Chciałbym coś ogłosić.
poprzednich odcinkach...
Wasz tata będzie nadzorować budowę
-w zachodnim Berkeley. -To się naprawdę dzieje.
-Witam. Marlyse. -Kim pani jest?
Wprowadziłam się obok.
Wściekła sąsiadka może zamknąć wasz interes.
Nie możemy obciążać tym Adama.
Powinien o tym wiedzieć.
Załatwiłem robotę w L.A., żeby załatwić sprawę z Ruby.
On nagle cię potrzebuje, a ty robisz, co ci każe.
-To nie tak! -Odpuść sobie.
Powiedz mu, że jesteś wolna cały weekend.
-Jak poszła rozmowa? -Gość patrzy na mnie i pyta:
"Byłeś w Afganistanie?
Zabiłeś kogoś?”. I to był koniec.
Cześć.
-Wujek Joel. -Tak.
Dzień dobry.
-Dzień dobry. To niezwykłe. -Spójrz na to.
Przyniosłam ci małe co nieco.
-Z moim imieniem. -Dobrze zacznij dzień.
To naprawdę dziwne.
-Dziękuję. -Proszę.
-Na zdrowie. -Na zdrowie.
Dzięki, że przejechałaś tyle drogi, żeby dać mi kawę.
Zasługujesz na to, dobry człowieku.
-Znasz Ryana, prawda? -Twojego chłopaka.
-No właśnie. -Znam go.
Szuka pracy i przypomniałam sobie,
że przecież...
Wujek Joel, budowa, idealnie. Znalazłam ci świetnego pracownika.
-Jest świetny. -Jasne.
-Idealnie, co? -Tylko ja...
-Ja nie... -Bardzo byś pomógł.
-Mam już ekipę. -Nic?
-Żadnych wolnych miejsc? -Nic.
Dzięki, że pozwoliłeś zapytać.
-Doceniam to. -Dzięki za kawę.
Wiesz, to mieszanka premium,
więc kosztowała dodatkowe dwa dolce.
Ale spoko, warto było.
-OK. -Pogadaliśmy sobie.
Powiedz mu, żeby przyszedł jutro i przyniósł rękawice robocze.
-Znajdziemy coś. -Wujku Joel
Wielkie dzięki. To doskonale.
-W porządku. -Bardzo ci dziękuję.
Jesteś najlepszy!
Nagle zawołano mnie do rozmowy...
-Tak. -...z gościem.
Jesteś teraz członkiem Led Zeppelin.
Byłem całkowicie zaskoczony i zaraz potem
wchodzi Jimmy Page.
I siedzą tam i rozmawiają o koncercie.
Chyba "Whole lotta love”. I Robert mówi:
"Byłem zdezorientowany. Tylko liczyłem do ośmiu.
Co by się nie działo, wchodzę na osiem”.
I zaczyna liczyć: raz, dwa.
-Myśl o wyczuciu... -Crosby.
-..."Whole Lotta Love”. -Crosby!
-Melodia polega na... -Coś się dzieje.
Musisz przyjść na chwilę.
-Przepraszam. -Tylko...
-Cześć. -Za pięć minut.
To pilne. To sprawa Marlyse.
Dobra, zaraz wracam.
Nie. Zaczekajcie. Proszę tego nie robić.
Wiecie, czyje to auto?
Glena Hansarda, trubadura.
-Nie możecie go odholować. -To trubadur?
Myślałem, że to Camry.
Ta kobieta po was zadzwoniła?
Ten brzydki stwór o końskiej twarzy was wezwał?
Dostaję tylko adres i rejestrację.
Nie dostaję imion.
Zrobimy tak. Dam panu 500 dolarów i zostawi pan samochód.
-500 dolarów. -500 dolarów. OK.
Tu ma pan 116, za godzinę dam panu brakujące 400.
Zawiozę je panu.
Do odbioru z parkingu w Walencji za gotówkę.
Chwila. Zapłacę 616 dolarów.
Dam panu 116 dolarów teraz,
-a potem dostarczę 500. -Przykro mi.
716! Daj spokój, stary!
Żartujesz sobie? Wielkie dzięki, kolego.
Czy to mój samochód?
To jest twój samochód?
Pytanie numer cztery. Dasz radę.
Dawaj. Umiesz to.
Spróbuj, dasz sobie radę.
Jest łatwiej, kiedy patrzę, jak ty to robisz.
Na pewno.
Ale tak było pierwsze trzy razy, a teraz twoja kolej.
Podczas dodawania ułamków pierwszym krokiem jest...
Sprowadzenie do wspólnego mianownika.
