Sport to świetny sposób na poznanie nowych ludzi.
poprzednich odcinkach...
Dlaczego mnie do tego zmusiliście?
- Zeek Braverman - Ryan York.
Czasem czuję, jakbyśmy byli niewidzialni.
Dla mnie nie jesteś niewidzialny.
- Kto to? - Narzeczony cioci Sarah.
Nie jesteś tak okropna jak myślałem.
Kristina jest chora. Tobie pierwszej mówię.
Przepraszam, że niektóre rzeczy spadną na twoją głowę.
Będę potrzebować twojej pomocy.
Nie poszłam dziś do pracy.
Wiem, że to brzmi głupio, ale nie mogłam go zostawić.
Cześć.
Miałaś tu być pół godziny temu.
- Nie mogę. - Mamo! Nie tak, tato.
- Tata nie potrafi upinać włosów! - Co masz na myśli?
- Powinna być lekka. - Jest porządna.
Nie dam rady.
Victor, rzy razy cię prosiłem, żebyś się ubrał.
Wracaj na górę i włóż coś na siebie.
Dlaczego nie mogę iść w tym?
Bo tak powiedziałem.
Co mówiłaś?
Utknęłam w pracy. Przepraszam.
Czyli zobaczymy się na miejscu?
Nie może na miejscu.
- Kto mi upnie włosy? - Dam sobie radę.
- Rozmawiam przez telefon. - To znaczy, że nie przyjdę.
Nie możesz przyjść na recital Sydney.
Nie mogę znaleźć koszulki.
- Pewnie jest brudna. - Zaczekaj.
Przygotowywała się dwa miesiące.
- Co ona mówi? - Musisz tam być.
Mamy dzisiaj nie będzie.
Co? Mam główną rolę. To moje przedstawienie.
Obiecała, że będzie.
Wiem, ale to niemożliwe.
Nienawidzę jej. Wszystko psuje.
Joel... Ja naprawdę...
Muszę uciekać. Kocham cię. Do wieczora.
Wydałeś czterysta dolarów w Diesel?
Myślałam, że to ja tu lubię ciuchy.
Myślisz, że to dzieje się samo?
Muszę trochę wydać, by tak wyglądać.
Aż czterysta?
- Jest tak źle? Pokaż. - Jest źle.
Co tu mamy. Biscayne Grill, Rigliano's.
Za te zwróci mi Adam.
To już jakieś 200 dolarów.
Nie jest tak źle.
Dlaczego ci za to oddaje?
Przegrał jakiś zakład?
Nie, on zawsze stawia.
Zawsze? To niezbyt fair.
Więcej zarabia, więc zazwyczaj płaci za takie rzeczy.
- Więcej zarabia? - Tak.
Dlaczego?
Bo dużo poświęcił finansowo, by pracować w Luncheonette.
Dał też więcej wkładu własnego.
A ty wpadłeś na ten pomysł i przyprowadziłeś klientów.
Gdy zaczynaliśmy on miał rodzinę, a ja nie...
A teraz już masz.
- Trochę to dziwne, co? - Tak.
- Mam z nim porozmawiać? - Dlaczego miałbyś nie?
Nie wiem. Rodzina i pieniądze.
Jeśli ci to pomoże, ja z nim porozmawiam.
- Porozmawiasz z nim? - Pewnie.
- O moich zarobkach? - Tak.
- W sprawie firmy? - Tak.
- Poradzę sobie. - To dobrze.
Już idę.
Cześć.
- Jak cię masz? - Dobrze, a ty?
W porządku. Co tam?
Przyszłam, bo...
Słyszałam, że Max startuje na przewodniczącego szkoły.
Tak, chce być przewodniczącym rady uczniów.
Przyniosłam to.
Miło z twojej strony. Przyszłaś pomóc?
- Tak. - Wejdź.
- Ja tylko... - Wejdź.
Max jest na górze z guacamole.
- Fajnie. - Tak.
To pójdę do niego.
