- Cześć. - Mogę wejść?
poprzednich odcinkach...
Przykro mi z powodu twojej cioci.
Czemu nie zostałeś w pracy, kiedy był głupi mecz baseballu
tylko kiedy miałam koncert?
Nie chcę tego spieprzyć.
Potrzebuję trochę czasu.
Chcę zwolnić.
Ale lubisz go, tato?
Dzieciak właśnie wrócił z Afganistanu.
Kiedy przez to przechodzisz,
to twoi najbliżsi cierpią najbardziej.
Powinieneś zobaczyć je po chemii.
Myśl, że Kristina musi przez to przejsć...
Przeraża mnie.
Ukrywałaś to, bo wiesz, że to szaleństwo.
Nie ukrywałam.
- Nagła sprawa. - Miałaś chemię.
Trzy dni temu. Dobrze się czuję. Naprawdę.
Masz się oszczędzać.
I chociaż uwielbiam Mikę,
weekend z dzieckiem na wózku jest męczący.
Co miałam im powiedzieć?
Byli w trudnej sytuacji.
- Odmówić. - Nie umiem.
Umiesz. "Chciałabym pomóc,
ale nie mogę, bo mam raka."
Nie wiedzą, że mam raka.
- Źle by się poczuli. - I co z tego?
Adamie...
O, już tu są.
- Będzie dobrze. - Świetnie.
Dobrze. Uspokój się.
Potrzebuję twojego wsparcia.
Max jest podekscytowany nocowaniem.
Zetrzyj ten grymas z twarzy.
Nie wygłupiaj się.
Cześć!
- Kristino, dziękujemy. - Nie ma sprawy.
Naprawdę to doceniamy, Adamie.
To żaden problem.
Proszę.
- Wezmę to. - Cześć.
- Masz nowe kółka? - Tak.
Dobrze wyglądasz.
Uściśnij.
- Nieźle. - Dzięki.
Podekscytowany?
Uważaj na głowę!
Patrz, jak urósł Otis.
- Chodźmy już. - No nie.
Wybaczcie,
ale jesteśmy już spóźnieni.
- Lećcie. - Wszystko spakowane.
- Jego leki są w tej torbie. - Dobrze.
- Wszystko pod kontrolą. - I...
- Spokojnie. - Wszystko wiemy.
Świetnie.
Bawcie się dobrze.
Dokąd jedziecie?
Do Vegas.
- Długo czekaliśmy. - Vegas.
Wreszcie się doczekaliśmy.
Wiecie, co mówią o Vegas?
Wszystko zostaje w Vegas.
- Prawda? - Tak mówią?
Zawsze.
To prawda. Będzie świetnie.
Możecie już iść.
Wszystko opanowane.
- Na pewno? - Jasne.
Ratujecie nam życie.
- Jasne. - Dziękujemy.
- Zagrajcie w ruletkę. - Pa.
- Cześć. - Ładna bluzka, Val.
- Urocza. - Dziękuję!
Bawcie się dobrze.
- Nadzwyczajna sytuacja? - Nie wiedziałam.
Nie wiedziałaś o Vegas?
- Serio? - Przykro mi.
Nie wiedziałaś, że wspieramy
ich wielki weekend grzechu?
O Boże. Uspokój się.
Czemu? Pojechałbym do Vegas.
Pamiętasz, co się stało ostatnim razem?
Dlatego chcę znowu jechać.
Pobudka! Pora wstawać.
Nie, nie, nie. Mamo, jest sobota.
- Wiem. Długo spałeś. - Idź sobie,
idź sobie, proszę.
Prawie 9.00 i nie śpię od trzech godzin. Pomóż mi.
Położyłaś się o 3.00? Nie.
- Nie. - W czym mam pomóc?
Przyjęcie.
- Jakie przy... - Przyjęcie.
To w ten weekend?
18 rodziców z Sycamore oczekujących
- włoskiego obiadu. - Nie, nie, nie.
- Nie chcę. - Włoskiego obiadu w naszym domu.
Za późno. Musisz odebrać wypożyczone krzesła.
Nawet ich nie znam.
Nie mam czasu dla znajomych.
A ci nie są sprawdzeni.
A jeśli to zwierzęta?
Ty ich zaprosiłaś do domu,
a oni go rozniosą.
No już. Wstawaj.
