Zawsze cię kochałem.
poprzednich odcinkach...
Ożenisz się ze mną?
- Ożenię się z tobą. - Tak?
Muszę wam powiedzieć, że dostałam się do Cornell.
Haddie, gratulacje! Fantastycznie.
- Jestem taka dumna. - Dziękuję.
Jego mama trafiła do więzienia.
Zrzekła się praw, żeby nie trafił do rodziny zastępczej.
To jest Victor.
Cześć.
Sarah Braverman,
czy wyjdziesz za mnie?
Lyla Hershfeld.
Mamo, chyba nie porównujesz na poważnie
Marka i mnie a z Lylą Hershfeld.
Crosby przysięgał, że jest tą jedyną.
Dwa tygodnie później zerwali.
A jednak całą wieczność będzie na rodzinnej fotografii.
Mamo... oni mieli po 24 lata. A ona nosiła bluzkę nad pępek.
Można się było spodziewać. Mark i ja się zaręczyliśmy.
A gdzie pierścionek?
Pracujemy nad tym.
Ostrożnie.
Drew... Amy cię lubi.
Mamo, proszę.
Sarah, nie rozpraszaj go.
Przybiera na wadze z okazji powrotu Amy?
Jak szukanie pracy?
Świetnie, tato.
- Naprawdę? - Nie.
Chcę skończyć z barem.
- Tam jest ostro. - Pięć.
Mamo, proszę.
Tylko rodzina, takie są zasady.
Podziękuj za to bratu.
Przyniosłem śmietankę do kawy.
Skarbie, zrobiłam brunch. Tosty francuskie i bekon.
Dobrze wysmażony, jak lubisz.
Pamiętasz, jak mówiłam, że zrobię brunch?
To mi wystarczy, Julio.
Twoja mama dużo czasu poświęciła, żeby je przygotować.
Nic się nie stało. Skarbie.
Victor, wolałabym, żebyś...
Kiedy skończysz oglądać...
żebyś nie oglądał tego, kiedy jest Sydney.
Dobra.
Dlaczego on może oglądać TV?
Syd!
- To nie fair. - Chodź tutaj.
I dlaczego może też jeść przed telewizorem?
Sydney, to brunch. Chodź tutaj. Syd.
Chodź.
Nie chcę jechać do Burger and Pie.
O czym ty mówisz?
To nasza knajpa. Uwielbialiśmy Burger and Pie.
- Jak miałam osiem lat. - Skarbie,
pamiętasz, jak z tylnego siedzenia
zawołała: "Wiem! Jedźmy do Burger and Pie”.
Miałam osiem lat. I co?
- Chcę do koleżanek. - Śpiewaj.
To ostatni tydzień.
Burger and Pie Biegnijmy do Burger and Pie
Stop!
To mój ostatni tydzień.
Spędź go z rodziną.
Wiem, że jest sporo do załatwienia.
Tak pomyślałem, spotkajmy się wcześniej,
- kupimy kurtkę. - Nie.
- Świetnie. - Kurtkę zimową.
- Zabierz to. - Nie potrzebuję kurtki.
Wiesz, jak tam zimno?
Każdy dzień z dziadkami albo z ciotkami jest...
jak durna sesja zdjęciowa. Chcę czasu dla siebie.
To nie jest durna sesja.
- Z przyjaciółmi. - Wcale nie.
Wszyscy dziadkowie chcą cię zobaczyć.
- Ciotki i wujkowie. - Jasne.
Spotykają się dla ciebie.
Powinnaś też poświęcić czas Maxowi.
Od tego jest Burger and Pie.
Nie, to czas dla rodziny.
Chcę, żebyś pobyła trochę z Maxem.
Dobrze.
Zimy na wschodzie są paskudne.
Może to dlatego w Cornell jest tyle samobójstw.
- Wiatr smaga twarz. - Boże.
- Nieprawda. - Prawda.
- Wcale nie. - Tak.