Sydney, to jest zadanie Victora. Nie przerywaj.
Mamy zasadę nieprzerywania.
Tak, ale to nie jest przerywanie, bo Victor nic nie umie.
Zastanawiał się,
a ty wykrzyknęłaś odpowiedź.
Odrabiaj swoje zadanie, dobrze?
Muszę się przygotować na bejsbol.
Bejsbol jest dopiero za godzinę.
Siadaj. Do roboty.
Przeczytaj na głos.
1/2 plus 1/4 równa się
Równa się 3/4.
Sydney, idź odrabiać zadanie na górę.
-Ale ja pomagam. -Nie robiłaś tego...
To nie jest kara, po prostu idź na górę.
Musimy z Victorem sami to przerobić.
Zrobię to później.
Popracujemy nad tym teraz.
-Nie! -Tak, zrobimy to teraz, OK?
On nie odrabia lekcji
-to dlaczego ja muszę? -Odrabiacie.
-Proszę cię, Victor! -Mam bejsbol.
Jeśli nie odrobisz zadania, nie pójdziesz na bejsbol.
Chcesz założyć niebieską koszulę do garnituru?
Nie, zabieram tą.
Nie zapomnij butów wizytowych.
Masz torbę na buty?
-Co? -Nie musisz tego robić.
-A co robię? -Udajesz, że to OK, że ty
pakujesz się na swój wyjazd
-a ja na swój. -Tak.
Ale tak nie jest.
To nie w porządku. Więc, przestań już i...
-pakuj się. -Możemy to naprawić.
Mówiłam, że będę w sobotę.
Nie chcę, żebyś przyjeżdżała.
Naprawdę nie chcę.
Ty zrób swoją ważną pracę,
a ja spędzę weekend z przyjaciółmi.
Zobaczymy się w poniedziałek. OK?
Wiesz, że jestem w trudnym położeniu
i staram się dokonać ciężkiego wyboru.
-Staram się... -Dokładnie.
Dokonałaś wyboru. Hank na pewno to docenia.
Jesteś świetnym pracownikiem.
Ale kiepską narzeczoną.
Spotykacie się na obiad?
Tak, spędzę z nią jakąś godzinę.
Tatusiu!
-Cześć. -Ładnie wyglądasz.
-Dziękuję. -Cześć, Hank.
-Sandy. -Przyjechałeś do L.A.
Mówiłem ci, że wyskoczyła mi robota.
Nie mogłem odrzucić.
Cześć. Jestem Sarah. Jestem asystentką Hanka.
Miło mi poznać.
Wiesz, że to nie twój weekend.
Tak, wiem.
Mówiłem, że mam robotę i tylko korzystam z okoliczności.
Chcę spędzić czas z córką. W porządku?
No dobra. Więc to nie ma nic wspólnego z Minnesotą?
Porozmawiajmy o tym na osobności.
Ruby, w holu mają ciasteczka.
-Jeśli mogę ją zabrać. -Tak.
Tylko nie odchodź daleko, skarbie. Chcę się pożegnać.
-Dobrze. -Zaraz przyjdę.
Są z kawałkami czekolady i czymś, co wygląda, jak owsianka.
Nie wiem, co chcesz osiągnąć
tym wyjazdem służbowym, ale Minnesota jest już załatwiona.
Dostałam świetną ofertę pracy. Moja rodzina tam jest.
Szkoły publiczne są opłacalną opcją.
Potrzebujemy tego i nie próbuj sabotować.
Więc moja relacja z nią
nie ma w tym przypadku znaczenia? Żadnego?
Nie musisz się nimi przejmować.
Zawsze się tak zachowują.
Julia mówi, żeby argumentować, że Luncheonette to dobry sąsiad.
Musimy błagać o coś, co nazywa się "Zmiana użytkowania”.
Komu i gdzie argumentować?
Na spotkaniu rady miasta.
A co się stanie, jeśli tego nie zrobimy?
W najgorszym możliwym wypadku
ona może go zamknąć.
Dobra. Kiedy jest to spotkanie?
Jutro wieczorem.
Jutro wieczorem?
-Nie pasuje ci to? -Co z tobą, Crosby?
Czemu mi o tym nie powiedziałeś?
Myślałem, że blefuje.
Musimy z nią pogadać dzisiaj.
Spróbuj rozmawiać z tą babą.
Ja już próbowałem. Poszedłem do niej
z koszem prezentowym.
Zrobimy tak:
Pójdziemy do niej z pokorą.
Będziemy się uśmiechać. Będziemy mili i przeprosimy.
-Ja będę mówił. -To będzie świetne.
Powiem, co trzeba, by ratować studio.