Idź po krzesła,
zabierz Jabbara, żeby mi nie przeszkadzał
i będzie fajnie.
Obiecuję.
- Nie może iść sam? - Nie.
Jeśli zamontujemy koszyk na...
Wstawaj.
Trzy, dwa, jeden. Pantery!
Świetnie grał.
Miało się dawno skończyć.
Syd, dzięki twojemu bratu wygraliśmy.
To nie byle co.
- Cześć. - Chcę na łyżwy.
- Pójdziemy. - Za chwilę idziemy.
Dobra robota, Eric.
- Hej. - Hej, kolego.
Co za zawodnik.
Chase i Emmett idą na burgery. Mogę iść?
- Zaprosili cię? - Tak, wszystkich. Pójdziemy?
- Tak. - Brzmi dobrze.
Pojadę z nimi, jedźcie za nami.
- Dobrze. - Jasne.
Nie chcę burgera.
Kochanie, pospieszymy się.
Mieliśmy iść na łyżwy.
Wiem, Syd,
ale twój brat chce świętować,
więc pójdziemy na lunch,
a potem porobimy coś innego.
- No już. - Szybko.
- Bardzo szybko. - Chodź.
- Będzie fajnie. - Chodźmy.
- Jesteś głodna? - Będą szejki!
- Cześć. - Hej.
Wejdź.
Nie musisz pukać.
Jeśli chcesz mnie zabrać na obiad,
jesteś o 12,5 godziny za wcześnie.
Przepraszam, nie dam rady.
Co się stało? Siadaj.
Wypadło mi coś w ostatniej chwili
i muszę pojechać do Bakersfield.
To wszystko, co powiesz?
Tajemnicze Bakersfield czeka?
Nie, to nagłe... To...
To... pogrzeb.
To jeden... Jeden z chłopaków z jednostki.
- Więc wszyscy są... - Ryan.
Przykro mi. Dobrze się czujesz?
Tak.
Więc...
- Wynagrodzę ci to. - Dobrze.
Dobrze? Przepraszam.
Chcesz, żebym pojechała z tobą?
To znaczy,
naprawdę lubię jeździć samochodem
i ciebie też lubię.
Myślę, że byłoby fajnie.
Nie fajnie.
Miło by było spędzić razem czas i...
Jeśli chcesz,
wiesz, gdzie jestem.
- Tak. - Tak?
Tak.
Dobrze.
Drew?
Jesteś tu?
- O Boże. - Co do diabła?
- Przepraszam. - Boże!
- Wyjdź stąd! - Nie chciałem...
Victor jest niesamowity!
- To prawda! - Dzięki.
- Grał rok temu? - Co robisz?
- Rok temu... - To nasze frytki.
Kup sobie swoje.
Był w Yankees?
- Nie. - Dopiero go adoptowaliśmy.
Nie obchodzi mnie to.
Więc na pewno nie grał.
- Tak. - Zamów sobie.
- Ale super. - To prawda.
- Wybaczcie na chwilę. - Jasne.
Co się tutaj dzieje?
To nasze frytki.
Chcę trochę ostrych.
Kupimy ci.
Nie przeszkadzaj bratu.
- On nie jest moim bratem. - Sydney.
Idź sobie. To nasze frytki.
Dobrze. Sydney!
- Wszystko psujesz! - Nie pójdziemy na łyżwy.
- Już mi nie zależy. - Dobrze.
Nienawidzę cię! To niesprawiedliwe!
Na nic mi nie pozwala!
- Wyjdźmy. - Niesprawiedliwe!
- Uspokój się. - Puść mnie!
Ona też jest adoptowana?
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam za to.
Ja też przepraszam.
Nie chciałem was nakryć.
Miałeś być w pracy.
Wyszedłem wcześniej.
Poczekaj chwilę.
Muszę z tobą porozmawiać.
Nie jestem twoim ojcem,
ale chcę się upewnić,
tak między nami, że...
Nie robisz głupot?
Nie, nie.
- Używasz prezerwatyw... - Tak.
- To mądrze. - Dobrze.
Tak myślałem, że o to ci chodzi.
Dobrze. Amy bierze tabletki?
Co? To nie twoja sprawa.
To niezręczne.
To jest moja sprawa, bo uprawiasz
seks w moim domu.
