Znalazłam ci świetnego pracownika.
poprzednich odcinkach...
Co dokładnie mam robić u twojego wujka?
Prace budowlane. Chyba tak można ogólnie powiedzieć.
Nie powinno mnie tu być.
Muszę się na tobie wesprzeć,
- bo się przewracam. - Proszę.
Co by się stało, gdyby mnie tu nie było?
Nic!
Naprawdę cię kocham, ale dłużej tak nie mogę.
Szkoda, że nie widziałeś tych kobiet po chemii.
Wyglądają jak duchy.
Wszystko mnie boli.
Nie wiem, co robić. Nie cierpię tego.
No chodź!
Tu je schowali w zeszłym roku.
Sprawdź tam, a ja sprawdzę tutaj.
Dobra.
Wszystko...
Hej, co tu się dzieje?
Hej, Julia.
Pomagam Sydney znaleźć jej buty,
bo nie mogła ich znaleźć...
- W naszej szafie. Świetny pomysł. - Rozumiem.
To nie to, na co to wygląda, prawda?
Nie.
Mikołaj nie przynosi prezentów dzieciom, które są zbyt ciekawskie.
- Mikołaj nie istnieje. - Co?
Oczywiście, że istnieje!
Istnieje i będzie wiedział.
To gruby gość w przebraniu. Wszyscy to wiedzą.
Czy to prawda?
Szykuj się na więcej cynamonowych przysmaków.
- Już mi za słodko. - Tak ma być.
- Nie mogę. - Nie wydaje mi się.
No ugryź.
Gorące! Jaja sobie robisz?
Nie jest źle. Po prostu podmuchaj.
Przykro mi, ale musimy cię podtuczyć, zanim wrócisz do Wyoming.
Lubię jak jest więcej cynamonu.
Twoja rodzina się zdziwi,
gdy cię zobaczą z dużym brzuchem Mikołaja.
Wiesz co,
nie wspominałem, ale nie wyjeżdżam na Święta.
Co masz na myśli?
Nie wracam.
- Naprawdę? - Tak.
Tak będzie lepiej. Nie chcę jechać.
Chcę być z tobą.
Chciałam to zaproponować.
Chyba się cieszę, że zostaniesz ze mną
- i moją rodziną na Święta. - Tak.
Będzie świetnie! Polubią cię.
Zjedz jeszcze. Jeszcze jeden kąsek.
Nic nie mówię.
No co? Podpisuję.
Chyba wyszło na dobre.
To nie był odpowiedni facet.
Wiesz...
Idziemy dalej. Dobrze cię mieć z powrotem.
Zawsze jesteś tu mile widziana.
O Boże. Możemy już przestać o tym rozmawiać?
Wszystko w porządku.
Martwię się tylko o Drew,
te ciągłe przeprowadzki i zmiany...
Przepraszam. Idę do Amy.
Wrócę późno. Wesołych Świąt. Pa.
Chyba da sobie radę.
Czekaj, Haddie. Anulowali lot?
Oficjalnie nie, ale nic nie startuje.
Ani do Oakland, ani do Portland, ani do Los Angeles, nigdzie na zachód.
- Przepraszam. - Słucha, zrobimy tak.
Wróć do hotelu na wypadek, gdybyś tam utknęła, dobrze?
- Jasne. - Zrób to od razu.
- Na wypadek, gdyby pokoje były zajęte. - Jasne. Przepraszam!
Oddzwonię do ciebie. Ogłaszają coś.
Czekaj, Haddie. Upewnij się, że hotel jest dobry.
- Nie martw się pieniędzmi. - Jasne.
Kocham cię.
- Skarbie. - Nazywają to "Śniegokalipsą".
Wiem, ale ona musi przyjechać.
Musi być w domu. Mam dla niej tysiąc prezentów.
To niedorzeczne.
Wiem. Przesadziłaś w tym roku.
Mam wszystko z jej listy.
Chcę, żeby to były najlepsze Święta, jakie kiedykolwiek mieli.
Dobrze.
I spójrz, co mam.
- Co? - Dobrze się czujesz?
Tak.
Chyba powinniśmy zadzwonić do dr. Bedsloe'a w sprawie tego kaszlu.
O Boże. Wiedziałam, że to powiesz.
Świrujesz bez powodu.
- Nie. Mówił, żeby dzwonić ze wszystkim. - Adam.
Kaszlesz od kilku dni.
Dobra, rozumiem.
Dam znać, kiedy będzie trzeba zadzwonić.
