O Boże. Do cholery jasnej!
poprzednich odcinkach...
Przyłapałem Drew i Amy na seksie dziś rano.
Ty masz córkę?
Mam. Jej matka wszystko utrudnia.
Pozwala jej przyjeżdżać z L.A. raz w miesiącu.
Zaangażowałeś się w sprawę z moim zatrudnieniem.
Czujesz się wtedy lepiej.
To pogrzeb chłopaka z mojej starej jednostki.
Twój przyjaciel popełnił samobójstwo, prawda?
Tak.
Startuję na przewdoniczącego rady uczniów.
-Jak poszło Maxowi? -Wygrał.
Nasz syn jest nowym przewodniczącym w Cedar Knoll.
Boże, pomóż nam.
Pozostał ostatni punkt porządku obrad.
Omówmy szkolny bal.
Bal jest niepotrzebny.
Zamiast tego kupimy nowy automat.
Max, możemy na chwilę zostawić automat?
-Nie. -Zawsze jest bal.
-Nie w tym roku. -Panie Mason.
Przedstawiliśmy twoją ostro sformułowaną propozycję dyrektorowi.
-Dobrze. -W międzyczasie
Courtney opowie o innych działaniach, które rada uczniów może sfinansować.
Chcemy finansować bal?
-Nie. -Tak.
Wszyscy tu zgromadzeni chcą balu.
Oprócz mnie, a ja jestem przewodniczącym...
-Co powiecie na to... -To jest wywieranie presji.
Kto jest za balem, podnieść rękę.
-Większość rządzi. -Wetuję.
-O Boże. -To tak nie działa.
Prezydent ma prawo weta. Uczył nas pan tego.
Prezydent Stanów Zjednoczonych.
A szkoła jest w Stanach. Wetuję bal.
Weto. Weto. Weto.
To ta maszynka do makaronu, którą dostaliśmy na wesele?
Uwolniłam ją z dna kredensu.
Jestem pod wrażeniem.
A teraz myślę o założeniu
na wiosnę ogrodu na tyłach.
No dobra.
-Posadzimy pomidory i bazylię. -Jasne.
Spodobałoby się dzieciom.
Będziemy opływać w dostatki.
Uniezależnimy się. To dobre, kochanie.
Chcę o czymś z tobą pogadać.
Pamiętasz Carla Wrighta?
Tak. Ten, który robi prace komercyjne.
Tak, to on.
Wziął na siebie więcej niż da radę zrobić.
Złożył ofertę na wykonanie wielkiego przedsięwzięcia
i zapytał mnie, czy jeśli je dostanie, zostanę jego brygadzistą.
Brzmi interesująco.
Tak, Carl to świetny facet
i zaproponował to w dobrym momencie.
Przydadzą się te pieniądze.
Teraz najważniejszy jest okres przejściowy
dla nas wszystkich i Victora
i to on musi być priorytetem.
Ależ tak, oczywiście.
Ale uważam, że to mogłoby być dobre dla wszystkich.
Zawsze mówiłaś, że chciałaś...
mieć szansę zostać w domu i być mamą, a teraz możesz.
Brzmi świetnie.
Tak.
Ładne miejsce na ślub.
Zajazd u Vintnera
Wiem. Uwierzysz? Wynajmują praktycznie całą Napa.
-Ładnie. -Tak.
Ale wróć do spa.
Dobra.
Odbierz.
Kto to?
Halo.
-To Hank. -Hank. Tak.
-Jest 1:00 w nocy. -Przepraszam.
Nie wiem. Jest nawalony.
Jak się tam znalazłeś?
Nie możesz wezwać taksówki?
Taksówki.
O Boże.
Dobra.
Chyba tak.
Nie ruszaj się stamtąd. Siedź tam. Na razie.
O mój Boże. Spił się.
-I... -Nawet nie wie, jak wezwać taksówkę.
-Co? -Pojadę po niego i go odwiozę.
-Nie ma nikogo innego? -Chyba nie.
Ledwo wymówił własne imię.
Katastrofa. To niedaleko stąd.
-Zaraz wrócę. -Dobrze.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
-OK. -Dobra.
Lepiej już idź.
Zdawało mi się, że coś tam biegnie.
Ale co? Mysz?
Nie wiem, może to był skrzat.
Kiedyś miałem szczura.
Boże, moja żona jest...
-Rujnuje mi życie... -Wiem.
Nawet jej tu nie ma.
-Wiem. -Nawet
tu nie mieszka,
-a tak rujnuje mi życie.
-Chodź na łóżko. -Nie.
-Nie zatrzymuj się. -Przerwa.
-Muszę odpocząć.
Jeszcze tylko kawałek.
-Już prawie. -Słyszę ocean.
Nie wydaje mi się.
-Muszę ci powiedzieć... -Co?
