Szukam pracy.
poprzednich odcinkach...
Potrzebuję kogoś z doświadczeniem.
(KRZYK) Mój Boże!
Minęło pięć miesięcy.
Nie możemy być przy nim ostrożni cały czas.
Chyba czekam, aż zakocham się w naszym synu.
Dziś wielki dzień, co? Amy wraca z obozu.
Wydaje się chłodna.
Boże, tęskniłęm.
Ja za tobą też.
Dostałam się do Cornella.
Będę tęsknić.
Kocham naszego syna, ale gdy jest u babci.
Tak.
Następnym razem zróbmy to w pralni.
Zaliczymy każdy pokój.
To może być ona.
Twoja mama.
Nie odbieraj.
Nie, to Adam.
"Przypomnij Amber, by jutro odebrała toner”?
Serio? Coś takiego wysyła o dziesiątej wieczór?
Jesteśmy najseksowniejszą parą Braverman.
To mnie doprowadza do szału.
Crosby strasznie zwleka z odpowiedziami.
Tak ciężko odpisać: "OK, załatwione”?
Może jest zajęty.
Kochanie, jest niedziela wieczór.
Co? Na co patrzysz?
- Nic. - Kochanie, co...
Nic.
Czemu oglądasz szczeniaki?
Zawsze rozmawialiśmy o psie.
Nieprawda.
- Prawda. - Nie.
Adam. Tak.
- Co? - Patrz, jakie urocze.
Daj spokój. Wiem, że brakuje ci Haddie.
Ten pies jej nie przypomina.
Wygląda dokładnie jak Haddie.
- Ten? - Tak.
Nieprawda. Może trochę.
Loki są trochę inne.
Oczy są inne.
- Co się dzieje? - Nic.
- Nic. Tylko patrzę. - OK.
Nie mówię, że kupimy psa.
Rozmawiamy o psie.
Żeby kupić psa?
Kocham psy,
ale wiem jakim są wrzodem na dupie.
- Są urocze, przytulaśne. - Pies zniszczy dom.
Wszędzie nasra.
No i co? Tak jak ty.
Żartuję.
- Są urocze, ale wiele wymagają. - Są urocze.
Według badań taki pies
będzie dobrym towarzyszem dla Maxa.
Są doskonałe dla dzieci z autyzmem.
Zastanówmy się
zanim polecimy po psa.
Pomyślmy racjonalnie.
- Jest jeszcze jeden. - To odpowiedzialność na 14 lat.
Ten wygląda jak twoja mama.
- Hau? - Pomyślimy.
- Uśmiechnij się. - Słuchajcie...
Czekaj. Jestem na filmie.
Jeszcze raz.
Odbieram ją o 7:45...
- Wiem. - Zaczekaj, uda się.
Ciągle nagrywa. Uśmiech.
- Dobrze! - Tak!
Super. Cieszę się.
Wnusiu, zaczekaj chwilę.
Coś ci powiem.
Przez najbliższe 12 miesięcy będziesz miał
przed sobą pierś wiedzy, rzuć się na nią
- i ssij. - Fuj, tato.
Czemu wiedza ma cycki?
Kochanie, odbierz mnie o 5.00, dobra?
- Nie zapomnij. - Tak.
Jeśli użyjesz migacza i wycieraczek
naraz, samochód się trzęsie.
Boże. Nie pada.
- Ale... - Nigdy nie wiadomo.
- Miłego pierwszego dnia. - Dzięki.
- Tak. - Pozdrów Amy.
- Pa. Pozdrowię. - Bądź miły dla innych.
Pa.
- Myj ręce. - Dobra. Pa.
Na razie... "Myj ręce”?
Nie wiem.
Kanapka z masłem orzechowym i anchois.
- Twoja ulubiona, prawda? - Nie.
- Dzięki. - Hej, Victor.
Weź śniadanie.
- I nie zapomnij wody. - Pomarańcza.
Victor?
Nie chcemy żebyś się spóźnił pierwszego dnia szkoły.
Hej.
Źle się czuję.
Co się dzieje?
Boli mnie głowa i brzuch.
Ojej.
Zobaczmy.
Nie masz gorączki.
Głównie boli brzuch.
Jest za dziesięć. Co jest?
Victor źle się czuje.
Chyba zostaniesz w domu.
To pierwszy dzień.
Wiem, ale co, jeśli to zaraźliwe?
To nie przejdzie.
Zostaniesz? Ja zabiorę Syd.
