poprzednich odcinkach...
Jesteś zabawna. Jesteś ładna,
jesteś miła. Lubię z tobą rozmawiać.
Zamieszkajmy razem.
Ubiegam się o stanowisko przewodniczącego szkoły.
Nakłonię radę szkoły, żeby przywróciła automaty.
-Zeek Braverman. -Ryan York.
Byłeś w Afganistanie, prawda?
Tak.
Musisz zapewnić nas, że jesteś w 100% skupiona na klientach.
Odchodzę.
Poszłam do lekarza na coroczną mammografię.
-Coś znaleźli... -Znaleźli mały nowotwór.
Bardzo was kocham.
Muszę wam coś powiedzieć.
Usiądź, mogę to zrobić.
Mogłabyś usiąść? Denerwujesz mnie.
Ty usiądź, ja się tym zajmę.
Potrzebuję przestrzeni prywatnej. Nic mi nie jest.
Jestem tu, żeby ci pomóc i musisz mi dać coś do roboty.
Idź przytulić tatę.
Tak, przytul mnie.
Nie. Mogę zrobić wszystko, czego ty nie chcesz robić.
-Zabrać Norę do szkoły... -Może później.
-Obiecuję ci. -Posiedzieć z Maxem...
Nic mi nie jest. Skup się na zajęciach z makijażu, dobrze?
Ominęłaś tydzień zajęć i to mnie przeraża.
Tydzień to nic.
Nawet cały semestr byłby bez znaczenia.
-Nie zawalisz semestru. -Może powinnam.
Doceniamy twoją propozycję. To nie będzie konieczne.
Nie odbieram tego jako odmowy, jako końca tematu.
Nie możesz powiedzieć nie.
Nic mi nie będzie, dobrze? Dr Bedsloe jest dobrej myśli.
Nie mów nie. Potrzebujemy opcji w razie różnych zdarzeń.
-Semestr poczeka. -Co to jest, Haddie?
Zjedzmy śniadanie. Max, proszę cię.
Zabiorę to, ponieważ jestem pomocna.
Nie możesz mnie tak po prostu podsiadać.
Chwileczkę, Max.
Chciałbym ci przypomnieć, że w środę
spędzę z mamą cały dzień w szpitalu.
Babcia i dziadek zabiorą cię i odbiorą ze szkoły.
Dobra, powiedz, żeby odebrali mnie o 16:30, nie 15:30.
-Dlaczego? -Jak to?
Bo liczenie głosów zajmie dużo czasu.
A chcę tam być, kiedy ogłoszą mnie przewodniczącym.
Zaraz. Wybory są w środę?
-Nie wiedzieliśmy? -Nie powiedziałeś nam.
Na czwartej lekcji wszyscy kandydaci mają swoje przemówienie.
Jestem ostatni, co chyba da mi przewagę,
bo będę ostatnim głosem, który usłyszą, zanim pójdą głosować.
Będziesz przemawiał?
Tak jest. Nie chcę teraz bekonu.
-Zjem płatki. -Max.
Brzmi dobrze.
Czemu kazałeś zmienić termin? Moglibyśmy tam być.
Nie kazałem ci.
-Zrobiłeś to. -Nie.
-Hej. -Hej.
-Jak leci? -Słuchaj.
Kończę pisać umowy dla zespołu Common Rotation.
Po prostu przekażesz je managerowi,
kiedy się tu pojawi, dobrze?
-Dobrze, świetnie. -W porządku.
Coś jeszcze?
Nic. Staram się to załatwić,
bo nie chcę o tym myśleć,
czekając aż Kristina wróci z operacji.
Jasne.
Boże!
Mogę w czymś pomóc?
Nie. Dam sobie radę.
Co tu się dzieje?
Tak.
Co ty robisz?
Jesteś bardzo spięty.
Owszem.
Jakieś sześć czy siedem supłów w tym samym miejscu.
Faceci często tak mają.
Bardzo się spinają i zaczynają...
Dobra. Możesz... Możesz przestać?
-...je spychać. -Możesz przestać?
Jeszcze tylko zrobię tak.
Czujesz to?
-Boże! Odejdź! -Dobra!
Starałem się pomóc.
Dobrze. Dziękuję.
Co mogę zrobić, żeby ci ulżyć?
Nigdy więcej mnie nie dotykaj. Na początek.
A tak poważnie, mogę coś zrobić?
Naprawdę to doceniam, ale nic dla ciebie nie mam.
Julie robi babeczki z komosą ryżową,
mama z tatą pilnują dzieciaków,
a ja nic nie robię. Wiesz, źle się z tym czuję.
Posłuchaj, skoro proponujesz... Otis.
Zabierz Otisa do psiego parku. Zaniedbujemy go.
To by było super.
To zadanie dla dziecka.
Dziecko mogłoby...
Wcale nie. To pies rodzinny.
Chcę pomóc jak dorosły.
Chcę zrobić dla was coś ważnego.
Wszystko jest już obstawione.