Odpowiadam, jeśli zajdzie w ciążę.
Przepraszam. Ma receptę.
Jeszcze nie zdecydowała.
Teraz nie bierze.
Jeśli zacznie brać,
możesz zastanawiać się, jak to jest
- bez prezerwatywy. - Słyszałem o tym.
Zawsze używasz prezerwatyw?
Za każdym razem.
Bo ja... Nie wiem...
Nie znam jej za dobrze,
a tu chodzi o choroby. Amy miała innych chłopaków?
- Jednego. - Ja tylko...
- Jeśli musisz wiedzieć. - W porządku.
Nie osądzam jej.
Ale możesz się zarazić.
I to na całe życie.
- Musisz mówić każdemu... - Wiem...
- partnerowi. - o tym.
Możesz...
Możesz nie mówić mojej mamie?
Wiem...
Rozumiem. Ale proszę.
Dobrze.
- Dzięki. - Tylko...
- Przepraszam. - W porządku.
Ale bądź odpowiedzialny
i wiesz...
Dobrze.
Więc...
Jak miał na imię twój kolega?
Evan.
Byliście blisko?
Tak.
Wiesz, co się stało?
Był tam i nagle...
Nie, to stało się tutaj.
Tutaj?
Tak, to był wypadek.
W tym tempie dojedziemy za sześć dni.
Jadę tak szybko, jak mogę.
Mówiłaś, że pojedziemy samochodem.
To było chamskie.
Korzystaj z podróży.
Posprzątamy.
Trochę się wylało.
Prawie skończyłam.
Gdzie nasze nachos?
Zaraz będą, Max.
- Jesteśmy głodni. - Poczekajcie.
- Otis sika na dywan. - Dobrze...
Jeśli nasika...
- Wiesz co... - Podnieś go, Max.
- Zajmę się tym. - Czemu?
- Podaj mi... - Już sika.
- Zajmę się tym. - Zostaw.
- Zajmę się tym. - W porządku?
- Tak. - No dobrze.
Otis. Otis.
Max, nie możesz po prostu grać w grę.
Ona nie może... Max, chodź tu.
Zbijcie go gazetą
i wsadźcie w to jego nos.
- My nie... - Mój dziadek tak robi.
- Nie, nie. - Dobrze...
- Wiesz co, Max? - Tak! Jest bonus!
Musisz zająć się psem.
- Kochanie... - Weź go na zewnątrz.
- W porządku? - Idę na górę.
- Niedobrze mi. - Noro, poczekaj.
Co się dzieje?
Wszystko dobrze?
Kristino, o co chodzi?
O Boże.
Będzie dobrze.
Zajmę się tym.
Dojdziesz do sypialni?
Chodźmy.
Przepraszam, kochanie.
Pójdę z tobą. Daj spokój.
Zaraz wracam.
Przepraszam.
- Zamknij się. - Wybacz.
Max!
Idź, dam radę.
Pomogę ci wejść na górę.
Musiałam to oddać i tyle.
- Dobrze. - Dasz radę?
Dobrze się czuję.
Piłka na 38 jardach, Apo Galina przytrzymuje.
To czwarta próba dla Curta Baileya.
- Powinien spróbować. - Przymierza się.
- Kop z 43 jardów. - I snap. Zamarkował!
O Boże, zamarkował!
O Boże. Udało mu się!
Biegnie w pole punktowe.
Zamarkowali kop na bramkę.
- Widziałaś? - Nie. Nie sądziłam,
że zwinięcie pięciu serwetek zajmie ci pół godziny.
Co? Właśnie skończyłem.
- Zobacz. - Dobrze.
- Finito. - Świetnie.
Teraz idź do sklepu po lemoniadę...
- Teraz? - i kwiaty.
Muszę iść teraz? Przyjęcie jest dopiero jutro.
Trwa mecz. Kochanie, oglądam to.
Nie obchodzi mnie mecz. Masz iść teraz.
Masz rację.
Jutro będzie do kitu, dziś też zepsujmy.
Niech cały weekend będzie okropny.
To niesprawiedliwe.
Chcesz by uważany za świetnego ojca,
a nie chcesz się wysilić.
Jesteś pijawką.
- Pijawką? - Tak.
- A ty? - Co?
- Jesteś dyktatorem - Jasne.
Rządzisz się moim czasem.