Patrz, co mam.
Pa, pa, siku!
- Urocza. - Tak.
"Słyszałem, jak krzyczał jadąc saniami,
"Wesołych Świąt wszystkim życzę..."
- "I dobranoc też". - "I dobranoc też".
Niesamowita historia.
- Ładna. - Czyż nie jest cudownie?
Nasze pierwsze Święta razem bez przepychanek w centrum handlowym,
- zakupów i reszty... - Nie ma zabawy.
Ale dostanę prezenty, prawda?
- Oczywiście. - No raczej!
A choinka?
Będzie.
Znaleźliśmy miejsce, gdzie pójdziemy,
wybierzemy drzewko i sami je zetniemy.
Właśnie.
Gotów zostać prawdziwym drwalem?
Jasne!
Chwila, a kto to jest drwal?
Boże.
- Kristina. - Nic mi nie jest.
- Skarbie. - Tylko... Boże.
Skarbie.
Jesteś mokra od potu.
Nic mi nie jest. Muszę tylko...
- Skarbie. - Napić się wody.
- Masz gorączkę. - Nic mi nie jest.
Dr Bedsloe mówił, że jeśli pojawi się gorączka, musimy jechać do szpitala.
Do kogo dzwonisz?
Do Crosby'ego. Ściągnę go tutaj.
Musimy się tobą zająć. Crosby, mówi Adam.
Muszę zawieźć Kristinę do szpitala.
Musisz przyjechać zająć się dziećmi.
Niech nie przyjeżdża.
- Dobra, dzięki. Pa. - Adam...
Zaraz tu będzie.
Skarbie.
Połóż się. Ubiorę się.
Jest Wigilia.
Powinieneś znaleźć gdzieś w kuchni.
Jeśli znajdziesz jej króliczka, załatwi sprawę.
Znajdź go.
Tak, mam go. Proszę, kochanie.
Dobra. Zostawiłem też płatki na blacie.
Możesz jej dać.
- To też powinno pomóc. - Widzę je.
Ale nie za dużo.
Bo nie chcesz, żeby zjadła za dużo cukru.
Co z Kristiną? Wszystko dobrze?
Trzyma się.
Podali jej płyny i zdecydowali o prześwietleniu klatki,
bo myślą, że to może być infekcja,
ale jeszcze nic nie wiemy.
- Jasne. - Crosby, posłuchaj.
Nie mów mamie ani tacie, ani nikomu. Mam nadzieję, że szybko to załatwimy.
Może podadzą jej płyny i wyjdziemy.
Nie chcę wszystkim zniszczyć Świąt.
Nie sądzę, żeby to zniszczyło...
Proszę cię, nie mów nikomu.
Nie chcę, żeby panikowali i nie chcę panikującego ojca.
Ani robienia większej afery niż już jest.
- Jasne. - Dzięki. Pa.
Jest za młoda, żeby nie wierzyć w Mikołaja.
Nie chcę tego.
Wiesz, ile lat miałam, gdy się dowiedziałam?
- Dwadzieścia sześć. - Nie.
- Dwadzieścia siedem? - Jedenaście.
To nie jest normalne.
Chcę, żeby czuła tę magię, najdłużej jak to możliwe.
Nie da się być wiecznie niewinnym.
Tak już jest.
A trochę dłużej.
- Dzień dobry! - Dzień dobry, pani Claus.
- Cześć! - Wchodź.
Przyniosłam dobre wieści dla maluczkich.
Spójrzcie tylko!
- Świetnie! Zawołam ich. - Wchodź!
Napijesz się kawy? Mam świeżą.
- Nie. Jestem pełna. - Jasne.
- To mój wielki dzień. - Co u Ryana?
- Świetnie. - Tak?
To dobrze. Cieszę się.
Tak. Dlaczego pytasz?
Bo ta praca nie wypaliła.
Jak to?
Nie powiedział ci?
Chyba nie. Co się stało?
Wybił okno pierwszego dnia,
wkurzył się i odszedł.
Joel nie miał okazji z nim pogadać, więc...
Nie wiedziałam. Przepraszam.
Nie...
- Cześć! - Dobra, dobra.
Chyba je wyrzucę.
- Nikt ich nie chce. - Ja chcę!
Ciocia Jasmine zaraz tu będzie i pomoże z... Dobra, otis.
Musimy założyć tę pieluchę.
- Hej, Max. - Gdzie mama i tata?
Pojechali po kilka rzeczy.
Co muszą załatwić? Jest 24 grudnia.