-Było nam ciężko z Ruby... -Tak.
-Jasne. -Wystarczająco ciężko.
Zdejmij marynarkę.
Bo ja mieszkam tu, a ona tam.
Tak.
A teraz ma się przeprowadzić 1600 km dalej.
Przykro mi.
-Co mam zrobić? -Nie wiem.
Proszę bardzo. Gotowe. Wskakuj.
Nie będę widywał córki nawet w weekendy,
jeśli będzie 1600 km stąd.
Będę ją widywał tylko w święta.
-Hank... -I o to mi chodzi.
-Coś się wymyśli. Obiecuję ci. -To będzie koszmar.
Będę okropnym tatą.
Nie jesteś okropnym tatą.
Nawet mi nie powiedziała, że przeprowadza się do Minnesoty.
Nawet ze mną nie rozmawia.
-Przykro mi. -Mogła mnie zapytać, prawda?
Racja.
I co teraz?
Przykro mi.
Zabiera moje dziecko.
-Prześpij się. -Zabiera moją dziewczynkę.
Dobranoc.
Całkiem niezły życiorys.
"Przedstawiciel handlowy w terenie” brzmi profesjonalnie.
Kiedyś prezentowałem tereny.
Gdzie to wpisać? Mam tego dosyć.
-Ja to wezmę. -Dzięki.
Chcesz ją z powrotem? Wybacz.
Żułem ją trzy godziny.
Podzielmy się nią. Dam ci połowę.
Jak w "Zakochanym kumplu”.
-Hej. -Hej.
Hej.
Chciałabym porozmawiać z właścicielem lub...
kierownikiem tego miejsca.
Jasne. Adama teraz nie ma, ale...
-OK. -Crosby ma sesję,
-ale niedługo wyjdzie.
Tam?
-Przepraszam. Nie. -Dobrze.
Nie może tam pani wejść.
-Dobra, nigdy... -Który to właściciel?
Przepraszam. Wtargnęła.
Który to właściciel?
Ja. Crosby Braverman.
-Witam. -Kim pani jest?
Jestem Marlyse.
-Przepraszam. -Wprowadziłam się obok.
Witamy w sąsiedztwie.
-W czym problem? -Byłoby fajnie,
gdybym mogła zaparkować w jednym z dwóch miejsc parkingowych
wyznaczonych dla mojego budynku, za które płacę.
Uważasz, że ktoś z nas...
Ale nie mogę, bo jest zablokowane.
-Przestawię vana. -Amber przestawi.
Te miejsca są na okrągło blokowane.
Non stop!
A z bocznej uliczki słychać hałas każdej nocy
i to po 23:00!
Do tego palenie.
Wszyscy palą pod moim oknem. To obrzydliwe!
-Pełno niedopałków. -Marlene, chciałbym.
Marlyse!
-Marlyse? -To francuskie imię.
Świetnie. Więc chętnie porozmawiam z...
...w kwiatkach. To okropne.
Dogadajmy się potem, nie w obecności klientów.
-Chcę gadać teraz. -Super.
Teraz porozmawiamy. Samochody mają zniknąć.
Zbiorę listę zażaleń.
-Chętnie posłucham o wszystkim. -Nie wrócę.
...co robimy nie tak.
Tak, dokończ to swoje...
-Dobra. -Wyjdźmy.
Nie przeszkadzajmy już.
Witamy w sąsiedztwie!
Tak, tak.
-Skończyłem już ten materiał. -Puk, puk.
Tak, wiem, że to otwarty casting. Pasuje mi.
Dobra, dzięki.
Sprawdzam, czy żyjesz.
Otworzysz mi to?
-Złapałam. -Tak?
Nie, chcę stoisko. Mówię, że chcę stoisko.
Nie wiem. Nie wiedziałem, że są rozmiary.
Nie wiem.
Mały. Dobra, dzięki.
Załatwilem robotę w L.A., żeby załatwić sprawę z Ruby.
O to tu chodzi? Bierzesz gdzieś stoisko?
-Tak. -Czemu do nich nie zadzwonisz?
Muszę ją zobaczyć.
I muszę mieć wiarygodny powód na wizytę w L.A.,
inaczej Sandy zacznie wariować, że to nie mój weekend.
Więc wziąłeś robotę tylko jako powód do wyjazdu?
Pójdę otworzyć i może pójdę po kawę. Chcesz kawy?
Chcę dużo kawy.
No to przyniosę dużo.
Hej, dzięki za zeszłą noc.
Nie mówiłem nic dziwacznego, co?
-Nigdy nie powiem. -Pewnie nagadałem głupot.
Czemu zadzwoniłeś do mnie?
Ja po prostu... byłem pijany. Sam nie wiem.
-OK. -Czemu odebrałaś?
