Dlaczego nie mogę tu zostać?
poprzednich odcinkach...
Będziemy razem mieszkać, jak jedna, duża rodzina.
Nie chcę jechać.
Kristina, niestety, jeden z usuniętych węzłów chłonnych ma raka.
- Przepraszam, leczenie? - Czy to minie?
Mówi pan, że potrzebna jest chemioterapia?
- Cześć. - Pamiętasz mnie?
- Przyjaciel dziadka. - Zgadza się.
Umówiłabyś się ze mną kiedyś?
Jasne.
Poznałam kogoś latem.
Zrywasz ze mną?
Nadal chcę się przyjaźnić.
Informacyjnie, naprawdę uważam, że to zły pomysł.
Wiem.
Mówię poważnie. Okropny. Co ty sobie w ogóle myślisz?
Jest chora. Taki koszyk z przekąskami jest miłym gestem.
- Jesteś jej byłym chłopakiem. - Wiem.
Dlaczego dajesz jej...
Ale próbuję przestać być byłym. O to chodzi.
Nie tak to się robi.
Pomyśli, że to dziwne i smutne.
- Co tam w ogóle jest? - To jej dom. Ten.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Herbata
i butelkowana woda?
- Skąd to wziąłeś? - Od cioci Kristiny.
Ma pełno takich koszy i pozwoliła mi jeden wziąć.
Czekaj, przepraszam.
Przekazujesz dalej prezent, który dostała chora na raka?
Wiem, że to źle brzmi, ale kazała mi jeden wziąć.
Kosz prezentowy dla byłej dziewczyny,
- która nawet nie chce, żebyś przychodził. - Rety.
Proszę cię, nie rób tego. Zjemy to na lunch.
Poczekaj tu na mnie.
- Ruszaj. - Co się stało? Co u licha?
Nie wiem, co się stało.
- Boże. - O co chodzi?
Nie wiem.
Dobra. Hej, Max.
Proszę cię trzeci raz.
Weź Otisa na spacer.
- Jestem zajęty, tato. - Odłóż tę grę wideo.
- Mam ci ją zabrać? - Nie musisz.
Max, gdy braliśmy psa,
obiecałeś, że będziesz przy nim pomagał.
Zajmuję się nim. Bawię się z nim. Daję mu miłość i przywiązanie.
Wiesz co? Skończ z tym.
To teraz bardzo ważne.
Wyjdź i zabierz psa na spacer.
Dzień dobry.
- Cześć. - Co się dzieje?
Nic. Wszystko w porządku.
Wszystko w porządku. Mamy wszystko pod kontrolą.
- Skarbie. Max. - Wszystko pod kontrolą.
Jeśli tata prosi cię, żebyś zabrał Otisa na spacer,
- musisz to zrobić. - Max, Otis!
- Chciałeś mieć psa... - Co?
- Jezu. - Sika na podłogę.
- Nie mogę na to patrzeć. - Na zewnątrz.
- Skarbie. - Popatrz tylko.
- Skończył sikać. - Max, musisz posłuchać.
Możemy mu dać kuwetę.
- Nie. - Skarbie...
- Zajmę się wszystkim. - Robisz za dużo.
- To nic takiego. - Zajmę się tym.
Przesadzasz.
Jajka się przypalają. Uważaj.
- Dobra. - Nie zjem ich. Są przypalone.
Adam, nie musisz wszystkiego robić.
Skarbie, mam wszystko pod kontrolą.
- Dobra. - Tato, prosiłem też,
- żółtkiem do góry. - Jedz.
Rozmawiam z mamą.
Powiedziała, że może być jutro o 9:00.
- Dobrze? - Nie. Wiesz co?
Rozmawiałam z mamą i być może będzie mogła przyjechać.
Właśnie z nią rozmawiałam.
Chyba będzie mogła.
Powiedziała, że się postara, więc pewnie odwiedzi nas babcia.
Powiedziała, że być może da radę?
Tak. Skarbie, ma dużo na głowie.
Do tego czasu, moja matka tu będzie.
To niepotrzebne. Dam radę.
Przed chwilą miałaś operację. Będziesz przechodzić chemioterapię.
- Potrzebujesz pomocy. - Nieprawda.
Nie możesz niczego podnosić.
Nawet Nory.
Nie możesz prowadzić.
Czy ci się to podoba, czy nie, będziesz potrzebować wsparcia.
Spójrz, co dla ciebie mam.
- Co to? - Samo zdrowie.
Jarmuż, marchewki, wapń w proszku
i proteiny. Tak jak zalecił lekarz.