- Tak. - Dobrze.
Zadzwonię za godzinę. Dobrze, kolego?
Nie chcę, byś chorował.
- Dobrze. - Dobrze.
Pa, tato. Pa, Victor, zdrowiej.
- Pa. - Pa. Miłego dnia.
- Nawzajem. - Kocham cię.
Do widzenia paniom.
Dobra. Zabierzemy cię do łóżka.
Mogę leżeć na kanapie? Tu jest telewizor.
- Dobra. - Teraz piątek.
Co to jest DRT?
- To... - Dave Ray Trio.
- Tak. Dziękuję. - Jazz i takie tam.
Są umówieni na pół dnia. Czemu?
Nie dadzą rady cały dzień.
Mamy wolne pół dnia.
- Co zrobimy... - Nie wiem.
Sprawdzić, czy mogę przesunąć Landona?
Poczekaj. Świetny pomysł.
Co to za dźwięk?
Wezmę kawę.
Co to za brzęczenie?
Kalendarz w aplikacji.
Kristina daje znać, że dodała coś do harmonogramu.
To wkurzające. Ciągle brzęczy.
Jak facet z gitarą na spotkaniu.
Lubię tę aplikację.
Jesteśmy ciągle w biegu.
- Zobaczmy, co dodała. - Oddaj.
Fryzjerka o 13.00.
Dzięki Bogu.
- "Kolacja o 18.00.” - Tak.
Bez tego zapomnisz, by jeść.
Wracamy do harmonogramu?
Ginekolog?
Tego nie powinno tu być.
To prywatne.
Od 10 do "znak zapytania”, Funkytown.
-Co? -Co za Funkytown?
Nic. Oddaj telefon.
Nie ma godziny końca.
Nie wiem, co to.
Tak nazywacie seks.
Bzdura.
- Tak. - Nie, my...
Więc co to jest?
- Co? - Oddaj telefon.
- Co? - To trudne.
- Ustalacie czas na seks? - Tak.
Mamy mnóstwo nieplanowanego seksu.
Czasem nie robimy tego długo
i zostaje nam Funkytown,
też tego doczekasz.
Nie sądzę.
Uprawialiśmy wczoraj seks na podłodze.
Bez harmonogramu.
Bratanica tu jest.
Libido zwyciężyło.
- Bratanica. - Libido.
Bratanica na jedenastej.
Zabawne.
Czy to Funkytown?
Uwielbiam tę piosenkę.
- Dobry kawałek. - Wielkie dzięki.
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
To było dobre.
Mama powiedziała, że mogę brać jej samochód dwa razy w tygodniu, więc...
Super.
Możemy to robić regularnie.
Nie będziesz musiała jeździć autobusem.
Wszystko w porządku?
Jesteś cicha.
Musimy porozmawiać.
Ja...
Poznałam latem chłopaka.
Na obozie.
I...
To nic poważnego czy...
Zrywasz ze mną czy coś?
Nie złość się.
Zależy mi na tobie i...
Chciałabym, byśmy byli przyjaciółmi.
Wybacz.
Chciałam powiedzieć ci wcześniej.
- Nie mogłam, a potem... - Tak.
Nie chcesz zacząć ostatniej klasy
ze mną uwieszonym u boku.
Drew.
Po prostu...
Musisz już iść. Zaraz dzwonek.
Nie chcesz się spóźnić.
Hej.
Co u niego?
Sama go spytaj.
Hej, mama chce pogadać, o ile możesz.
Halo?
Tak, brzuch dalej boli,
ale mi nieco lepiej dzięki zupie.
Jutro chyba będzie dobrze.
Szarość?
Dobrze wygląda, co?
Nie wygląda źle, ale...
Nie podoba mi się.
Masz rację.
A to?
Tak. Zbyt beżowe.
Też mi się nie podoba. Jest i Drew.
To miły dzieciak, ale nieśmiały. Nie wystrasz go.
Będziemy się bawić?
To jego pierwszy dzień w ostatniej klasie,
mógłbyś chcieć go o coś spytać.
Nie.
Hej. Jak było?
- W porządku. - Tak?
Nie rozbiłeś wozu?
Nie.
Pamiętasz Hanka.
To mój syn, Drew, chciałeś z nim pogadać.
Dałam mu samochód,
by podwiózł swoją dziewczynę
do szkoły. Jak było?
Jest w samochodzie?
Nie chcę o tym gadać.
Coś się stało?
Tak, stało się.