- Czytałam. - Plotki.
Co zima skoki z mostu.
Przestaniecie?
Twoja siostra nie skoczy z mostu.
Skoczę, jeśli tu zostanę.
- Kurtka. - Bez sensu.
- Właśnie. - Właśnie.
Chcę tylko kogoś
Kogoś, kogo mogę się trzymać
Kogoś, na kogo mogę liczyć
Kogoś, kto ze mną zatańczy
Chcę tylko kogoś
Kogoś, kogo mogę się trzymać
Kogoś, na kogo mogę liczyć
Kogoś, kto ze mną zatańczy
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mam opcje lunchu.
Patrzcie, moja ulubiona pozycja w karcie dań lunchowych.
- Tak? To ja? - Ty.
- Tak! - Rany!
A nie Crosby? Jest dość smaczny.
Tak, Crosby jest smaczny, ale...
- Pokonałeś go. - Dziękuję.
Dobra, popatrzmy.
Tylko pamiętaj się podpisać,
żebym wiedziała, co jest czyje.
Dobrze.
W porządku. Całkiem niezłe zamówienie.
- Tak? - Zatwierdzisz?
ZADZWOŃ WIECZOREM!
Bardzo dobry wybór.
Dziękuję.
A dla ciebie?
POTRZEBNA POMOC
Dzień dobry.
Chciałam wpłacić depozyt na portret rodzinny Bravermanów.
Połóż na stole. Dziękuję.
- Tutaj? - Tak.
Ale nie zapomni pani?
- Mama mi nie ufa. - Jasne.
Zbierze się nas duża grupa. Jakieś 17 czy 18 osób.
Mogę o coś zapytać? Jest pan specem od portretów.
Czy narzeczonych bierze się do zdjęć rodzinnych?
Nie dbam o to.
Siedemnaście czy osiemnaście. Nie liczę od głowy, to zależy od was.
- W porządku. - Tak.
Dzięki.
Potrzebna pomoc.
- Tak. - Poważnie?
To jest takie retro teraz,
- kiedy mamy Internet. - Tak.
Powiesił pan to i zapomniał?
W Internecie też jest.
Nigdy nie wiadomo, kiedy wejdzie tu geniusz.
À propos... właściwie szukam pracy.
Masz doświadczenie?
- Mam. - Szukam kogoś
z doświadczeniem w fotografii.
Tak, zdobyłam doświadczenie jakiś czas temu.
Zajmowałam się grafiką i głównie fotografią filmową.
Cyfrową - nie za bardzo.
Ustawisz plan?
Zmienisz obiektyw, kartę pamięci, dostosujesz światła?
Tak.
Pracowałaś w filmie?
- Głównie. - To dobrze.
Bo ja... lubię filmy.
W porządku.
Tak? Mogę przyjść na rozmowę?
Spotkamy się jutro o 14:30.
Jutro mam mieć pracę?
Cudownie! A ile pan płaci?
Powinniśmy omówić...
Zaczekajmy do jutra.
Okres próbny, szanuję to.
Rozumiem. Bardzo dziękuję.
- Jestem Sarah. - Hank.
Hank, to niesamowite. Tak właśnie miało być.
- Nie sądzisz? - Zobaczymy.
- Zdjąć to? - Nie, zostaw.
No dobrze. Mam dobre przeczucia.
- Dzięki, Hank. - Do jutra.
O 14:30, tak.
To Guacamole, moja pierwsza jaszczurka.
Jak widzisz, wciąż żyje.
- Mogę potrzymać? - To zbyt ryzykowne.
Nic o nim nie wiesz. A ja niewiele wiem o tobie.
Sydney i Jabbar są inni.
Czasem daję im go potrzymać. Mogę im ufać.
Są tu dłużej.
Technicznie jesteś moim kuzynem, ale adoptowanym. To co innego.
Tak naprawdę nawet jeszcze nie należysz do rodziny.