-Idę po kawę. -Dzięki.
Masz zgodę podpisaną przez rodziców?
Pamiętaj, aby dać ją pani Barakivie. Dobrze?
Wiem.
-Nie zapomnij tym razem. -Dobra.
-Kocham cię, skarbie. -Ja ciebie też. Pa, mamo.
Miłego dnia w szkole.
-Kocham cię, Victor. -OK.
-Daj buziaka. -Julia?
-Cześć. -Cześć.
Sean nienawidzi publicznego okazywania uczuć.
Dylan tak samo.
No tak, są chłopakami.
Tak.
Joel wspominał, że straciłaś pracę.
Tak. Cóż...
Robię sobie wolne...
Jedziemy teraz na poranny, środowy klub kawowy.
Musisz przyjść.
-To fajna paczka. -Bardzo.
Emily Ziskin, mama Cartera, też w niej jest.
-Tak, Meg, mama Cherriego. -Tak.
I znasz Annie Draydon? Bierze udział w kiermaszach ciast.
-Tak. I Pammie. Ma ośmioro dzieci. -Tak.
-Mąż ją właśnie opuścił. -Dla faceta.
Tak.
Brzmi wspaniale.
Ale... nie mam dziś czasu. Muszę iść teraz do sklepu.
Opowiemy ci o wszystkich nauczycielkach, które kochają się w twoim mężu.
-Lista jest długa. -Z pewnością.
Nigdy się nie spotykamy.
-Prosimy. -Prosimy.
-Odmowa nie wchodzi w grę. -Idziesz z nami.
-Zaparkowałyśmy z tyłu. -OK.
Słyszeliśmy, że obstrukcjonista z ciebie.
Niczego nie obstrukcjonuję.
Nie zgadzasz się na projekty,
które chcą wprowadzić twoi koledzy w radzie.
Twój doradca, który mówi, że dobrze sobie radzisz,
martwi się, że zawsze,
gdy inni poruszają temat balu, ty odmawiasz.
To się nazywa weto.
Jeśli chcesz być dobrym liderem,
musisz słuchać swoich wyborców.
Racja.
Tak jest w demokracji.
W parze z dużą władzą idzie spora odpowiedzialność.
I to jest bal. Zabawa.
To marnowanie budżetu.
Jeszcze nie mamy automatów.
Według twojego doradcy
większość osób chce balu.
Oszczędzisz sobie kłopotu
i zdenerwowania, jeśli się na to zgodzisz
Uważam, że powinieneś tak zrobić.
Kompromis. Co ty na to?
Dobra.
-Świetnie. -Dobrze.
Ale ja nie pójdę.
Max, pójdziesz.
Nie.
Sarah?
Seksowne.
Tak? Który?
-Może ten. -Ten? Też tak myślałem.
-Uroczo. -Super.
To twój strój na ślub?
To mój strój na ślub
i do apartamentu, kóry załatwiłem.
-Wziąłem lepszy. -Co?
Teraz mamy apartament Merlot.
A byliśmy w Szopie Chardonnay?
W jakimś białym winie. A teraz mamy Merlot.
Wszystko może się zdarzyć.
O Boże, kochanie.
-Cześć wam. -Cześć.
Już jestem.
-Co robicie? -Kolacja prawie gotowa.
Zjadłem u Amy.
Mówiłam ci, że podgrzeję twoje ulubione jedzenie.
Przepraszam, uwielbiam je, ale...
Dzwonili dziadkowie.
Babcia chciała wiedzieć, co chcesz jeść w weekend.
Więc zadzwoń do nich.
Zostanę tutaj.
Pojedziesz do nich,
gdy my będziemy na weselu.
Czemu nie mogę zostać?
Nie. Sam tu nie zostaniesz.
-Rozmawialiśmy o tym. -To znaczy?
Nocujesz u dziadków.
Chyba mnie nie słuchasz.
Dlaczego? Słucham.
Bo jesteś niepełnoletni i nie zostajesz tu sam.
Z Amber zostawaliśmy sami,
gdy była w moim wieku.
Właśnie dlatego nie zostaniesz sam.
Dostałam już nauczkę.
-Amber jest wariatką, ja nie. -Wiem.
Czy to w ogóle ma sens?
Już ustaliliśmy, że nocujesz u dziadków, więc...
-W porządku. -Będzie fajnie.
-Cześć. -Cześć.
Jestem coraz lepsza w cięciu.
-Zobacz. -Całkiem niezłe.
Zepsułaś róg, ale to nic.
Zarezerwuj nam lot do L.A., tylko na ten weekend.
-Wylot w piątek i powrót w sobotę. -Kiedy?
W ten weekend. Na ten kongres hollywoodzki.
Ten, na którym robi się portrety i inne badziewia.