Wiem, ale musieli coś załatwić.
Ale co robią? Wykrztuś to z siebie.
- To idiom. - Jasne.
Oznacza, że powinieneś mi powiedzieć.
- Powiedz. - Dobra już.
Twoja mama jest w szpitalu. Zabrał ją tam twój tata.
No dalej, skarbie. Jezu!
To nic poważnego.
Wszystko w prządku?
Nie. Jak ma być w porządku?
Czy tata wróci, żeby zabrać mnie do centrum handlowego?
- Do centrum? - Tak.
Nie wiem.
Co roku 24 grudnia chodzimy do centrum.
Wróci na czas, żebyśmy zdążyli?
Siadaj tutaj.
Nie wiem, czy wrócą na czas.
Ale on musi wrócić, bo musimy iść do sklepu,
żebym mógł wybrać kolejkę, która będzie jeździć pod choinką
- u babci i dziadka. - Jasne.
Robię to co roku bez wyjątku.
Zrobić ci śniadanie?
Tak, jajka.
- Chcesz jajka. - Tak.
Dobra. Jajka.
Nora nie ma na sobie gaci.
Gdzie jest?
Tam.
Chodź, skarbie.
- Chodź tu. - Hej, Crosby.
O nie, nie ma na sobie gaci.
Widzę.
Ubierz to dziecko na litość.
Cześć, Max.
- Dobra. - Gdzie Adam i Kristina?
Musieli coś załatwić.
Dlaczego kłamiesz? Mama jest w szpitalu.
- Co? - Mama jest w szpitalu.
O czym on mówi?
Mamusiu!
Nora.
- Skarbie, chodź tu. - Dobrze.
Kristina miała ciężką noc
i spadł jej poziom białych krwinek
ze względu na chemię, więc Adam poprosił,
żebym nikomu nie mówił, bo nie chcą nikogo martwić.
Co z nim? Który to szpital? St. Michael's?
- Tak. - Dobra.
- Chwila!
Tato, dokąd idziesz?
- Trzymaj. - Jasne.
Jadę do szpitala zobaczyć, co z moją synową.
Nie, tato. Proszę!
Tego właśnie chciał uniknąć.
Jasne, dzięki, Cros.
Dobra. Nie! Otis, nie możesz srać w domu!
Mamusiu!
Razem 74,08 dolara.
Chcę pakiet C.
Ale poproszę dodatkowe 5x7, zamiast tego porfelowego.
Dodatkowe 5x7 jest w pakiecie D, więc może po prostu...
Ale ja nie chcę pakietu D.
Nie wystarczy pani, że nabiera pani wszystkich rodziców?
Liczy pani za dużo za te gówniane zdjęcia.
Mam kupić coś, czego nie chcę?
To nie są gówniane zdjęcia.
To najlepszy fotograf w mieście.
Ma pani szczęście, że tu jest.
Nie muszę niczego kupować, jasne?
Zrobię zdjęcie iPhonem.
- Wyszło świetnie. - To kradzież.
Co się dzieje?
- Co się dzieje? - Jest napisane: "Zakaz robienia zdjęć".
Chodzi o to, że ma pan tu skąpego elfa.
- O to chodzi. - Nie jestem skąpym elfem.
Chcę tylko pakiet C.
I dodatkowe zdjęcie 5x7, zamiast tego portfelowego.
- Rozumiem. - Czyli pakiet D.
Zrobimy tak.
Po pierwsze, już robił sobie zdjęcie, prawda?
Tak, to Robbie.
Ma kilka ładnych ujęć. Ślicznie się uśmiecha.
- Ma to po pani. - Proszę przestać.
Zrobimy tak.
Damy pani pakiet D, a zapłaci pani za pakiet C.
Dziękuję.
Danny się tym zajmie.
- Zamieńcie się. - Dlaczego? Robię coś.
- Potrzebujemy cię tam. - Jasne. Miłego dnia.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
- Dobra robota. - Byłam w środku transakcji.
Musisz stąd iść. Zrób sobie przerwę.
Dorób sobie klucz albo coś.
Kłócisz się z każdą z tych kobiet!
To trzecia kłótnia tego ranka!
Zostaw w spokoju klientów.
Płacą mi procentowo.
Rozumiem, Mikołaju.
- Co się dzieje? - Co?
- Co się dzieje? - O czym ty mówisz?
Musisz przestać.
Myślisz, że chcę tu być?
Nie lubię kłamać.
Ale dzięki temu opłacę czynsz za rok.