Odłóżmy go.
Zobaczmy moją świnkę morską, Ruperta.
Dobra, Max.
Nie wierzę, że cię zatrudnił
i oczekuje cię jutro, bez doświadczenia.
- No... - Szaleństwo.
On w sumie nie wie, że nie mam doświadczenia.
Skłamałaś?
Ty nigdy nie kłamałeś na rozmowie o pracę?
Oczywiście, że nie. Nie wiem.
W każdym razie jest bardzo dziwny, gburowaty.
Kto wie, czy coś z tego będzie?
Chętnie go poznam przy okazji wielkiego portretu rodzinnego.
Zaskoczyła cię ta dziwna zmiana tematu?
Tak.
Jestem dumny z moich dziwnych zmian tematu.
Rozmawiałaś o tym z mamą?
- Oczywiście. - To dobrze.
Posłuchaj. Była dziewczyna Crosby'ego wszystko popsuła.
Mama nie zmieni zdania. Próbowałam.
Dziwna zasada.
Przez to czuję się, jakbym nie należał do waszej rodziny.
- O Boże. - Zaręczyliśmy się.
Należysz do tej rodziny.
Głupia zasada. Będziesz na zdjęciu za rok.
Dobrze.
Walczyłaś o mnie?
Skarbie, nie wiedziałam, że to takie ważne.
W sumie to nie chciałam się z nią o to kłócić...
- W porządku. - Przepraszam.
Więc Kristina nie była na zdjęciu, dopóki...
- Nie. - Jasne.
- Dobranoc, babciu. - Kocham cię, skarbie.
- Też cię kocham. - Buziak.
Umyj zęby.
Dobrze.
Wezmę tę.
Mogłabym go jeść łyżkami.
Taki słodziak.
I uduchowiony.
Fakt.
I rozmodlony.
Mamo, zauważyliśmy, że Jabbar się modlił.
Wspaniale.
Naprawdę.
Trochę nas to zaciekawiło.
Mówił, że opowiedziałaś mu
o Bogu, niebie i modlitwie.
No i?
Chcemy, żeby poznał religię.
Koniecznie.
Koniecznie? Czyli coś więcej niż kontekst historyczny?
Crosby.
Do czego zmierzam... Kiedy miałaś własne dzieci,
raczej nie cieszyłaś się perspektywą,
że twoja mama je obdaruje wszystkimi swoimi ideami religijnymi.
Uważamy, że to raczej nasza rola, jako rodziców.
Mamo, wiemy, że chciałaś dobrze.
Ale ja już nawet nie chodzę do kościoła, więc...
Przecież wiem.
Na wiele spraw patrzymy inaczej.
Uważamy, że lepiej będzie, jeśli pozwolisz nam
omówić z Jabbarem te ważne kwestie.
Rozumiem.
Świetnie.
A tak z ciekawości,
co chcecie mu powiedzieć?
Jaki jest wasz system wierzeń?
Jaką macie doktrynę?
Moja doktryna...
Nie sądzicie, że chłopiec zasługuje na trochę jasności w tym temacie?
Jesteś niesamowita.
Przymknij się.
- Mówię poważnie. - Zamilcz.
Mówiłaś, że grasz na gitarze.
- Zagraj coś. - Nie.
- No proszę. - Przestań.
- To krępujące. - Wcale nie.
Jesteś zawodowym muzykiem. Ja wypadnę bardzo blado.
No, śmiało. Proszę. Chcę cię usłyszeć.
Wiesz co?
Właściwie mam coś...
Dobra, posłuchajmy.
...nad czym pracowałam. Gotowy?
- Tak. - Dobra.
Jak to szło...
Tak, chyba tak to szło...
Chcę tylko...
- Kogoś - Kogoś
Ładne.
- Nie spodziewałeś się? - Dobre.
- Chcę tylko kogoś - Kogoś
Czekaj, to najlepsza część.
- Kogoś, kogo mogę się trzymać - Kogoś...
