Jesteś piękna. Miła. Dobrze mi się z tobą rozmawia.
Naprawdę cię kocham, ale nie mogę tak dłużej.
Cieszę się, że cię poznałem.
Jutro zaczyna chemioterapię.
Powinieneś widzieć te kobiety po chemii.
Przypominały duchy.
Myśl o tym, że Kristina musi przez to przejść, przeraża mnie.
A ten mówi: "Hankuję”.
Nie wiem, co robię.
Coś mnie przyciąga do niego, ale...
-Do kogo? -Co ja robię?
-Do mojego szefa. -Hank?
Mark jest fajny, ale jest jak szczeniak.
-Nieukształtowany. -Wcale nie.
-Jest słodki! -Po co to mówisz?
Facet ma być męski.
-Hank taki jest. -Jest facetem.
-Jest też po przejściach i ma eks... -Jak ty.
-...i stare sprawy. -To doświadczenie.
Fajnie jest być z kimś bez obciążeń.
Ale fajnie też mieć kogoś doświadczonego.
-A dla mnie żaden z nich... -Rozmawiałaś z nim?
-Powiedziałaś... -Coś w stylu...
Pracujemy, a potem idziemy do łóżka.
-To nie jest normalne. -Nieźle.
Który ma dłuższego?
-Tylko to się liczy. -I to rozumiem.
Muszę to powiedzieć. Powiedz mu tak: "Słuchaj, Hank”.
Już się boję. Co?
-Tak? -"Zabierz mnie na miasto i...
Postaw kolację jak damie”.
-Tak. -No właśnie.
Zasługujesz na faceta...
Ale wiesz już, na czym stoisz.
On już płaci mi pensję,
więc czuję się, jakbym z nim chodziła.
On musi cię szanować.
Wiem. Masz rację. Na pewno.
Ma cię traktować jak królową.
Właśnie. Chodzi o to...
Musisz wiedzieć, czy cię szanuje...
No nieźle.
-Czas chyba, żebyś... -Nieźle...
...podcięła je sobie.
Byłaś kiedyś imprezowa,
-a teraz... -Masz za dużo włosów.
-Chcesz wrócić? -Wracamy do domu?
-To znaczy... -Może powinnyśmy.
Ja zostaję.
Adam.
-Super. -Skarbie. Wstawaj.
-Adam? -Co?
Co się dzieje?
Zrobiłam to.
Co ty na to?
Przez chwilę myślałem, że...
-Nieważne. Świetnie wyglądasz. -Co myślałeś?
Co?
-Kristina, po prostu się zdziwiłem. -Zamknij się.
Spałem... Skarbie, wyglądasz pięknie.
-Zamknij się. -Skarbie.
-Co tam masz? Goldberga? -Tak.
Bar micwa?
-Teleobiektyw. -Tak.
Wyszły całkiem nieźle.
Sporo zwariowanych dzieciaków.
Powinieneś mnie gdzieś zaprosić.
No wiesz.
Mówisz o randce?
Widzimy się ciągle w pracy...
-Jasne. -...i czasami w łóżku.
-A to trochę... -Tak.
Teraz patrzę na Goldberga. Dziwne to.
Trochę tak.
To jest dziwne.
Tak to wygląda.
Dobrze, pójdziemy na randkę.
Chcesz, żebym cię zapytał?
-O to chodzi? -Mam to sama zrobić?
Dobra, wróć do swoich rzeczy.
-Dobrze. -Rób swoje.
-Hej, Sarah? -Tak?
Chciałabyś wyjść ze mną do restauracji?
Tak. Chciałabym.
Może w czwartek?
Czwartek?
Kiedy ci pasuje.
Jesteś zajęty? Masz sporo rzeczy w sob... Czwartek może być.
Dobra.
I już?
-Musisz ustalić plan. -Dobrze.
To gdzie pójdziemy?
Pójdziemy do miejsca, które masz już w głowie.
Około 19:00?
Sam zdecyduj.
Dobrze, o siódmej.
Założę sukienkę.
Kupię coś.
Coś nowego.
Będzie fajnie.
Dziękuję.
Dobre naleśniki.
Cieszę się.
Co?
Mama straciła pracę.
Tak?
-Kiedy? -Przed świętami.
-Radzi sobie jakoś? -Chyba tak.
Ale potrzebuje kasy.
Ile?
Jakieś pięć...
-tysięcy. -Pięć tysięcy?