Możemy tutaj o tym nie rozmawiać? Zerwała ze mną.
Boże.
- Pierwszego dnia? - Tak.
Widzimy się w wozie.
Zerwała z nim.
Miłość jest do niczego.
Pocieszające.
Dzięki.
To szaleństwo.
Zawsze, gdy Kristina dodaje coś do kalendarza,
jego telefon brzęczy.
Cały dzień w pracy,
gdy ona dodaje fryzjera, Maxa, to czy tamto.
Wymiotowanie i inne bzdury.
Czemu się przejmujesz? Ich sprawa.
Nie oszalałabyś,
gdybym wciąż dodawał coś,
a twój telefon wibrował i brzęczał?
Nie, bo nigdy nie mieliśmy harmonogramu.
Właśnie.
I nie powinniśmy.
Tylko zaczęlibyśmy planować
każdy szczegół życia tygodnie naprzód...
Mają w harmonogramie seks.
Nazywają go "Funkytown”.
- Urocze. - Jak tylko zaczniemy tak robić,
będziemy starym małżeństwem.
Jesteśmy starym małżeństwem.
Może ty jesteś starą mężatką, ja nie.
Jesteśmy w szalonym związku,
a czasem kończymy na podłodze w kuchni.
To dopiero Funkytown.
Co na kolację?
Pyszny łosoś z ryżem i sałatą.
No co? Jest przepyszny.
Możemy dokądś pójść?
Mam pomysł.
Może postawimy wszystko na głowie,
włożymy to do lodówki i pójdziemy na pizzę?
Tak! Co ty na to?
Nie, zrobiłam kolację.
Jest gotowe. Usiądziemy i zjemy.
Nie chcecie łososia na drugi dzień.
Możemy być tymi, którzy nie łamią żadnych zasad,
albo tymi, którzy jedzą łososia jutro,
a dzisiaj pizzę.
- Tak. - Co ty na to?
Mamo, proszę.
- Niech będzie. - Tak!
Dobra.
Proszę?
Hej. Kochanie.
Witaj w domu.
Twoje ulubione.
- Dziękuję. - Jesteś funky!
Zrobiłam ci kurczaka po kornwalijsku.
Funky kurczak.
Musimy o czymś porozmawiać.
Co?
Miałam dziś wypadeczek.
- Wypadeczek? - Wypadeczek.
Jaki wypadeczek?
Powiedziałam Maxowi, że...
Mama powiedziała, że kupujemy psa.
- Co? - Nieprawda.
- Popatrz. Chcę tego. - Kiedy...
- Chodź. Patrz. - Bada temat.
- To golden retriever. - Piękny.
Pochodzą ze Szkocji.
Są mieszanką spanieli dowodnych i labradorów.
Nazywają się retrievery,
bo zabierano je na polowania.
Zestrzelone ptaki
czasem wpadały do wody.
Potrzeba było niezłego psa, by je wyławiał.
Zwolnij, kolego.
Pogadam o tym z mamą.
Przeglądamy psy.
Myślimy o psie.
To nie znaczy, że go kupimy.
Czemu nie? Są lojalne, delikatne,
mają figlarną osobowość.
Są figlarne.
Idealne dla rodziny.
Wiem, figlarne. Rozumiem.
Tato, tej pani
został tylko jeden, mieszka w Sausalito,
można przyjechać jutro od 12.00 do 15.00.
- Pies. - Wiem.
To niecałe 40 kilometrów.
Posłuchaj mamy.
Spójrz na mnie. Spokojnie, oboje.
Nigdy nie powiedziałam... Dziękuję, kochanie.
Nie powiedziałam,
że na pewno kupimy psa.
Rozmawiałaś z tatą o psie.
- Rozmawialiśmy... - Chcę tego.
Tato, jest cudowny.
Kupimy go jutro.
- Max. - Tak!
Boże, Max. Kochanie.
Wiesz, że to niemożliwe.
- Ja nigdy nie... - Myśli, że kupimy psa.
Powiedziałam, że to omówimy.
Muszę mu teraz wyjaśnić,
że może nic nie wyjść. Mamy małe dziecko.
- Które ja urodziłam. - Jabłko.
- Wyszło ze mnie. - Rozumiem.
- Posłuchaj... - Dasz jej jabłko?
- To pomidor. - Pogadam z nim.
Pogadam z nim. To moja wina, wybacz.
Wciąż mamy czas na Funkytown.
Dobra.
Dobrze.
No dobra.
37,3. Nie pójdzie.