A potem pojadę wyjaśnić tę sprawę z Ruby.
-Ale... -Mam plan. Zrobimy swoje,
a potem pojadę pogadać z byłą żoną bez obecności prawników.
Myślałem, że połazisz z Ruby
bo wy się dogadujecie i dowiesz się.
Wybacz, Hank, to musi być ten weekend?
No tak.
Ale ja wyjeżdżam w ten weekend.
Na piątek i sobotę. Jadę na wesele do Napa.
-To w ten weekend? -Tak.
A ty załatwiłeś robotę na ten weekend?
Tak, ale nie szkodzi.
W porządku. Masz plany?
Są w rejestrze,
Ja muszę tam jechać,
bo zaczną rozglądać się za szkołami.
Muszę tam pojechać. Ale w porządku.
Nie wiedziałam, że mamy robotę.
Może uda mi się załatwić
obydwie rzeczy.
-Tak, jasne. -Porozmawiam o tym z Markiem.
Może coś wymyślimy.
-Doceniam to. -Spoko.
Widzę spore luki w historii zatrudnienia.
Tak, proszę pana.
Opowiesz mi o tym?
Służyłem krajowi. Odbyłem dwie tury w Afganistanie.
No dobra. Posłuchaj, Ryan,
powinieneś im powiedzieć, że jesteś przedsiębiorczy.
i wysoce zmotywowany, a o Afganistanie powiedz tylko,
że wyjechałeś i już wróciłeś i na tym zakończ.
-OK, dobra. -Tak?
Wiesz, co robiłem, gdy pierwszy raz wróciłem?
Co?
Sprzedawałem encyklopedie od domu do domu.
Encyklopedie? Co to jest?
-Żartuję. Naprawdę? -To nie było śmieszne.
-Jak je udźwignąłeś? -Dobra, wystarczy.
Przepraszam.
Co im powiesz o swoim braku doświadczenia w handlu?
Powiem, że potrafię zmontować M16 w 35 sekund po ciemku pod ostrzałem.
Żartuję. Nie wiem. Powiem, że
zależy mi na tej pracy i że jestem zmotywowany.
Że ich nie zawiodę.
Dobrze. Brawo. Wiesz, że...
Naprawdę umiesz zmontować M16 w mniej niż 35 sekund?
Mniej więcej.
O rany.
Cześć, młody.
-Max? -Co?
-Mam niespodziankę. -Nie lubię niespodzianek.
Wiem, że ich nie lubisz. Mogę ci coś pokazać?
-Nie obchodzi mnie to... -Trzy sekundy. Gotowy?
Mają kołnierze.
Mają kołnierze, bo to są koszule balowe.
To zupełnie bez sensu. To nie są sukienki.
Nienawidzę takich koszul.
Wiem, że ich nienawidzisz.
-Ale... -Są niewygodne.
Sprawdziłam je. Są bardzo miękkie.
Może przymierzysz jedną z nich?
Podoba mi się niebieska.
I mógłbyś ją założyć na bal.
Nie pójdę na bal.
Wiem, że tak powiedziałeś.
Nie chcę iść na bal.
Posłuchaj mnie. To życiowe doświadczenie.
Powinieneś pójść choć raz.
Nie chcę iść na żaden bal!
Wiem, że możesz trochę się bać.
Nie boję się! Nie pójdę na bal!
Nie krzycz na mnie, dobra?
-Zrobiłam coś miłego. -Hej.
-Nie pójdę. -Co jest?
Kupiłam mu koszule.
-Nie pójdę. -Bardzo ładne.
-Nie założę ich na bal! -Nie musisz.
Nie musisz iść na bal.
-Co? -Mam to gdzieś.
Obaj, zapomnijcie.
-Twoja mama... -Zapomnij!
-Kochanie. Wszystko dobrze? -Zapomnij!
Daj spokój z tym balem.
On ma iść na bal. Dzieciak pójdzie na bal.
Zażegnaliśmy kryzys w radzie.
Może odpuścimy tym razem?
Jak twoje spotkanie?
Cóż, chciałbym coś ogłosić.
Wasz tata będzie nadzorować budowę
super fajnego, wielkiego budynku w zachodnim Berkeley.
Super, co?
Pójdziemy tam jutro?
Dostanę kask ze światełkiem?
Tak, i wkrótce.
-Wow. -No.
To się naprawdę dzieje.
Oferta przeszła i wygląda to nieźle.
Muszę tylko zatrudnić ludzi...
-Gratulacje. -Dzięki.
A jak wam minął dzień?
W porządku.
Świetnie. Znowu zrobiłam makaron domowej roboty.
Chociaż dzieciaki powiedziały, że wolą ten ze sklepu.
I poszłam na środowy klub kawowy z kilkoma innymi mamami.
No proszę. Z Christine...
I jak było?