Amber,
czy wujek Adam coś ci powiedział?
Niezbyt wiele.
Tylko to, że... Chciałam pomóc.
Nie wiedziałam jak, więc pomyślałam...
Wszystko dobrze.
Przeglądam właśnie zdjęcia Haddie z uczelni.
Całkiem słodkie. Wysłała mi kilka, gdzie jest ze znajomymi.
Amber, daj spokój.
Nic mi nie będzie.
Dobrze?
Dobrze.
Po naświetleniu wkładasz je tutaj.
To wywoływacz.
- W całości? - Tak.
- Dobrze. - Po prostu połóż.
- O tak. - Zostawić to, czy mam tym ruszać?
Zostaw.
- Ruby dziś do mnie napisała. - Znowu?
- Tak. - To miłe.
Jej mama wyjeżdża
za dwa tygodnie na weekend
i zapytała, czy możemy się wtedy zobaczyć.
Sama chce się ze mną spotkać.
To wspaniałe.
Także... Dziękuję.
- Mnie? Ja nic nie zrobiłam. - Właśnie, że tak.
Dziękuję.
To świetny dzieciak.
Tak.
Boże. Patrz.
Piękne.
- Hank. - Tak.
Tak.
- Hank. - Dobrze.
Teraz idzie do płukania.
Dobrze.
Musi tu zostać jakieś dwie minuty.
Dobra robota.
Jak poszedł recital?
- Dobrze. - Tak?
Co robiłaś całą noc w pracy?
Musiałam nadrobić kilka rzeczy.
- Tak? - Tak.
Co się dzieje?
Spałaś w ogóle? Przyszłaś i zaczęłaś robić naleśniki.
Co się dzieje?
Nawaliłam.
O czym mówisz?
Przeoczyłam termin złożenia odwołania.
Pogrzebałam tę sprawę.
To duża wtopa.
Kochają cię tam, więc jestem pewny...
To nie ma znaczenia.
Możemy stracić tego klienta.
Mówimy tu o ogromnych pieniądzach.
Mogą nas pozwać za ten błąd.
Mogę stracić pracę.
Cześć, kochanie.
Jak recital?
- Fajnie. - Tak?
Tata mówił, że świetnie?
Będziesz pracować do późna cały tydzień?
Bo w piątek mam mój pierwszy mecz.
Będziesz?
Na pewno będę.
- Super. - To niesprawiedliwe.
- Syd, przestań. - Sydney...
Dlaczego nie pracujesz do późna w dzień głupiego meczu
zamiast mojego recitalu?
To tak nie działa.
Nigdy wcześniej nie opuściłaś mojego recitalu.
Zapomniałam wspomnieć, że mam poranne spotkanie.
Odwieziesz Maxa?
Powiedziałeś Amber?
Tak, musiała wiedzieć,
że coś się dzieje, bo poprosiłem ją...
W porządku. Cieszę się, że to zrobiłeś.
Musimy powiedzieć innym.
Chyba już czas.
Dobrze.
Musimy powiedzieć Haddie.
- Tak. - Jest tam taka szczęśliwa.
Tak.
Wstałeś?
Która godzina?
- Wstałeś? - Tak.
- Wstałeś. - Oboje wstaliśmy.
Bo mnie szturchałaś.
Powinniśmy pójść pobiegać. Co ty na to?
Biegać? Dlaczego?
Nie wiem. Czuję, że powinniśmy
być bardziej wysportowani.
Chodźmy biegać.
- Teraz? - Tak, chodź.
- Czy to nie wspaniałe? - Nadal się budzę.
Chodź.
Nigdy wcześniej nie biegaliśmy, a nagle to robimy.
Jesteśmy biegającą parą. Nie ma nic lepszego.
Tak.
Uwielbiam nas. Mamy cudowny związek.
- Co? - Co?
Czego chcesz? Chodzisz i mi się przyglądasz.
Nie przyglądałem się.
- Nie chodzę. - Patrzyłeś na mnie.