-Żartujesz sobie? -Wiem. Sporo.
Ukrywała, że ma bentleya?
Co jej powiedziałaś? Pięć tysięcy dolców?
Że porozmawiam z tobą.
Pomyśl o tym.
Nie musisz się spieszyć.
Proszę.
Pomyślę.
Chciałaś mnie nimi przekupić?
Może trochę.
Dostaliśmy nasze testy z matmy.
Sporo się uczyłeś.
Jestem z ciebie dumna.
Może następnym razem pójdzie ci lepiej.
A da się?
Dziewięćdziesiąt trzy?
Dostałeś 93%?
Boże!
To chyba piątka.
Tak, oczywiście.
Nigdy nie dostałem piątki.
Niesamowite.
-Możemy go pokazać mojej mamie? -Właśnie pokazałeś.
Mówię o prawdziwej.
Chcę jej pokazać, że coś umię.
"Umiem”.
To możemy?
Porozmawiamy o tym.
Pomyślałem, że w najgorszym wypadku będzie chciała jakieś 800 $.
-Jasne. -Góra 1000 $.
Pięć tysięcy!
Tyle potrzebuje, żeby się wygrzebać.
Teoretycznie mamy tyle kasy, ale...
Jeśli macie, to o co chodzi?
Nie chcę, żeby się przyzwyczaiła.
Damy jej teraz 5000 $,
a za miesiąc poprosi o kolejne 4000 czy 5000.
Sam nie wiem.
Dobra, posłuchaj mnie.
Po pierwsze, musisz przestać myśleć o tym jak o pożyczce.
Dobra?
To prezent. Nie licz na zwrot.
Czyli mam jej dać te pieniądze.
-Tak. -To prezent?
Znajomym dajesz pożyczkę.
Ale rodzinie dajesz prezent. Znam to od podszewki.
Pożyczałem tobie.
Serio?
Okazało się, że to prezent.
Jeszcze nie umarłem.
Może ci oddam.
Nie chcę jej dawać w prezencie 5000 $.
Dobra.
Posłuchaj uważnie.
To jest rodzina.
Kiedy pobrałeś się z Jasmine, stałeś się jej rodziną.
Jej problemy są twoimi, czy to ci się podoba, czy nie.
A Renee najwyraźniej potrzebuje tych pieniędzy.
Jasmine chce jej je dać.
Nie psuj wszystkiego.
To rodzina, zrozum.
Tak trzeba.
Mielona wołowina. Miłego dnia.
-Dzięki. -Następny!
Cześć, Carlos.
Popatrzmy...
Kristina, co sobie życzysz?
Dwa i pół kilo włoskiej kiełbaski z indyka
i kilogram chudej mielonej wołowiny.
Kilogram chudej mielonej wołowiny.
Dwa i pół kilo włoskiej kiełbaski?
Tak.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Mogę wejść?
Tak.
Wszystko gra?
-Tak. -Na pewno?
Miałam ciężki dzień.
Gdziekolwiek nie poszłam,
każdy patrzył na mnie jak na dziwadło.
Kojarzysz naszego rzeźnika, Carlosa?
Patrzył, jakbym była trędowata.
Jakby mógł się zarazić.
-Musiałam wyjść. -To szok.
-Potrzeba czasu. -Szok dla kogo?
Dobra, nie rób tego.
Czego?
Nie obchodzą mnie teraz uczucia innych.
Dobra.
A Max?
Podoba mu się. Mówi, że przypominam Bane'a z Batmana.
Posłuchaj, skarbie.
To część procesu.
Trudne początki. Wiedzieliśmy, że tak będzie.
Tak? Trudne początki?
Włosy ci jeszcze odrosną.
-Chyba nie rozumiesz. -To pomóż mi zrozumieć.
Myślałam, że to wszystko mnie odmieni i wyzwoli,
że poczuję się wolna.
Będę mogła wyjść na miasto jak normalna kobieta
i bawić się z twoimi siostrami...
Tak jak kiedyś.
Nie musisz się tak spinać.
Rozumiem. Dzięki.
Nie zadręczaj się tak.
Nie zadręczam. Nie musisz mnie pouczać.
Nie pouczam. Tylko nie chcę...
-Jestem po twojej stronie. -Przecież wiem.
Nie wiem, co robić. Nie wściekaj się.
Nie wściekam się. Idę do łazienki.
Dobra.
Chcieliśmy porozmawiać o twoim teście z matematyki,
jak jesteśmy z ciebie dumni.