Kochanie, to nic.
Co? Mówi, że jest chory.
Co mam zrobić? Nazwać kłamcą?
A co innego, znowu pozwolić zostać i grać w gry?
Mam spotkania.
Idź. Ja zostanę.
Zwolnisz się z pracy?
Jeśli tak trzeba.
Myślę, że to jeden z tych momentów, o których nam mówili.
Zdobądźmy jego zaufanie.
Musi czuć miłość i wsparcie.
Nawet za cenę kilku dni szkoły.
Co z tego? Spójrz szerzej.
Tak, szerzej.
- Dobrze? - Mamusiu.
- Hej. - Źle się czuję.
Chyba się zaraziłam od Victora.
Bardzo boli mnie głowa.
Nic ci nie jest. Co mamy dzisiaj?
Nie wiem.
Nie wiesz? Jest wtorek.
Plastyka.
Założysz fartuch
i polepisz w glinie.
Poczujesz się lepiej.
Chodźmy.
Ulepię wazon.
Tak?
O matko. A duży?
Chcesz jeszcze, kochanie?
- Nie. - Nie smakuje ci?
Znowu surowe?
Po prostu...
- Tato? - Spokojnie.
Martwię się o ciebie, kochanie.
- Wszystko gra. - Tak.
Z kobietami nie ma łatwo.
Wyrwą ci serce...
- Nie pomagasz. - Taka prawda.
- Tata wie. - I niech krwawi.
Tato, nie.
Chcemy poprawić mu humor.
Możemy.
Kobiety są świetne. Wiesz, ludzie czasem...
Nie chcę porad od...
Tęsknią za sobą i będzie...
Będzie lepiej.
Kiedyś.
To pewnie Amy, "Wróć do mnie”.
Mamo, przestań mnie szpiegować.
To nie Amy.
To spam, chcą mi sprzedać
tabletki na powiększenie penisa.
- Ojej. - Tak.
Wiesz, trzeba chwytać okazje.
Tato.
Moglibyśmy go nazwać "Puszek”.
Albo "Cukierek”.
Tato, potrzebujemy go.
Jest uroczy, ale pamiętaj,
- póki co... - Urocze.
Tylko oglądamy.
Wiem, ale są urocze!
Miał pan wcześniej psa?
Ja miałam.
Miałam shih tzu.
Uciekł i wpadł pod samochód,
- ale nie z mojej winy. - Skarbie.
To...
Potrzebują dużo ruchu.
Wiem.
Miałem psa w dzieciństwie. Teraz mamy żółwia, jaszczurkę.
Jak państwo mieszkają?
- Słucham? - Jak mieszkamy?
Apartament, mieszkanie?
Co to ma do rzeczy?
Mamy dom z dużym ogrodem.
Dużo miejsca.
Pokażesz jej?
Co pokazać?
Chcą państwo kupić rodowodowego psa,
by był domowym pupilkiem?
Tak, w końcu to pies, prawda?
Daj spokój, kochanie.
- Co? - Przestań.
Przejdźmy od razu do rzeczy.
Ile pies kosztuje?
Będą państwo potrzebować szkolenia,
suplementów diety
oraz klatki transportowej na wystawy.
Nie, nie. Sam pies.
Ile za niego?
- To ona. - Dobrze.
Powiedzmy, że pańska rodzina
nadaje się do opieki nad psem...
- Tak. - Nasze goldeny chodzą po 1 200 dolarów.
Tak jest.
Cóż...
Tato, kupujemy.
Dobrze wiedzieć. Prześpimy się z tym.
- Tato, no co ty. - Nie.
Stać nas.
- To dużo. - Jesteśmy bogaci.
- Nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Zamożni.
Możemy go zarezerwować na dobę za 200 dolarów kaucji.
Gotówką albo czekiem.
Mamo, wypisz czek.
Będę z panem szczera,
on długo nie wytrzyma.
Jest chory?
- Nie, rozchwytywany. - Czek.
- Nie wypiszę czeku. - Czek.
Nie... Max.
Wypisz czek.
Prześpimy się z tym i damy znać jutro.
To piękny pies.
- Nie. - Hej.
Uwielbiam kuchnię etiopską. Chciałam tam się wybrać.
Pogadam z Crosbym i oddzwonię.
Pa. Hej.
Hej.
Rozmawiałam z Kim o piątkowej kolacji.
Muszę dać jej odpowiedź.
- Z Kim? - Mamą Arlo.