Dodałem trochę syropu z agawy, więc jest smaczne i słodkie.
Proteiny to najokropniejsze w tym wszystkim.
Jak mówiłem, razem w tym jesteśmy.
Ty pijesz i ja piję. Wspólnie.
Gotowa? Do dna.
Dobre.
Właśnie.
Raz, dwa, trzy. Pantery!
Hej, wielkoludzie.
Niezłe zamieszanie.
- Dzięki. - Chcesz winogrona?
Jasne.
Nieźle zamietliście tymi niskimi.
Wiem. Dzięki.
Co tam się dzieje?
Nie wiem. Pewnie idą do Leo albo coś takiego.
Myślałam, że się przyjaźnicie z Leo.
Nigdy tak nie mówiłem.
Mam z nimi porozmawiać?
- Na pewno chcą, żebyś się przyłączył. - Nie trzeba.
Victor, na pewno jeśli by wiedzieli, że możesz...
Możemy już jechać?
Jasne.
Dobra.
Siadaj z tyłu.
- Wygrywam? - To...
- Właśnie mnie zabiłaś. - Powiedz, że wygrywam.
I tylko dlatego, że chcę, żebyś utrzymała swoją przewagę...
- Nie potrzebuję forów. - ...położę ją bardzo blisko.
Odbiję ją od tamtej ściany.
- Odbicie. Jasne. - Odbicie od bandy.
To termin golfiarzy.
Zgadza się. Dobrze mi idzie.
Zaraz wejdzie w strefę. Czekaj.
Amber, nie pozwól, by te oczy cię rozpraszały.
Dobra, zaczynam.
- Muszę dość mocno uderzyć. - Zobaczymy.
- O Boże. - Jezu!
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Trafiłam w ciebie? - Nie.
Dam ci jeszcze jedną szansę
bez negatywnych konsekwencji.
- Kolejną szansę? - Tak.
- Tak robią w golfie. - Skąd wiesz?
Co ja w ogóle robię? Tak dobrze?
Chwyt jest...
Złap... O rety.
- Daj mi kciuki. - Dobra.
Jedna ręka niżej. I proszę.
- Tak dobrze? Dziwnie się czuję. - Poluzuj kciuki.
Nadal uważam, że nie powinniśmy się spieszyć.
Dobrze.
Wszystko dobrze?
Tak. A u ciebie?
Tak.
Jechałam właśnie do Kristiny.
Myślałam, że jesteś dziś w studiu.
Tak, właśnie tam jadę.
Chciałem wpaść
- i podziękować za to, co robisz... - Co jest?
...i upewnić się, że dostałaś mojego maila.
- Dostałam. - Ten o diecie?
- Tak. - Mało cukru, mało kofeiny, dużo błonnika.
- Tak, wiem. - Dobrze, bo...
Musi się trzymać tej diety,
a nie zawsze ma ochotę, więc musisz...
- Zajmę się tym. - ...trochę jej pilnować.
Nie chce pomocy, ale jej potrzebuje.
- Mam... - Dostałam maila.
Tu masz kluczyki. Nie może prowadzić.
Będzie próbować, ale jej nie pozwól.
- I korzystaj z naszego wozu... - Adam...
...żeby jechać do spożywczego i zabierz ze sobą Norę,
żeby mogła trochę odpocząć. Co?
Będzie dobrze.
Wiem. Po prostu się boję, mamo. Kocham cię.
- Też cię kocham. - Dziękuję.
Dobra. To do zobaczenia.
Dzięki.
Dzień dobry.
Co to?
To ci zostaje po dwóch turach w Afganistanie.
Rety. Całkiem zapomniałam. To moja mama.
Twoja mama?
- Tak. W porządku. - Jestem głodna!
Czekaj!
Nie przejmuj się. Jest więcej niż fajna.
Powiedziałam jej, że zjemy dziś razem śniadanie
- i zapomniałam, więc... - Lepiej żebyś była gotowa.
- Mam sobie pójść? - Nie.
- Chyba powinienem... - Nie.
Powiem jej, że zjemy innym razem.
Zaraz wrócę. Zaczekaj tu.
- Dobrze. - Użyję swojego klucza.
Zaczekaj!
- Cześć. - Nie masz spodni.
Tak. Wiem. To...
Będzie problem.
Nie mogę iść. Nie dzisiaj.
Cały tydzień czekałam na naleśniki.
- Przykro mi. - Kolejka u Hucka robi się długa,
- a ja chcę naleśniki. - Mamo, nie mogę dziś.