Kogoś...
Takiego samego
- Dopracuję to. - Ładne.
- Ładnie brzmi. - Widzisz? Załapałam.
Dobra jesteś.
Chcę tylko kogoś
- Śpiewać dolną partię? - Tak.
Chcę tylko
Kogoś... Kogoś, kogo mogę
Kogoś do...
Dziękuję.
- Dobranoc, Chicago. - Cincinnati.
Ładnie.
Choroba!
- To było dobre. - Dziękuję.
- Tu będę robić zdjęcia. - Dobrze.
Zacznijmy od 24-70 i Canona 5D.
Którego?
Przygotuję Hasselblad na wypadek,
gdybym chciał średni format.
- Czyli... - 24-70.
Najpierw... Dobrze.
Panie Rizzoli, rozmawialiśmy przez telefon. Jestem Trish, miło mi.
Dziękuję, że zgodził się pan tak w ostatniej chwili.
Słyszałam o pana pracach.
Obym tego nie schrzanił.
Nie, będzie idealnie.
Ale to trudny czas dla mojej rodziny.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To nie jest dobry czas dla rodziny?
Straciliśmy mojego tatę.
Chyba pani żartuje!
- To... tak mi przykro. - Dziękuję.
Rodzina się rozjechała i wreszcie jesteśmy razem,
więc chcielibyśmy zrobić to zdjęcie.
Piękny sposób, żeby go uczcić.
Dziękuję.
Jeśli możemy coś zrobić...
- Dziękuję. - Gdyby chciała pani...
Nie, dość płakania.
- Oczywiście. - Tak.
Ale dziękuję za zrozumienie.
Ładny żakiet.
- Pasuje. - Dobry.
- Dobrze wygląda. - Zamówmy coś.
Haddie, jeśli ci się nie podoba, zmienimy to.
- Dziękuję, - Dzięki...
- Tylko mówię. - Świetnie się spisałaś.
Chcę wrócić i poszukać Guacamole.
A co się z nim stało?
- Ukradli go. - Nic takiego.
Tego nie wiemy.
- Kto by go ukradł? - Victor.
Czemu myślisz, że Victor go ukradł?
Skarbie, Victor nie ukradł Guacamole.
- To dlatego... - Idź na zakupy.
Mama dała przekąskę.
Pięć razy mówiłam, że dobra.
Był sam z Guacamole. Jak wróciłem, jaszczurki nie było.
- Mamo. - Max!
Gdzie ta kelnerka? Umieram z głodu.
Ciszej, dobrze?
Może na początek coś do picia?
Nie, możemy zamawiać.
Umieramy z głodu. Guzdrasz się, a obsługa jest marna.
Max, jesteś niemiły.
Dla mnie Torpedo Burger bez cebuli i dużo, dużo bekonu.
Tona bekonu.
Już nie mamy Torpedo Burgerów.
To śmieszne.
Co takiego?
Wielu miłośnikom Torpedo smakuje teraz Slim Mickey.
Nie chcę Slim Mickey!
- Proszę... - Chcę Torpedo Burgera!
Posłuchaj, zrobimy Torpedo.
Są bułki do hot dogów?
- To bez... - Wychodzę.
- Ja... - Nie wychodzimy.
Max, siadaj.
Siostra za trzy dni wyjeżdża.
Zostaw mnie!
No to chodźmy.
Usiądź. Tak nam nie pomagasz.
- Wyjeżdża za trzy dni. - Luz.
Spędzamy czas z nią.
- Nieważne. - Kapujesz?
Odwróć się, to nie twoja rodzina.
- Zginął Guacamole. - SMS-y?
- Nie. - Nie słuchasz...
Spędzamy z tobą czas.
Ścieśnij fiolet, czerwień i biel...
- Dobrze. - Ściśnij.
Czyli Heather, Trish i Jackie?
Mały, uśmiechaj się.
- Jack. Klaun! - OK.