Dobrze, zabiorę psa do psiego parku,
ale chcę zrobić choć jedną rzecz, którą zapamięta Kristina.
Nic nie mam. Przepraszam.
Słyszałem, jak mówisz Amber, że zamówisz
jej ulubione jedzenie w dniu operacji.
-Tak. -Mogę się tym zająć?
Zamówię tam, a potem obiorę i przywiozę...
-Wiesz co? -Dasz mi się tym zająć?
To bardzo miłe. Bardzo by nam pomogło.
Nie dowożą.
-Jak się nazywają? -La Bernadette.
-Musisz je dowieźć na 18:00,
bo Kristina musi zjeść do 20:00.
18:00. Dobrze. Nie myśl już o tym.
Wszystkim się zajmę, dobra?
Dzięki, doceniam to.
Dzięki, że coś mi dałeś.
Co?
-Jesteś chory? -Nie.
To czemu się nie pakujesz? Przeprowadzamy się.
Mark przyjedzie za jakieś 20 minut. No chodź.
Dobra, potrzebuję więcej niż 20 minut.
Więcej czasu? Nie masz więcej czasu.
-Z czym ci pomóc? -Dobrze.
Nie wiem, jak to zrobić.
Nie wiem, co spakować. Jak to zawinąć?
Wszystko i tak się zgniecie w...
Zawijasz Charlie'ego?
-Jak go zawinąć? -Tak.
Można go owinąć delikatną...
Nie, ale...
Nic mu nie będzie, bo włożę dużo...
Nie zgniecie się w...
Nie, kochanie. Nie jedziemy daleko.
-Po co tam jedziemy? -Rozmawialiśmy o tym.
Płacę za przyczepę od godziny, dobrze?
-Wzięłam wolne. -Nie możemy tu zostać?
Rozmawialiśmy o tym, dobra?
Zamieszkamy razem jak jednak wielka szczęśliwa rodzina.
-Dobrze? Rozmawialiśmy o tym. -A jeśli ja nie chcę?
Pamiętasz, jak przyjechaliśmy do babci i dziadka,
a ty nie chciałeś jechać,
ale okazało się, że to była świetna decyzja?
-Tak. Więc czemu wyjeżdżamy? -Zaufaj mi.
Nie chcę jechać.
Sarah, przyjechała przyczepa!
Zaraz zejdę!
Porozmawiamy o tym w samochodzie, dobrze?
-Tylko się pospiesz. -Dobra.
Cześć. Co tu robisz?
Hej. Wiem, że nie jesteś chora.
Nie jestem, ale wzięłam wolne.
Nie szkodzi.
Nie jestem zły. Nie mam ci za złe.
Czujesz się niezręcznie z powodu...
Tej nieszczęsnej rzeczy, którą zrobiłem.
Nawet nie chcę o niej mówić, bo czuję się jak palant.
Nie odchodź przez moją głupotę, dobra?
O Boże. Nie odchodzę
Nie odchodzę. Przeprowadzam się.
Przeprowadzam się
-do Marka. Cześć, kochanie. -Cześć.
Z Drew... Wzięłam wolny dzień na przeprowadzkę.
-Tak. -Jak leci?
-Hej. -Cześć.
Hank...
Mam... Chcesz... Chcesz wózek?
Przywiozłem jej wózek... Do przeprowadzki.
Nie wiem czy...
Pójdę po niego. Mam go w samochodzie.
Dzięki. Miło z jego strony.
Fotograf, pomóż mi z tym, dobra?
Pamiętaj o nogach, bo w twoim wieku, z twoimi plecami...
Gdzie z tym idziemy?
Do U-Haul.
Proszę, moje ubrania.
Żartujesz sobie?
Nie...
O Boże.
Dobra. Wygląda na to, że to już wszystko.
To twoja kopia.
Zabierz ją i upewnij się,
że wszystkie dane z faktury i adres się zgadzają, dobra?
Fajnie. Na razie.
Hej.
-Cześć. -Pamiętasz mnie?
Tak. Przyjaciel mojego dziadka.
Zgadza się. Ryan.
Cześć. Amber.
Pracujesz tutaj?
-Tak. -Jest tu...
Tak szykownie, jak mówił Zeek.
-Szykownie. Jego ulubione słowo. -Tak.
"Zobacz, gdzie pracuje moja wnuczka.
"Mają tam całkiem szykowną jednostkę".
Jest to szykowna jednostka.
Fajnie.
Interesujesz się muzyką?
Interesuję się tobą.
To było... Bardzo bezpośrednie.
Żołnierze tak mają?
Nie.
Strasznie się denerwuję i jeśli się nie odważę,
to stchórzę, więc...
Umówiłabyś się ze mną?
Jasne.
Szykownie.
Hej, kolego.
Co porabiasz?
Chciałam z tobą porozmawiać o jutrze.
Jest nam z tatą strasznie przykro, że nie będziemy na twojej przemowie.
Nawet nie masz pojęcia.
-Trudno. I tak nie możecie głosować. -Czas...