Myślisz, że masz magiczne moce jak Jedi
-i uda ci się ją przekonać... -Crosby...
-Będziemy mili. -Chętnie popatrzę.
To dobry moment, żebyś wrócił do studia z Glenem.
-A więc to jest moje zadanie? -Dokładnie tak.
Tak się zastanawiałem, co tu robię?
Zapomniałem gdzie miałem być.
Teraz już wiem, dzięki za przewodnictwo.
Cześć, to ja.
Nie wiem, co ja tu robię.
Myliłam się. Myślę o tobie i przepraszam.
Tęsknię za tobą.
Zadzwoń, dobrze?
Mama mówiła, że przeprowadzacie się do Minnesoty.
Tak.
Zastanawiałem się...
co ty o tym myślisz.
O czym?
O przeprowadzce?
Myślę, że będzie fajnie.
Mieszkałam tu całe życie
i nigdzie nie wyjeżdżałam poza wizytami u ciebie.
Poza tym mama mówi, że domy są tam tańsze.
Więc możemy kupić ogromny dom.
Wszystko w porządku?
Tak, nic mi nie jest. Tylko myślałem, że...
jesteś zaniepokojona przeprowadzką i tym, że zostawisz swoich przyjaciół,
swoją szkołę.
Tak.
I będziesz daleko ode mnie.
To jest straszne.
-Naprawdę. -Tak, wiem.
Wiesz co? Ale to jednak wydaje się fajne, prawda?
-Wiem. -Tak.
Zjadłeś wszystkie bambuski.
Nie zrobiłem tego specjalnie.
Tofu. Uwielbiasz tofu.
Nie wiem, czy to uwielbiam.
Co dokładnie mówił twój wujek, że będę robił?
-Ze szczegółami. -Nie znam szczegółów.
Coś związane z budownictwem.
Budowałem różne rzeczy.
Ale nigdy legalnie, zgodnie z przepisami.
-Jasne, przepisy. -Pewnie zatrudnia
do tego związkowców.
-Czemu się tak denerwujesz? -Wcale, że nie.
Tylko nie chcę być odpowiedzialny za zawalenie budynku,
-bo nie wiem, co robię. -Będziesz świetny.
Wszyscy cię pokochają.
Prawie tak jak ja.
-Proszę. -Dziękuję.
Nie ma sprawy.
-Ty to zamówiłeś? -Bierz jednego.
To już będzie trzeci.
Trzeba robić rzeczy trójkami.
No dobra.
Nie chcę zabrzmieć...
Przygnębiająco.
-To niemożliwe. -Moja córka...
Będzie mieszkać w Minnesocie.
Nie myśl o tym teraz.
-To cię zasmuci. -Cztery godziny lotu.
Całe cztery godziny.
-Rozumiem. -Nie będę jej widywał,
bo będzie daleko. Będzie z rodziną Sandy
w jej rodzinnym mieście.
A ja zostanę wymazany z jej życia.
Nie dojdzie do tego, bo na to nie pozwolisz.
Wiesz, co jest najgorsze?
Że wciągam ją w to. Co ja robię?
Czuję się, jak duże dziecko.
Zmusiłem cię do przyjazdu, bo muszę odzyskać córkę,
a ty nie mogłaś i...
Nie powinienem był dopuścić,
żeby to zaszło tak daleko.
Uważam, że to szlachetne.
Będziesz się z nią widywał, jak robiłeś to do tej pory.
To więcej niż robi ojciec moich dzieci.
-Czemu patrzysz na telefon? -Że co?
Wszystko w porządku? Bo nieustannie patrzysz na telefon.
Dostaję dużo telefonów.
-Sprawiłem kłopot? -Nieważne.
Widzę, że w Krainie Słodyczy są kłopoty.
-Co to w ogóle znaczy? -Twój chłopak.
-Mój narzeczony. -Tak, wybacz.
Nie przepraszaj mnie teraz.
Dobra, proszę. Za ciebie.
Za Sarah, za to, że mi pomogłaś.
Dobra.
Po prostu nie ruszaj go. Ja stuknę.
Nie.
Nie wiem, czemu się śmieję.
Cicho, bo nie mogę znaleźć pokoju.
Muszę się oprzeć, bo upadnę.
Proszę bardzo.
Wleczesz mnie, jak worek z ziemniakami.
Myślisz, że cię trzyma,
ale sam się wysilam, żeby nie upaść.
Cześć.
Co to miało znaczyć, Sarah?
Nic takiego. Upadłam w korytarzu.
Nie wyglądało na nic.
-Bo jestem pijana. -Jasne.
Obejmowałaś go i szłaś bez butów.
