.
Zacznę więc od burraty.
Pamiętasz, jak powiedziałem,
że nie mogę doczekać się burraty, a jej mama nie wiedziała, co to burrata.
Wyjaśniłem, że to taka bardzo miękka...
Powiedziałem, że jeśli...
Możesz mi coś zamówić, cokolwiek?
- Pewnie. - Przepraszam bardzo.
- Do picia czy... - I jedzenia.
Wszystko w porządku?
O co tu chodziło?
Mieliśmy dziś świetny dzień.
Hej.
- Cześć. - Co się dzieje?
Jesteś zła, że zamawiamy żeberka?
To o nie chodzi?
- Jestem zazdrosna. - Zazdrosna?
- Co się dzieje? - Boże, Crossby.
Mamy problemy z Victorem.
A konkretnie?
Spędziliśmy razem tyle czasu,
ale nie robimy żadnych postępów.
Ja nie dramatyzuję...
On po prostu mnie nie lubi
i nie sądzę, żeby to się miało zmienić.
Sama nie wiem.
Z Joelem nie ma problemów.
Dogadują się.
Jeśli nie będę widzieć,
że jest nadzieja na jakąś więź między nami,
to chyba...
nie powinnam być jego mamą,
bo powinno nas coś łączyć.
Wiesz, co ja o tym myślę?
- No. - Tak?
Tak.
Kiedy Jasmine przywiozła Jabbara,
nie miałem pojęcia o byciu ojcem.
Wszystko potoczyło się tak szybko
i nagle miałem być ojcem.
Nie wiedziałem, co robić. Wiesz, kogo wtedy obserwowałem?
Z kogo brałem przykład.
- Z ciebie. - Ze mnie?
Jesteś taką dobrą matką.
Jesteś taka cierpliwa,
opanowana, zaangażowana.
Obserwowałem cię i chciałem być tak dobry jak ty.
Może Victor cię nie znosi, trudno.
Wiesz, kogo ja nie znosiłem, jak miałem 9 lat?
Mojej mamy.
Miała fioła na punkcie zdrowej żywności
i dawała nam tylko ciasteczka zbożowe na lunch.
Nie cierpiałem jej za to.
Kochałem ją, ale także nie znosiłem jej.
Ale nie powiedziałem jej, że ją kocham.
Tylko, że jej nie znoszę.
Ten mały koleś cię potrzebuje.
Wiem, że cię kocha,
bo ciebie nie można nie kochać.
Posłuchaj mnie, serio.
Co ty chcesz ze mną zrobić?
- Hej. - Cześć.
- Nie spóźnisz się? - Nie.
Mama zabrała Jabbara.
Chcę porozmawiać o tym, co się z nią stało.
- Jest mi z tym źle. - Nie musisz tego mówić,
ale rozumiem i dziękuję.
Co rozumiesz?
- To były przeprosiny, tak? - Wcale nie.
Za co mam cię przepraszać?
Za co?
Ja nic nie zrobiłam.
Może za to, że mieliśmy stać murem
w konfrontacji z twoją matką, a ty nagle w samym jej środku
otworzyłaś spadochron i się ewakuowałaś.
Tak, ale...
Może właśnie dlatego zasługuję na przeprosiny.
Nie wiedziałam, że tak się na nią rzucisz.
- Nie rzuciłem się na nią. - Rzuciłeś.
Rozmawialiśmy sobie,
a tu nagle moja partnerka ucięła sobie drzemkę,
a potem przeszła na jej stronę.
- Nie przeszłam na jej stronę. - Serio?
Po prostu przeproś.
- I będzie po sprawie. - Nie mogę.
Nie będę nikogo przepraszać.
Bądź facetem i przeproś.
- Nie mogę... - Proszę.
Nie mogę i nie przeproszę.
To ty musisz się nauczyć przecistawiać się matce.
W tym tkwi problem.
- To nie o to... - To w tym tkwi szkopuł.
- Wcale nie. - Kiedy to ostatnio zrobiłaś?
Mówię jak szaleniec?
Kiedy ostatni raz postawiłaś się mamie?
Masz rację, stary.
- Cześć. - Witaj.
- Cześć.
Jak leci?
Dobrze, a u ciebie?
- Dobrze. - Wejdź.
Mam straszny bałagan.
Wiem, nie szkodzi.
- Możemy tu pogadać. - Dobra.
Świetnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Pięknie.
Czemu wpadłaś?
- To niespodzianka. - Tak.
Chciałam sprawdzić, co u ciebie.
Zobaczyć, jak się masz, przywitać się.
Wiem, że trzymałeś się z Zeekiem.
Pewnie fajnie mieć takiego kumpla.
- To fajny kumpel. - Jest świetny.
Mówił, że rozmawiałeś z Joelem.
Poszedłeś go przeprosić.
Moim zdaniem to było bardzo...
Poszedłem, ale nie próbowałem...
- Wiem. - Poważnie.
- Rozumiem. - To dobrze.
Chciałam tylko powiedzieć, że jestem z ciebie dumna.
Poprosiłem o pracę.
Nieźle.
Nie udało się.