Zauważyłeś, że mam dwa etaty
- po odejściu Adama? - Tak.
Poprosiłam o kilka rzeczy.
Nawet tego nie zrobisz!
Pracowałem do 3 rano,
dzień wcześniej do 4.
Mam tylko weekend,
a muszę gadać z ludźmi, których nie lubię.
To jeden weekend.
- Mój weekend. - To był twój pomysł!
Mój pomysł?
- Chciałeś to zorganizować! - Jasne.
Brzmi jak mój pomysł.
Zaprośmy nieznajomych!
- Czemu nikt nie je jarmużu? - Nie wiem.
Mogę pożyczyć samochód?
Dokąd jedziesz?
Do koleżanki.
Której?
Do Amy.
- Wróciliśmy do siebie. - Naprawdę?
Od kiedy?
Od niedawna.
Weź mój samochód.
- Dzięki. - Jedna rysa i nie żyjesz.
Jasne.
To chyba dobra wiadomość, prawda?
- Tak. - Chcę poznać szczegóły.
Opowiem ci później.
- Kiedy? - To długa historia.
- Powodzenia. - Uważaj.
Kiedy się zeszli?
Co z chłopakiem z obozu letniego?
Tym, który...
Amy miała innego chłopaka.
Nie widziałem.
Nie wiem, co się z nim stało.
Nie poznałem go.
- Nie? - Nie.
Nie poznałeś chłopaka, którego poznała na obozie?
Nie, nigdy.
- Co... - Boże.
- Zabiłeś kogoś? - Nie.
- To przykrywka? - Nie.
- Coś się dzieje? - Nie.
Kiepski z ciebie kłamca.
Widziałeś ich w szkole?
Nie...
Dobrze, muszę ci coś powiedzieć.
Ja...
Nakryłem ich rano w tym pokoju,
kiedy uprawiali seks.
O Boże.
Ale dobrze wyszło. Porozmawialiśmy.
Powiedziałem o prezerwatywach
i odpowiedzialności...
Dzięki. On wszystko wie.
- Wiem, ale... - Chodzi o to, że...
Nie może tego robić w domu.
- Dobrze. - Jakie są zasady?
- To nie burdel. - Ale...
Teraz jedzie do niej.
Może nie ma rodziców.
Zniechęcałem go.
Zanim do niego zadzwonisz...
Wiem, że to twój syn, ale...
Starałem się wyjść z roli
- jego nauczyciela i... - Jasne.
wejść w rolę rodzica i...
Prosił, żebym ci nie mówił
i obiecałem mu to.
- Marku. - Wiem.
- To mój syn. - Wiem o tym.
To większa sprawa.
Wiem, dlatego ci powiedziałem.
Ale obiecałem nie mówić
i jeśli odkryje, że to zrobiłem...
- Wreszcie mi zaufał. - Wiem,
ale czemu obiecywałeś?
- Rozumiem. - Jest dobrze.
Jest odpowiedzialny, porozmawialiśmy
i byłbym wdzięczny,
gdybyś tym razem
zaufała mi.
- Dobrze. - Dziękuję.
Dokąd idziesz?
Uciekam.
Nie powstrzymacie mnie.
Dokąd idziesz, mała?
Do Molly.
- Jak tam dotrzesz? - Taksówką.
O tej godzinie chyba nie ma taksówek.
I co z pieniędzmi? Nie musisz zapłacić?
Mam skarbonkę.
To nie jest śmieszne.
Jesteście wredni.
- Nie, mała. - Nie śmiejemy się.
No już.
Sydney, wracaj.
Mówiliście, że po meczu
skończy się czas dla Victora i będzie czas dla mnie.
Mieliśmy iść na łyżwy.
Miałaś też rzucić pracę,
żeby mieć dla nas czas.
Tak naprawdę chciałaś spędzać czas z Victorem.
- To nieprawda. - Prawda!
Poszedłeś na jego mecz, a nie na mój koncert.
Pozwalacie mu na wszystko.
A ja byłam tu pierwsza, jeśli już zapomnieliście.
Syd.
Sydney.
Pamiętacie, jak byliśmy w koszarach,
dorwaliśmy Evana i ściągnęliśmy mu spodnie?
- Musiał... - O nie!
- Opowiedz o lodach. - Tak.
- Więc... - O lodach?