To prawda. Nie możemy.
Ale chciałam cię wspierać na miejscu.
Myślałeś o tym, co chcesz im powiedzieć?
Zrobiłeś sobie notatki?
Czy coś w tym stylu?
Co chcesz przekazać...
-Tak. -...uczniom?
Świetnie.
Chętnie tego posłucham, jeśli chcesz.
Z wielką chęcią.
Mogłabym to skomentować albo po prostu przeczytać.
Nie musisz mówić z pamięci, jeśli to cię stresuje.
Nie zapisałem go.
Mam je w głowie.
-To przemówienie. -Co masz w głowie?
Niczego nie...
Niczego nie zapisałeś?
-Nie. -Max?
Dobrze.
Słuchaj,
czasem podczas przemówienia
wydaje ci się, że wszystko pamiętasz,
wiem to z doświadczenia,
zaczynasz się denerwować, widzisz tłum ludzi
i to cię może wyprowadzić z równowagi.
Ludzie są głośni i niemili.
Nie pozwolą ci przedstawić swojego zdania.
Więc chyba powinieneś je zapisać.
Co ty na to?
Nie chcę już mówić o moim przemówieniu.
Zapiszesz swoje notatki?
Mogę ci w tym pomóc. Pisałam dla Boba Little.
Nie wygrał.
Ładnie, nie sądzisz?
Opróżniliśmy go
i jest trochę większy niż twój pokój u babci.
Tak.
Pomóc ci się rozpakować?
Tam jest komoda.
Nie rozpakowywuję się.
Szukam koszulki.
Chciałem wyjść.
Dobrze.
To nasza pierwsza noc tutaj i myśleliśmy...
Hej.
...że spędzimy ją razem.
-Jak sprawy? -Dobrze.
Dobrze.
Opróżniłem szufladę w łazience, więc może być twoja...
Każdy ma jedną dla siebie.
Nie szkodzi. Trzymam wszystko tutaj.
Znalazłem też wiertarkę.
Gdybyś chciał coś zawiesić...
Świetnie. Albo zdjąć.
-Jak ten wykres. -O tak.
Nie potrzebujesz niemieckiego plakatu z paliwem.
Jeśli ci się nie podoba. A jeśli tak... Niech wisi.
Mamo, mogę pożyczyć samochód?
Kochanie, to nasza pierwsza noc. Chcieliśmy zamówić jedzenie
i wiesz, pobyć razem.
Umówiłem się już...
Dobrze.
Zjesz coś, zanim...
-Pójdziesz czy... -Nie, zjem tam.
Mniejsza z samochodem. Ktoś po mnie przyjedzie.
Hej.
Drew.
-Co, mamo? -Drew!
Ktoś mnie podwiezie. Nie szkodzi.
Przepraszam, jeśli to dla ciebie przykre.
To coś nowego, wiesz?
-Tak. -Mark cię kocha.
-I... -Dobra.
To nie ma nic wspólnego z Markiem.
Jest świetny. Super miły. Po prostu...
Zabierasz mnie i przenosisz w środku ostatniego roku szkoły,
a potem znowu będę się przeprowadzał.
I to jest do bani.
Zamieszkałem z panem Cyrem, nauczycielem.
To nie jest pan Cyr. Będzie twoim ojczymem.
I kiedy wrócisz z college'u,
poczujesz się tutaj, jak u siebie w domu.
Dobrze, nie myślałaś o tym,
kiedy podjęłaś tę decyzję.
-Myślałam. -Teraz składasz ją do kupy...
Myślałam, że będziesz szczęśliwy. Wiesz?
Nie, podjęłaś decyzję i powiedziałaś, że się przeprowadzamy.
W ogóle o mnie nie pomyślałaś.
Rozmawiałam rano z Adamem
i powiedział, że wolałby nie mieć jutro tłumów w poczekalni.
Przygotowałam nam harmonogram.
Gdzie jesteś?
SPRZĄTAJ PO SWOIM PSIE
Jestem w psim parku, pomagam wyprowadzając Otisa.
Odbieram też przedoperacyjną kolację.
To dobrze.
Chcesz zmianę od 6:00 do 8:00,
od 8:00 do 10:00, czy od 10:00 do południa?
Po 12:00 jest nowa rotacja.
Żartujesz? Dwugodzinne zmiany?
Nie ma mowy.
Tego chce Adam.
To którą wybierasz?
Wiesz co? To syf.
Będę tam przez cały czas
i jakoś to przeżyją.
To bardzo słodkie z twojej strony,
ale oznacza, że muszę dać ci zmianę, której nie chce Sarah,
więc włączę ją do rozmowy.
Chyba nie wiem, jak to zrobić z domu.
Co?
Nie...
Nie!
Hej.
-Pomóc ci z czymś? -Hej...
Tak. Jak to działa?
Nie mam kablówki.
Co?
Naprawdę?
Tak.
Wiem. To super słabe.