Dlaczego szepczemy?
Po prostu nie mogę...
Bo... Proszę cię, bądź cicho.
- Przestań. - Kogo tam masz?
Mamo, nikogo. Po prostu przestań.
Jeśli chcesz odwołać śniadanie, musisz podać coś powiedzieć.
Okradłaś mnie z czasu na śniadanie.
Tak jakby się spotykamy.
- Poważnie? - Tak, jest inaczej.
Naprawdę go lubię.
- Naprawdę? - Tak, bardzo.
- Więc proszę. - Kto to?
Nie mogę teraz rozmawiać. Jest tutaj.
Rozmawiaj. Powiedz mi coś albo wejdę do środka.
Przestań! Dobra już. Poznałaś go.
- Tak? Kto to? - Tak, bądź cicho.
Wystarczy. Nie wystarczy?
- Kto to? - Na meczu baseballa.
Koleś z wojska?
- Przyjaciel dziadka? - Nie nazywaj go tak.
- Jak ma na imię? - Ryan.
- Dziadek go lubi. - Wiem. Ja też go bardzo lubię.
Musisz już iść.
- Nie, jestem taka podekscytowana. - Proszę cię.
- Przedstaw mnie. - Nie.
- Proszę cię, idź stąd. - No dobra. Pa.
- Kocham cię. - Pa, Ryan!
Mamo!
To moja mama.
Ukradłaś mi koszulę, więc...
Hej, Crosby.
Crosby!
Co jest?
Nie było mnie kilka dni, a to miejsce wygląda jak śmietnik.
Ciebie również miło widzieć.
To jakiś żart? Co się stało?
Dave Ray Trio się stało.
Te jezzowe nerdy wiedzą, jak imprezować.
Wczoraj zamienili się w gremliny.
- Gdzie Amber? - Napisała wiadomość.
Zaspała. Kazałem jej przyjść po lunchu.
I będzie dobrze.
W porządku, że przyjdzie później,
a to wszystko będzie tak leżeć.
- Jest w porządku. - To niedopuszczalne!
Nie możesz jej odpuszczać, bo należy do rodziny.
- Dobrze. Przepraszam. - Wiesz co?
- Przepraszam. - Przyjdź tu.
- Masz rację. - I pomóż mi posprzątać.
Patrz na to.
Całkiem fajnie, nie?
Powiem ci coś. Sam to posprzątasz.
- Zrobię to. - Jasne?
Zostaw. Tym też się zajmę.
Camille, nie musisz tego wszystkiego robić.
- Możesz to zostawić. - W porządku.
Nie mam nic przeciwko. Przyjechałam pomóc.
Wiem, ale to właściwie zadanie Maksa.
Ciągle korzystamy z systemu z naklejkami.
To ma go zachęcić do...
- Jasne. - No wiesz.
- Jasne. - Ale dzięki.
Podać ci coś?
Może wielki dzban wina?
- To by teraz rozwiązało sprawę. - Chciałabyś.
Wiem. To trochę ironia, że nie wolno mi pić alkoholu,
podczas gdy za kilka dni
wpompuję w swoje ciało truciznę.
Moja przyjaciółka niedawno przechodziła chemię.
Tak? I co z nią?
- Świetnie. - Naprawdę?
- Mija 18 miesięcy bez raka. - To cudownie.
Mówiła, że najlepiej nie myśleć o tym jak o truciźnie,
a raczej jak o plutonie wojska, które wchodzi w twój układ krwionośny,
- żeby walczyć z wrogą... - Walczyć z wrogą chorobą.
Czytałam wszystkie ulotki.
Nienawidzę tego.
Właśnie po to zaangażowaliśmy go w baseball,
- żeby znalazł przyjaciół. - Wiem.
Jak mogli go nie zaprosić?
Jest nowy. Dzieciaki mają swoje kliki.
Jestem pewien, że prędzej czy później go zaproszą.
Nie sądzisz, że to przez to, że jest...
- Co? - Że...
- Że jest Latynosem? - Tak, bo...
Bo wiesz, dzieciaki są dziwne. I może...
Chciałabym, żeby któryś z rodziców pomyślał, by go zaprosić.
- Co? - Nic.
Hej, stary. Właśnie rozmawialiśmy z mamą,
że jeszcze nikogo nie zaprosiłeś do domu.
Może chciałbyś zaprosić kolegów,
żeby się trochę pobawić albo...
Pobawić? Czy to nie dla małych dzieci?
- A jasne. - No tak.