Wspierałam się tylko.
I prowadził cię do pokoju?
Bar tam jest!
Po prostu odprowadzał mnie do pokoju.
I co by się potem stało?
Gdyby mnie tu nie było?
-Nic by się nie stało! -Wyglądało inaczej.
-Jak możesz tak mówić? -Bo śmiałaś się
-i wisiałaś na nim. -Ja tylko się śmiałam!
Wybrałaś to zamiast wyjazdu ze mną na weekend.
Wybrałaś pracę.
A ja przyjeżdżam i widzę cię... w jakiejś romantycznej...
To nie było romantyczne!
Jakbym was przyłapał.
Wcale nas nie przyłapałeś.
Jak możesz tak mówić? Nigdy bym tego nie zrobiła.
Wiesz, co jest najgłupsze?
-Co? -Że...
Czułem się okropnie, bo nazwałem cię kiepską narzeczoną.
Dostałem twoją wiadomość i brzmiałaś smutno.
Więc wymyśliłem wymówkę i wsiadłem w samolot, żeby przyjechać cię przeprosić,
bo wydawało mi się, że tak trzeba.
Wrócić i pogodzić się z Sarah.
I przyjechałem i widzę cię z...
-Twoim szefem. -Nie, znasz mnie.
Wiesz, że nie zrobiłabym tego.
Dobra, dobra.
Możemy po prostu o tym zapomnieć?
Wiesz co?
-Potrzebuję powietrza. -Nie odchodź.
Przerażasz mnie. Chodź do mnie.
Nie mogę teraz z tobą gadać.
-Dzień dobry, chłopaki. -Dzień dobry.
-Te rzeczy teraz przyszły? -Tak.
-I jak? -Niedobrze.
No dobra.
-Cześć. -Dzień dobry.
Przepraszam za to.
-Jak ci idzie?
-Cały czas się uczę. -Tak.
-Próbuję to załapać. -W porządku.
Nie spiesz się z tym.
Nie musisz z nikim konkurować.
Po prostu dobrze wymierz zanim natniesz.
-Tak, proszę pana. -OK.
Ryan, mów mi Joel.
OK.
Przyjdź do mnie później.
-OK. -Fajnie.
Mnie nie pytasz, jak się czuję.
Też mam potrzeby, stary.
Nie interesują mnie.
Myślałem, że to jasne.
Hej, Joel. Mam te dni w miesiącu.
To dlatego jesteś taki kapryśny?
Joel, przytul mnie.
Dobra robota, młody.
Stoisko jest gotowe.
Powinniśmy tam pójść za 10 minut.
Masz aspirynę?
-Nie. -Nic w tak dużej torbie?
Nie...
Małą aspirynkę.
Chciałem ci też powiedzieć, co wymyśliłem.
Zapytam Ruby, czy chce pojechać ze mną do Berkeley.
-Żeby ze mną zamieszkać. -Kawy?
Tak, bardzo proszę.
Ten sam rachunek?
-W porządku. -Nie.
Nie, oddzielny.
OK.
Co o tym myślisz?
Co?
Żeby Ruby ze mną zamieszkała.
Powinna móc wybrać.
-To tylko... -Wiesz co, Hank,
nie będę naprawiać ci życia.
OK.
Przepraszam. Miałam wyjątkowo złą noc.
Mark nie odbiera...
telefonu.
Tak, wiem. Rozumiem.
Mam swoje życie i nie skupiam się na nim,
bo myślę o twoim życiu.
To naprawdę bez sensu.
Rozumiem.
Jesteś fajnym facetem, ale muszę...
Mówiłem, że to rozumiem.
Chodźmy.
I czuję się taki mały
W porównaniu z dużym niebem
Dziś wieczorem
Crosby.
-O co chodzi? -Przyszła tu.
To było idealne.
Dzięki. Zabrakło mi tchu na harmonijce.
Chętnie to powtórzę.
Dobra. Zrób sobie przerwę, nabierz tchu i...
Możemy to zrobić od razu, jeśli chcesz.
-Jasne. -Bo ja chcę.
-Tak. -Co?
-Nie możesz... Crosby! -Mogłabyś tylko...
-Cześć. -Cześć.
-Zaraz wróci. -Dobra.
Crosby na pewno zaraz przyjdzie.
Doceniam poświęcenie czasu.
Cieszę się, że możemy usiąść razem...
Ten rozgałęziacz jest przeciążony.
Wątpię, czy instalacje w tym budynku spełniają przepisy.
Możecie tu mieć ogromny pożar w ciągu kilku minut.
Zapewniam, że instalacja jest OK.
Ale dziękuję bardzo za zwrócenie uwagi.