Wiem. Staram się.
Przetrwajmy to, dobra? Potem się upijemy. Uśmiechnij się.
Stań tutaj, bądź miła
albo zamknę was obydwoje w więzieniu centrum handlowego.
Wolałem dziewczynę, którą miałeś w zeszłym roku.
Czuję tu alkohol.
Kristina.
Kri...
Przepraszam, coś się dzieje z moją żoną.
- Uruchomił się alarm. - Dobrze.
Coś się dzieje z moją żoną.
- Co się dzieje? - Nie jestem pewien.
Ciśnienie czy coś.
Próbowałem ją obudzić, ale nie mogłem.
Wołałem wcześniej, bo wydawała się zdezorientowana.
W jaki sposób?
Mówiła bez sensu,
jakby majaczyła.
Pani Braverman?
Potrzebny mi zestaw wkłucia centralnego. I wózek z zestawem do nagłych wypadków.
- Jasne. - Co się dzieje?
Panie Braverman, pańska żona doznała wstrząsu septycznego.
- Co to jest? - Jej system immunologiczny
nie radzi sobie z infekcją. Kiedy miała ostatnią chemię?
- Półtora tygodnia temu. - Ma bardzo niski poziom białych krwinek.
- Co się dzieje? - Nie... Tato! Co tu robisz?
- Nie wiem. - Infekcja?
Tato, zrób trochę miejsca.
Potrzebne mi wkłucie centralne. Musi pan podpisać zgodę.
Zgodę na co? Czy to groźne?
Adam, jeśli potrzebują wkłucia centralnego...
Tato, możesz się odsunąć? Muszę wyrazić na to zgodę.
Nie rozumiem, dlaczego.
Adam, chcę tylko pomóc.
Nie pomagasz. Jedź do domu.
- Przepraszam, dr. Bartlett? - Tak?
Co z moją żoną?
Dobrze reaguje na leczenie.
Usunęliśmy kamienie z nerki i czuje się dużo lepiej.
Moja żona nie ma kamieni.
Kristina Braverman? Leży w sali numer cztery.
Jasne. Przepraszam. Mamy dziś mało personelu.
Mogę rozmawiać z dr. Zaksem? To ordynator pogotowia, prawda?
- Panie Braverman, zapewniam... - Jasne.
że pańska żona ma świetną opiekę.
Podajemy jej silny antybiotyk i monitorujemy stan.
Martwimy się o nią, ale uważamy, że prawdopodobnie wyjdzie z tego.
Prawdopodobnie.
- Co to znaczy? - Panie Braverman...
Jest ryzyko, że z tego nie wyjdzie?
Poziom białych krwinek pana żony jest nadal bardzo niski.
To się często zdarza w ciągu siedmiu, dziesięciu dni po chemii.
Jest wiele przypadków, gdy pacjenci, którzy doznali wstrząsu septycznego,
poprawiają się bardzo szybko.
Ale muszę być z panem szczery. Może też być źle.
Czasami infekcja przenosi się na inne organy
i tego właśnie chcemy uniknąć.
- Jasne. - W porządku?
Będziemy ją monitorować.
Zapewnimy jej najlepszą opiekę,
ale nie możemy nic zagwarantować.
Przepraszam.
- Hej. - Cześć.
Dzięki.
Najlepszy prezent, jaki dostałaś.
Wierzę.
Więcej ciasteczek.
Znasz mnie.
Byłam dziś u Joela i Julii.
Co u nich?
W porządku.
To fajnie.
Chcesz mi o czymś powiedzieć?
Co się stało?
Nie wiem. Przepraszam.
Nie przepraszaj. Nie szkodzi.
Nic się nie stało. Tylko...
Pogubiłam się, bo myślałam, że cieszysz się
i wydawało się, że wszystko dobrze idzie.
Nie szło.
Było do bani.
- Naprawdę? - Tak.
To nie była odpowiednia praca dla mnie, ale...
- Jasne. - Naprawdę przepraszam.
- Źle to załatwiłem. - Nie szkodzi.
Ale chyba powinniśmy to wyjaśnić z Joelem.
To oczywiste, prawda? Zamierzałeś to zrobić czy...
Czy zamierzałem?
Powinieneś tam iść.
Są w domu. Po prostu tam idź.
Weź mój wóz i jedź do nich.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Wyjaśnij wszystko... Joel jest w porządku.
- Zrozumie. - Dobra.
- Tak? - Tak, masz rację.
- Dobra. - W porządku?