Rozumiemy, że chcesz o tym pogadać z twoją mamą.
Ale wyjaśnijmy sobie coś.
To może...
trudno zrozumieć, więc...
Porozmawiamy o tym chwilę, żeby ustalić wszystko.
A więc tak...
Nie możesz rozmawiać z twoją mamą.
Dlaczego?
Ponieważ...
Kiedyś zostawałeś z rodzinami, a potem
-wracałeś do mamy. -Rodzice zastępczy.
Właśnie.
Tym razem jest inaczej,
adoptowaliśmy cię i...
Jesteśmy twoimi rodzicami, a ja twoją mamą.
Ale nie jesteś moją mamą.
Wiem, że to trudne.
Ale tak już jest.
Nie my podjęliśmy tę decyzję.
Sąd tak postanowił z powodu jej uzależnienia.
Wiem, że nie mogę z nią mieszkać, ale mogę się chyba przyjaźnić?
Wiem, że to niesprawiedliwe.
To nie fair!
Wiecie to.
-Wyższe sfery? -Nie.
-Zalotnica. -Nie.
-Chicago! -Nie.
-Kusicielka. -Gdzie?
-W rogu. -Nie.
Znalazłam. Wiem, jak ją nazwać.
-Co? -Czuję to. Osadnik.
Sarah.
Proszę, osadniku.
Tak!
-Dobra. -Super.
-Odłóż. -O mój Boże.
Powinniśmy ją tu przyprowadzić.
Bez niej będzie ciężko.
Wstydzi się wychodzić z domu.
Chcę zrobić dla niej coś miłego,
nie powinniśmy zbyt przesadzać.
Znajdźmy coś, co pasuje do niej,
żeby poczuła się znów normalnie.
-Więc... -Dobra.
Poszukajmy czegoś, co przypomina jej włosy.
-Myślę, że... -Trollica, serio?
To jesteśmy przy złej półce.
-Sprawdźmy obok. -Dzięki, że to zdjęłaś.
-Kupuję ją. Żeby nie było. -Nie rób wiochy.
Tu mamy blondynki.
Może Barbie? Słodka.
-Trochę zawadiacka. -Ona nie jest...
Robisz z niej dziwkę.
-Ta jest jak Jane Fonda. -O, tutaj. Patrz na to!
Idealna. Popatrz!
O to chodziło.
-Wygląda jak jej włosy. -Tak?
A nie?
Mogę odejść od stołu?
Skończ najpierw brokuły.
Nie lubię ich. Są paskudne.
To zabierz talerz ze stołu.
Nie włożył go do zmywarki.
Wiem, Syd.
I nie odłożył podkładki.
Nie szkodzi. Ma dziś sporo zadane.
To dlaczego włączył telewizor?
Nie zwracaj uwagi.
Muszę skończyć brokuły?
-Sydney, lubisz brokuły. -Nie mam dziś ochoty.
Możesz się zamknąć i dokończyć obiad?
Nie powinnaś tak do mnie mówić.
-Przepraszam, że nie zdążyłem. -Nie szkodzi.
Sesja strasznie się przeciągnęła.
Gdzie nasz syn?
Odrabia lekcje.
Myślałem o twojej mamie i...
Postanowiłem, że powinniśmy jej pomóc.
Kiedy wyszedłem za ciebie, stałem się częścią twojej rodziny.
Powinniśmy jej dać te pieniądze.
Bardzo ci dziękuję.
Tak trzeba.
Ale jest gorzej, niż myślałam.
Rozmawiałam z nią dzisiaj
i poruszyłam temat finansów. To katastrofa.
Czynsz, media, karta kredytowa...
Pięć tysięcy to kropla w morzu potrzeb.
To co mamy zrobić?
Pierwsza opcja, to dać jej pieniądze.
Ale nie starczą na długo,
za miesiąc wrócimy do punktu wyjścia.
A opcja druga?
Może zamieszkać z nami.
-U nas? -Tak, u nas.
Czyli opcja dwa to matka mieszkająca pod naszym dachem?
Mamy wolną sypialnię.
To nie jest wolna sypialnia.
To pokój z moimi rzeczami.
Tworzę tam. To nie jest wolny pokój.
Przeżyjesz bez swojej męskiej jaskini przez miesiąc czy dwa.
Miesiąc czy dwa?
Ile ona będzie tu mieszkać?
Tak tylko mówię. Przez jakiś czas,
aż stanie na nogi.