Dopiero tu wszedłem.
Jeśli czegoś chcesz, mów zanim to skończę,
bo muszę dziś wyjść wcześniej.
Dobrze.
Czego chcesz?
Dobrze,
szedłem korytarzem i pomyślałem,
że dobrze nam idzie.
- Raczej w porządku. - Tak.
Pracujemy tu tylko od roku, a już mamy kilku pracowników.
Mamy trochę oszczędności w banku.
- To fajnie. - Tak, niewiele.
Asekuracyjna suma.
Nie nazwałbym tego tak.
To dość solidna...
Cros, czego chcesz? Nie owijaj w bawełnę.
Pomyślałem, że moglibyśmy porozmawiać o mojej pensji.
Teraz nie mogę.
Co to znaczy, że nie możesz?
Chcę porozmawiać o pencji.
Wie. Nie mogę...
Kiedy zaczynaliśmy dużo wyłożyłem...
Tak samo jak ja.
Mój wkład był brutalniejszy.
Oba miały ten sam stopień brutalności.
Obaj zgodziliśmy się zarabiać o 25% mniej niż wcześniej.
- Tak, ale przez to... - Nie idzie nam tak dobrze.
Zarabiasz prawie dwa razy więcej.
Nie dwa razy więcej.
Dlatego powiedziałem "prawie". Słyszałeś?
Obaj zgodziliśmy się na te 25%,
- żeby rozkręcić firmę. - Tak.
- Pamiętam. - To co ustaliliśmy było sprawiedliwe.
W tamtym czasie tak, ale już nie.
Mówiłem, że muszę wcześniej wyjść.
Mam dużo spraw na głowie.
Później to dokończymy.
Nie chcę pytać później, nie chciałem też teraz.
To nie było przyjemne.
Poczekajmy do końca roku,
gdy będziemy lepiej wiedzieć na czym stoimy.
- Do końca roku? - Tak.
- Wtedy chciałbym o tym pogadać. - Wspaniale.
Może przedyskutujemy to na emeryturze.
Cześć.
- Cześć, Dwayne. - Hej, co tam?
Przykro mi z powodu Giantsów.
W porządku, Zeek. Gorzej z twoimi z Oakland.
Touché. Simon.
- Cześć, Zeek. - Hej.
Chciałam się dopytać
o pracę dla Ryana Yorka.
Nieźle się spisał przy moich spryskiwaczach,
- rozumiesz? - Tak.
Musi być coś dla niego.
Tak, załatwiłem mu rozmowę, ale się nie pojawił.
- Co? - Olał to.
Może dostał nie ten adres.
Może, ale się nie pojawił.
Tutaj też go długo nie było.
Nawet nie odbiera telefonu. Zniknął.
A jak te zajęcia z historii?
Prowadzący jest naprawdę zabawny.
Nie rozumiałam na początku jego żartów.
Ma dość obrazoburczy humor, więc...
- Nie było to jasne. - Dobrze.
Ale zrozumiałaś go, to dobrze.
- Wielu go nie rozumie? - Dobrze.
- Kochałem historię. - Tak, ale teraz już wiem.
Teraz go rozumiesz?
- Co tam? - Nic.
Cieszymy się, że jesteś szczęśliwa.
- Tak... - Haddie...
Nie tak dawno...
Poszłam do lekarza,
by zrobić mammografię.
Znaleźli tam coś...
Znaleźli małego guza.
Malutkiego.
Zajmą się nim. Nic mi nie jest.
Znaleźli raka?
- Tak, to rak. - Tak.
- Ale... - Twoja mama ma świetnego lekarza
i bardzo dobrze prognozuje.
- Znaleźliśmy najlepszych lekarzy. - Nie masz się czym martwić.
Chcieliśmy, żebyś wiedziała.
Mam się nie martwić twoim rakiem piersi?
- To bardzo powszechne. - Jest wcześnie.
Wykryli go wcześnie?
Tak, to przydarza się wielu kobietom.