- Do zobaczenia. - Jasne.
Nie powinienem tego mówić takim małym dzieciom,
ale ta cała sprawa w Mikołajem to bujda.
- Spójrz na Maska! - I jak?
Po pierwsze to matematycznie niemożliwe.
Na świecie jest siedem miliardów ludzi,
co mniej więcej daje mniej więcej miliard domów,
może więcej. Jak jeden gruby facet w czerwonym stroju
i z brodą miałby załatwić wszystko w jedną noc?
A ten koleś na pewno nie jest prawdziwy. Ma sztuczną brodę.
- Tak. - To Maks.
Jesteś moim ulubieńcem z waszego plemienia,
więc coś ci poradzę.
Nie jesteśmy plemieniem.
Chodzi o to. Bycie cynicznym może wydawać się atrakcyjne.
Ale nie jest. Dużo fajniejszy jest koleś, który leci z prądem.
Ja tak nie potrafię.
Ja też nie.
Dzięki, Hank.
- Jabbar. - Dobra! Proszę. Pa.
- Idziemy do Brookstone. - Chodźmy.
- Mamo, mogę iść do Brookstone? - Tak, idziemy.
Nie.
- Jesteśmy tu cały dzień. - Wiem.
Musimy jechać na farmę Webba, żeby ściąć choinkę.
W Brookstone jest wszystko, co najlepsze.
- Czy to lepsze niż... - Możemy to zrobić później?
Drzewko można dostać wszędzie.
A rzeczy Brookstone tylko tam.
Idziemy do Brookstone.
- Brookstone jest niesamowite. - Tak, idziemy!
Ty jesteś niesamowita. To bardzo wielkoduszne z twojej strony.
Hej.
Skarbie?
Tak się cieszę, że się obudziłaś.
Nie czuję się zbyt dobrze.
Wiem.
Wyjdę z tego?
Tak. Zajmują się tobą
i jesteś najsilniejszą osobą, jaką znam.
Skarbie...
Co?
Na komputerze jest plik...
Jasne.
Przygotowałam go dla dzieci.
Dzieci muszą go dostać, dobrze?
Możesz mi to obiecać?
Posłuchaj, Kristina.
Wszystko, co chcesz powiedzieć dzieciom,
powiesz im osobiście w domu
przy choince.
Jasne?
Jasne.
Kocham cię.
Hej, to ja.
Dzwonię tylko sprawdzić, co jest. Minęła już chwila.
Zastanawiam się, gdzie jesteś i co robisz.
Może jesteś już w Meksyku moim wozem.
Ale poważnie, oddzwoń do mnie albo napisz,
żebym wiedziała, że wszystko w porządku.
Do usłyszenia.
Kocham cię.
Pa.
No to na zdrowie.
Dobra.
Koniec dnia.
Naprawdę?
Za dużo tu wermutu. To martini nie jest dobre.
To jeden ze składników.
Ale nie powinno być go połowę.
Po prostu za dużo.
Przez sen zrobię lepsze martini niż to.
Jest takie okropne.
Więc narzekanie z poranka...
Nie narzekam. Mówię tylko, że jestem dobrą barmanką.
To jedna z moich umiejętności. Możesz mi to zostawić?
Więc mamy teraz narzekanie i przechwałki.
Ktoś wymyśli na to słowo.
"Żałosne". To jest to słowo.
Jestem żałosna, więc w porządku.
- Nie, przepraszam. - Nie... Jestem.
- To okropne tak mówić. - W porządku.
Więc jestem okropna i żałosna.
Nie jestem okropna ani żałosna.
- Ja jestem żałosny. - Ja jestem żałosna.
- Chcesz się zmierzyć? - Tak.
Dobra. Siedzę w centrum handlowym,
moja córka jest w Minnesocie, a są Święta.
Twoja kolej.
Mam 42 lata.
Właśnie wróciłam do rodziców.
Wygrałaś.
Wiesz co...
Siedzę w lichym centrum handlowym, w okropnym barze z paskudnym drinkiem,
ubrana jak pomocnik Mikołaja
i czuję się dobrze.
To chyba
dzięki tobie.
Cóż...
Ja czuję się dobrze dzięki tobie.
- Nie. - Tak.
Tak.
Cieszę się, że cię poznałem.
Nie jestem szczęśliwy, bo...
Nigdy nie będę szczęśliwy. Pogodziłem się z tym. Ale...
Jestem prawie szczęśliwy.
- Hej. - Cześć.
Proszę.