Posłuchaj.
Kocham twoją mamę. Naprawdę. To wspaniała kobieta.
Ale nie może tu z nami mieszkać.
Przejmie kontrolę nad wszystkim.
Będzie tu organizować kółka różańcowe, wieszać krzyże...
Będzie szukać pracy. Kiedy niby...
Może niech wprowadzi się z Sekou?
On nie ma pokoju. My tak.
Jak to nie ma? Nas jest trójka, on jeden!
Nie będzie tak źle.
Myślę, że to wyjdzie. Będzie pomagać Jabbarowi.
Babcia się do nas wprowadza?
Super!
Kristina?
Kupiłem ci dzisiaj drobiazg.
-Nie wiedziałam... -Poprawi ci humor.
-...że wrócisz tak wcześnie. -Proszę.
To nic takiego.
-Dzięki. -Nie ma za co.
Co sądzisz?
-Nie podoba ci się? -To peruka.
Widziałem, że szukałaś je w sieci,
oszczędziłem ci nerwów
-i kupiłem za ciebie. -Moment.
Wydaje ci się, że takie miałam włosy?
To jakaś farsa.
-Nie, ja... -Skarbie.
To żałosne.
Jak peruka dla dziwki. Naprawdę.
Jest fatalna.
Ile za nią dałeś?
-250 $. -Lepiej ją oddaj.
-Tak ci radzę. -Dobra. Wiesz co?
-Popełniłem błąd. -To bez sensu.
-Odniosę ją. -Po co mi kupiłeś perukę?
Najwyraźniej brzydzisz się mną
i chcesz to ukryć.
Jest bardziej dla ciebie.
-Wcale nie. -Tak jest.
-Wyglądasz pięknie. -Adam.
Sama jej chciałaś.
Przyznaj się, że brzydzisz się mną.
Nic podobnego.
Kiedy obudziłam cię w nocy,
-przeraziłeś się. -Jesteś piękna.
Spałem.
-Kłamiesz. Nie jestem piękna. -Nie kłamię.
-Przestań. -Kupiłem ją dla ciebie.
-Prestań. Mam... -Dobra!
Mam cewnik w piersi,
sińce i blizny na całym ciele.
Jestem łysa.
-Dla mnie jesteś piękna. -Przestań!
Nie jestem twoim wrogiem.
-Odnieś ją. -To prezent.
Kupiłeś ją dla mnie czy dla siebie?
Wiesz co, odniosę ją.
Odnieś. Nie chcę jej.
Odniosę.
I uprzedzaj mnie, że wracasz wcześniej.
Przepraszam, kochanie.
Amber?
-Jestem tu. -Amber.
-Pamiętaj, żeby je wysłać. -Dobrze.
Muszę iść do banku, a potem wrócić po...
Spotkanie z 14:00 zostało odwołane.
-To się czasami zdarza. -Miałem się zobaczyć
z managerem Prairie Blasters.
Posłuchaj...
Jesteś zły, że masz wolny dzień?
-Nie, nie rozumiem tylko... -Znajdziesz coś sobie.
...jak to się stało.
-Co robisz? -Lepiej, żebyś...
Nie rozmawiaj ze mną.
Co? Nie możesz...
-Robisz wyprzedaż? -Fajnie.
Cholera! Nie robię wyprzedaży.
Musiałem wynieść wszystko z mojego studia,
bo Renee wprowadza się do nas, i to twoja wina.
-Dlaczego moja? -Przez twoją radę.
Powiem ci. Poradziłeś mi, żebym uległ żonie.
Powiedziałem: "Twoja rodzina to moja rodzina.
Masz tu 5000 $”.
Wyczuła moją słabość i zaatakowała.
A teraz muszę... Co ty...
Straciłem mój pokój.
Przepraszam.
Bawi cię to?
-Możesz to robić u mnie. -Co?
Kto jest siłą twórczą tego miejsca?
Ty?
-A może ty? -Raczej nie.
Któregoś dnia może będziesz, ale nie teraz.
-Pomóż. -Nie możesz tego zostawić.
Nie mogę ci pomóc. Mam zajęte całe popołudnie.
-Hej. -Cześć, skarbie.
-Co tam masz? -Sok pomarańczowy.
Co to?
Nic.
-Rozmawiałem z panem Cyrem o studiach. -Dobra.
Wiem, jak to jest. Masakra. Poczekaj.
-To Sylwester. -Mamo, nie patrz na to.