Będzie ciężko. Nie chcę nagrywać
patrząc na zegarek.
Muzycy to wyczują.
Spokojnie. Będzie fajnie.
Potrzebujemy przyjaciół.
- To potrzeba, czy zachcianka? - Potrzeba.
Nie dam rady w piątek. Może...
Nie będę wiedział, póki nie skończymy.
Pogadaj z nimi w piątek i wtedy powiedz.
Daj jakieś 80 procent.
- Dobra. - Dzięki.
Chcesz wskoczyć?
Nie, za 15 minut będzie twoja siostra z Jabbarem.
- 15 minut - Tak.
W 15 minut zrobimy bliźniaki.
- No weź. - Nie jara mnie to.
No dobra.
Było miło.
Chlapiesz naokoło.
Będę tutaj.
Byłem poważny. Casting na właściciela jest idiotyczny.
- Nie. - Wiesz czemu?
Czemu? Bo to pies.
Nie adoptujemy dziecka.
Prawda? Umówiliśmy się.
Zastanowimy się.
- Mówiłeś, co mam robić. - To ledwie pierwszy pies.
Powiedziałeś...
Tak, a ty Maxowi,
co całkowicie psuje nasze podjęcie decyzji.
- Taka prawda. - Dobrze.
Niech ci będzie.
- Masz rację. - Dzięki.
Masz całkowitą rację.
Ale ty umyślnie zepsułeś casting.
- Nic nie zepsułem. - Wszedłeś
i udawałeś, że jesteś za.
Że chcesz psa...
Byłem za.
Zmarnowałeś nasz czas.
A potem Gestapo zaczęło wypytywać
jakim właścicielem będę.
Złamałeś synowi serce.
- Co? - Tak. Pokochał tego psa.
Widziałeś jak się przymilał?
To 1 200 dolarów za psa.
- 1 200. - Co z tego?
Wiem, że ci się podobał. Są inne.
To dużo pieniędzy, ale warto.
Zrobię wszystko...
Dobrze.
w rozsądnych granicach, by mieć tego psa.
Chcesz go? Proszę bardzo.
Ale zrobisz wszystko?
Wszystko. Chcesz klopsiki? Zrobię makaron.
- Fagioli. - Hej, Kristina.
Wszystko?
- Wszystko. - Wszystko?
- Jak Funkytown? - Tak.
- Wszystko, co zechcę. - OK.
Poza... Może być Funkytown, ale nie chcę robić
tej jednej rzeczy, bo to boli.
Miało być "wszystko”.
- Poczekaj. - To Haddie?
- Halo? - Kto to?
- Ta pani. - Och.
Tak, tu Kristina.
- Powiedz, że damy 900. - Nie.
Oczywiście. Dziękuję.
Dobrze.
Rozumiem. Dziękuję za telefon.
Pies jest sprzedany.
No to Funkytown?
Nie?
Pobudka!
Przestań, Max.
Pobudka.
Wstawajcie.
Max, chcemy spać!
Stworzyłem listę powodów,
dla których potrzebujemy psa.
- Skarbie... - Numer jeden,
psy są fajne. Po prostu.
Numer dwa, uczą odpowiedzialności.
Numer trzy, ten pies jest przebadany i ma certyfikaty.
Nie wiem, co w tym takiego.
Sprzedał się.
Co?
Skarbie, jest sprzedany.
Rozmawiałam wczoraj z panią.
Posłuchaj. Nie smuć się.
Mieliście się z tym przespać.
Wiedziałem, że tak będzie.
Chcę tego psa!
Max, spokojnie.
Rozumiem, że go chcesz.
To jedna z tych rzeczy,
które musisz zaakceptować.
- Idę wziąć prysznic. - Ktoś go zarezerwował.
Zadzwonili pierwsi.
- Dokąd idziesz? - Nie.
- Żartujesz? - Prysznic.
- To nie fair! - Idziesz sobie.
Spokojnie. Jest w kalendarzu. Zobacz sobie.
Wiedziałem, że tak będzie.
- Adam. - To nie fair!
- Boże. - Tato, powiedziałeś...
Żarty sobie stroisz?
Proszę, wróć. Rozmawiamy.
Powinienem był od razu powiedzieć "nie”.
Będą inne psy. Obiecuję.
Dopilnuję, byś...
Musimy zdobyć tego.
- Złotko... - Musimy!
- Ktoś go kupił. - Pójdziemy...
Spokojnie. Adam!