Super zabawa.
Mogę posypać ci makaron parmezanem?
Tak.
Dziękuję. Tylko troszkę.
Potrzeba dużo.
Do ziemi Wypal nas do ziemi
Wypal nas całkowicie
Wypal nas...
Ja wam...
Crosby Braverman.
Nie możesz tu wchodzić!
Znowu ktoś z twojego studio zablokował moje miejsce parkingowe.
Nie mogę wyjechać samochodem.
I myślisz, że możesz przez to tak po prostu wpadać na sesję?
Możesz nas wypalić...
-Wzywam policję. -Zapomniałam.
-Wiesz, co to jest? -Co?
Wezwij policję, bo to jest skarga.
Złożyłam ją w ratuszu przeciwko tobie...
Świetnie!
Ktokolwiek jeździ Mustangiem zostanie odholowany.
Zostaniesz odholowany!
Czy ta kobieta to jakiś żart?
Wiesz co?
Crosby.
Jak było?
Crosby?
-Nie pij tego. -Tylko to teraz jem.
Zrobiłam to dla ciebie. To nie jedzenie.
Mogę pójść sam do szkoły? Jestem na to wystarczająco dorosły?
-Samotnie do szkoły? -Tak.
Nie wiem. Ktoś cię potrzyma za rękę?
-Sprzedam to. -Super.
-Pa. -Na razie.
Do zobaczenia.
Jak może się złościć,
że nie chcę, żeby został sam w domu
po tym jak... No wiesz.
Gdyby to zależało ode mnie, to pewnie pozwoliłbym im tu zostać.
Jeśli zechcą uprawiać seks, to znajdą na to miejsce.
Nie ma mowy!
Niech to robią w bezpiecznym miejscu.
Nie, nie znajdą żadnego miejsca.
Widzisz, to się robi tak, że eliminujesz dostępne miejsca,
w których mogliby to robić i nie będą tego robić.
Jak niby chcesz je eliminować?
-Jedno miejsce na raz. -Jedno miejsce na raz.
Która jest godzina? Muszę iść.
-Jest około 7:33. -Ty musisz iść.
Ja dzisiaj też mam wolne.
Hank jest po prostu...
W ten weekend wyskoczył na mnie, że mamy robotę w L.A.,
ni stąd ni zowąd w piątek.
-W ten weekend? -Tak. I...
Ale on wie o ślubie. Powiedziałaś mu?
Teraz już wie. Bo zapomniał.
I chciał, żebym pojechała z nim w piątek,
a ja powiedziałam, że nie mogę.
I dobrze.
Ale gdybym poleciała do L.A. i zrobiła swoje, to potem
jest dużo połączeń.
Może udałoby mi się wziąć lot do Santa Rosa
w piątek wieczór albo,
w najgorszym wypadku, w sobotę rano.
Co o tym myślisz?
Oto, co myślę. Poinformowałaś go o tym wcześniej.
Planowaliśmy to od miesięcy. Bardzo się z tego cieszyłem.
-Ja też. -Wziąłem wolne.
A poza tym, to miał być nasz weekend.
Nasz, wiem. Wybacz, że pytałam.
W porządku. Nie ma sprawy.
-Oto, co złożyła w ratuszu. -Tak?
Nazywa to oficjalną skargą, ale tu jest napisane "zawiadomienie”.
-Co to oznacza? -Pokaż mi to.
Co ona chce tym osiągnąć?
Jeju, Cros, pokaż to.
Poproszę kolegę,
który zajmuje się skargami miejskimi, by to sprawdził.
To na pewno nic poważnego.
Chcę pogrzebać tę babę.
Chyba mam podstawy do wytoczenia jej procesu.
Oczerniła cię?
Wtargnęła przy klientach, w trakcie sesji
i zaczęła mnie oczerniać.
Więc sprawa o oszczerstwo nie wydaje się taka nierealna.
Albo zakaz zbliżania się czy coś.
Dam ci swoją najlepszą poradę prawną.
Co to za porada?
Bądź miły. Nie pogarszaj sytuacji.
Doradzasz mi, żebym "był miły”?
-Nie trać na nią energii. -Bez nakazu?
-Bez. -Bez aresztowania?
-W żadnym razie. -Bez anulowania...
Nie rozmawiaj z nią, a jeśli na nią natrafisz, bądź dla niej miły.
Co Adam na to?
Nic, bo to ja się tym zajmuję.
Zajmę się tym, tak jak zajmuję się interesami.
OK.
Dzięki. Masz może mleko?
Nora zasnęła.
-Dziękuję. -Spoko.
Serio?
-Zjadłaś wszystko? -Tak.
-Było bardzo dobre.
Mam tak sucho w ustach ostatnio...
Możemy porozmawiać o balu?