Teraz już za późno...
-Ale to już jest... -To Sylwester.
Impreza dla nauczycieli.
Kto to jest?
-Plastyczka. Pani Ocker. -Całuje go w policzek.
Każdy całuje się w policzek w Sylwestra.
Nie powinnaś teraz patrzeć na zdjęcia z Facebooka.
-Wiem. -Na jednym widziałem Amy,
jak obejmuje ją jakiś facet.
To jest najgorsze.
Chodzi z nią? Powiedz mi.
Nie, nie chodzi z nią.
-Dobra, wystarczy. -To Sylwester.
-Wujku, nie uwierzysz! -Sekunda.
-Nie uwierzysz! -No co?
Marleise jest na dole. Wezwała straż pożarną.
-Poważnie? -Przyjechali.
Jest też karetka.
-Dzwoni na policję. -Jasne.
Dobra, idziemy.
Zrób coś. Ona zwariowała.
Kristina, co ty robisz?
Przepraszam, Adam.
Traktowałam cię okropnie,
mimo że kupiłeś mi perukę.
I chociaż była okropna,
spodobało mi się, jak się starałeś.
Dlatego chciałam ci to wynagrodzić.
Zaplanowałam nam dziś wieczór.
Wynajęłam tę limuzynę
i pokój w hotelu Sterling.
Naprawdę luksusowy.
Chcę, byśmy spędzili ten wieczór jak mąż i żona.
Nie jak mąż i pacjentka.
Jeśli zgodzisz się,
chciałabym spędzić go z tobą.
Z największą przyjemnością.
Dziękuję.
-Przepraszam. -Chodź tu.
Kocham cię.
To będzie wspaniały wieczór.
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
Ale zrobiłam.
-Do twarzy ci. -Podoba ci się?
-Piękna. -Trochę wariacka.
Będę się czuł jak...
-Z własną żoną. -Tak, z żoną.
Z twoją żoną.
Właśnie.
Oto moja wspólniczka.
-Hej. -Może aperitif?
Proszę. Wspólniczka.
-Na drogę. -Tak. Udało się.
A Oscara otrzymuje...
Brawa dla was obu.
-Postarała się. -Bawcie się dobrze!
-Jesteś słodka. -Nie wierzę.
Nagram was.
Dobra.
-Uśmiech. -To jedziemy.
Powiesz bratu, że zaraz obiad?
Dziękuję.
-Obiad zaraz będzie. -To co?
-Mogę spróbować? -Nie, zostaw mnie.
Kto jest twoją prawdziwą mamą?
Co?
Powiedziałeś, że chcesz pokazać test swojej mamie.
Kim jest?
Co ci do tego? Siedź cicho.
Zrobiła coś złego?
Nie.
W szkole mówią, że siedzi w areszcie.
Wcale nie, kretynko!
Jeśli nie, to dlaczego cię nie odwiedza?
Zamknij się!
Twoja mama cię pewnie nie kocha.
Nie kocha cię,
-bo jesteś złym dzieckiem. -Zostawisz mnie?
Hej! Nic wam nie jest?
-Nie ruszaj się! -Wymsknął mi się.
Oszalałeś?
-To był wypadek. -Do domu!
Wymsknął mi się.
Marsz do pokoju, w tej chwili.
Boże.
Na pewno jej się spodoba.
Szum i przewiew pomaga jej zasnąć.
Super. Niech czuje się jak na statku wycieczkowym,
żeby nie musiała się wyprowadzać.
Crosby, wiem, że to ci się nie podoba,
ale nie wyżywaj się na mnie.
-A na kim? Na Jabbarze? -Nie wiem.
Podjęłaś decyzję.
-Co? -Zmusiłaś mnie.
-Wcale nie. -Nie?
Nie pamiętam, żebym ją zapraszał.
Zdaje się, że ty to zrobiłaś. Dałaś ultimatum.
Mogliśmy jej załatwić skromne mieszkanie.
To moja matka. Nie jakiś problem, który załatwia się pieniędzmi.
Wiesz co? To mój dom.
Chcę wrócić z pracy
i chodzić w bieliźnie,
bez potykania się o teściową.
To moja przestrzeń, a ona ją narusza.
Po pierwsze, to nasze miejsce.
Po drugie, przestań traktować ją jak potwora.
To moja matka! Ona cię kocha, tak jak Jabbara.
Potrzebuje naszej pomocy.
Weź się w garść.
Świetnie.