-Proszę. -Dopilnuję,
żeby nie było przeciążenia.
Wybaczcie spóźnienie.
Pracowałem z Glenem Hansardem, ale już pani jest
i ta sprawa ma pierwszeństwo.
No dobra. To jesteśmy wszyscy...
Z tego, co wiem, doszło do nieporozumienia z moim bratem.
Twój brat, ty i wszyscy inni, którzy kręcą się przy tym budynku.
Jesteście okropni. Nie nazwałabym tego nieporozumieniem.
Według mnie tak.
-Powiedziałam temu o śmieciach, paleniu... -Temu.
Krzykach w przejściu, parkowaniu na moim miejscu. To absurd.
To są właśnie problemy, które chcemy rozwiązać.
Chciałem to załatwić wcześniej, ale nie mogłem...
Na pewno. Wiecie, kiedy są rezultaty? Gdy grozi się ludziom.
W przeciwnym razie włażą ci na głowę. Oto przykład.
Zapewniam panią, że nie.
Miałem sprawy rodzinne,
ale już mogę się tym zająć.
Sprawy rodzinne?
Jego żona ma raka piersi.
Więc proszę go zrozumieć.
Trochę szacunku dla prywatności rodziny.
Ona to bagatelizuje. Powiedz jej, że przechodzi przez chemię.
To prawda. Przechodzi przez chemię
i to trudny dla nas okres.
W porządku.
Miałam to. W zeszłym roku.
Przykro mi.
Wiem, jak to jest. To ciężka sprawa.
Przykro mi, że to panią spotkało.
-Chcę się tylko upewnić... -Chwila.
Co?
Wykorzystujesz raka żony, by skłonić mnie
do wycofania skargi?
-Nie, bynajmniej! -Bo to byłoby chamskie.
-Robisz to? -Nie!
Staram się rozwiązać problemy sąsiedzkie.
Wow.
-Wiecie co? -Proszę usiąść.
Widzimy się na spotkaniu rady miejskiej.
-Bezpiecznej jazdy, Maureen. -Znasz moje imię.
To było imponujące.
To było mistrzowskie rozwiązanie konfliktu.
Cześć. Nie chciałam cię przestraszyć.
Wszędzie cię szukam.
Znalazłaś mnie.
W ostatnim miejscu, w którym szukałam.
Co robiłeś cały dzień?
To. A wcześniej spacerowałem,
próbując wymyślić, co zrobić.
Miałem kupić bilet powrotny, ale nie bardzo mam ochotę
wracać teraz do mojego mieszkania, więc...
Przyszedłem tutaj.
Do naszego mieszkania.
Strasznie mi przykro.
Nawet nie wiesz jak bardzo. Do niczego by wczoraj nie doszło.
Musisz mi uwierzyć.
OK.
Przepraszam za to wszystko.
Ja też.
Zjemy razem kolację dziś wieczorem?
-Jasne. -Tak?
Dzięki.
Skończę i możemy gdzieś pójść.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Daj mi to skończyć i...
-Zobaczymy się na kolacji. -OK.
OK.
Idę.
-Cześć. -Cześć!
Jak się masz?
Dobrze. Wiesz, korzystam z czasu...
-Dla siebie. -Jasne.
Dzieciaki wyszły i tak sobie...
Odpoczywam.
-Super. -Tak.
Wejdź.
-Dzięki. -Jasne.
Chciałam o czymś porozmawiać.
Jesteś taką dobrą mamą.
Jesteś moim guru.
-To miłe. -Tak.
-Jesteś dobra w zadaniach mamy. -Przepraszam.
Palę trawkę.
-Musiałam się naszprycować. -Wiem.
-Przykro mi. -Wiem.
Wiem, że nie powinnam była kłamać.
-Czy ja skłamałam? -Nie.
Nie skłamałaś i nie musisz się tłumaczyć.
Cieszę się, że to pomaga ci przy chemii.
Tak, jest super.
-To świetnie. -Tak, czuję się dobrze.
-To dobrze. -Usiądź.
OK.
-Wezmę wodę. -OK.
Oto mój problem. Victor ma zaległości w szkole.
Rozumiem.
Opuścił 47 dni w zeszłym roku.
Więc teraz nie ma pojęcia, co dzieje się na lekcjach.
I w związku z tym czuje się głupi,
a poza tym nie chce się uczyć...
Jest jak...
Daję mu korepetycje
i odrabiam z nim lekcje.
Ale tak naprawdę robię je za niego.
Dla niego.
Sama wszystko robisz.
Tak.
I czuję, że on myśli, że wraca do domu do wiedźmy.