Przyniosłem ci komputer.
Dzięki.
I trochę ubrań i rzeczy, które mogą się przydać.
Zrobiłem też kanapkę. Nadal lubisz szynkę i ser? Ulubiona?
Dzięki.
Musisz o siebie dbać, synu.
Jasne.
Dobra.
Proszę...
Powiedz jej, że ją kocham.
- Powiem. - Proszę.
Powiem.
- Dobra. - Jasne.
Przepraszam.
- Nie musisz. - Przyszedłem. Jestem szalony.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Dobra. - W porządku.
Tak czy inaczej.
Hej, tato.
Tak?
Możesz zostać jeszcze chwilę?
- Jasne. - Przepraszam.
- Nie. - Przepraszam.
Jasne.
W odpowiednim miejscu i czasie, prawda?
Co? Co to znaczy?
- Nie mam pojęcia. - Co masz na myśli mówiąc,
- że jesteś we właściwym miejscu? - Nie mam pojęcia.
Nie, tylko...
To dziwne.
Jest trochę dziwnie. prawda?
Rozumiem. Byliśmy pijani
i pracujemy razem.
Wię...
Będzie dziwnie. Chyba powinniśmy...
Zapomnijmy o tym i...
- To mój tata. - Twój tata?
Muszę odebrać, bo chodzi o sprawy rodzinne.
Cześć, tato.
Sarah, z Kristiną jest gorzej.
- O Boże. Co się stało? - ...zbieramy się tu
W domu?
Mam do kogoś zadzwonić? Jasne.
Będę za 20 minut.
Muszę iść. Przepraszam.
Moja bratowa jest w szpitalu.
Podwieźć cię? Czy...
Nie trzeba. Mam...
Wszystko w porządku?
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Muszę lecieć, więc...
- Jasne. - Dobra.
Ryan, mówi Amber.
Naprawdę się martwię. Powinnam dzwonić do szpitali?
Napisz do mnie.
Ryan, wszystko w porządku? Co się stało? Przestraszyłeś mnie!
Dlaczego nie odbierałeś? Wszystko w porządku?
- Tak, nic mi nie jest. - Na pewno?
Tak, w porządku.
Dlaczego nie odbierałeś?
Gdzie byłeś?
Byłem...
Co się stało z wozem?
Cóż...
Co się dzieje?
Próbowałem wyjechać z parkingu
i jeden z tych żółtych słupków...
Jesteś pijany?
- Nie. - Jesteś pijany!
Nie. Wypiłem parę piw.
Kłamiesz! Jesteś pijany.
- Nie. - Bełkoczesz.
- Nie jestem pijany. - Jesteś...
Przepraszam. Możesz mi po prostu wyjaśnić, jak to się stało...
- Jasne. - ...że...
Pojechałeś do Joela, a potem zdecydowałeś...
- Nie pojechałem do Joela, bo... - Nie pojechałeś?
Nie.
- Dlaczego? - Bo...
- Co się stało? - Nie pojechałem,
bo chcę z nim pogadać wtedy, kiedy ja będę tego chciał.
Nie dlatego, że mnie zmuszasz...
- Dlaczego nie powiedziałeś? - ...do robienia z siebie dupka...
- u niego na progu. - Nie wiedziałam!
Możesz mnie dalej oceniać!
- Nie chcę tam iść. - Próbuję ci pomóc!
Próbujesz mnie zmienić!
Wszystko, co robiłam... A teraz jesteś zły...
Próbujesz mnie zmienić w kogoś, kim nie jestem.
Litości. To...
- Może mógłbym iść... - To szaleństwo.
Jestem szalony! Przepraszam!
- Przestań! - Nie pójdę na Święta
do twojej rodziny, żeby mnie oceniali i myśleli, że jestem wariatem.
Nie będą cię oceniać.
Przepraszam za samochód, to moja wina!
Ryan, chodź tutaj!
- Ryan, wracaj! - Na co się gapisz?
Stój! Ryan, chodź tutaj!
Ładnie.
Jest tutaj. Dalej. Stop.
Co mówią lekarze?
Mają nadzieję, że gorączka spadnie
i że poziom białych krwinek wzrośnie,
żeby jej organizm zaczął sam walczyć.
Na to liczą.
Jasne. Ale jest nadzieja, prawda?
Chcesz usiąść?
- Siadaj z ciocią. - Hej.
- Wszystko w porządku?
Nie wierzę, że to się dzieje.
Wiem.
Jest silna.