To nie może się dobrze skończyć.
Kupiliśmy trochę lodów
i zdecydowaliśmy
schować je w bieliźnie,
którą miał na sobie.
Co?
I związać go z rękami na plecach.
Na zewnątrz były też psy, które zachęciliśmy...
by spróbowały lodów.
Okropne!
Nudziło nam się.
Szklanki w górę.
Za starszego szeregowego, Evana Wilsona.
Był dobrym żołnierzem.
Był naszym bratem.
Zginął jako bohater.
Amen. Dzięki.
Przepraszam.
Mówimy o tym samym facecie?
Bo mój brat nie zdecydowałby się odejść z tego świata.
Mikey ma powody, żeby się skarżyć.
A Evan?
- Wrócił cały. - Spokojnie, Austin.
Wszyscy trochę wypiliśmy.
- Nie każ mi się uspokoić! - Hughes.
Okaż trochę szacunku.
Kogoś dziwi, że zachował się jak tchórz?
- O co mu chodzi? - To idiota.
Powiem to, co wszyscy myślimy.
Był gówno warty.
Wszyscy to wiemy.
Ryan.
Uspokój się.
York.
Idę spać. Chodźmy.
Dobranoc.
Hej.
Przyniosłem ci wodę.
Dobrze się czujesz?
Boli mnie.
Jak dzieci?
W porządku.
Nie będę spać na dole.
- Max. - On mnie wkurza.
Mama źle się czuje. Wyjdź.
- Czemu? - Zostanę tu.
- To przez chemię? - Tak.
Posłuchaj.
- Co? - Śpisz na dole.
Taki był plan, Max!
Micah mnie wkurza i chcę spać sam w moim łóżku!
- Śpisz na dole. - Chcę u siebie!
- Proszę pana? - Tak?
Boję się ciemności.
Micah potrzebuje pomocy.
Wiem, Max.
Dobrze.
- Możesz tu spać? - Tak.
Przykro mi, że fort nie wypalił.
- Nie szkodzi. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Śpij dobrze, Max. - Jasne.
Potrzebuję światła.
Możesz nie gasić?
- Nie mogę. - Dobrze.
Nie zasnę przy świetle.
A ja bez światła.
Nie może być włączone, nie zasnę.
- Ja muszę mieć światło. - To idiotyczne.
Dobrze, zrobimy tak.
Pójdziemy na kompromis.
Wyłączę tu światło, ale zostawię to na korytarzu.
Drzwi będą uchylone.
- Dobrze? - Zobaczymy.
Proszę pana?
- Tak? - Muszę do łazienki.
Idź już spać!
Masz pęcherz wielkości naparstka.
- Max! - Twój mózg to naparstek.
- Wcale nie. - Wcale tak.
- No już. - Mój mózg to mózg.
- Co jest, Ryan? - Co jest, Hughes?
Może ty mi powiesz?
Udajesz twardziela
przed dziewczyną?
Przestań kłapać gębą.
Bo co?
To jakiś żart. Nawet nie był na służbie.
- Będzie z honorami? - Morda.
- Bo nie potrafił być mężczyzną? - O to chodzi?
Zamknij mordę. Słyszysz?
Zostaw mnie!
Spadaj!
Hej, Ryan!
- Ryan! - Zostaw go.
- Nie był tchórzem! - O Boże, Ryan!
- Nie był! - Ryan, przestań!
- Zostaw mnie! - Zostaw go!
- Zostaw mnie! - Ryan, przestań!
O Boże.
Co się stało?
W porządku z nim?
Jesteś cały?
W porządku?
O Boże.
Pomyślałem,
że powinniśmy zorganizować coś dla Syd.
Na przykład?
Golden Gate Park,
przejażdżka tramwajem lub łyżwy.
Victorowi się to spodoba?
Pomyślałem, że może
zostawimy Victora u twoich rodziców
i pojedziemy we trójkę.
Zadziałało na ciebie.
Nie, wcale...
Nie możemy jej za to nagradzać.
To niewłaściwy przekaz.
Miała trochę racji, kochanie.
Może zasługuje na więcej.
Tak bardzo skupiamy się na Victorze
i uwielbiam, jak się starasz, by mu pomóc,
ale może...
Może Syd się tak zachowuje,
bo rzeczywiście na tym traci.