To też moja wina?
Porządny lokal.
Widać, że pierwsza klasa,
bo kierownikiem jest tu chyba Gerard Depardieu.
A sałatka kosztuje 17 $.
To mi się podoba. Jeśli już zakładam krawat,
chcę płacić dwucyfrowe kwoty za sałatkę.
Wygląda apetycznie. Co chcesz zamówić?
Pstrąga. Chyba tylko to.
Chcesz jeść rybę w lokalu ze stekami.
Serio?
To jak pójście do zoo, żeby zobaczyć gołębie.
Co się dzieje?
Co jest?
Przepraszam, myślałam o czymś i straciłam humor.
No powiedz.
Weszłam na Facebooka i zobaczyłam zdjęcie Marka z dziewczyną,
byłam po prostu zszokowana.
To może coś znaczyć.
Może to bzdura. Nie moja sprawa.
Ale dotknęło mnie to i dręczy mnie teraz.
Wybacz.
Zacznijmy od początku.
Jesteś na Facebooku?
No co?
Myślałaś o swoim byłym chłopaku.
Narzeczonym.
Wszystko jedno.
Ludzie bywają zazdrośni.
Rozwiodłem się dziesięć lat temu. Kiedy tylko odbieram córkę,
z moją byłą żoną siedzi kolejny facet,
kiepsko to znoszę.
-Tak? -Jasne.
Taka już nasza natura.
Dzięki.
-Lepiej wyjdźmy. -Co?
-Nie. Nie powinieneś... -Nie o to chodzi.
Nie podoba mi się oświetlenie.
Ani zapach. Czuję się jak w grobowcu.
Mnie też. Myślałam, że będzie tu fajniej.
Patrz. Co on dostał...
-Odsyła wino. -Rzeczywiście.
Nie pasujemy tutaj.
-Ale mam wyrzuty sumienia. -Wychodzimy.
Wiesz co? Zabieramy różę.
-Nie. -Włóż sobie we włosy.
Dobra. Dzięki.
Przyjechałaś na konferencję NAPTE?
Cieszysz się, że nie jest w Tulsie?
Ależ tam było nudno.
Wcisnęli mi te trzy chardonnay.
Cieszę się, że tym razem to San Francisco. Niesamowite miasto.
Jedzenie, ludzie, nabrzeże.
-Alcatraz, Presidio Park. -Wszystko.
Szaleństwo. Jestem Luke.
-Miło poznać. -Jennifer.
Czym się zajmujesz?
Prowadzę biznes.
Mam małą firmę z trzema pracownikami.
Mój pies biega po biurze.
Co? Ile masz lat? Super.
Dwadzieścia... Skończyłam 27 lat.
No proszę. Ja też.
Nie gadaj!
-Masz wspaniałe włosy. -Naprawdę?
Są przepiękne.
-Dopiero co je ufarbowałam. -Do twarzy ci w tym kolorze.
To miłe z twojej strony.
Mam taki zwyczaj.
Kiedy poznaję kogoś, staram się zauważyć
jedną rzecz, która mnie zachwyca i komplementuję ją.
-Genialne. -To sztuczka sprzedawców.
Świetne.
-Czyli jesteś sprzedawcą. -Właśnie.
Nigdy bym na to nie wpadła.
Jestem w czołówce mojej grupy.
Jeśli pokonam mojego konkurenta,
-wygram wycieczkę. -Dokąd?
Do Scottsdale w Arizonie.
-Jedno z najlepszych miejsc. -Wiem!
To jak Beverly Hills Arizony.
Tak właśnie jest.
-Tak słyszałem. -Przepraszam.
Poradzimy sobie. Dziękuję.
Wyposażenie w tym hotelu to czysta bajka.
-Serio? -Same produkty Kiehla, mistrzostwo.
Dlatego...
Luke, to...
Mój mąż, Adam.
Nie wiem...
-Nie szkodzi. -No proszę...
Przepraszam. Nie chciałem...
Skarbie, myślę, że...
-Powinieneś skopać mu tyłek. -Tak myślisz?
-Nie! -Żartujemy tylko.
Chcę tylko powiedzieć, że poprawiłeś mi humor.
Jestem gospodynią domową z trójką dzieci.
Trójką?
Dałeś radę? Gratulacje.
Mam 34 lata, nie 27.
-Wyglądasz wspaniale. -Dziękuję.
Twój mąż też. Używacie produktów Kiehla?