Miałem ją przez jakiś czas, ale niczego nie czytałem
i oglądałem kompletne bzdury.
Więc bez niej było mi lepiej.
Mam odtwarzacz DVD, jeśli chcesz...
Nie szkodzi, mogę coś poczytać, jak mówiłeś.
Hej...
Jeśli mogę coś zrobić...
Żebyś poczuł się bardziej komfortowo.
Jeśli potrzebujesz czegoś do pokoju
albo chcesz więcej prywatności.
Prywatność to dobry pomysł...
Dobrze. Spoko.
W porządku.
Hej.
-Hej. -Dzwonił Crosby.
Miał małe zajście z Otisem.
Co to znaczy zajście z Otisem? Co się stało?
Na pewno nic takiego.
Powiedział, że "totalnie to ogarnie"...
-Nie wiem, co to znaczy. -Kolacja się opóźni.
Zaraz... Dobrze, tutaj.
Jak sądzisz?
Wygląda świetnie.
-Nie używałam... -Wyglądasz bardzo ładnie.
-To dobre talerze. -Dziękuję.
-Tak. -Świetnie wygląda.
I wyjęłam sztućce, których nie używaliśmy od lat.
Pomyślałam, że je położę
i trochę je wykorzystamy. Pożyjemy chwilą.
Pomóc ci z serwetkami?
-Nie trzeba. -Dobrze.
Wszystko pod kontrolą. Po prostu
chciałam zająć myśli czymś innym.
Tutaj brakuje widelca...
Chciałam cię o coś spytać.
O co?
Rozmawiałam z Maxem o jego przemówieniu.
-No i? -Niczego nie przygotował.
Zupełnie nic.
Nie zapisał nawet słowa.
Pogadam z nim po kolacji. Dobra?
Dopilnujemy, żeby miał coś na jutro.
Dobrze.
Mam inny pomysł.
Jak odstawisz mnie do szpitala,
wpadniesz szybko do szkoły
i upewnisz się, że da sobie radę.
-Nie mogę. -Do lunchu mnie nie ma.
Będę na prochach. Nieprzytomna.
Nie zostawię cię samej w szpitalu.
Będzesz siedział w poczekalni, czytając magazyn...
Może mój tata pojedzie.
-Twój tata? -Co?
-Bóg wie co... -Ja to zrobię.
-Dziękuję, Haddie. -Dziękuję.
-Jak długo... -Jesteś z...
Przepraszam. Ty pierwszy.
Chciałem tylko...
Jak długo pracujesz u wujków?
Niezbyt długo.
Jakiś czas. Ale to frajda.
Fajnie.
Wcześniej pracowałam z ciocią... Przy wyborach.
-Fajnie. -Tak.
Przegraliśmy. Ale nie o to chodziło.
Podróż była niesamowita. Miałam dużo frajdy
i wiesz...
Dobrze nam się razem pracowało i tak dalej...
Pewnie jesteście sobie bliskie.
To miłe.
Więc...
Co zjemy?
Mam nadzieję, że nie czujesz się przymuszona do tej randki.
Że zrobiłabyś przykrość dziadkowi, gdybyś mi odmówiła, czy coś takiego.
Nie, Ryan, nie czuję się tak.
Po prostu wydaje mi się... Że niespecjalnie ci się podoba,
nie mam z tym problemu.
Nie. Boże.
Nie o to chodzi.
Chyba jestem rozproszona, bo...
Moja ciocia ma jutro operację.
Myślałam o niej.
I uświadomiłam sobie, że chyba
wcześniej się nad tym nie zastanawiałam...
Trochę się boję,
bo nie wiem, co się stanie...
-Przepraszam. -Nie.
-Emocjonuję się... -Proszę.
...na pierwszej randce, niedobry znak.
Rozumiem, jeśli to zbyt obciążające i wolałbyś nie...
Nie.
Jeśli chcesz wrócić do domu,
zabiorę cię do domu.
Ale to nie jest zbyt obciążające.
Chciałbym kupić ci burrito
i porozmawiać jeszcze o twojej cioci.
Jeśli chcesz.
-Naprawdę? -Tak.
Skąd ją znasz?
To było zabawne.
Jaka jest?
Jest świetna.
Mama chce, żebym kupiła lepszy zamek,
ale ten mi wystarcza...
No dobrze...
Było świetnie. Dziękuję ci.
-Tak. -Bardzo mi to pomogło.
Cieszę się, że mogliśmy spędzić razem czas.
Chcesz wejść?
Chyba już pójdę.
Dobrze.
No tak,
powinnam iść spać.
Bo sen jest ważny.
Ja też.
Będę jutro myślał o twojej cioci.
Dobranoc.
Może zadzwonimy jeszcze raz do wujka?
Mówił, że będzie za dziesięć minut.
Tak, pół godziny temu.
Haddie, on wie, że twoja mama nie może jeść ani pić po ósmej.
-Przyjedzie. -Dobrze.
Jeśli zjesz coś przed operacją,
możesz zwymiotować do rurki,
a potem wciągnąć to do płuc.