Brzmi, jakbyś się już poddał.
- Ja? - Tak.
Jeśli chcesz pracę, to wracaj tam.
Powiedziałeś mu szczerze...
Tak, może nie...
padłem na kolana i nie pocałowałem go w rękę...
Jeśli chcesz tę pracę, możesz ją odzyskać.
To mu powiedziałem.
Posłuchaj osoby, której udało się przekupić Joela.
To jest do załatwienia. Wystarczy uczciwy wyraz twarzy
i jakiś prezencik.
W końcu co masz do stracenia?
Jest zimno, chcesz...
- Nie mogę. - Dobra.
No, cóż...
Muszę lecieć.
Miło było cię spotkać.
Nawzajem.
Cóż...
Do zobaczenia.
Mam nadzieję.
Cześć.
Mogę iść do szkoły w kapciach?
Nie możesz iść do szkoły w kapciach.
- Są ciepłe. - To kapcie.
- Idź do szkoły w kapciach. - Serio?
- Tak. - Hura!
Ja też mogę iść w kapciach?
Chcesz iść do szkoły w kapciach?
- Nie. - To dobrze.
- Victor. - Tak?
Chodź tutaj.
Już zrobiłem lekcje.
To dobrze.
Ale nie o tym chciałam porozmawiać.
Joel, twój tata, i ja wybierzemy
w przyszłym tygodniu datę twojej adopcji.
- Wiesz, co to oznacza? - Nie za bardzo.
Dobra.
Wszyscy razem pójdziemy do sądu,
staniemy przed sędzią
i obiecamy, że się tobą zaopiekujemy.
Pewnie podpiszemy jakieś dokumenty,
a potem będziemy twoimi rodzicami.
Od tej pory.
Podoba ci się ten plan?
Tak.
Wezmę swój plecak.
Dobrze.
Jesteś pewna?
Nie.
Ale...
W przyszły wtorek odbędzie się seminarium dla rodziców na temat
nowych metod nauki matematyki,
które poprowadzi dr Arroyo, a rozpocznie się
o godzinie szóstej, nie trzeba potwierdzać obecności.
Ostatnia kwestia to wniosek Kristiny Braverman
o przywrócenie automatu, który usunięto w zeszłym roku.
Czegoś tu nie rozumiem.
Sprawę przegłosowaliśmy i zamknęliśmy rok temu.
Zgadzam się.
To czemu znów o tym mówimy?
- Nie wiem. - Przepraszam.
Nie jestem na wszystkich zebraniach,
ale pomyślałam, że... Mogę wyjść na środek?
Zapraszamy.
No, dobrze.
Chciałabym się podzielić z wami kilkoma informacjami,
żebyście mogli lepiej zrozumieć sprawę.
Rozumiem, czemu nie chcecie ich w szkole.
Rozumiem te powody.
To dlaczego o tym rozmawiamy?
Z kilku przyczyn.
Po pierwsze, pieniądze z automatów
szły na dodatkowe zajęcia z plastyki i muzyki,
a także finansowały wychowanie fizyczne.
Zgadza się.
Teraz nie mamy tych środków.
Tylko w zeszłym roku
automat przyniósł 12 400 dolarów.
Mamy potężną lukę w budżecie.
Jest mi przykro, że nie ma już plastyki,
ale nie rozumiem, dlaczego kieszonkowe mojej córki
ma ją finansować.
Rozumiem, ale jest jeszcze coś.
Kieszonkowe twojej córki może trafić gdzie indziej.
W szkole mieliśmy nad nim kontrolę,
a teraz nasze dzieciaki i tak kupują niezdrowe jedzenie
i do tego kupują go więcej
w okolicznych sklepach, bo jest tam tańsze.
Tracimy fundusze, bo nie mamy u nas tych automatów.
Nie rozwiązaliśmy problemu,
tylko przenieśliśmy go za mury.
Nikomu tym nie pomagamy.
Mam następującą propozycję.
Proponuję powrót automatów do szkoły,
tyle że ze zdrową żywnością.
W automatach będą dostępne warzywa i owoce
oraz zdrowe przekąski o niskiej zawartości cukru.
- Mają takie? - Oczywiście, że tak.
Inne szkoły też je mają.
- Sprawdziłam to. - A oferują Pepsi bez cukru?
Po pięciu lekcjach sam bym się z chęcią napił
zimnej Pepsi bez cukru.
Nie wiem, ale się dowiem.
Hank.
Cześć.
Witaj.
Nie ma jej teraz w domu.
Przyszedłem do ciebie.
- Tak? - Tak.
Dobra.
- Chcesz wejść? - Nie.
Chciałem...
Im więcej myślę o tym,
co się wydarzyło między mną i Sarą,
tym bardziej rozumiem,
że zachowałeś się, jak wyrachowany tchórz.
Nie wiem, o czym mówisz.
Pocałowałeś ją.
Wiedząc, że jesteśmy zaręczeni.
Zaprzeczysz temu?
- Posłuchaj. - Czyli jednak nie.
Nie zaprzeczasz, zatem uważasz, że to w porządku
całować narzeczoną innego faceta?