- ...powiedzieć, że to błąd. - Serio?
Kiedy byłam w twoim wieku, rodzice zapisali mnie na pływanie.
Nie znosiłam tego. Musiałam wstawać o 6 rano.
Ale cieszę się, że to zrobili,
bo teraz świetnie pływam. Prawda, Syd?
Pamiętasz, jak raz przyszłaś na moje zajęcia i prawie mnie utopiłaś?
Tak, ale nie utonęłaś,
bo świetnie pływasz.
Było super. Uczyłaś się.
Idziemy.
Nie idziesz?
Możesz iść z Sydney.
Chodź.
Idziemy.
Dobra.
Musisz chodzić do szkoły.
Nie możesz opuścić trzech dni z rzędu.
Ciągle boli mnie brzuch.
Sydney, idź. Dobrze, złotko?
- Dobrze. - Dobrze.
Wiem, że nowa szkoła potrafi być straszna.
I że wciąż może być straszne mieszkanie z nami.
Ale chcę, żebyś był dla mnie dzielny.
Musisz.
Kochanie.
Dobra, zostanę tutaj.
Idź do szkoły, a jak będziesz czegoś potrzebował,
będę tu.
- Cały dzień? - Cały dzień.
- Przyrzekasz? - Umiesz przyrzekać?
Jestem na nią zła.
Nie tak ogólnie.
To miła dziewczyna, ale jestem zła.
To okropne. Siedział sam?
Boże. W sumie, co innego miała zrobić?
Co teraz ma? Matematykę?
Dobrze.
Trzymaj rękę na pulsie. Zadzwoń.
Też cię kocham.
Mój Boże.
Okropne. Drew ma straszny dzień.
Dobrze, że jest tam mój narzeczony,
pilnuje go.
I nic w tym dziwnego.
Nic. Niby dlaczego?
- To dziwne. - Czemu?
Nieważne.
Powiedz. Co w tym dziwnego?
Chętnie to usłyszę.
- Ojejku. - Chcę poznać opinię faceta.
Dwa lata pracował u mnie jeden facet.
Nigdy nic nie mówił.
Nie wiedziałem nic o jego życiu.
Nie wiedziałem, czy ma żonę.
Tęsknię za nim.
Cóż, nie jestem nim.
Bernie'em.
Nie jestem Bernie'em, wybacz. Powiesz mi swoje zdanie?
Chcesz je poznać? Myślę, że jesteś głupia.
Okej.
Konstruktywne.
- Naprawdę. - Czemu?
Zerwała z twoim synem, a ty latasz wokół niego.
Cackasz się.
Dbam o niego. Interesuję się.
"Dziubasku, będzie okej”.
Nie mówię tak.
Martwię się, on cierpi.
- Jestem matką. - Jasne, że cierpi.
Jasne. Kobiety wysysają dusze...
jeśli się tego nauczy, będzie dobrze.
- Jest dla niego szansa. - Boże.
Ktoś tu nie był na studniówce.
- Byłem. - Naprawdę?
Byłem królem balu.
- Nieprawda. - Byłem.
Pociupciałem i w ogóle.
Wiesz, czemu? Bo byłem super. Miałem Hondę CX500.
Słuchałem Grateful Dead zamiast disco.
Sprzedawałem trawę z bagażnika, zarabialiśmy kupę kasy,
a moja mama nie poznała moich dziewczyn,
nie mówiąc już o dawaniu mi rad.
Wyśmiałbym ją.
Powiedzieć Drew, by kupił motocykl
i sprzedawał trawę, a to mu pomoże?
- Nie, nie trzeba. - Co ma zrobić?
Niech się prześpi z jej przyjaciółką.
Wtedy zauważy.
Bo ona mu to zrobi.
Tak to jest. Ona mu to zrobi.
Niech będzie przed nią.
Chciałaś mojego zdania, to masz.
Z Bernie'em tak nie było.
Czemu mnie spytałaś?
Co robisz? Dokąd idziesz?
Ja...
Pójdę po kawę.
Hej, piękna.
Hej. Gdzie Jabbar?
Dopiero przyszedłem.
Jabbar?
Nie odebrałeś go?
Myślałem, że ty to zrobisz.
Ty miałeś go odebrać. Miałam zajęcia.
Nie mówiłaś nic.
Mówiłam. Powiedziałeś, że wszystko załatwisz.
Boże, masz rację.
Przepraszam. Powinienem był...
Co? Zapisać to w kalendarzu? Kto by pomyślał?