Max. Przestań.
Coś takiego to 100% śmierć.
Przestań, Max. Wystarczy.
Dlaczego to mówisz?
-Nie do odratowania. -Dlaczego o tym mówisz?
Zadzwonię do Crosby'ego.
Zrobię sobie kanapkę. To się zaczyna robić głupie.
Chcę, żeby oni też zjedli, wiesz?
Za długo już siedzą.
Pewnie zaraz przyjedzie.
W lodówce ciągle są 23 babeczki z komosą.
Nie wiem, dlaczego ich nie jecie.
Cioci Julii mówiliście, że są dobre.
No nie.
Pomóc ci?
Proszę.
Gotowe.
Dziękuję.
Otworzę.
-Otis! Nie! -Przepraszam...
Co masz na głowie?
Otis!
-Bardzo przepraszam. -Co mu zrobiłeś?
Długa kolejka u weterynarza.
A teraz z tym się spóźniłem.
Co się stało?
-Jak mogłeś? -Dwa szwy.
Powiedział, że wydobrzeje za parę dni.
Ma blizny. O Boże.
-Bardzo przepraszam. -Nie szkodzi.
Max, nic mu nie będzie.
Schrzaniłem sprawę. Przepraszam.
-Niczego nie schrzaniłeś. -Dobra, jedzmy.
-Przygotuję to. -Chcesz, żeby...
-Zajmę się tym. -Wszystko dobrze.
-W porządku. -Otis.
Bardzo dziękuję, że to przywiozłeś.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Spisz się jutro.
Dobrze.
Dziękuję.
Dobrze.
Pocałujemy tego króliczka na dobranoc.
Masz, króliczku. Buzi na dobranoc.
A teraz, Nora,
mama położy cię do łóżka, dobrze?
Idziemy spaciu.
Mama.
-Mama cię kocha. -Mama?
Wiem.
Mama cię kocha.
Max - Świetnie ci dzisiaj pójdzie. Kocham cię. Mama.
Jasne. Też tak myślałam.
Dobrze.
-Cześć. -Świetnie. Dzięki.
Odezwę się później. Dzięki. Do widzenia.
Z kim rozmawiałaś?
Z dziekanatem na Cornell.
Byli bardzo pomocni i wyrozumiali.
W sprawie?
Coś takiego często się zdarza.
Dobrze, chwileczkę.
Chodzi o to...
Rozmawialiśmy o tym.
-Wiem, ale poczekajcie. -Wracasz na uczelnię.
Poczekajcie. Posłuchajcie.
Możemy dostać zwrot za cały pierwszy semestr.
Z powodów zdrowotnych. Łącznie z zakwaterowaniem...
Powiesz jej, że nie ma mowy?
Tak.
To znaczy, że mogę przejść na semestr letni...
-Haddie... -Absolutnie nie.
-Nie szkodzi. -To miłe,
ale zostaniesz na uczelni.
Wszystko będzie dobrze.
To niegroźna operacja.
-Bardzo mały nowotwór. -Pewnie.
Mówiłam ci, co powiedział lekarz.
Ale w domu będzie dużo do zrobienia...
-Wiem, ale nic mi nie będzie. -...i przyda się pomoc.
Nic mi nie będzie.
Wiesz co? Pogadamy o tym później.
Mamy się nie spóźnić. Zbieramy się.
Wiem. Chciałam tylko...
Później to omówimy.
Dzisiaj Max ma swoje przemówienie.
Upewnij się, że ma czystą koszulkę,
bo będzie stał przed dzieciakami
i nie chcę,
żeby chodził w tej złachanej koszulce.
Jest...
Kocham cię.
Kocham cię. Damy radę.
Dobrze.
-Dobrze? -Dobrze.
Pa.
-Cześć. -Hej.
-Dzień dobry. -Jak się masz?
Chłodno dzisiaj.
Latte, wyjątkowo gorąca.
-Z kofeiną, prawda? Podwójnie słodzona? -Tak.
Z całym przybraniem.
Tak.
Będę jej później potrzebował.
-Zaraz zejdę. -Tak?
Dam sobie radę.
-Jak przeprowadzka? -Dobrze.
Zwykła przeprowadzka.
Co z Drew? Co mu się stało?
Myślałem, że to ja jestem zrzędą.
Prawie rozwalił krzak.
To prawda.
Rozmawialiśmy o terminach
i nie spodobał mu się ten, który wybraliśmy...
Co się stało? Przyspieszyliście?
Przyspieszyliśmy.
Po prostu...
Wydawało się, że to dobry moment.
To nie miało nic wspólnego...
Z tym, co zrobiłem?
Nie.
To dobrze.
No dobra.
Zajmiesz się dzisiaj rozliczeniami?
Będę potrzebował gotówki.
Nie masz zajęć z pierwszymi klasami?
Nie, pani Griscom zastępuje mnie na porannych zajęciach,
a ja czekam na faceta od kablówki.
Montujesz kablówkę?