Więc nie pobawić się. Posiedzieć.
- Posiedzieć. - Właśnie.
- Miałbyś ochotę? - Jasne.
- Świetnie. - Spoko.
- Kogo chcesz zaprosić? - Może Miguela.
- Dobrze. - Nie znam Miguela.
- Który to... - Jest w drużynie baseballowej?
Nie, kiedyś mieszkał w mieszkaniu obok.
Masz na myśli stare sąsiedztwo.
Tak. Jest fajny.
Zobaczymy, co da się robić.
Świetnie.
Możemy?
Tu są propozycje pracy dzięki uprzejmości centrum weteranów.
Proszę.
Wiesz co? Możesz też złożyć podanie tutaj.
Amber kiedyś tu pracowała. Podobało jej się. Może cię polecić.
Naprawdę się zaangażowałeś w poszukiwania pracy dla mnie.
Tak, to...
Fajnie jest mieć gdzie pójść rano.
Powód, żeby wstać.
Coś, dzięki czemu lepiej się czujesz z samym sobą. Wiem, co mówię.
Dobra, przejrzę to.
Technik ds. spryskiwaczy, Architektura krajobrazu Berlin-Miro.
Wynagrodzenie na początek...
Niewiele.
Wiem. Ta oferta nie jest najlepsza.
Ale sprawdź pozostałe.
Farma Rodziny Norellów, konsultant ds. nawadniania na farmie pszenicznej.
Pszenica? Dzieciak z Wyoming musi coś o tym wiedzieć.
Tak, coś tam wiem o uprawie pszenicy,
ale nie z Wyoming.
A skąd?
Jednym z moich zadań w Afganistanie były rozmowy z miejscowymi farmerami.
Dawaliśmy im nasiona, nawóz, lepsze nawadnianie.
Próbowaliśmy zdobyć ich zaufanie. Przekonać ich do siebie.
Próbowaliśmy, żeby zamienili
uprawy opium na pszenicę.
Jak wyszło?
Nie zawsze dobrze.
Co się stało?
Spotkaliśmy takiego jednego rolnika w pobliżu Mardży
i przez chwilę próbowaliśmy go przekonać.
W końcu zgodził się zasiać pszenicę.
Kilka tygodni po tym, jak pomogliśmy mu zmienić uprawy,
został zabity.
To chyba miała być wiadomość dla innych farmerów.
Kiepsko.
To my go zabiliśmy.
Nie zrzuciliśmy bomby ani nie pociągnęliśmy za spust,
ale to my go zabiliśmy.
Na rączki.
Sprawdzę jeszcze tutaj.
Podać ci coś?
Szukam herbaty rumiankowej.
- Jest tam... - Jasne.
- ...gdzie zwykle. - Przeniosłam ją. Przepraszam.
Pomyślałem, że ze szwami będzie ci ciężko sięgnąć.
Dziękuję bardzo.
- Świetnie. - Nie ma sprawy.
- Nastawię wodę. - Dziękuję.
No dobra.
To cukier?
- Tak. - Nie masz stewii?
Nie mam. Zwykle jej nie używam.
Właściwie to byłaby dobra. Jest pożywna.
To tylko jedna kostka.
- Ktoś dzwoni do drzwi? - Tak.
- Otworzę. - Nie trzeba. Ja to zrobię.
Zajmę się tym.
- Cześć. - Jesteśmy Lessingowie.
- Jesteśmy przyjaciółmi Adama i Kristiny. - Oczywiście.
- Pamiętam cię. - Ona wie, kim jesteśmy.
Camille, gdzie ona jest?
- Gdzie nasza dziewczynka? - Przestań, Phil.
Zawsze tak robi. Cieszy się, bo jest dla nas jak rodzina.
W porządku. Wejdzcie. Kris jest tutaj.
Cześć.
- Dzięki, Camille. - Nie ma sprawy.
Przepraszamy za najście.
Chcieliśmy sprawdzić, jak się miewasz.
W porządku. Jestem w domu.
Przynieśliście kurczaka?
Jesteśmy z tobą.
Dziękuję bardzo.
To piękne. Dziękuję!
Sprawdźmy, gdzie mogę to włożyć.
- Masz trochę tego. - Dziękuję.
Sporo kurczaka.
- Jest dobry. - Dziękuję.
Dobrze was widzieć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dobrze wiedzieć, że wróciliście do siebie.
Chodzimy na terapię.
- Seksterapię. - Nie można...
- To bardzo ważne. - Właśnie.
Wiecie...