Pozbędziemy się go.
Wiele kobiet z tego wychodzi i będę jedną z nich.
- Tak. - Więc...
Dobrze?
Tak.
Wszystko będzie dobrze, nie martw się.
Chcieliśmy ci powiedzieć, bo...
Jestem tak daleko od domu.
Nie wiem, dlaczego jestem tak daleko.
- W porządku, kochanie. - Skup się na uczelni, dobrze?
Nie martw się o mamę, wszystko będzie dobrze.
- Chcemy, żebyś dobrze się tam bawiła... - Dobrze.
Zadzwonisz zanim pójdziesz na zabieg?
Powiesz mi, co się dzieje?
- Wszystko ci powiemy. - Będziesz wiedzieć wszystko na bieżąco.
- Nie martw się i skup się na sobie. - Tak.
- Bardzo cię kochamy. - Dobrze.
- Kocham cię. - Pa, kochanie.
Lauro, przyszła Julia Braverman.
No proszę! Julia Braverman.
Cześć, Lauro. Piękny gabinet.
Gratulacje.
Słyszałam plotki, że masz zostać partnerką w Dengraf.
- Tak. - Tak mówią na mieście.
- Dziękuję. - Więc...
Nie wiem czy miałaś szansę przejść przez całą papierologię.
Wiem, że spóźniłaś się ze złożeniem odwołania.
- Dokładnie. - Ogromna wpadka.
Błąd jakiegoś młodego asystenta?
Nie, to wszystko ja.
Zastanawiałam się, czy jest możliwość,
byś spojrzała na tę sprawę inaczej.
Julio.
Wystarczy, że zgodzisz się na przedłużenie terminu.
Możemy poprosić o to sąd.
Mam spojrzeć na to inaczej
i kosztować moich klientów setki tysięcy dolarów?
Tak, o to właśnie proszę.
Dobrze.
Zaadoptowałam dziewięciolatka
i nie idzie to gładko.
Nie skupiałam się na pracy.
Błagam cię.
Sekunda.
Mogę wejść?
Znowu ci się zepsuły spryskiwacze?
Nie, działają świetnie.
Jak w zegarku.
Nie było cię od kilku dni w centrum dla weteranów.
Tęskniłeś?
Chyba tak.
Chociaż uwielbiam historyjki o okopach w Wietnamie,
staram się żyć własnym życiem.
Tak.
Nie przyszedłeś na rozmowę o pracę.
Dlatego tu jesteś.
Wiem, że ciężko jest zacząć od zera.
Nie, nie.
Chcesz wiedzieć, dlaczego nie przychodzę do centrum?
Mam dość ludzi patrzących na mnie jako na weterana.
Jakby było ze mną coś nie tak.
- Jakbym był popsuty. - Wcale tego nie robią.
Nie chcę być weteranem. Jestem po prostu Ryanem.
A nie poszedłem na tę rozmowę,
bo praca była do dupy.
Musisz jakoś zacząć.
Zachowaj to dla kogoś, kogo to obchodzi. Nie przychodź już tu, Zeek.
Halo?
- Cześć, tato. - Cześć.
Jak się masz? Wszystko dobrze?
- Haddie? - Nie mogę przestać
myśleć o mamie.
To normalne w takiej sytuacji.
Chcemy, byś była silna i myślała pozytywnie.
Ciężko mi się na czymkolwiek skupić,
chciałabym coś zrobić.
Nie chcemy, żebyś się martwiła, Haddie.
Skup się na studiach, dobrze?
Wszystkim się zajmiemy. Nie martw się.
Nie mam żadnych konkretnych informacji i jestem tak daleko.
Nie wiem, co się dzieje.
Wszystko będzie dobrze.
Skup się na książkach. Daj sobie trochę czasu...
- Co? - Jutro rano...
Mam się skupić na szkole?
Tak, dokładnie.
To trudne, tato.
Jestem tak daleko i nie wiem, co się dzieje.