Dobrze, tutaj.
Tutaj. Przesuń się.
Pięknie.
- Tutaj proszę. - Ślicznie.
- Wiesz co, daj mi 7200. - Jasne.
Dobrze. Złota godzina, pospiesz się.
Została nam tylko godzina.
Nie, to takie wyrażenie.
Mamy kilka minut.
Jasne. No, rach-ciach.
Aparat też mi potrzebny!
Przepraszam.
W porządku. Nie ruszajcie się, jest dobrze.
Musimy odbić światło.
- Pospiesz się. - To okrągłe?
- Tak, to okrągłe. - Już daję.
- Proszę. - Daj aparat.
Mam to zabrać?
- Daj to. - Dobrze.
Potrzebne nam tło.
- Tło. - To jest George.
Nie... połóż to tam.
Dobra, jedziemy.
- Co ty... - Nie wiem, jak...
Boże...
O rany.
- Słońce zaszło. - Przykro mi.
Przepraszam.
Dziękuję wszystkim.
Świetna robota.
Kilka razy się modlił. To takie straszne?
To ciebie w dzieciństwie ciągali do kościoła,
a teraz nawet w to nie wierzysz.
Nie wierzę w Kościół. To co innego niż wiara w Boga.
Więc wierzysz w Boga?
Tak.
W dzieciństwie bardzo mi to pomagało.
Nie chodziło o Boga czy kościół.
- Ale o wspólnotę. - To znaczy...
Tak, wspólnotę ludzi jednej wiary.
Jeśli nie wierzysz,
nie należysz do wspólnoty.
Mój syn nie będzie w klubie,
do którego ja nie należę.
Może to samolubne, ale...
Może trochę.
No, może trochę.
Hej, mamo. Hej, tato.
A oto i żołnierz Pana.
Zginęła jego jaszczurka?
Tak, zginęła jaszczurka. Ciągle się to zdarza.
Pewnie wydostała się z klatki
i ukrywa się w koszu na brudną bieliznę.
Zawracam ci głowę.
Nie sądzisz, że Victor...
Nie, skąd.
Kiedy się razem bawili...
Max mówi, że znikł po tym, jak się bawili z Victorem.
Wiem, że go nie wziął.
Wiem, ile te jaszczurki znaczą dla Maxa.
Jak mówiłam, cały czas się to zdarza.
Chłopcy się spotykają, ona znika. To głupie.
Słuchaj, głupio mi, że do ciebie zadzwoniłam...
Nie, Kristina. Wszystko w porządku.
Zapytam Victora, czy coś wie albo coś widział, i dam ci znać.
Dzięki, Jules.
W czym mogę pomóc?
Szukam Nicka.
Nicka?
Mam dla niego niespodziankę. Muffinki.
Jesteśmy razem pół roku.
Świetnie.
Zaprowadzę cię do niego.
- Proszę. - Super.
- Muffinki? - Tak.
Ten to ma szczęście.
Nick, patrz, kogo znalazłam.
- Chelsea! - Szczęśliwego półrocza!
Rzeczywiście.
Ale miła niespodzianka!
Hej, Amber.
Smacznego.
Skoczysz do sklepu żelaznego po przepychacz?
Za minutę. Tylko...
Co się stało?
Hej.
Co ty tu robisz?
Jak to, co? Umawialiśmy się na 10:00.
Zwalniam cię.
Co takiego?
Zwalniam cię.
Wczoraj nie było to jasne, ale...
Jak możesz mnie zwolnić po jednym dniu?
No dobra, nie było idealnie.
Ale to mój pierwszy dzień. Denerwowałam się. Może trochę
przesadziłam z doświadczeniem...
- Nie masz żadnego. - Fakt.
Nic nie mów.
- Nie. - Nic nie masz.
- Nawet... - Przestań.
Zero, jasne? Skłamałaś.
- Niezupełnie. - W żywe oczy.
Nie.