-Nie jesteś nią. -Nie chcę się tak czuć.
-Nie jesteś nią. -Wiem, chcę być miła.
-Wiesz? -Tak.
Ale chcę też, żeby nadrobił zaległości.
-Musi je nadrobić. -Tak.
To jest bardzo ważne.
-Tak. -Nie może tego nie zrobić.
Więc, jak ty to załatwiasz?
-Z Maxem. -Z Maxem?
Będę z tobą szczera,
przekupujemy go.
Gdybym byłam gościem u Oprah, mówiłabym, że to system motywacyjny,
ale to jest zwykłe...
-Przekupstwo. -Dobra.
-I to działa? -Działa.
Gdzie jest... Na dole...
Tutaj.
-O rany. -Cukierki różnych kształtów i rozmiarów.
Mamy bryłki zabawy.
Czekoladowe, chrupiące, ciągnące się, namacalne przyjemności.
Pychota.
-I to działa. -Naprawdę.
Tak, naprawdę działa.
Więc do czego ich używacie?
-Do wszystkiego. -Tak?
Dwa gumowe robaki za zadanie domowe.
Trzy rybki za prysznic.
Za wyprowadzenie psa.
I go wyprowadza. Posłuchaj mnie.
Gdy masz problemy jako rodzic, nie czuj się winna z tego powodu.
Robisz to, co musisz.
I wykorzystujesz to, co działa.
Jesteś dobrą mamą.
Dzięki.
Luncheonette jest charakterystycznym obiektem.
Jest tu od 1956 roku,
gdy małe króliczki przejęły San Francisco.
Amber, mogłabyś teraz nie mailować?
Już i tak jestem skrępowany.
Czuję, że cię zanudzam.
Przepraszam, ale powinieneś to zobaczyć.
Co takiego?
E-mail od jednego z sąsiadów.
Najwyraźniej Marlyse wysłała to do wielu osób.
-Czy to Crosby? -Tak.
Wygląda jak on.
-To twoje zdjęcie... -Moje zdjęcie?
Jak sikasz w przejściu.
Ciężko mi w to uwierzyć,
że istnieje zdjęcie.
Nie spodoba ci się, ale to jest dość mocny dowód.
To ty.
Raz to zrobiłem, gdy już zamknąłem i włączyłem alarm.
Ty nigdy nie sikałeś na ulicy?
Ja nie sikam na ulicy. A ty?
-Ostatnio nie. -Ona też nie.
-Nie sikam na ulicy. -OK.
Sikam w Yosemite, na biwaku.
Nie mówimy o biwakowaniu.
W Luncheonette nie biwakujemy, jasne?
To jest nasze przejście.
-Czemu się wkurzasz? -To poważne.
Ona może nam zamknąć interes.
Musiałem się wysikać.
Czemu nie mogę najpierw dostać cukierka?
Bo nie na tym polega zabawa, kolego.
Jeden cukierek za jedno prawidłowe pytanie.
To najgłupsza zabawa świata.
Wiesz co? Masz rację.
I jestem trochę głodna,
więc chyba wezmę sobie kilka.
-Dobra, zrobię to. -OK.
Dobrze.
Zaczekaj, dobrze. Jesteś blisko.
Zapomniałeś o jednym. Z kropką dziesiętną.
Mówiliśmy o tym przy ostatnim. Dasz radę.
Nie dam rady.
Nie jestem Sydney. Jestem głupi. Przykro mi, jestem głupi.
-Nie jesteś głupi. -Sydney potrafi odrobić moje lekcje,
a jest ode mnie młodsza o półtora roku.
Jest wielka różnica między byciem głupim a byciem do tyłu.
Opuściłeś sporo lekcji i próbujemy nadrobić zaległości, OK?
O to tu chodzi. Musimy poświęcić na to czas.
I jeśli ciężko nad tym popracujesz, obiecuję ci, że dostaniesz piątkę z testu.
To będzie super uczucie.
Dobra?
Przepraszam. Potrzebujesz pomocy, żeby to przenieść?
Nie. Ale ty poczekaj, aż ktoś ci pomoże.
Nie chcemy, żebyś się zbytnio ubrudził.
-Pomogę ci. -Dam radę.
-Uwaga na kąt. -Wiem!
Uważaj!
Nieźle narozrabiałeś, młody.
Co się dzieje?
To okna za 800 dolarów.
-Co się stało? -Ty go zatrudniłeś.
Bardzo przepraszam.
Wiesz, ja...
To nie jest miejsce dla mnie.
Ryan.
Nie pozwoliłem ci odejść.
Ryan!
Proszę zatrzymać.
Dzięki.