Nie daliście mi żadnych konkretów.
Możecie traktować mnie jak dorosłą?
Dobrze.
Guz twojej mamy ma 1,6 centymetra średnicy.
Będę mogli zrobić lumpektomię
i w ten sposób wyciąć guza
bez mastektomii, więc to już dobrze.
W trakcie lumpektomii,
zrobią też biopsję dwóch węzłów chłonnych,
bo rak najczęściej tędy się rozprzestrzenia.
Sprawdzą, czy mama będzie potrzebowała dalszego leczenia.
Chemoterapii albo naświetleń.
Dobrze?
Może potrzebować chemii?
Nie powiedziałem tego. Będzie dobrze.
To wszystko, co wiem.
Na tym póki co stoimy.
Obiecuję, że będę cię informować.
Nie chcę, żebyś czegoś nie wiedziała.
Dobrze. A jak ty się masz?
Dobrze.
Trzymam się.
To przerażające, ale jest dobrze.
Tak.
Twoja mama jest bardzo silna i jest dobrej myśli.
Robi wszystko, by wyzdrowieć.
A najlepsze, co możesz teraz dla niej zrobić,
to skupić się na uczelni
i mieć dobre oceny, żeby była z ciebie dumna.
Możesz to dla mnie zrobić?
Tak.
To dobrze.
Muszę wracać teraz do pracy, ale bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Pa.
Rozumiesz, co to oznacza?
Tak. Mama ma raka.
Ale wyzdrowieję.
Wyjdzie z tego.
- Dobrze. - Będzie musiała
przejść cięższy okres.
Nie będzie miała dla ciebie tyle czasu. Będzie musiała odpoczywać.
Będzie musiała chodzić do lekarza.
Więc musisz trochę wydorośleć.
Dobrze.
Masz jakieś pytania?
Jak chcesz mnie o coś zapytać...
Mogę pooglądać telewizję?
Zostało mi jeszcze 30 minut z wczoraj.
Pewnie.
Myślisz, że go to obchodzi? Że rozumie?
Tak.
Dlaczego tyle osób przychodzi na mój mecz?
To nie są jakieś osoby, tylko rodzina.
Są twoją rodziną i dlatego przyjdą.
Na moim recitalu byli tylko dziadkowie. To niesprawiedliwe.
- Przestań jęczeć. Co za dziecko. - Nie jęczę@
Przychodzą też na mecz.
- To ty jęczysz. - Ale z ciebie dziecko.
Nie nazywaj jej tak.
Mogę nawet nie wyjść na boisko.
Wyjdziesz.
Jestem najgorszy w drużynie.
Boże.
Dałaś mi dwa noże.
- Potrzebujesz noża. - Masz.
Muszę iść na ten głupi mecz?
Alarm przeciwpożarowy się włączył. Mamo!
Mamo, alarm się włączył.
Mamo!
Jajka się przypalają.
Mamo, mówię do ciebie. Dlaczego nie odpowiadasz?
- Co się dzieje? - Mamo, jajka się przypalają.
Mamo, my nie... Tato.
Syd, Victor, wyjdźcie stąd.
- Nie zjedliśmy śniadania! - Teraz!
- To niesprawiedliwe! - Idźcie!
Tato, to niesprawiedliwe!
Wszystko w porządku?
Nie.
Julia.
Kochanie.
Już dobrze. Co się dzieje?
Oddychaj, dobrze?
Po prostu oddychaj.
- Oddychaj. - Nie mogę.
To mnie przerasta.
- Czego nie możesz? - Nie mogę...
Dobrze, że do niego poszedłeś.
To było słuszne.
A on mi tylko zamknął drzwi przed nosem.
Przynajmniej wie, że jest ktoś,
kto interesuje się nim na tyle, by sprawdzić co się z nim dzieje.
Biedny dzieciak, pewnie jest zagubiony.
Z pewnością jest zły,
nie potrafi znaleźć swojego miejsca.
Tak.
Tobie też długo zajął powrót do mnie.