Pora na jej drzemkę. Chciałabym posiedzieć dłużej.
- Dziękuję... - Ja się tym zajmę, Kris.
- Wezmę ją. - Nie trzeba. Ja to zrobię.
- Camille, ja to zrobię. - Posiedź z przyjaciółmi.
- Dziękuję. - Nie ma o czym mówić.
- Dobra. - Zostań, posiedź z przyjaciółmi.
Powiedz: "Pa, pa".
- Pa. - Pa, skarbie.
Jak się trzymasz?
Dobrze. To było zaskoczenie...
Przepraszam.
Suze, jest dobrze.
Przepraszam. Obiecałam sobie, że nie będę płakać.
- W porządku. - Przepraszam.
Trochę mnie boli.
- O Boże. - Już dobrze.
- Przepraszam. - Już dobrze.
- Delikatne przytulenie. - Dobrze.
Ostrożnie. Nie dotykaj jej.
Podać wam herbaty?
Chcecie coś zjeść?
- To po prostu niesprawiedliwe. - Napiłabym się herbaty.
Zjecie kurczaka? Może usiądźcie.
- Dobrze? - Masz herbatę English breakfast?
Rozmawiałam właśnie z pracownikiem socjalnym.
- I co? - Uważa, że to zły pomysł.
Jej zdaniem powinniśmy dalej go ugruntowywać tutaj.
Nie otwierać starych ran.
Czyli tak, jak się spodziewaliśmy. Żadnego Miguela.
- Nie. - Co?
Myślę, że i tak powinniśmy to zrobić. Że to wyjdzie na dobre.
Skarbie, opieka społeczna powiedziała, że to zły pomysł.
Nie powiedziała, że nie możemy.
Próbujesz mnie przekonać?
- O to chodzi? - Jako matka Victora.
Moje zdanie powinno się liczyć tak samo jak jej.
Musimy pomóc mu znaleźć nowych przyjaciół.
To właśnie powinniśmy teraz robić.
Wiem, ale on już potrzebuje przyjaciela.
Znajdzie go.
Skarbie, naprawdę było mu przykro.
Szkoda, że go nie widziałeś, jak go zostawili.
Mówię ci, że tego mu trzeba.
Dobra.
Dobrze cię widzieć.
Brian, trzymaj się.
- Jasne. - Tato.
Sarah! Boże niebieski!
- Cześć, co słychać? - Świetnie. Ucałuję cię.
Cześć, skarbie. Co tu robisz?
Chciałam zobaczyć, gdzie pracujesz.
Poza tym zamieszkaniu z Markiem
mamy sporo podwójnych rzeczy.
- Ekspres do kawy i takie tam. - Chwila.
Dziękuję. Sammy.
Chcę, żebyś kogoś poznał.
- To moja córka, Sarah Braverman. - Cześć.
- Miło mi cię poznać. - Sammy był pilotem. Zestrzelili go.
Sarah, cześć. Wiele tu o tobie słyszymy.
- Młody narzeczony i dzieci? - To... Tak. Nie.
- Ładna, co? - Tak.
- Hej, Zach. - Miło było poznać.
Chcę, żebyś kogoś poznał. Zach to weteran z II wojny światowej.
Dzień dobry, skarbie.
- Dzień dobry. - Dobra, wystarczy.
To kobieciarz.
I jeszcze... Henry!
- To moja córka, Sarah. - Cześć.
Twój tata nie wie nic o grze w baseball,
ale to spoko koleś.
Dzięki, Henry. To było miłe.
- Jesteś jak major. - Tak!
Fajnie.
Jest tu Ryan?
Nie. Dlaczego pytasz?
To nowy chłopak Amber. Myślałam, że go sprawdzę.
Nowy chłopak Amber?
Tak, zaczęli się spotykać po...
Chyba zaczęło się na meczu baseballa.
- Nie powiedział ci? - Spotykają się...
Nie, a właśnie jedliśmy razem lunch.
Nic nie powiedział, a rozmawialiśmy o Amber.
Nie powiedział mi.
Jesteś przerażający.
Ale go lubisz, prawda?
To...
Tak...
Chodź, pokażę ci moje biuro.
W jaki sposób doprowadza cię do szaleństwa?
Jest jak poduszkowiec. Panoszy się w kuchni.
Przestawia wszystko w domu.
Strasznie mnie denerwuje.
A właśnie, wpadli dziś Lessingowie
- i przynieśli kurczaka. - Kolejnego.
Siedzieli dwie i pół godziny.