Więc?
-Idziecie na kolację? -Tak.
-Tak? -Ty?
Ja spotykam się później z córką.
Mogę ci coś powiedzieć?
Sarah była bardzo pomocna, jak ramię, na którym można się wesprzeć.
Jest naprawdę wspaniała.
Wiedziała, że ta robota to była ściema...
Ściema? Jak to?
Załatwiłem tę robotę jako wymówkę,
żeby spotkać się z córką.
-Sarah o tym wiedziała? -Tak.
Chyba tak.
Chodzi o tu, że mimo iż wiedziała o tym i tak przyjechała, by pomóc.
Jasne.
Chcę powiedzieć, żebyś jej trochę odpuścił.
Powinienem jej odpuścić?
No może. Trochę.
A ty może powinieneś pilnować swojego nosa.
Hej.
Ciężko?
Nie tak źle.
Tak?
Starał się.
Będzie miał zepsute zęby, ale starał się.
Może cukier nakręci go do nauki.
Powiedział mi, że uważa się za głupka.
Kto wie, czy tak myśli. Gdy byłem w jego wieku,
wolałem wyrywanie paznokci od matmy.
Nie widziałeś go... On w to wierzy.
Nikt nigdy mu nie mówił, że jest mądry.
I nikt nie powiedział mu, że nauka jest ważna.
-Tak. -Gdybym mogła go skłonić
do zaliczenia testu jutro.
Chcę, żeby poczuł się mądry, wiesz?
Jeden test tego nie załatwi, kochanie.
Może przerwać złą passę.
Za każdym razem, gdy próbuję nawiązać z nim kontakt...
Odpycha mnie.
Nie sądziłam, że będzie tak ciężko.
Co chcesz zamówić?
Przepraszam. Natknąłem się na Hanka w windzie,
jadąc w dół. I...
Powiedział, że ta cała robota to była ściema.
-Nie. To nie tak. -Powiedział, że to była...
Ściema, i że tak naprawdę
załatwił tę robotę, żeby móc pogadać z córką osobiście.
Możliwe, ale to nie była ściema.
I że ty o tym wiedziałaś.
To była normalna praca.
Dobra. Ale powiedział, że wiedziałaś, że potrzebował,
żeby ktoś z nim tu przyjechał
i dlatego się zgodziłaś.
Potrzebował cię.
Bardziej niż...
Bardziej niż ja cię potrzebowałem.
Myślałam, że robię dobrze, ale tak nie było.
To było niewłaściwe.
Potrzebował cię, tak jak Seth.
-Seth jest ojcem moich dzieci. -Wiem. Z Sethem to zrozumiałem.
Zmagał się z uzależnieniem...
I pozwoliłem, żebyś robiła, co chcesz. Czekałem na ciebie, bo...
Bo jesteś wspaniała
i kocham cię i warto na ciebie czekać.
Ale czuję, że robisz coś,
za każdym razem, gdy spotyka cię w życiu coś dobrego,
coś, co sprawia, że czujesz się dobrze,
ty od tego uciekasz.
I nie wiem, co skłoniło cię,
żeby wybrać przyjazd tutaj,
zamiast wesele ze swoim narzeczonym, ale...
Ja po prostu...
Ja naprawdę cię kocham, ale nie mogę tak dłużej.
Nie wytrzymam tak dłużej.
Jak minął dzień?
Cześć, mamusiu.
-Zgadnij co? -Co?
Victor nie rozmawia z nikim w drodze.
Chodź tutaj.
Weź sobie kilka ciasteczek z czekoladą.
-Będą na deser? -Tak.
Zobacz, jak wysoko potrafię skakać.
-Jak się masz? -Jesteś kłamczuchą.
Powiedziałaś, że jak się przyłożę, to zaliczę ten test.
Że dostanę piątkę.
Ty jesteś kłamczuchą, a ja jestem głupi.
Hej, Victor.
Wiem, że jesteś wściekły i rozumiem to.
Ale spójrz na to.
Dwa dni temu nie wiedziałeś, jak rozwiązać te zadania.
Zobacz, ile rozwiązałeś dobrze.
Ciężko nad tym pracowałeś i jestem z ciebie dumna.
To nieważne, czy dostałeś 62 czy 92 punkty.
Zawsze będę cię kochać.
Następna jest sprawa numer 6244A,
Marlyse Dagan przeciwko studiu nagraniowemu Luncheonette.
Rada wysłucha oświadczenia obu stron
zanim zagłosuje, czy wydać zgodę na zmianę użytkowania
na dalszą działalność.
Pierwsza panna Dagan. Ma pani dwie minuty.