Dzięki Bogu miałem do kogo wracać.
Dlaczego mi się przyglądasz?
Jesteś dorosła?
Dlaczego pytasz?
Moi rodzice powiedzieli, że muszę wydorośleć.
Więc jesteś dorosła?
Chyba tak.
Nie ubierasz się jak dorosła.
To prawda.
Jesteś niższa niż większość dorosłych.
To też prawda.
To co czyni cię dorosłą?
Nie wiem... Mam pracę.
Mam samochód, muszę płacić rachunki
i robić dużo rzeczy sama.
Nie jesteś mężatką.
- Nie jestem. - Wszyscy dorośli jakich znam są.
Kiedy chcesz wziąć ślub?
Musze najpierw poznać kogoś właściwego.
Moja mama ma raka.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie.
Dobrze.
Ile ich jest? Daj mi dwa, proszę.
Dobrze sobie radzisz z pałeczkami.
Zacznę od tego.
- Dobrze. - Zobaczymy, co się stanie.
To niskosodowy, tak.
Ciężko mi nie mówić o tym, no wiesz...
- O czym? - Jesteśmy tu
tylko we dwoje
i nie możesz mnie tak po prostu pocałować,
a potem wrócić do pracy.
- To było nic, prawda? - Rozumiem. To było nic.
To nic. Byłaś za blisko.
Byłam za blisko?
Rozumiem, byłam za blisko. Przepraszam.
Nie za blisko, po prostu...
Na tyle blisko, że miałeś odruch, by...
Mnie pocałować? Nie wiedziałam, że jest taka granica.
- To nic... - Boże.
Nie potrafisz się powstrzymać?
Schlebia mi to.
Przestań już.
Nie jesteś aż taka...
- Słucham? - Nie to chciałem powiedzieć.
Przepraszam.
Nie jestem aż taka, a jednak...
- Rozumiem. - Nie to chciałem powiedzieć.
- W porządku. - Chcę tylko zjeść lunch.
Nie jestem aż taka. Przynajmniej wiem,
- że nie masz żadnych... - Mogę zjeść w spokoju?
- A ja mogę? - Daj spokój.
Mogę pracować w ciemni w spokoju?
Teraz nie wiem, czy coś się nie wydarzy,
jeśli za bardzo się zbliżę.
Dobrze, to nie było nic.
To znaczy...
To nie było nic.
Jesteś zabawna,
ładna i miła.
Lubię z tobą rozmawiać.
Wiem, że kogoś masz.
Więc zakończmy już ten temat.
Dobrze? Proszę?
Tak.
Powiem ci coś. Byłeś dla mnie niemiły.
- Posłuchaj, dziadku... - Nie, nie.
Znowu zaczynasz. Nie rób tak. Okaż mi trochę szacunku.
Cokolwiek ci się teraz wydaje,
cokolwiek twoim zdaniem dla mnie robisz,
musisz przestać, dobrze? Nie potrzebuję twojej pomocy.
Powiem ci, co mi się wydaje.
Myślę, że siedzisz tu w tej norze
i pozwalasz, żeby to cało użalanie się namieszało ci głowie,
zamiast skupić się na przyszłości.
Przyszedłeś tu mnie analizować?
Nie, przyszedłem zaprosić cię na mecz bejsbola.
Lubisz?
Giants tu grają?
Coś w tym stylu.
Chodź.
Jest tu kilka osób, które chciałabym, żebyś poznał.
- Nie do końca to... - Hej, wszystkim.
Poznajcie prawdziwego bohatera.
Cześć. Zapewne jesteś Ryan.
- Cześć. - Cześć, jestem Camille.
- Miło poznać. - To Ryan York.
Cieszę się, że wpadłeś. To mój syn, Adam.
- Cześć. - Jak się masz, Ryan?
- Adam. - Jak się masz?
- Crosby. - To Max.
To moja cudowna córka, Sarah
- i jej przyjaciel, Mark. - Cześć, Mark.