Tak. Będziemy mieli kablówkę.
Fajnie. Idę na autobus.
Dobra. Miłego dnia.
Cieszę się, że przyjechaliśmy o samym świcie.
Siedzenie tutaj godzinami
i myślenie o operacji bardzo pomaga.
-Bez sensu. -Takie są procedury.
Wiem.
Co ci przynieść? Jakiś magazyn?
Przeczytałam wszystkie.
iPhone'a?
Rozegramy mały turniej?
Nie.
-Nie? -Jesteś taki dziwny.
-Staram się... -Wiem.
-Chce mi się... -Wiem.
...pić.
Co zrobimy z Haddie?
Wraca na uczelnię.
-Wraca tam. -Tak.
W porządku.
I tyle.
Szkoda, że nie możemy dowiedzieć się, co u Maxa.
-Później zadzwonię. -Napiszesz do niej?
Po wszystkim dam ci znać, co się dzieje.
-Tak. -Dobra.
Jedziemy z tym. Poszukam pielęgniarki.
Wiem.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Jesteśmy gotowi, pani Braverman.
My też jesteśmy gotowi.
Zabiorę panią na salę operacyjną.
Salowy zaprowadzi pana do poczekalni.
Nie mogę być na sali operacyjnej?
Przykro mi. Nie może pan.
Dobrze.
Dam państwu chwilę.
Chyba już czas.
Tak.
Niecierpliwiłem się. A teraz nie chcę cię puścić.
Wszystko będzie dobrze.
-Wiem. -Wiesz?
Jesteś taka silna.
-Miejmy to za sobą. -Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
-Zjesz coś, proszę? -Zjem.
-Zjedz coś. -Dobrze.
Przynieść ci coś na później?
-Co chcesz? -Burgera.
-Wielkiego, tłustego, soczystego
-cheeseburgera. -Dobra.
Z serem.
Dobrze, cheeseburger.
SALA OPERACYJNA
WSTĘP TYLKO W SPECJALNYM ODZIENIU
Proszę tędy.
Dwie minuty dłużej niż ostatnio.
Chcesz coś? Mają tu herbatę i inne rzeczy.
-Nie, dzięki. -Dobrze.
Herbata. Wszyscy mi ją proponują. Zabawne.
Może jest kojąca? Nie wiem.
Nie przyjrzałem się jej wcześniej.
Podziękujesz ode mnie Sydney i Victorowi?
Pewnie zapomnę to zrobić. Jest bardzo ładna.
Pokażę ją Kristinie.
-Podziękuj im. -Zrobię to.
Tak naprawdę to dzieło Joela, więc to jemu przekażę podziękowania.
Tak.
-Dobra robota, Joel. -Tak.
Siedzenie w domu na pełen etat...
Jest trudniejsze niż myślałam.
No tak, rodzice mówili, że rzuciłaś pracę.
-Tak. -Poważna sprawa.
Przepraszam, że nie zadzwoniłem. Byłem...
Nie szkodzi.
To jest poważna sprawa.
Nie musimy rozmawiać o mojej.
Ile minęło, jakieś 45 sekund?
Prawie minuta.
Max, masz pewne cechy,
które czynią cię dobrym przewodniczącym.
Wiem.
Jesteś super nieustępliwy
i jesteś zabawny.
Co to znaczy nieustępliwy?
Że się nie poddajesz. Jesteś wytrwały.
Jeśli w coś wierzysz, to podążasz za tym.
Poza tym
masz dobrą pamięć.
Strasznie dobrą.
No dobra.
Pamiętasz swoje przemówienie?
Oczywiście. Sama powiedziałaś, że mam dobrą pamięć.
Racja. Przepraszam.
Dołączę do pozostałych kandydatów.
-Dobrze. Powodzenia. -Jasne.
Max...
Gdybyś się zdenerwował,
spójrz na mnie, a ja dam ci znak.
-Nie zdenerwuję się. -Dobrze.
-Jeśli się zdenerwujesz. -Nie.
Dobra.
Czy jest tu Adam Ward?
-Wreszcie. -Chirurg...
-Fałszywy alarm. -Tak.
Byliśmy dwie godziny przed nimi.
Dziękuję, panie doktorze.
Chyba dostali dobre wieści.
Fajnie mają.
Boże.
Chyba zaraz oszaleję.
Chcesz herbaty?
Nie chcę herbaty.
Dlaczego wszyscy proponują mi herbatę?
-Nie wiem. -Od kiedy pijam herbatę?
Nie lubię jej. Nie znoszę herbaty.
Nie wiedziałam, że ktoś ci ją proponował.
-Może kawy? -Przepraszam.
Nie chcę kawy. Jasne? Przepraszam.
Możesz jakoś odwrócić moją uwagę?
Powiedz mi, co u ciebie.
-Naprawdę? -Tak.
Co z Amber, Drew, cokolwiek. Co się dzieje?
Dobrze.
Hank mnie pocałował.
-Fotograf Hank? -Tak...