Jasne. O czym chcesz rozmawiać?
Rozważmy nasze opcje.
Dobra.
Możemy pozwolić Maxowi nie pójść na bal. Dać mu z tym spokój.
Albo możemy go zmuszać do pójścia.
W tym przypadku chcę powiedzieć, że będą jeszcze inne bale, Kristina.
Jest na to sporo czasu.
Daj spokój.
Jestem optymistycznie nastawiona do wszystkiego. Naprawdę.
Ale czuję też... I chcę być z tobą szczera,
że nie wiem, ile czasu...
zostało.
Nikt z nas nie wie.
Nie chcę stracić ważnych momentów.
W porządku.
Dziękuję.
Tak, wtorek. Ty i Farnsworth możecie przyjechać razem.
Tak, możesz wskoczyć na tył jego motocykla.
Dobra, stary. Na razie.
McShane i Kyle, cudem lub zrządzeniem boskim,
są obaj wolni i zaczną we wtorek.
To świetnie.
To naprawdę wspaniale. Dzięki za entuzjazm.
Szczerze mowiąc, nie wierzę, że zgodziłeś się tego samego dnia,
gdy ustaliliśmy, że Victor jest naszym priorytetem.
Victor jest naszym... Chwila.
Wybacz, to o to tu chodzi?
Mamy tyle na głowie
przy budowaniu tej relacji, to delikatna sprawa,
a ty masz to gdzieś.
Chwila.
-Mam gdzieś rodzinę? -Tak to czuję.
-Naprawdę? -Tak!
Ktoś musi zarabiać.
Ustal swoje priorytety.
Żarty sobie robisz? Chwila. Wybacz.
Wcale nie żartuję. Czuję, że...
Czy kiedykolwiek w historii naszego związku
mówiłem ci, żebyś nie brała jakiejś roboty lub sprawy...
-Nie, ale... -...albo opuściła lunch z partnerami?
Nie, ale to nie...
Czy choć raz poprosiłem cię, żebyś nie czytała akt na wakacjach?
-Brała mniej godzin? -To co innego.
Nigdy cię o to nie prosiłem!
A wiesz dlaczego tego nie robiłem?
Bo cię szanuję!
Sądziłem, że możesz pracować i nadal być rodzicem.
I oczekuję tej samej uprzejmości.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Chyba źle zaczęliśmy
i chciałbym zacząć od nowa, jeśli pani się na to zgadza.
Przygotowałem pani kosz z płytami CD artystów,
którzy nagrywali w Luncheonette w ciągu ostatnich 50 lat.
Jest też wino
i lokalne sery. Bardzo dobra gorgonzola.
Proszę posłuchać...
Chciałbym szczerze przeprosić
za zachowanie muzyków w bocznej uliczce...
Naprawdę masz tupet, żeby tu przychodzić ze swoim koszykiem,
podczas gdy nie zrobiłeś nic
z hałasem i śmieciami z twojego budynku.
Wiesz, ile zapłaciłam za swoje mieszkanie?
Nie. Ile pani zapłaciła za ten garaż z cementu?
-900 000 dolarów. -900 000?
-Wow. Prawie milion. -Nie spłacam 900 000 hipoteki,
żeby finansować parking dla muzyków i wybierać niedopałki z moich roślin.
Wie pani, gdzie się przeprowadziła?
Do Haight w San Francisco. To nie jest Connecticut.
To miejsce stało się sławne dzięki palaczom trawki, narkomanom,
wolnej miłości i Hell's Angels.
Świruje pani, bo pani wielki, nieporęczny Range Rover
nie wchodzi na miejsce parkingowe?
To jakiś żart? Proszę się przeprowadzić.
-Wynocha z mojej posesji. -Już idę.
-Dobra? -Idę.
-A tak przy okazji... -Co?
-Pięknie. -To mi się nie przyda.
-Ale niech pani zabierze wino. -Oczywiście.
Na pewno nie stać pani na butelkę.
Co tam? Cześć.
Kupiłam kawę i muffinki cytrynowo-makowe. Chcesz jedną?
Gdzie? U tego dziwaka w okularach?
Nie, z innego miejsca.
Tego dobrego? Zboczyłaś z drogi. Dzięki.
Wcale nie.
-Jakieś 800 metrów. -Tylko dwie przecznice.
Co najmniej 400 metrów.
-Dobra, zboczyłam z drogi. -Dzięki. Fajnie.
Zjem cały wierzch, jak zwykle.
Jasne.
Nie mogę lecieć do L.A., przykro mi.
Twój chcłopak nie pozwolił?
Nie. To mój narzeczony. Nie zabronił mi.
To po prostu nie w porządku. Mieliśmy już plan. Nie mogę go zrujnować.
Masz rację.
-Akurat w ten weekend? -Tak.