Szanowna rado, zebrani mieszkańcy San Francisco,
dziękuję za poświęcony czas.
Od niedawna mieszkam w Haight-Ashbury
i na moje nieszczęście zostałam sąsiadką Luncheonette.
Między moim mieszkaniem i Luncheonette jest wspólne przejście,
które z winy studia nagraniowego,
stało się przystanią dla narkomanów, przybłęd i innych huliganów.
Sprzeciw, to nieprawda.
Panie Braverman.
Muzycy wychodzą tam czasem na papierosa.
Panie Braverman, to nie jest sąd.
Za chwilę pan odpowie.
-Przepraszam. -Panno Dagan.
Dziękuję, panie sekretarzu.
Chciałabym zwrócić państwa uwagę na dowód A.
Wałęsanie się i zakłócanie spokoju. Dowód B, zakazane spożywanie narkotyków.
I mój ulubiony dowód C.
Wulgarne i nieprzyzwoite czyny współwłaściciela, Crosby'ego Bravermana,
który nawet nie raczył się dzisiaj stawić.
Niniejsza działalność trwa całą noc
każdego dnia tygodnia.
Czy chcielibyście mieć takich sąsiadów?
To jest mój dom. Sąsiedztwo, w którym mieszkam jest dla mnie ważne.
Tych ludzi nie powinno tam być.
Dziękuję.
Dziękujemy, panno Dagan.
Panie Braverman, pana kolej.
Ma pan dwie minuty.
Nazywam się Adam Braverman.
Jestem współwłaścicielem Luncheonette.
Hej...
Przepraszam za spóźnienie.
Jestem Crosby Braverman.
-Dziękujemy za... Załatwię to. -Ty?
-Na pewno? -Tak.
-Przysięgam. -No dobra.
Cześć, Marlyse. Przyznaję, że sikałem w przejściu.
A ona to sfilmowała.
Sami zdecydujcie, kto jest większym dziwakiem.
Pewnie nie muszę wam o tym mówić...
ale odkąd otworzono Luncheonette
nagrywały w nim wielkie legendy rocka wszechczasów.
Jimmy Hendrix i Janis Joplin.
Grateful Dead.
Oni nie tylko nagrywali w studiu świetną muzykę,
ale także tworzyli kulturę,
która zdefiniowała Haight i całe miasto.
Opuściliśmy farbowaną flagę do połowy masztu, gdy zmarł Jerry Garcia.
To było fajne z naszej strony.
Gdy odnowiliśmy z bratem Luncheonette,
nie próbowaliśmy być fajni.
Zrobiliśmy to, bo obaj mamy rodziny na utrzymaniu i mamy pracowników.
Chcemy tworzyć świetną muzykę
i mieć udział
w artystycznym i kulturalnym życiu miasta.
Jeśli nie macie nic przeciwko, przyprowadziłem kilku naszych sąsiadów:
biznesmenów i mieszkańców,
którzy chcą powiedzieć o nas
-dobre słowo. -Sprzeciw.
Panno Dagan, każdy mieszkaniec strefy ma prawo się wypowiedzieć.
-Witam, nazywam się Jin-He Min. -Ja nie mogę.
Mam pralnię chemiczną... Dziękuję.
Naprzeciwko Luncheonette.
Bravermanowie to mili i szanujący sąsiedzi,
którzy wnieśli witalność do społeczności.
Może, gdy nasze serca
Się przestawią
Może, gdy oboje
Damy sobie trochę czasu
Zobaczę cię tam
Spotkamy się tam
Leż
Możemy być normalni
Leż
Bo rozpadam się
Nie wiem, w którą stronę się obrócić
Dlaczego człowiek musi wszystko stracić
Aby dowiedzieć się, czego chce
Ale poczekam, aż poczuję się dobrze
NIE PARKOWAĆ NIE! LUNCHEONETTE!!!
A gdy nadejdzie ten moment
Dzikie konie nie powstrzymają mnie Od znalezienia cię
Może, gdy oboje będziemy
Starzy i mądrzy
Może, gdy nasze serca Rozstaną się na jakiś czas
Spotkamy się tam
Leż
Możemy być normalni
Leż
I gdy zobaczymy już wszystko
Będziemy mogli zrobić cokolwiek
Leż
Gdy twoje serce było silne Gdy moglibyśmy iść dalej
-Jak poszło? -Niezbyt dobrze.
A tobie jak poszło?
Dobre czasy minęły
Niezbyt dobrze.
Gdy byliśmy wiecznie młodzi
Leż
Gdy twoje serce było silne Gdy moglibyśmy iść dalej
Leż
Leż, leż
Spotkamy się tam