-Co? -W pracy.
Po prostu... Nigdy nie wiadomo.
To było dobre. Co jeszcze?
-Naprawdę? -Co się stało?
Wywoływaliśmy zdjęcia w ciemni.
W ciemni? Co to, siódma klasa?
Cicho. Nie.
-Odwzajemniłaś pocałunek? -Fuj. Nie.
To znaczy nie "fuj", ale nie.
Nie odsunęłam się z przerażenia, ale...
Podoba ci się?
-Nie. -Na pewno?
Poczułam się...
Nie ma różnicy pokoleń.
Właśnie że jest. Jest o wiele starszy.
-Cicho bądź. -No co?
Dziwnie się czuję, bo to mnie zmusiło
do przyspieszenia przeprowadzki do Marka.
Nie zmusiło,
ale coś we mnie poruszyło i...
Nie wiem, co robię.
Powinnaś robić to, co sprawia ci przyjemność.
Życie jest krótkie.
-Hej. -Cześć.
-Starałam się wyjść. -I co się stało?
-Nie mogłam. -Była w lobby, kiedy przyszedłem.
Wiem, że nie chciałeś pełnej ekipy.
Przepraszam, że jestem wcześniej, ale ja też kocham Kristinę,
więc pójdę do kawiarni czy gdzieś tam,
-ale nie wyjdę ze szpitala. -Siadaj.
Wolałabym, żeby cię tu nie było.
Rozumiem.
Przynieść ci czipsy o smaku barbecue czy herbaty?
Herbaty?
-Co? -Ja nic nie mówiłam.
-Ja... -Co się stało?
Jeśli wybierzecie mnie na przewodniczącą szkoły,
dopilnuję, by wasz głos został wysłuchany
w gimnazjum Cedar Knoll.
Dziękuję.
GIMNAZJUM CEDAR KNOLL
Nazywam się Max Braverman.
CHLOE NA PRZEWODNICZĄCĄ
Jestem Max Braverman i ubiegam się o stanowisko przewodniczącego szkoły.
Jeśli mnie wybierzecie,
przywrócę automaty z jedzeniem,
które były w naszej szkole.
Dlatego powinniście na mnie zagłosować.
Poza tym jestem bardzo nieustępliwy.
To znaczy, że jestem bardzo wytrwały.
To dlatego, że mam coś zwanego syndromem Aspergera.
Asperger utrudnia mi niektóre rzeczy.
Na przykład patrzenie ludziom w oczy albo witanie się z nimi,
więc rzadko to robię.
Inne rzeczy przychodzą mi z łatwością z powodu Aspergera.
Na przykład bystrość i zapamiętywanie prawie wszystkiego.
Poza tym oznacza bycie nieustępliwym.
Więc będę nieustępliwy w kwestii automatów.
Asperger sprawia też, że zawsze dotrzymuję obietnic.
Więc kiedy mówię wam, że przywrócę automaty,
możecie mi zaufać.
Niektórzy mówią, że syndrom Aspergera to czasem coś złego,
ale ja cieszę się, że go mam,
bo uważam go za moją największą zaletę.
Automaty!
Dajesz, Max!
Kristina.
Przez jakiś czas będzie miała mdłości.
Dobrze.
Kristina.
Jestem tu.
Jak poszło?
Operacja przebiegła idealnie.
Kochanie, jak poszło Maxowi?
-Dał sobie radę? -Wygrał.
Wygrał wybory.
Nasz syn jest nowym przewodniczącym gimnazjum Cedar Knoll.
Niech Bóg nam pomoże.
Dobre są te leki.
Wygrał.
-Twój syn jest przewodniczącym. -Wygrał.
Spełnienie marzeń każdej matki.
-Cześć. -Hej.
Mogę wejść?
Jak się ma ciocia Kristina?
Operacja się udała, musimy poczekać parę dni na wyniki.
Ale są dobrej myśli.
Dobre i to.
Ładnie tu.
-Mogę? -Tak.
Przesuń się.
Pomyślałam o tobie.
Ale nie pomyślałam, ile razy się przeprowadzaliśmy,
nie pomyślałam, jak to wpłynie na twój ostatni rok
i nie pomyślałam, co pomyślą inne dzieciaki ze szkoły.
Przepraszam za wszystko, o czym nie pomyślałam.
Jeśli to nie wyjdzie
i będziesz chciał wrócić do babci i dziadka,
to pogadajmy o tym.
Coś wymyślimy.
-Dobra. -Dobra?
Chcę, żebyś miał udany ostatni rok szkoły.
Mark siedzi tam i ogląda kablówkę.
Nie ma pojęcia, co robi.
To duży problem. Muszę tam pójść.
-Chodźmy. -Źle to wygląda.
To niesamowite.
Nigdy już niczego nie przeczytam.
-Świetnie. -Nie ma czasu.
-Proszę. -Halo?
-Cześć. -Cześć.
Nie wiedziałem, że tu będziesz.
-Chciałem zostawić... -Mieszkam tu.