Słyszałem, że ich produkty...
Wiesz co? Pomogę ci.
-Laura. -Co za uśmiech. Niewiarygodne.
Podać coś jeszcze?
Chciałam cię poznać z Lukiem.
-Witaj. -To Laura.
-Jak leci? -Miło mi poznać.
Opowiedz jej o tym awansie czy... O czym to mówiłeś?
Boże. Mogę wygrać wycieczkę...
do Scottsdale w Arizonie.
Nie żartuj, jestem z Arizony.
-Jesteś z Arizony? -Tak.
-Proszę. -Z okolic Tempe.
-Nie. -Dasz wiarę?
-Udowodnij! -Prawo jazdy. Chcesz zobaczyć?
Pokażę ci.
Ale nie śmiej się ze zdjęcia.
Zobaczmy.
O mój Boże!
Skarbie.
-Wciąż to mam. -Owszem.
Poczułam się taka szczęśliwa.
Zaprowadzę cię na parkiet,
zanim ktoś mi cię porwie.
-Idziemy. -Do dzieła!
I po sprawie.
Może kiedyś uśnie.
Powiedział coś?
Że przykro mu i uważa, że go nienawidzisz.
Mógł naprawdę zranić Sydney.
To był wypadek.
To był metalowy kij.
Tak. Metalowy kij.
Co on sobie myślał?
Uwierz mi, wie, że zrobił źle,
i wie, jak się na niego wkurzyłaś.
Twierdzisz, że przesadzam?
Myślę, że kiedy wszystko się uspokoi,
powinnaś mu dać do zrozumienia,
że wkurza cię zachowanie, a nie on sam.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Tego się nie da oddzielić.
Oceniamy ludzi za ich zachowanie.
Ale to był wypadek.
To będzie dla niego nauczka.
Mamy tu chyba większy problem.
-Jaki? -Nasze dziecko...
Jedno z naszych dzieci zostało poważnie zagrożone
przez drugie z nich,
a ja nie wiem, co z tym zrobić.
Nie wiem, czy możemy tak żyć.
Gotowy? Start!
-Czy... -Zabierasz.
Prędkość ma znaczenie?
Tak. O to właśnie chodzi. Start!
Moja. Start!
-Musimy zrobić coś ekscytującego... -Twoja.
Najwyższa karta wygrywa.
Tu nie ma strategii. Ktokolwiek to wymyślił...
Jak to nie ma strategii? To ty...
Twórca tej gry
musiał się gdzieś spieszyć.
Wpadł do domu i stwierdził: "Potrzebuję nowej gry”.
-Siódemka bije szóstkę! -Ja nawet nie...
To klasyczna gra.
Wypijmy jeszcze. Co ty na to?
Rany!
Jeszcze kapkę.
Co ty tam masz?
Mogę się przyjrzeć?
-Pokaż. -Co masz na myśli?
Źle to widzę.
To się skończy... katastrofą.
Dlaczego? Chcę je sprawdzić.
Nic teraz nie widzę.
To twój kieliszek?
Wiesz co?
Nie widzę cię, ale słyszę.
Dlatego nigdy cię nie zgubię.
Bo i tak...
Co masz na myśli?
Zawsze mogę kierować się głosem.
Nie lubię słuchać ludzi.
Nie lubię też na nich patrzeć.
-Może zauważyłaś. -Tak.
Kontakt wzrokowy to nie jest mój atut.
Ale przy tobie...
Ciężko mi nie patrzeć w oczy.
Co robisz w sobotę?
Witam, senatorze.
Czuję się bosko.
Chcesz trochę toniku do ciała?
Napisali tu, że...
"Oczyszcza i ożywia”.
-To dobrze. -Czuję się ożywiony.
Super!
Jesteś gotowa?
Znajdziesz drogę na szczyt?
Wyglądasz niesamowicie.
Sama się prosiłaś.
Podoba mi się.
-Nic ci nie jest? -Seksownie.
-Jestem gotowa pójść na całość. -Kiepsko wyglądasz.
Co jest?
No co?
Jestem wykończona.
No dobrze.
-Przepraszam. Jestem do niczego. -Ułożymy cię do snu.
-Jestem beznadziejna. -Nic się nie stało.
Po prostu...
Ścięło mnie. Naprawdę.
Byłam gotowa parę minut temu,
aż nagle mnie ścięło.
-Źle się czujesz? -Nie.
-Tylko... -Dobrze.
Nie mam siły.