Obiecałam nie mówić
i teraz rzeczywiście
nic nie mogę powiedzieć.
Mogę też prosić o taki układ?
Jaka jest opłata? W skali roku?
Nie sądzisz, że to dziwne, że nie mam dostępu
do dużej części życia mojego syna?
Dziwne, że chcesz mieć.
Nie chcę szczegółów,
ale to ważne. Trzeba to przyznać.
Normalnie mogłabym o tym porozmawiać...
Ile wydaliśmy na Rosenthalów?
Nie wiem.
To czemu rozmawiamy o twoim synu?
Nie rozmawiamy o moim synu.
Rozmawiamy o moim życiu
i o tym, że jestem wykluczona z części jego życia.
Ja mówię mojej córce tak.
Rodzice nie mają tajemnic.
Jeśli mi coś mówi,
może założyć, że jej matka o tym wie.
To pomocne. Działa?
Kiedy moja eks nie kłamie.
Max, to niesprawiedliwe.
Czemu to robisz?
Chcę poczytać. Nie chcę już grać w głupie warcaby.
Mówiłeś, że zagramy.
Tylko skakanie i skakanie.
Ciągle skakanie!
Chłopcy, cisza.
Co?
Nora właśnie zasnęła.
- I? - W czym problem?
Chcę czytać,
a on znowu chce grać w głupie warcaby.
Bo obiecałeś, że zagramy trzy razy.
Wcale nie.
- Tak powiedziałeś. - Nie.
- Tak. - Właśnie, że nie.
Dzięki za bycie cicho.
- Posłuchaj. - Co?
Przestań.
Przeproś Mikę.
- Nie jestem przegrywem. - Max.
- Chcę czytać. - Micah to gość.
Porozmawiamy na korytarzu.
- Na osobności. - Nie chcę.
Na korytarz, Max.
- Wybacz. - Czemu to robisz?
- Chodź. - Co?
Dziękuję. Chodź.
- Co? - O co chodzi?
- Chcę być sam. - O to, że wygrał?
- Nie, chcę być sam. - Później.
- Teraz zagraj z nim. - Nie.
- Bądź miły. - Mam dość bycia miłym!
To nasz gość. Masz być miły.
- Bądź kolegą. - Nie chcę...
Mama by mi pozwoliła.
Mamy teraz nie ma.
- Jest. - Nie wchodź tam.
- Nie przeszkadzaj jej! - Zostaw!
Nie przeszkadzaj mamie.
Nie możesz wejść.
- Mamo? - Powiedziałem coś.
- Gdzie jesteś? - Zostaw ją w spokoju!
- Czemu leżysz na ziemi? - Co ty...
To obrzydliwe. Bakterie, mikroby, fekalia.
Max, idź do pokoju.
- To przez chemię? - Idź do pokoju!
- W tej chwili! - Czemu leży na podłodze?
- Adamie. - Kochanie.
Przykro mi, kochanie.
Podaj mi rękę. Chodź tutaj.
Położymy cię do łóżka i wytrzemy.
Dasz radę?
Trzymam cię, kochanie.
Boli?
Nie.
Przykro mi, że musiałaś to widzieć.
- W porządku. - Nie, to nie w porządku.
Rozumiem, jeśli nie chcesz już ze mną być.
To znaczy... zrozumiem.
Nigdzie się nie wybieram.
- Dobrze? - Dobrze.
Twój przyjaciel Evan...
Popełnił samobójstwo, prawda?
Tak.
Nie potrafię
sobie wyobrazić jak to jest
i przez co musiałeś przejść, to straszne.
Ja to nie on.
Jasne?
Jasne.
To mój pierwszy pogrzeb.
Mój też.
Co to?
Dulcia Domestica.
Daktyle z orzeszkami
ugotowane w winie.
Muzyka jest świetna.
Crosby zrobił playlistę.
To geniusz.
The Stones, The Roots, Dean Martin?
Naprawdę dobre. Jest niesamowity.
To prawda.
Chuppah!
Kto pierwszy?
Ja chcę.
Wszystko mnie boli.
Rozumiem.
Możesz wziąć jeszcze dwie, jeśli ci to pomoże.
Nie działają.
Nie wiem, co robić. Nienawidzę tego.
Przepraszam.
Chłopcy, wyłączcie telewizor.