Zabrała Norę na górę, a ja musiałam siedzieć na dole i ich zabawiać.
Musiałam zrobić Philowi herbatę.
To takie wkurzające. Nie wiedziałam, co robić.
Czuję się jak więzień we własnym domu.
Przykro mi. Porozmawiam z nią.
Nie chcę, żebyś to robił.
Jest bardzo pomocna.
Próbuje być tu dla mnie.
To dla mnie bardzo frustrujące, bo nie lubię, jak ktoś się mną zajmuje.
Nie przywykłam do tego.
To ja chcę dbać o innych. I po prostu czuję...
Czuję się teraz bezradna.
- Rozumiesz? - Skarbie.
Chciałabym...
Mów kochanie.
Chcę być w stanie podnieść własne dziecko.
Chcę móc zabrać ją na górę i poczytać jej przed drzemką.
Chcę móc nie jeść ohydnego żarcia,
po którym czuję się okropnie i które ma być dla mnie zdrowe.
I chcę do mamy.
Chcę, żeby moja mama uznała mnie na tyle ważną,
żeby wsiąść w samolot i przylecieć zobaczyć się ze mną.
I wiem, że teraz narzekam,
ale czasami chcę, żeby wszystko było normalnie.
Chciałabym móc zwinąć się w kłębek
i przepłakać to wszystko, ale nie mogę, bo...
Bo jest tu twoja matka.
Bardzo cię przepraszam.
- Przepraszam... - Krissy?
Muszę kończyć. Nic mi nie jest.
Miałam tylko ten moment. Kocham cię.
W porządku, też cię kocham. Pa.
Żyjesz. Nie umierasz.
Nie widziałem cię w szkole, więc pomyślałem,
- że jesteś chora i... - Nic mi nie jest.
- Dziś idę, więc... - Tak?
Przy okazji dziękuję za koszyk.
- A tak. - To było urocze.
Po prostu go zostawiłem.
- Ale cieszę się, że go dostałaś. - Tak.
Muszę dokończyć się szykować.
Chciałem się tylko przywitać i...
Kto to, Ames?
- Mój znajomy, Drew. - A jasne.
Sporo o tobie słyszałem.
To Jake.
Ostatnia klasa, co?
Tak.
Chciałbym nadal tam być.
Nie zrozum mnie źle. Kocham studia.
Ale ostatni rok jest wyjątkowy.
- Zazdroszczę ci. - Dzięki.
- Do zobaczenia w szkole. - Jasne.
Wpadłem, żeby podwieźć Ames do szkoły.
Możemy cię zabrać, jeśli chcesz.
Nie trzeba.
- Mam rower... - Na pewno?
Tak. Do zobaczenia.
Dobra.
Pomyślałem, że mogę zabrać gdzieś Syda,
żeby Miguel i Victor mieli trochę czasu dla siebie.
Dobry pomysł?
Tak. Pewnie.
To tutaj.
No to jesteśmy.
Ty pewnie jesteś Miguel. Jestem Joel. Fajnie cię poznać.
Tutaj jesteś.
Radio znowu nie działa?
Cholercia. Dwa razy w ciągu dwóch dni.
Chyba widywałem cię rzadziej, gdy tu mieszkałaś.
Wiem, jak bardzo tęsknisz, więc...
Bardziej tęsknię za Drew.
Dzięki, tato. Doceniam.
Nie było nic więcej o Ryanie i Amber,
co chciałbyś mi powiedzieć, prawda?
Czuję, że czegoś brakowało.
Nie.
Po prostu nie powiedział mi, że umawia się z moją wnuczką.
To było trochę niefajne.
Tylko tyle? Nic, czym powinnam się martwić?
Cholera. Złe narzędzie. Ała.
- Co ja tym zrobię? - Tato.
Nie wiem, Sarah.
Ten dzieciak właśnie wrócił z Afganistanu.
Był na wojnie.
Tam się sporo działo.
To normalne.
Jak wróciłem, byłem taki sam.
Minie trochę czasu, zanim złapie równowagę.
Zwykle gdy przez to przechodzisz,
ludzie, których kochasz i którzy są najbliżej ciebie,
cierpią najbardziej.
To dobry chłopak.
Tak, mamo. Rozumiem.
Skoro Roy ma kamienia w nerce, to może być dość bolesne.
To chyba nie jest najlepszy moment,
żebyś wyjeżdżała z miasta.
Tak. Nic mi nie będzie jutro. Adam będzie ze mną.
W porządku.
Kocham cię...
Wszystko w porządku?
Tak. Po prostu zły moment.