Jest jak kasztanowiec.
Wyjdzie z tego.
Nie wiem. Te ostatnie dni z Kristiną
i opieką nad Norą
sprawiły, że zaczęłam myśleć, jak krótkie jest życie.
Boleśnie krótkie.
Chcę mieć drugie dziecko.
Może podchodzę to tego emocjonalnie
i przywiązałam się.
Też chcę mieć drugie dziecko.
- Naprawdę? - Tak.
I to bardzo.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś mąciwodą.
- Popatrz, co narobiłaś. - Ciasteczka.
Czerwony czy zielony? Czerwony.
Mamo, czy to prawda, że Mikołaj nie istnieje?
Kto tak powiedział?
Victor. Powiedział, że Mikołaj to gruby gość w czerwonym stroju.
- Przepraszam. - Hej, wnuku.
Chwila.
Chodź tu na chwilę. Usiądź.
Wnusiu, gdzie jesteś?
Chodźcie tu. Chcę wam powiedzieć
coś bardzo ważnego.
Jeśli ktokolwiek z siedzących
nie wierzy w Mikołaja,
muszę wam powiedzieć, że nie macie racji.
Spotkałem go. Dawno temu. Widziałem go na własne oczy.
Jeśli wasz dziadek, całkiem stary gość,
nadal wierzy w Mikołaja, to chyba wy też powinniście.
Byłem wtedy dzieckiem.
W Wigilię zawsze odwiedzaliśmy moją babcię i dziadka.
Nie mieliśmy wtedy wiele pieniędzy,
więc jeździliśmy autobusem.
To było pewnej wigilijnej nocy,
koło północy. Było bardzo ciemno.
Wsiadaliśmy do autobusu i stanąłem na pierwszym schodku.
Kątem oka
coś zobaczyłem.
Duży, czerwony strój i długą, białą brodę.
I zaprzęg reniferów.
- Widziałeś Rudolfa? - tak
i wielki worek wypchany prezentami.
Przysięgam, że go widziałem.
I mrugnął do mnie.
- Naprawdę? - Tak.
Mikołaj
istnieje.
A Święta
są magiczne.
Święta przynoszą
cuda.
Łatwo powiedzieć, że się nie wierzy
i być nazywanym przez ludzi
pesymistą.
Ale jeśli dobrze się przyjrzycie, to zobaczycie.
Rozumiesz to?
Tak jest.
To dobrze.
Otworzę.
- Hej. - Cześć.
Dobry wieczór. Wesołych Świąt.
Przepraszam, wiem, że macie teraz trudny czas w rodzinie.
Nie chcę przeszkadzać...
Nie. Sarah.
Nie przeszkadzasz.
- Co? - Dziękuję.
Na co się patrzysz?
- Chyba was tam sporo? - Tak.
Jak twoja bratowa?
Nie wiemy. Nie jesteśmy pewni.
- Przykro mi. - Dziękuję.
Mam coś dla ciebie.
Naprawdę ładny papier.
To nic takiego.
- Leżało gdzieś... - Dziękuję.
Ale otwórz później.
Wejdziesz? Napijesz się ajerkoniaku?
Tego by było chyba za wiele.
Nie chciałam tego. Próbuję być uprzejma.
Duch Świąt.
Nie jestem pijany, więc powiem to szybko.
Chodzi o to, co powiedziałem wcześniej.
Żeby to była jednorazowa sprawa.
Jeśli tego chcesz, to w porządku.
W porządku, jeśli tak chcesz.
Ale chcę wyjaśnić.
Ja tak nie czuję.
Czuję wręcz przeciwnie.
Właśnie.
Nie jesteś okropna. To właśnie chciałem powiedzieć.
Jesteś niesamowita.
Dobranoc.
Włączona?
Cześć. Tu mama.
No raczej!
Nauczyłam się korzystać z komputera,
więc pomyślałam, że coś wam zostawię...
Zacznę od Haddie, bo jesteś najstarsza.
Haddie...
Jestem z ciebie bardzo dumna.
Skarbie, jesteś moim pięknym,
silnym, mądrym, wrażliwym, uroczym aniołkiem.
Wiem, że nieważne, co będziesz robić ani gdzie będziesz,
będziesz błyszczeć.
Po prostu.
Masz tyle do zaoferowania światu
i wiem, że sprawisz, że ten świat będzie inny.
Max, koleżko...
Ale wyrosłeś.
Jestem z ciebie bardzo dumna.
Zmierzyłeś się i pokonałeś przeciwności,
by zostać przewodniczącym.