Chciałem je tu zostawić.
Bo pomyślałem o twojej cioci i...
Dziękuję.
To bardzo miłe.
Przekażę je jutro, kiedy wróci do domu
-ze szpitala. -Nie!
Nie są dla niej.
Chociaż nie wiem, czemu na to nie wpadłem.
Ale...
Teraz to strasznie wygląda,
że tak po prostu tu wpadłem,
ale one są dla ciebie.
Są piękne. Jestem...
Jestem trochę zdezorientowana.
Odnośnie tego, co do mnie czujesz.
Nie wiem, po prostu...
Nie mogę przestać o tobie myśleć odkąd...
Teraz to zabrzmiało strasznie.
Nie, przestań.
Ja też o tobie myślę.
Ale nie wiem.
Zaprosiłam cię, a ty...
Odmówiłeś.
Żaden facet mi jeszcze nie odmówił.
Nie żeby była ich cała masa, ale...
No wiesz, po prostu...
-Nie, ja... -Więc...
Posłuchaj...
Naprawdę cię lubię.
Po prostu...
Nie chcę tego schrzanić.
Chciałbym, żeby to trochę potrwało.
Bez pośpiechu, jeśli mogę.
Oczywiście.
Fajnie.
Może następnym razem zadzwonię.
Dobrze.
Dobrej nocy.
Dobrze.
Dziękuję.
Dobranoc.
No dobra, kowboju, pora spać.
Zawinę cię jak burrito.
Pamiętasz te swoje modlitwy?
Myślisz, że mógłbyś pokazać mi, jak to działa?
-Dobrze. -Tak?
-Tak. -Obiecuję z powrotem cię zawinąć.
Dobrze, ja już klęczę.
Skrzyżować palce?
Dobrze.
Zaczynasz od: "Drogi Boże".
A potem rozmawiasz z nim, jak z przyjacielem.
To takie nieformalne. Wystarczy: "Drogi Boże", a potem...
Dobrze.
Drogi Boże...
Wiem, że nie znamy się zbyt dobrze,
ale znasz dobrze mojego syna, więc...
No...
Ciocia Jabbara, moja bratowa, ma raka...
On już to wie.
Racja. Dobrze.
Więc gdybyś mógł zaopiekować się nią i moim bratem, Adamem.
Doceniłbym to.
Pomóż też psu Maxa, Otisowi, żeby mogli mu zdjąć kołnierz.
Amen za to.
Amen.
Operacja poszła bardzo dobrze.
Marginesy są czyste, więc rak zniknął z pani piersi.
-To... -Dobrze.
...niesamowite. Jestem taka wdzięczna.
-A blizny zanikną. -Tak.
Nie ważne, jak to wygląda, pod warunkiem...
Że go nie ma, prawda?
Dobrze. To ważne.
Niestety,
jeden z guzków, który usunęliśmy, miał raka.
Był tylko w jednym z nich.
Rozprzestrzenił się?
Odkryliśmy coś bardzo małego.
Ale martwi nas to.
Przeanalizowaliśmy też nowotwór usunięty z pani piersi.
Odkryliśmy, że pani rak
jest bardziej agresywny niż zakładaliśmy.
Pani rak nazywamy zduplikowanym HER-2-neu.
HER-2...
Zduplikowany HER-2-neu.
Powiedział pan, że rak zniknął.
Tak, to oznacza tylko, że musimy zmienić leczenie.
Da się go bardzo skutecznie leczyć.
Świetnie.
I szansa na wyzdrowienie jest wysoka.
-Przepraszam, leczyć? -Zniknie?
Mówi pan o chemioterapii?
Oczywiście, mieliśmy inne oczekiwania.
Wysłałem wyniki pani onkologowi.
Kiedy się z nim pani spotka,
szczegółowo omówi z panią wszystkie scenariusze i ramy czasowe.
Dam państwu mój numer telefonu.
Wiem, że to dużo informacji na raz.
Proszę do mnie dzwonić w razie pytań.
-Wróciłaś. -Hej.
-Cześć, kochanie. -Cześć.
Co powiedział lekarz?
Wszystko jest...
-Ty powiesz? -Tak.
-Wszystko świetnie. -Rak zniknął.
Marginesy są czyste.
Pełen powrót do zdrowia.
Jeszcze tylko parę wizyt kontrolnych.
Tak.
Kontrolnych, żeby...
Żeby się upewnić, że wszystko jest w normie.
Tak.
Że lepiej się czuję.
-Poza tym... -Twoja mama jest...
-W 100% wolna od raka. -Tak.
Nieźle, co?
Mówiłam, żebyś się nie martwiła.
Wracasz na uczelnię.
Lecisz do Nowego Jorku.
Dziękuję ci za pomoc w tym tygodniu.
-Mogę... -Możesz mnie przytulić.
-Przytul mnie. -Dobrze.
Przytul mnie.
O Boże.
Kocham cię, dzieciaku.
Ja ciebie też.
Tak mi ulżyło.