To Drew.
- Przepraszam. - A to Camille, Jabbar,
Sydney, Julia, Joel, a tam jest Jasmine
- i Crosby. - Dużo nas.
To moje dzieci. Kogoś pominąłeś?
Jeszcze Amber.
- Jak mogłem o niej zapomnieć? - Cześć, Ryan.
Trzymam tę rodzinę razem. Jak leci?
- Ostatni będą pierwszymi. - Miło poznać.
Siadaj. A tam jest Victor.
Siadaj, rozgość się
- i czuj się jak w domu. - Dobrze.
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Nie wiem, dlaczego nie wystawiają Victora.
Ja też nie.
Chyba podejdę do trenera.
Zeek, pod żadnym pozorem tego nie rób.
Dlaczego?
- Cześć. - Dostałaś wiadomość?
- Nie, co jest? - Dengraf tu jest.
Wszyscy tu są.
Chcą się z tobą teraz widzieć.
Za dwadzieścia minut.
- Muszę jechać do pracy. - Teraz?
- Tak. - Wszystko dobrze?
Nie sądzę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Gdzie ona idzie? - Zeek, proszę cię.
Boże.
No proszę. Mogę jednego?
Dobrze, wezmę rybę.
Lubię ryby. Chcesz jednego?
Masz jednego dla siebie. Cześć.
Możemy wrócić do naszej rozmowy
- sprzed kilku dni? - Posłuchaj...
Wiem, że nie masz na to czasu.
- Zaczekaj. - Ale potrzebuję tego.
Nie chodzi o pieniądze.
Tylko o to jak mnie traktujesz.
- Dobrze, czy mogę... - Mam tego dość.
Trzymasz się tego dziwnego układu,
gdzie ty jesteś tym genialnym starszym bratem, a ja młodszym idiotą
i może to zadziała u rodziców
w czasie świąt, ale w pracy?
Kiedy chcę rozmawiać, to porozmawiamy.
Robię więcej niż połowę rzeczy w tej firmie.
Amber robi za ciebie tysiąc rzeczy
nie związanych z Luncheonette.
Zachowujesz się jak dupek.
- Dobrze. - Dobrze?
Masz rację. Popełniłem błąd.
W poniedziałek podniesiemy ci pensję.
Jestem ci winien przeprosiny.
Kochanie...
Będziesz miała chemoterapię?
Nie wiem. Możliwe. Nie jestem pewna.
Wiesz, że to zabija też zdrowe komórki?
Będzie dobrze.
- Wiem. - Dobrze?
Trenerze, może pan pozwolić zagrać Victorowi?
- A co z Victorem? - Ludzie...
Każdy z dzieciaków był na boisku.
On ma rację, ktoś powinien z nim pogadać.
- Dawaj, trenerze. - Pasujesz tu.
- Zaczyna się. - To może być dobre.
Daj spokój, Zeek.
Jak się masz, trenerze?
- Zeek. - Co pan tu...
Zeek Braverman, witam.
Nie może pan wchodzić na boisko.
Wiem, jakie są zasady.
Wiem też, że mój wnuk przesiedział cały mecz na ławce.
Została jedna runda, więc pokusiłem się o rozmowę.
Gra jest zbyt wyrównana, by go teraz wpuścić.
Będą inne mecze. To długi sezon.
Jeśli nie dasz mu teraz zagrać,
może nie pojawić się na innych meczach.
Siedzi tu 15 członków
rodziny Bravermanów
i większość z nich grała kiedyś
na tym boisku. Adam, podnieś rękę.
To był najlepszy gracz w 1978.
Najlepszy łącznik, jakiego widziałeś.
Świetnie też rzucał.
A tamten to Ryan York. Właśnie wrócił z Afganistanu.
Ryzykował życie, byśmy mogli grać w bejsbol na amerykańskiej ziemi.
- Jakiś problem? - Powiem wam, w czym jest problem...