Chcę,
żebyś
otworzył się na świat.
Niech świat zobaczy, jaką piekną
i niesamowitą osobą jesteś.
Nora. Skarbie...
Jest mi bardzo ciężko cię opuszczać.
Jestem zła.
Chciałabym cię teraz wziąć w ramiona i uściskać.
Ukochać i przytulić.
Skarbie, musisz wiedzieć, że masz...
Najwspanialszego tatę na świecie.
Wie, jak się nami zajmować i jak nas kochać.
Chcę wam wszystkim powiedzieć...
Całej trójce...
Moich pięknych dzieci...
Może nie będzie mnie zawsze z wami tak, jakbym tego chciała,
ale zawszę będę przy was.
Zawsze będę z wami.
Mam wielkie szczęście, że jestem waszą mamą.
Proszę cię, nie odbieraj mi jej.
No dalej, Kristina. Dalej.
- Jabbar. - Bardzo dziękuję.
Potrzebuję Jabbara.
Tak!
Są świetne!
Dziękuję, dziadku. Doceniam. Rodzinne szaliki.
"ŁADNIE WYGLĄDAŁAŚ NA ŚLUBIE" HENRY RIZZOLI, 2012
RYAN KOMÓRKA JESTEM NA ZEWNĄTRZ.
- Hej. - Hej.
Nie zmarzły ci palce?
Amber, przepraszam. Było mi wstyd.
Było mi bardzo wstyd iść do Joela i do twojej rodziny na Święta.
Nie mam takiej rodziny.
Chyba bym nie pasował.
Przepraszam za to, jak cię potraktowałem.
Nie powinnaś być tak traktowana.
Zrobię wszystko.
Będę więcej czasu spędzał z twoim dziadkiem.
Przestań. Już dobrze.
Chcę to naprawić.
Ryna, kocham cię.
Jestem w tobie zakochana.
Ale...
Patrzyłam jak moja mama
pogrążyła się przez kogoś,
kto nie mógł sam stać.
Poświęciła temu wszystko,
ale to nie pomogło ani jemu, ani jej.
I wiem, że nie na tym polega miłość.
Chyba musimy się rozstać. To jedyny sposób.
Przepraszam. Chciałabym, żeby był inny sposób.
Przykro mi.
Hej.
Teraz najlepsze.
- Hej. - Hej.
Co z nią? Dobrze?
Dużo lepiej.
A białe krwinki?
Poziom rośnie. Funkcje życiowe się ustabilizowały.
Wyjdzie z tego? Udało jej się?
Przy wstrząsie septycznym poprawa może nastapić bardzo szybko.
Musi odpocząć dzień lub dwa. Będziemy ją monitorować.
Ale tak, wygląda na to, że będzie dobrze.
To dobrze.
Dam wam chwilę.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
Jak się czujesz?
Dobrze. A ty?
Czuję się jak...
Tysiąc dolców. Dobrze.
- To dobrze. - Naprawdę czuję się dobrze.
Dziękuję, że przy mnie byłeś.
- Jak dzieci? - W porządku.
Dostały prezenty. Są u moich rodziców.
Nora dostała lalkę?
- Tak. - Toaletę.
- Sikającą lalkę. - Tak.
- A Max kolejkę? - Tak.
Bałem się, że cię stracę.
Nie pozbędziesz się mnie.
Skarbie, tak bardzo cię kocham.
Też cię kocham.
Wesołych Świąt.
Może przywitasz się z córką?
Dzwoni Nora? Żartowałam.
To Haddie.
Cześć, skarbie.
Tak. Czuję się dużo lepiej.
Wsiadasz do samolotu? Wsiada do samolotu.
Dobrze.
Boże.
Mikołaj.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
- Cześć! - Cześć.
- Cześć, Mikołaju. - Wesołych Świąt.
- Ho, ho, ho. - Rety.
Podrzucasz ostatnie prezenty?
Małe dodatki dla chorych dzieci.
A teraz wracam na Biegun Północny.
Dobrze was potraktowałem w tym roku?
- Tak, Mikołaju. - Podoba mi się moja lalka.
- Dziękuję za robota. - Dziękuję.
- Podobają ci się buty? - Skąd wiedziałeś?
Proszę. Dla pani i personelu.
Mam tutaj 14 członków rodziny Braverman.
Będę wdzięczny, jeśli pani nie widziała tego, co pani widzi.
Wie pani o co chodzi?
- Czternaście? - Czternaście.