- Max, wyłącz to! - Dlaczego?
Bo tak mówię. Zrób to.
- Włącz pauzę. - Jesteś dziwny.
Wychodzimy.
Włącz pauzę. Weź Otisa na smycz.
Dokąd? Dokąd idziemy?
Chodź tu, Norma. Pauza, Max.
Idziemy pomóc mamie.
- Wyłącz to. - Co?
Weź psa na smycz.
Powiedz mi, o co chodzi.
Zostaw grę, wychodzimy.
Chodźcie.
Chodź, Max.
Otis.
- O rany. - Umieram.
O Boże.
Wszyscy będziemy tańczyć swinga.
- Po dorosłemu. - Pewnie.
Zupełna zmiana klimatu.
Prawda?
Max, Micah. Cześć.
Przepraszam, pukaliśmy.
Przepraszam.
Mamy przyjęcie.
Wiem o tym.
Przykro mi. Cześć, Jasmine.
Muszę z nim porozmawiać.
Wybaczcie, już powinna spać.
- Chodź, mała. - Idź do cioci.
To kochająca ciocia Jasmine.
- Dziękuję. - Chodź tu.
Chłopcy, zachowujcie się.
Przepraszam. Zaraz wracam.
- Szybka rozmowa. - Dobra.
- Jesteście głodni? - Jak wilki.
- Tak. - Chodźcie.
Proszę, kochanie.
Niby rumianek, ale pachnie jak mięta.
Dzięki.
Algebra?
Tak.
W szkole w porządku?
Bez problemów.
Często widujesz się z Amy.
- Tak. - Tak.
Cudownie się zeszliście?
Tak, to znaczy...
- No wiesz... - Nie, co?
Byliśmy razem, jest jakby bez zmian.
Tak jakby...
Tak samo...
Wiem, ale zerwaliście,
a teraz widujecie się jeszcze częściej
i martwię się, bo byłeś w rozsypce,
kiedy cię zostawiła i chcę, byś był ostrożny,
- i wiesz... - Powiedziałem twojej mamie.
Obiecałeś, że nie powiesz.
Przykro mi.
Nie możemy mieć takich tajemnic.
Jestem twoją matką i...
On nie jest moim ojcem.
- To cały... - Tak.
Nie możesz go o to prosić.
Ale to nie mój ojciec.
Chcesz dziewczyn w domu...
Ja jestem twoja matką
i razem rozwiązujemy te sprawy.
Wiem, możesz...
Pytałam tylko, co się dzieje.
Jego zapytaj.
On wszystko wie.
Tak wyszło.
Ustaliliśmy, że ja mam się tym zająć.
Wiem, pytałam tylko... Nic nie mówiłam.
Nie musiałaś. Mógł...
Dobrze.
Nikt nie lubił Jar Jar Binksa.
Dlatego wyrzucili go z Naboo.
To nieprawda.
Jako pierwszy reprezentował Gungan w senacie.
- Czasowo. - Ocalił wszystkich.
Max, nie.
Nie jedz rękami.
Tu jest łyżeczka i talerz.
Nie przejmuj się.
- Radzimy sobie. - Nie karm...
Ale najlepsze w tym było...
Nie potrzebuję talerza. Jest super.
Przyniesiesz mi tiramisu?
Przepraszam za wtargnięcie.
Tylko na to wpadłem.
Ubodło mnie, że zakładasz,
że zawsze mam w domu trawkę.
W czym problem?
Mam teraz żonę.
Mam syna, który się szwenda, muszę uważać.
Może w skarpetkach?
Zawsze tam chowałeś rzeczy.
Masz rację. Dobry pomysł.
Dobrze.
To jeszcze stringi?
Zostaw to, zboczeńcu.
- Jestem ciekawy. - Coś mam.
- Bingo. - Kristina...
Kupiłem tę paczuszkę
- na kempingu nad morzem. - Spoko.
Ostrzegam. To nie zwykłe zielsko,
które paliliśmy w liceum.
To silna, modyfikowana genetycznie marysia.
- Dobrze. - Wystarczy jej mały buch.
- Dobrze wiedzieć. - Małe wdechy.
Cześć.
Co robicie?
- Szukaliśmy tego. - Tak.
Chcieliśmy z tobą o czymś porozmawiać.
Dokładnie.