Słuchaj, ja nie kalkuluję, kiedy kogoś całuję.
Uspokój się, może przejdź się po okolicy.
Nie muszę nigdzie chodzić.
Przyszedłem ci powiedzieć, że wciąż kocham Sarę
i że zachowam się z klasą, a nie jak ty,
i powiem ci prosto w twarz,
że zamierzam ją odzyskać.
Znowu tu idzie.
Przez gościa straciliśmy tysiąc dolców w dzień.
To właśnie ja.
Ty codziennie kosztujesz mnie tysiąc. O czym ty mówisz?
Tylko cię chronię. Facet jest niebezpieczny.
Zajmij się czymś pożytecznym.
Przepraszam.
Źle zacząłem naszą ostatnią rozmowę.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Ja...
Nie proszę o pracę.
Nie chcę niczego tu komplikować.
Doceniam to.
Widać nie brak ci ikry, skoro tu wróciłeś.
Dzięki.
Pączki.
Amber ci mówiła, że je lubię?
Mam swoje źródło, ale nie mogę ci go wyjawić.
Strzał w dziesiątkę, dziękuję.
To ja dziękuję.
Jesteś w porządku facet i cieszę się,
że mnie wtedy zatrudniłeś...
No, wiesz...
Bez urazy.
Jak najbardziej.
Dzięki.
Ryan?
- Masz w aucie rękawice? - Tak jest.
To skocz po nie. Nauczę cię, jak spawać rury.
- Naprawdę? Bardzo dziękuję. - Już dobrze.
Zaraz wracam.
Dobra.
Dodałeś tylko dwie litery do jaba-daba-du.
Skraba-daba-du!
Ukradłeś ten pomysł.
Skraba-daba-du!
Ukradłeś ten pomysł od Freda Flinstone'a.
On krzyczał: "Uuu!"
Przygotowałam ci talerz.
Zjem w pokoju, jeśli się nie pogniewacie.
Dlaczego? Zaczekaj.
Może wtedy mniej będę przeszkadzać
i nie będę się wtrącać do nie swoich spraw.
Nikomu nie przeszkadzasz. Usiądź i zjedz z nami.
Zjem kolację w swoim pokoju.
Nie zjesz z nami, babciu?
Nie, ale przyjdę później
ucałować na dobranoc mojego zucha.
- Dobrze? - Tak.
Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
Mam pączki, mimo iż mówiłeś...
Słuchaj, widziałem się z Markiem.
Spotkałem go przed domem.
Przepraszam, ale...
- Czego chciał? - Czekał na mnie.
Na ciebie?
- Tak. - Czemu?
Stał tam nie wiem jak długo.
Powiedział, że chce cię odzyskać.
Nie wiem, co...
Chciałem ci powiedzieć,
co się stało...
Chyba wyzwał mnie na pojedynek...
Przepraszam, ale nie wiem, co powiedzieć.
Poszłaś z nim na kawę, a teraz...
- O, boże. - Przyszedł tutaj.
Nie rzuciłam żadnego zaklęcia,
po którym tu przyszedł i to powiedział.
Czemu powiedziałaś mu o pocałunku?
Ja...
Nie rozumiem, co tu się dzieje.
- Pytam, czemu mu powiedziałaś. - To nie jest zwykłe pytanie.
Ponieważ byliśmy wówczas zaręczeni
i spytał, czy zdradziłam go z tobą,
więc mu powiedziałam, że nie, poza tym pocałunkiem.
Nie wiem, czemu się gniewasz.
Gniewam się, bo nie chcę tego...
Nie chcę być zazdrosny ani być częścią jakiegoś dramatu.
Nie prosiłem się o to.
Nie musisz tego robić.
Nie, ale tak się stało.
To nie było wykalkulowane.
Ja tego nie zaplanowałem.
- Nikt cię nie oskarżał... - Lubię to!
- Lubisz to? - Tak!
- Dzięki, nie byłam pewna. - Ale nie podoba mi się,
dokąd to wszystko zmierza.
A dokąd to zmierza?
Widzę, co się dzieje.
- Wiem, że przegrałem. - Czemu?
- Bo... - Czemu to mówisz?
Bo mi zależy.
Dobra.
Nigdy tego od ciebie nie słyszałam.
Dokąd idziesz?
Muszę wyjść.
- Muszę to przemyśleć. - Nie idź!
Mówisz, że ci zależy i odchodzisz?
Tak nie można.
- Sama to rozgryź. - Czemu ja?
- Nie wiem. - Co mam rozgryźć?
- Sama rozgryź, czego chcesz. - Czy nie to właśnie tu robimy?
Czemu odchodzisz, proszę cię!
Wiem, czego ja chcę. On wie, czego on chce.
Sama rozgryź, czego ty chcesz.
- Max! - Co? Czemu krzyczysz?
Chodź ze mną, musisz to zobaczyć.
Muszę oddać dwie książki do biblioteki.
- Oddali go. - Co takiego?
Automat z jedzeniem.
Stoi na zewnątrz.
- Nie biegamy! - Z drogi!
Tak!
Boże, udało się.
Naprawdę.
Tak!
Tak.