Naprawdę chodzi tu o wyniki,
czy raczej pozwalanie dzieciakom grać,
żeby miały poczucie przynależności i dobrze się bawiły?
Pozwól dzieciakowi zagrać.
Chcesz się z nią kłócić?
- Victor, załóż kask. - Tak jest!
Victor!
Proszę wrócić na trybunę.
Dasz radę. Spokojnie.
Poślij ją w kosmos.
Dasz radę.
O, nie.
Nic nie szkodzi.
- Dawaj, Victor. - Uderz ją!
Lekki zamach, Victor.
Nie musisz machać za każdym razem.
Skup się na trafieniu w piłkę.
Pracuj nadgarstkami. Tylko traf.
Biegnij!
Rzuć kij!
- Biegnij dalej! - Leć!
Przepraszam, że nie odebrałam.
Siadaj, Julio.
Gdzie byłaś?
Na meczu mojego syna. Przepraszam, miałam telefon w torebce...
Nie dziś rano.
Przez ostatnie pół roku.
Chodzi o odwołanie.
Rozmawiałam już z oskarżycielem.
To nie pomogło.
Wnieśli o rozpoczęcie postępowania i sąd im je przyzna.
To koniec.
Julia, co ci się stało?
Gdzie byłaś? Rzadko bywasz w pracy
i jeszcze przegapiłaś termin składania wniosku.
Przepraszam, wynagrodzę wam to.
Wiesz ile to kosztuje firmę?
Kliencie grożą, że odejdą.
To wielomilionowa wpadka.
Dwa lata temu to by się nie wydarzyło.
Rok temu również nie.
- To pomyłka początkującego. - Ma pan rację.
Przepraszam.
Chcemy powiedzieć,
że byłaś na ścieżce do zostania partnerką.
Byłam?
Musisz nam powiedzieć, że to się nie powtórzy
że chcesz tę pracę
i poświęcisz się jej w stu procentach.
Julio?
Nie jestem tego pewna.
Nie sądzę, że jestem w stu procentach oddana.
Julio?
Myślałem, że mogę to pogodzić, ale nie potrafię.
Przynajmniej nie teraz.
Dziękuję
za te dziewięć lat, Leonie.
Odchodzę.
Póki co twoja statystyka uderzeń to 100%,
ale z jakiegoś powodu nazywają to tysiącem.
Ale twoja trafność to tylko 0,333.
I tak jest lepsza niż moja,
bo moja życiowa to 0.147, a już nie gram.
Nieźle.
Może kiedyś porzucamy piłką?
Czemu nie?
Byłoby fajnie.
Co ty na to?
Możesz mieszać, jeśli chcesz.
Lubimy takie dziwne eliksiry.
Dobrze.
Ja za to wezmę samą pomarańczę.
Wezmę to na klatę.
Dokładnie.
Czym się zajmujesz, Amber.
Moi wujkowie mają studio nagraniowe w Haight i pracuję u nich.
Fajnie.
Byłeś w Afganistanie, tak?
Tak.
Już wróciłem.
- Witaj z powrotem. - Dzięki.
- Gotowy? - Tak.
Zamieszkajmy razem.
- Naprawdę? - Tak.
A co z czekaniem aż Drew skończy szkołę?
Po co czekać? Zróbmy to.
Dobrze.
- Jesteś pewien? - Tak!
- Tak? - Podoba mi się ten pomysł.
To dobrze.
Możesz, nie ma takiego prawa.
Patrzcie, kto przyszedł.
- Boże. - Cześć.
Co tu robisz?
Wiedzieliście, że przyjedzie?
- Co ty tu robisz? - Musiałam wrócić do domu.
Dobrze cię widzieć.
- Wiedziałeś? - Nie.
Nie wiedziałem.
Zabierzesz dzieci na pokoju gier?
Chcecie w coś pograć?
Chodźcie, będzie fajnie.
Pogramy w jakieś gry.
Dawajcie.
Kocham was wszystkich.
Muszę wam coś powiedzieć.