Okazało się, że moja mama nie będzie w stanie
przyjechać tu.
Chciała ci bardzo podziękować za zastępowanie jej.
Przykro mi.
Wiem, jak bardzo chciałaś, żeby przyleciała.
Nie szkodzi.
Jakoś mnie to nie dziwi.
Jest taka odkąd pamiętam.
No wiesz.
Chciałam, żeby tu była.
Wiesz co?
Chciałabym odebrać Maksa.
Nie. Właśnie po niego jechałam.
Nic mi nie jest. Siedzę w domu cały tydzień.
Po prostu chcę gdzieś wyjść.
Myślisz, że możesz prowadzić?
Nic mi nie jest.
Mogę podnieść córkę i mogę odebrać syna ze szkoły.
Mogę zrobić sobie herbatę. Wiem, jak się wszystkim zająć.
Mogę dostać kluczyki?
Oczywiście.
Cześć.
Przepraszam za to wcześniej. Dziwnie wyszło dla wszystkich.
To twój przyjaciel z obozu?
Tam się poznaliśmy.
Był ratownikiem?
Nie wstyd mu?
Student, a umawia się z licealistką.
Wygląda na 30 lat. Nie rozumiem.
To nie jest nielegalne?
- Poważnie? - Pewnie jest.
Przepraszam. Wiem, że dzisiejszy ranek
był dla ciebie naprawdę trudny.
Nieważne.
Nie rób tego. Dość złych rzeczy na mnie spada.
W tej chwili już do tego przywykłem.
Dlaczego? Co masz na myśli?
Nic. Mama zdecydowała się zamieszkać z panem Cyrem.
Mieszkam z nim teraz w dwupokojowym mieszkaniu.
Dowiedzieliśmy się, że ciocia ma raka.
- Co? - Ciocia Kristina.
Ma raka i sprawa jest poważna.
A kosz, który ci dałem, to był jej kosz.
Możesz jej a niego podziękować. Muszę lecieć.
- Niespodzianka! - Przyjechałaś.
Tak.
Nie powinnaś prowadzić.
- Tata tak mówił. - Wiem.
I jesz lody.
Tata mówił, że tego też ci nie wolno.
To chwilowa kanapkowa uczta.
Oto jak będzie.
Nie widziałeś mnie jedzącej lody.
I nie widziałeś mnie za kierownicą.
- Słuchasz? - Tak.
Co się tu wydarzy, tutaj zostaje. Jasne?
Jak w Vegas?
Trochę. Jeśli tata spyta, odebrała cię babcia.
Ja cię nie odebrałam. Łapiesz?
Co z tego będę mieć?
- Hej. - Cześć.
Jak poszło?
Naprawdę dobrze.
Tak?
Tak. Właściwie to było niesamowite.
Był taki szczęśliwy.
To było kompletnie inne dziecko.
Zaangażował się i...
Świetnie się bawił. To była coś.
Co?
Chciałabym, żebyśmy potrafili to sprawić.
Żeby dzięki nam był taki szczęśliwy.
Naprawdę wydawało mi się, że robimy postępy.
Bo to prawda.
Tak, ale to za mało.
Ma w środku cały świat. Nas tam nie ma.
A ja chcę widzieć tę wersję jego.
Przez cały czas.
I tak będzie.
Co tu jeszcze robisz?
Kristina wcześniej się położyła,
a mama i tata pilnują Maksa i Nory.
Więc chciałem nadrobić zaległości. Wiesz co?
Mam kilka pytań dotyczących księgowania i wydatków.
- Możesz zerknąć? - Adam.
Co?
Możesz coś dla mnie zrobić i na chwilę wstać?
Musisz na to zerknąć.
Sprawdzę to jutro, a teraz musisz wstać.
Musimy pójść do baru i kupić ci drinka.
Nie. To ostatnie, czego mi trzeba.
- Widziałeś się ostatnio? - Nie.
Wyglądasz na faceta, który desperacko potrzebuje alkoholu.
- Chodźmy. - Crosby, posłuchaj.
Jestem na diecie bezalkoholowej.
Solidaryzuję się z Kristiną.
Nie idę do baru.
Przysięgam, że się nie dowie.
A to wszystko poczeka do jutra.
- Wolno ci. Wiesz? - Nie.
- Powiem ci, co zrobię. - Co?
To jednorazowa oferta.
Ja stawiam.
Jest tak poważnie.
- Naprawdę wyglądam tak źle? - Tak.
Co myślisz?