Wiesz, że wujek Adam
i wujek Crosby to moi bracia?
- Tak. - Dobrze.
Kiedy byliśmy mali,
kłóciliśmy się...
Czasem byłam taka wściekła...
Ale teraz świetnie mieć rodzeństwo.
To takie super!
Choć Victor jest nowy w naszej rodzinie,
jest jej częścią, tak jak ty, jak ja
i mama.
Rozumiesz?
Tak... rozumiem.
- Dobrze. - Moja dziewczynka.
Wiecie co? Może odbierzemy Victora
i pojedziemy na gorącą czekoladę?
Dobrze.
Tak.
Pomaga?
Tak?
Jest mocna.
Może już wystarczy?
Nie? Dobrze.
Lepiej ci chociaż?
O tak.
- Świetnie. - Tak.
- Chcesz trochę? - Nie, nie.
Jest naprawdę mocna.
Dasz radę coś zjeść?
Zrobisz mi zupę?
Dobrze.
- Schowaj to. - Dobrze.
Może ręcznik? Chcesz ręcznik?
Nie czujesz się lepka?
Świetnie.
A wody? Może chcesz wody?
Dzięki za przyjście!
Świetnie było was widzieć.
Było świetnie.
Naprawdę świetnie.
Za dużo wypiłeś.
Chodźmy. Dzięki! Cześć.
- Pa. - Chodźmy, ruszaj się.
- Dałaś czadu. - Daliśmy czadu.
To było dobre przyjęcie.
To prawda.
Przepraszam, że nie pomogłem.
W porządku.
- I wiesz co? - Co?
Część z nich jest w porządku.
- I jak? - Świetnie.
Dorastam.
Może posprzątasz po tych, którzy są w porządku?
A ty co będziesz robić?
Wezmę gorącą kąpiel.
- Kąpiel? - Tak.
Jak się pospieszysz, możesz dołączyć.
O, świetnie.
Przepraszam.
Zrozumiałam, że nie mam doświadczenia
we wspólnym wychowywaniu.
- Ja... - Chcę, żebyś uczestniczył.
Ja też.
Wiesz, ja nie mam żadnego doświadczenia.
Tak.
Czułem, że to okazja,
by się zbliżyć do Drew i...
sam nie wiem.
Chcę znaleźć moje miejsce
w tej rodzinie.
Ja też się staram.
O Boże.
Micah oficjalnie opuścił budynek.
Dzięki Bogu.
Jak Doug i Val?
Nie uwierzysz w to.
Wygrali ponad tysiąc dolarów w ruletkę.
Doug twierdzi, że ma tajny sposób.
A potem poszli oglądać Zumanity i Val mówi,
że Doug zrobił powtórkę w pokoju.
- Jakbym chciał wiedzieć. - Co to jest?
To jak... cyrk nagich ludzi.
Wyobrażasz sobie Douga...
- Nie! - skaczącego na łóżku z tą miną?
Przestań, błagam.
Proszę, to boli.
- Przestań. - Lepiej ci?
Tak, ale nie rób tego.
Dobrze.
Wyglądasz lepiej.
Czuję się o wiele lepiej.
Będę tylko potrzebować więcej zioła.
- Pomaga. - Naprawdę?
Naprawdę ci lepiej.
Naprawdę pomaga.
O Boże.
- Ciężko było. - Prawda.
Tak.
Posłuchaj...
Jesteś niesamowity.
Wrobiłam nas w ten chaos,
a ty pięknie sobie poradziłeś.
Jesteś najlepszą pielęgniarką.
- Dziękuję... - To nic.
że się mną zająłeś.
Chodź tu.
Jesteś najlepszym mężem.
Wiem, że to głupie.
- Ale... - Co?
Myślałam, że jako jedyna
nie pochoruję się od chemii.
Jakbym mogła to przetrzymać.
Nie jestem Wonder Woman, co?
Dla mnie jesteś.
Wszystko w porządku?
Tak.
U ciebie?
Też.
To trudne.
To prawda.
Ten weekend nie był zabawny,
był trudny i napięty, i...
Chciałem podziękować, że przyjechałaś.
Naprawdę.
Poczekaj.
Czasem strasznie jest
być samemu.
Być samemu.
Strasznie jest
być samemu.
Zupełnie samemu.
Czasem strasznie jest.