Spokojnie. Znak stopu.
Wiesz, co?
Wiem, że uważasz harmonogramy za niefajne,
ale to normalna rzecz.
Zapobiega takim sytuacjom, jak ta!
Szkoła, tam. Hej!
Wiem, gdzie jest szkoła!
Posłuchaj, denerwujesz się,
a on tylko siedzi w szkole.
Zostawiłeś go w szkole. Aż tyle.
Chyba trochę przesadzasz.
Nie mów mi tego.
Mijasz znaki stopu.
- Wiesz co? - Zaciągasz ręczny
- pod szkołą. - Próbowałam.
Próbowałam być wyluzowana,
bo wcześniej miałeś problemy z harmonogramami.
Ale czym innym jest odwołanie kolacji,
a czym innym zostawienie dziecka.
O to chodzi?
Bo nie poszedłem na kolację z Kim i jej facetem?
Nic nie mówiłeś, więc zmienili plany.
Nie mogę panować nad pracą.
Dałem ci 80%.
Stuprocentowy z ciebie dupek.
Co?
Bardzo przepraszamy.
Gdzie byliście.
- Zamieszanie z kalendarzem... - Wybacz, skarbie.
- To się nie powtórzy. - Przepraszam.
Dzięki.
Wybacz, kolego. Zadośćuczynimy.
Swoją drogą, ta dziewczyna...
Powtórzę, bo to ważne,
byś zrozumiał, jaka ta dziewczyna była cudowna.
Jak bardzo?
Nie "dziewczyna”.
Kobieta. Rozumiesz?
Aha.
Krągłe piersi, piękne nogi.
Zabawna. Zabawna i mądra.
Mądrzejsza ode mnie, o wiele.
A to już coś.
Tak.
Co się stało po tym, jak cię rzuciła?
Było do niczego. Myślałem, że już po mnie.
Zacząłem chodzić do galerii, w której pracowała
i udawałem, że interesuje się sztuką, co tylko pogorszyło sprawę.
Potem napisałem jej piosenkę.
Wyobrażam to sobie. Jak wyszło?
To była katastrofa.
Znałem dwa akordy, oba minorowe.
Smutne E. Zawsze działa.
Było smutne. Znasz się na muzyce, tak?
Trochę. Tata był muzykiem, ale...
Nagrałem taśmę i zostawiłem jej w wozie.
Do dziś nie dała znaku życia.
To cała historia?
Cała historia.
Zostawiła mnie, odeszła, było do kitu.
Minęło 30 lat, wciąż się wkurzam.
Dwie rzeczy.
Jeden, szczęśliwe zakończenia to mit.
To... Wiesz, być może.
Super. Tak.
Dwa, nigdy nie zrozumiesz kobiet.
- Nigdy. - Dobra.
Nigdy, nigdy.
Tak, wiem.
Trzy...
Bycie smutnym jest w porządku.
W porządku.
- Hej. - Mama.
Hej.
O czym rozmawiacie?
O niczym. Nie wiem.
- Co? - Nie wiem. Gadamy.
- Gadacie? - Tak. Gadamy.
- Z nim? - Z nim, tak.
Hej.
Co robicie?
Bawimy się obręczami.
Zielona.
Wszystko gra? Nie odzywasz się.
- Zostawiłem wiadomości. - Jest OK.
Dzięki.
Kochanie, możemy pogadać?
Rozładował mi się telefon.
Musiałam go naładować.
Tak.
Co ty robisz?
Możemy chcwilę pogadać?
Wszystko gra.
Jeśli mnie okłamujesz, to nie gra.
Zostawiłeś mnie dziś rano.
Max krzyczał na mnie 45 minut.
- Poszedłeś sobie - Moja wina.
Jestem wystraszona.
Wiem, przepraszam.
Smutno mi.
Tęsknię za Haddie, emocje biorą górę.
Zachowuję się jak dzieciak. Wybacz.
Też jestem wystraszony.
To zabawne, bo były dni
gdy chciałem, by już poleciała.
Dni mijają, a dziura pozostaje.
Jakby czegoś brakowało.
Tak.
Wszystko robiłyśmy razem.
Kumplowałyśmy się.
Nie wiem, czy zastąpimy ją szczeniakiem.
Co?
- Mama. - Wiem.
- Dada. - Wiem.
- Powiesz "szczeniak”? - Postaram się.
- Mama. - Jak?
- Potrzebny jest szczeniak. - Co?
Nora, chcesz szczeniaka?