-Masz plan B? -Nie, muszę tam pojechać w ten weekend.
Moja była zadzwoniła.
Wpłaciła już zaliczkę za mieszkanie.
-Gdzie? W Minnesocie? -Nic nie mówiąc.
Jak mogła to zrobić? Nie rozumiem.
Jak wywiozła ją ze stanu?
Robi tak, bo może tak robić.
-Tak. -Co mówi prawnik?
Prawnik powiedział, że to pestka.
Jak wywiezienie dziecka może być pestką?
Nie wiem, ale tak robi.
Właśnie wysyłam e-mail do faceta,
ale ona po prostu tak robi.
Jadę w ten weekend. Muszę.
W piątek jest tylko próbna kolacja.
Rozumiem.
Nie przejmuj się tym.
Cześć, kolego.
-Co słychać? -W porządku.
Jak poszła rozmowa?
Poszła.
Co to znaczy?
Gość popatrzył na mnie i powiedział:
"Byłeś w Afganistanie? Zabiłeś kogoś?”.
-O Boże. Serio? -Tak.
Tylko na niego spojrzałem.
Nie wiedziałem, co powiedzieć...
I to był koniec.
Jak mógł o to zapytać? Co za idiota.
To nic takiego. Będą...
Ale to jest poważne.
Po tym wszystkim, co przeszedłeś, powiedzieć coś takiego, to...
Przykro mi.
Pójdę się przejść.
Pójdę z tobą.
Nie, za niedługo wrócę.
-Ryan? Na pewno? -Tak.
Naprawdę...
Szanuję cię.
Nie chcę, żebyś kiedykolwiek czuł, że jest inaczej.
Nigdy.
Wybacz mi.
Dzięki.
Odkąd odeszłam z pracy czuję się
przytłoczona albo znudzona.
Nie nadaję się na kurę domową.
Nie spełniam się w tym.
Wiesz? To brzmi okropnie.
Jestem okropną osobą.
Nie jesteś okropną osobą.
Po raz pierwszy masz czas wolny.
Po prostu zrób sobie przerwę.
Ciesz się tym.
-Spróbuj się tym cieszyć. -Jasne.
Max?
Mam dla ciebie książkę o pilotach myśliwców z II wojny światowej.
Dzięki.
Proszę bardzo.
Składasz myśliwiec?
Tak.
Rozważyłeś jeszcze raz temat balu?
Nie idę na bal.
Mama bardzo chce, żebyś poszedł.
A ponieważ jest chora,
będziemy robić dla niej rzeczy, których zwykle nie chcemy.
To część procesu dorastania...
Robienie czegoś dla innych osób.
Nie lubię robić nic dla innych.
Ciężko ci myśleć o innych, wiem o tym.
Ale musisz to zrobić, ten jeden raz.
Chcę, żebyś poszedł na bal dla swojej mamy.
Tak to już jest.
Słyszałeś mnie?
Słyszałem.
I pójdziesz na bal.
To znaczy, że tak?
OK.
Powiedziałaś, że to pewnie nic wielkiego,
ale to wygląda poważnie.
Racja, nie zaliczę tego do błahostek.
A do czego to zaliczysz? Co to oznacza?
Crosby, ten budynek zbudowano...
-Ten historyczny budynek? -Ten... Tak.
Ten historyczny budynek zbudowano w dzielnicy mieszkaniowej.
I nie wiem, czemu to nie wyszło na jaw wcześniej, ale...
Nie ma jakiejś ustawy lub wyjątku...
Jesteśmy tu od wieków.
To działa na waszą korzyść i macie podstawy.
Ale wściekła sąsiadka też ma swoje prawa.
-Nie wierzę... -Ma prawa właścicielki.
I...
Może zamknąć wasz interes.
Nie możemy obciążać tym Adama.
Uważam, że powinien o tym wiedzieć.
Wejdź.
Słyszę koktajl proteinowy?
-Cześć, wnuczko. Chodź. -Pycha.
-Jak się masz? -Hej.
-Cześć, skarbie. -Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Mów, jak leci? Co słychać?
-Jak się czujesz? -Nieźle.
Tak...
Chciałam...
Chyba już wiesz o mnie i Ryanie.
O kim?
Tak.
Chciałam ci podziękować, że mi go przedstawiłeś, bo...
Jest wspaniały.
Tak, dobry z niego dzieciak.
Jak poszła mu rozmowa? Dostał pracę?
Nie. I...
Sama nie wiem.
Facet zadawał mu nieprzyjemne pytania
na temat jego przeszłości.
Próbowałam z nim o tym pogadać,
ale chyba pogorszyłam całą sprawę.
W końcu go odrzucono, prawda?
Inna sprawa to to...
Że się martwię.
W zeszły weekend
pojechaliśmy na pogrzeb jednego z jego kolegów z jednostki.