-Zrobimy tak. -Co?
-Przyniosę ci wody. -Nie, nie.
-Nie rób tego. Kosztuje jakieś 12 $.
Nie martw się. Proszę.
-Jesteś boski. -Napij się przed snem.
Jesteś niesamowity.
Przepraszam. Wszystko psuję.
-Przepraszam, skarbie. -To nic.
-Nie martw się. -Cały się wysmarowałeś, a ja...
-Nieważne. -Masz nawet szlafroczek Merva Griffina.
Nie szkodzi. Naprawdę.
Odbierzesz to?
-Olej to. -Nie, proszę.
-Olej to. -Będę spokojniejsza.
Spokojnie. Odbiorę.
-Bez nerwów. -Jestem spokojna.
Kto to?
To od Amber.
-Bardzo dobrze. -Pa.
Dobra, dzieciaki.
Bawcie się dobrze!
-Śliczne. -Tylko bez przesady.
Jesteś wyjątkowa, wiesz?
Ta peruka jest paskudna. Muszę się jej pozbyć.
-Co mnie napadło? -Mnie się podoba.
-Okropna. -Jesteś piękna.
A ty milutki.
Impreza!
Puść jeszcze raz.
Co robisz?
Obudziłam się, a ciebie nie było.
Idziesz gdzieś?
Myślałam, że poczułeś się niezręcznie,
i chciałeś, żebym sobie poszła.
Nie bardziej niż zwykle.
Pomyślałem, że będziesz spać całą noc.
A ja, że potrzebowałeś chwili dla siebie.
Nie, poszedłem do Louisy. To cukiernia, mają świetne croissanty.
Trzeba być tam o 7:00.
Musisz je spróbować.
Są niesamowite.
Zostajesz, tak?
-Tak, zostaję. -To trzymaj.
Nie dotykaj jeszcze.
Niektórzy lubią... Możesz napić się kawy.
Niektórzy lubią je z dżemem.
Powinno się ich spoliczkować i zamknąć w areszcie.
Bo właściwy dodatek to lekko stopione masło.
Jak Boga kocham.
Na tyle ciepłe, żeby dało się rozsmarować.
Czyli wstałeś rano,
żeby przynieść smakołyki.
Chciałeś mi zrobić niespodziankę?
To nie twoja sprawa,
co zamierzałem.
Rozumiem.
Po prostu spróbuj.
-I? -Jaki ciepły!
A teraz zmiataj stąd.
Szybciej, Victor. Musimy wychodzić.
-Spóźnimy się. -Szykuję się jeszcze.
Pomogę ci.
Wpuść mnie...
-Dlaczego zamknąłeś? -Chcę, żeby Joel mnie zawiózł.
Joel pojechał już do pracy.
Więc...
Ja cię muszę zawieźć. A musimy już wychodzić.
Możesz otworzyć drzwi?
Słuchaj, wiem, że jesteś zły na mnie za wczoraj.
Ale musimy jechać do szkoły.
Więc...
Pogadasz ze mną?
Victor?
Serio?
-Co? -Chcesz to jeść?
Tak. Jest soczysta.
Uwierzę, jak zobaczę.
Ostatnio, jak dostałeś mandarynkę,
-nie zjadłeś jej... -Jesteśmy!
Babcia!
Jest mój wnusio!
Zawieziesz mnie do szkoły?
Spokojnie. Dopiero przyjechała.
Pomóc z bagażem?
Nie. Poradzę sobie.
Jabbar, weź torbę babci.
-Dobrze. -Dziękuję.
Ale ciężka.
Dzień dobry.
Witam.
Przepraszam, Crosby.
Za co?
Daj spokój. Wiem, że nie jesteś zachwycony.
Ja też.
Ale to nie potrwa długo. Obiecuję.
W każdym razie dziękuję ci.
Doceniam to. Jesteś dobrym człowiekiem.
Czasami bywam, ale...
Dziękuję. I nie musisz przepraszać.
Cieszymy się, że tu jesteś.
Zwłaszcza Jabbar.
Szaleje z radości.
Zatem mi casa, su casa.
Mnie też miło cię tu widzieć.
-Dziękuję. -Możesz zostać, ile zechcesz.
To nie będzie konieczne.
Pokażę ci, jak odnowiliśmy tę starą norę.
Sporo się zmieniło.
O rany!
Patrzcie no!
Założyłem nowy wiatrak pod sufitem.
Podobno lubisz szum i przewiew.