Hej.
- Hej. - Co robisz?
Nic, tylko...
Tak.
- Nie. - To smutne.
Nie rób sobie tego.
- Przepraszam. - Wyłącz to.
Posłuchaj...
Chciałam spytać o czym rozmawialiście z Hankiem.
Co masz na myśli?
Wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać o Amy, rozumiem,
ale Hank
to chyba nieodpowiednia osoba.
Wydaje się miły, ale jest dziwny,
i ma niepokojące poglądy na temat kobiet.
- Boże. - I..
Zobaczyłam, że rozmawiacie.
Powiedział, że w porządku jest być smutnym.
I takie tam.
- Tak powiedział? - Aha.
Tak.
W porządku.
To ja wracam.
Kupiłem parę żyletek.
Nawet tak nie żartuj.
Mamo, daj spokój. To smutne.
Masz leki nasenne?
Przestań! Nie mów tak.
Trudno mi zasnąć.
- Nie. - Daj parę.
- Przestań. - Mamo.
To nie jest zabawne!
Hej.
Nadrabiam zaległości.
O trzeciej nad ranem?
Nie byłam dziś w pracy.
- Co? - Odwiozłam dzieci,
Victor nie chciał iść.
Jakby nie mógł wyjść z samochodu.
Więc znowu nie poszedł.
Poszedł do szkoły.
Ale powiedziałam, że jeśli pójdzie,
będę czekać na zewnątrz.
Cały dzień.
Wiem. Brzmi dziwacznie.
Ale gdybyś go widział.
Cały ten czas był taki dzielny.
Ale w jego oczach widziałam lęk.
Przypomniał mi, że jest tylko chłopcem.
Nie mogłam go tak zostawić, przepraszam.
Wiem, że musimy wprowadzać dyscyplinę
i ustalać granice, ale nie mogłam.
Jesteś niesamowita.
Nic nie popsułam?
Nie.
Dzięki.
Ciężko pracujesz, kochanie.
Wiem.
Max, to wielki dzień. Podekscytowany?
Czas na pieska.
- Tak. - Piesek.
Czemu musimy czekać?
- Chcę iść wcześniej. - To moja.
- Możemy iść. - Wybacz.
Tata cię odbierze,
ja mam lekarza.
Spotkamy się na miejscu.
- Mam imiona. - Słuchamy.
Dla chłopca Bear, Charlie albo Scout.
Scout, ładne.
Dla dziewczynki Lady lub Ruda.
Ruda.
- Nie. - Wieczór kawalerski.
Na pewno nie.
- A co... - Ruda jest OK.
- Scout. - A może Buster?
- O której będziesz? - O trzeciej.
Trzecia już była w nocy.
Piętnastej.
- Dokładnie. - Dobrze.
Max, mamy psa.
- Nie mamy. - Nie dosłownie.
Mamy psa. Piąteczka.
Chyba, że wczoraj...
Będziemy mieć psa.
- Dobra. - OK, tylko...
Tak!
Hej.
- Hej. - Jak tam?
- Wszystko gra? - Tak.
Czemu to zrobiłaś?
Zostałaś pod szkołą.
Tak.
Wiesz,
w tej rodzinie jeśli mówimy, że coś zrobimy, to zrobimy.
Dzięki.
Chodź tu, Victor.
Chodź, kolego.
Chodź tu.
Chodź.
- Ja... - Przestań!
Och!
Dwie rzeczy.
Pierwsza, nie rozmawiaj z moim synem o życiu osobistym.
Druga...
Dziękuję.
Zrobiłaś mi babeczki.
Wiesz.
Jest w nich coś dziwnego?
Może po prostu zjesz jedną?
Teraz?
Jest wcześnie.
Dobra.
Szczerze?
Średnie.
Prawie.
Ale liczy się gest.
Zostaw tu.
Zrób kolację dla Jabbara
Przeproś za bycie bucem
100% dostępność na kolację ze znajomymi Jasmine
Funkytown? Piątek, 22.00
Zsynchronizowałeś kalendarze.
Tak jest.
- Wszystko OK? - Tak.
Zaczniemy od pani lewej piersi,
proszę odsłonić.
Idealnie.
- Proszę wejść. - Tak?
Idealnie.
Dobrze. Nieco...
Nieco bliżej.
Świetnie. Poczuje pani lekki nacisk.
Proszę o wdech.
- Dobrze. - Nie ruszamy się.
Głęboki wdech.
ADOPCJA