Próbuję pomóc Kristinie sprowadzając mamę,
a ona się denerwuje i muszę potem
powiedzieć mamie, żeby przestała przestawiać rzeczy
- w szafkach. - Hej, dwa piwa.
Przepraszam.
I wyczuwam urazę przez telefon.
Milknie, a ja mówię: "Mamo,
"doceniamy to, co robisz,
"tylko nie chcemy, żebyś przestawiała rzeczy".
To wszystko... Przepraszam.
Możesz przestać mnie popychać?
- Jest tłok. - Nie aż taki.
- Może się wyluzujesz, stary? - Ja na ciebie nie wpadam.
- Kretyn. - Ja?
No dobra.
Spróbuj być ostrożniejszy.
Wracaj na swój Oktoberfest z tym piwem.
Przejdźmy tu.
Ludzie naprawdę zaczynają mnie wkurzać.
- Tutaj, mamy dwa miejsca. - Wszędzie, gdzie pójdę.
Ostatnio wyszedłem z domu,
szedłem do samochodu i zjawił się sąsiad.
Powiedział: "Adam, pamiętaj, że Bóg daje tylko tyle, ile udźwigniesz".
Co to miało znaczyć?
To ma mi pomóc patrzeć, jak moja żona cierpi?
Jutro zaczyna chemioterapię.
Nie widziałeś tych kobiet po chemii.
Wyglądają jak duchy.
Myśl, że Kristina musi
przez to przejść...
To straszne.
Naprawdę przerażające.
Hej, stary.
Dlaczego nie jesteś w łóżku?
Nie mogłem spać.
Wszystko w porządku?
Chcesz o czymś porozmawiać?
Wracaj spać.
- Dobrze. - Dobrze.
Zapiszę ci numer.
To na recepcję, bo nie możemy mieć komórek
w sali, więc dzwoń na ten numer.
Włożę fotelik do twojego wozu, gdybyś chciała jechać gdzieś z Norą.
- Dobrze? - Jasne. Dobry pomysł.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Jak się czujesz?
Gotowa.
Adam zrobił naleśniki, jeśli jesteś głodna.
Już jadłam. Dzięki. Może potem napiję się kawy.
Jasne. Jest dużo kawy.
Przyniosłam ci coś.
Pamiętasz, jak mówiłam ci o koleżance, która przeszła chemię?
Dała mi to dla ciebie.
Dostała to od swojej ciotki, która też przez to przechodziła.
Przekazują to sobie kolejne osoby.
Będziesz siódmą osobą, która będzie to mieć podczas chemii.
To...
Chyba robi się bardzo zimno.
A to jest ciepłe i przytulne.
Poza tym łatwo się zakłada i ściąga.
Na wszelki wypadek.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Kristina.
Boże! Gdy Adam przyprowadził cię pierwszy raz do domu,
żebyś mnie poznała,
naprawdę nie uważałam, że jesteś dla niego odpowiednia.
Naprawdę?
Nigdy nie cieszyłam się bardziej, że tak się pomyliłam co do kogoś.
Dzięki.
Wiem, że nie jestem twoją mamą.
Nigdy nie próbowałabym jej zastąpić.
Ale kocham cię, Krissy.
Jestem tu dla ciebie.
Zrobię dla ciebie wszystko.
Wszystko.
Dziękuję.
Przepraszam, że tak wpadam.
Dzwoniłam, ale nie odbierasz.
Tak. Przepraszam.
Mogę wejść?
Jasne.
To tutaj mieszka pan Cyr.
Tak.
Koleżanki padłyby, gdyby wiedziały, że tu byłam.
Wszystkie się w nim kochają.
Tak. Wszystkie.
Wszyscy go uwielbiają.
Chciałem przeprosić za wszystko.
W porządku. Rozumiem.
Jeśli potrzebujesz przestrzeni,
po prostu powiedz.
Naprawdę chcę być twoją przyjaciółką.
Jeśli ty nie chcesz, zrozumiem.
Tak czy inaczej...
Wpadłam tylko, bo chciałam
ci powiedzieć, że przykro mi z powodu twojej cioci.
Dzięki.
To straszne.
Wyjdzie z tego?
Mam nadzieję. Wszyscy mamy.
Czuję,
że powinienem coś zrobić.
Że powinienem jakoś pomóc.
Ale nie wiem jak.
Nic nie mogę zrobić.
I czuję się winny.
Drew.
Jesteś niesamowity.
Znajdziesz sposób.
To takie przygnębiające.
Dziś zaczyna chemię.
Niño.
Un niño.