Popełnił samobójstwo.
Coś tam zaszło, Ryan bardzo się zdenerwował...
To było straszne.
Zaskoczyłam się,
że zabolało mnie widzieć, jak on cierpi.
Był na wojnie, kochanie.
A wojna to miejsce,
w którym tracisz swoją osobowość.
A kiedy wracasz...
Nie masz pojęcia...
Kim jesteś.
I bardzo się boisz, kim możesz się stać.
Tak.
Chciałabym mu jakoś pomóc.
To wymaga czasu.
-OK? -OK.
Cześć.
Nie mieli krewetek, więc wzięłam przegrzebki.
Może być?
-Świetnie. Lubię przegrzebki -To dobrze.
Cześć.
-Chodź tu. -Jak się masz?
Więc...
Posłuchaj...
Dalej nie wiem, jak wywinąć się
od roboty w L.A. w piątek. Ale chyba wiem,
jak wrócić tego wieczora.
Chwila. O czym ty mówisz?
O tej robocie w L.A.
Sprawa trochę się skomplikowała
i Hank naprawdę mnie tam potrzebuje...
Sprawdziłam loty i jest lot z L.A.
do Santa Rosa, więc mogę...
Zaczekaj, nie rozumiem. Myślałem, że już o tym rozmawialiśmy.
-To prawda. -Właśnie.
Miałaś mu powiedzieć, że nie możesz,
bo planujemy to od dawna
-i mówiłaś mu o tym... -Wiem.
-wcześniej. -Ale czuję,
że mogę pogodzić obie rzeczy. Zrobić robotę
-i wyjechać na weekend. -Nie.
-Tylko trochę go skrócę. -O połowę.
Nie przeżyje bez ciebie dwóch dni?
Ja też tego nie rozumiem,
ale po prostu sprawy się skomplikowały,
a ja czuję się zobowiązana do pracy.
W dodatku ma schrzanioną sytuację osobistą...
-Nie obchodzi mnie to. -No dobra.
Ja po prostu staram się komuś pomóc.
Nadal będziemy mieć cudowny weekend.
Wcale, że nie.
Planowaliśmy to.
On nagle cię potrzebuje,
-To nie tak! -a ty robisz, co ci każe.
Jedziesz po niego w środku nocy.
To nie dzieje się cały czas.
-Nie... -To był jeden raz.
-Stawiasz go przede mną. -Wcale, że nie!
Tak, planowaliśmy to od miesięcy.
-Mówiłaś, że jedziesz. -Pojadę.
-Nagle żali ci się... -Staram się robić swoje.
To nie jest restauracja, z której mogę się zwolnić.
Ale mówiłaś mu...
Wiem, ale coś wyskoczyło. Taka jest praca.
Chcę zrobić obydwie rzeczy,
-uszczęśliwić obydwu. -Wiesz co?
-Daj sobie spokój. -Chcę pojechać.
-Jedź do L.A. -Będę na ślubie.
Nie będziesz, odpuść sobie.
-Nie jedź. -Mark, nie mów tak.
Powiedz mu, że jesteś wolna przez cały weekend.
-Hej. -Hej, młody.
Układam te wszystkie rzeczy.
Hej.
Tata powiedział, że jak pójdę na 30 minut to zabierze mnie do domu.
Więc tak zrobię.
Brzmi jak...
Dobry plan.
Lubię tę niebieską koszulę. Jest taka prezydencka.
Wiem, że... nie lubisz tańców. Więc...
Nie lubię.
Ale jeśli dziś wieczorem
poczujesz chęć, by zatańczyć, to podejdź do dziewczyny,
spójrz jej prosto w oczy
i powiedz:
"Cześć, jestem Max Braverman, wasz przewodniczący.
Zatańczysz ze mną?”.
A jeśli się nie zgodzi?
Jeśli odmówi, w co wątpię,
powiedz: "Dziękuję. Może następnym razem”.
I odejdź.
A jeśli się zgodzi?
Mogę ci pokazać?
Jestem w tym dobra.
Dawno tego nie robiłam, ale znam parę kroków
z dawnych czasów.
No dobra. Gotowy? Podchodzisz do dziewczyny.
"Zatańczysz ze mną?”. Spróbuj.
Zatańczysz ze mną?
Bardzo chętnie.
Unieś tą rękę. Połóż na ramieniu.
Właśnie tak. Rozluźnij się.
Ta ręka do przodu. I wsłuchuj się w muzykę.
A słuchając muzyki, poruszaj stopami.
Dobrze.
OK?
Jakie to uczucie?
Przyjemne?
Uśmiechnij się.
Nie bądź niegrzecznym dzieckiem
Chodź do taty, chodź
Mój słodki uścisk
Moja ty słodka przytulanko
Ty