Zniszczyłaś najlepsze ujęcie.
Tę twoją złotą godzinę?
Masz milion pięknych ujęć tej rodziny.
O tym właśnie mówię.
- Widzisz? - Co?
Nie szanujesz światła.
Szanuję światło.
To było jedno z 300 wspaniałych ujęć.
Czego się spodziewałeś po takim
złożonym procesie zatrudnienia?
Nie wiedziałeś, jak mi na imię!
Czemu nie zwolniłeś mnie wczoraj?
Potrzebowałem kogoś, kto by ładował vana.
Tylko...
To nie jest praca dla ciebie. Zwalniam cię, jasne?
Tak.
Zapłacisz mi chociaż za ten dzień?
Jak myślisz, ile zarobiłaś?
Naszą duchowość zgłębialiśmy w latach 60.
W porządku.
Świetnie. To co robiłaś?
No więc... Żyłam i pracowałam w komunie.
Tego nie wiedziałem.
Przez jakiś czas byliśmy buddystami. Dołączyliśmy do świątyni buddyjskiej.
Byliście buddystami?
No co? Potrafię być zen.
Zajmowaliśmy się też tantryzmem.
O, tak.
Mamo, posłuchaj. Do czego zmierzam...
Co takiego...
Co takiego wyniosłaś z tych wszystkich eksperymentów?
Chyba oboje zdaliśmy sobie sprawę, że nasze miejsce jest na tym świecie.
A Bóg, jeśli w ogóle istnieje, jest w naszej rodzinie.
No wiesz, w tym domu.
No dobrze, ale dokąd idziemy po śmierci?
Albo skąd się wzięło życie? Jak odpowiesz na te pytania?
Nie wiem.
A nawet gdybym wiedziała, co by ci to dało?
Czy nie tego właśnie każdy sam musi się dowiedzieć?
Nie no, rany, daliśmy ci baseball.
Wielkie dzięki.
Wiesz, różnie bywa.
To nic takiego. Może go wziąłeś
i zapomniałeś odłożyć do klatki.
To nic wielkiego.
Właśnie, żaden problem.
- My tylko musimy wiedzieć. - Tak.
W porządku.
Nie wziąłem tej głupiej jaszczurki.
W porządku.
Tylko to chcieliśmy wiedzieć.
Super. W porządku.
Victorze, chciałam też zapytać, jak ci się tu w ogóle układa.
W porządku.
Dobrze. Gdybyś czegoś potrzebował,
wiesz, że możesz do nas przyjść.
- Tak? - Tak.
W porządku.
Dobrze.
Wiesz, że co roku giną tysiące zwierzątek domowych?
A w ogrodach zoologicznych rośnie liczba prób kradzieży zwierząt egzotycznych.
Max, nie chcę rozmawiać o skradzionej jaszczurce.
Będzie mi ciebie brakowało, Max.
Bardzo. Cały czas.
Będzie mi brakowało twojej szczerości
i tego, jak zawsze mówisz to, co myślisz,
i jak zawsze dokładnie wiesz, co czujesz.
To naprawdę bardzo rzadkie.
- Będzie mi tego brakowało. - Jasne.
Mam dla ciebie prezent.
Tak?
Teraz się zainteresował.
Tak!
- Obciążany koc. - O rany.
Czytałam o nim w necie.
Waży 12 kg i podobno wielu osobom z aspergerem
przynosi ukojenie.
- Chcesz go wypróbować? - Pewnie.
I jak się czujesz?
Dobrze.
Świetnie.
W porządku, zostawię cię samego.
Kocham cię, Max.
Max, powiedziałam, że cię kocham.
Tak. Dzięki.
- Hej. - Hej.
Znów czekasz na Haddie?
Nie.
- Nie? - Co robisz?
Czytam.
Jestem żałosna.
Nie wiem, po co na nią czekam.
Wróci do domu, powie do mnie dwa słowa
i pójdzie na górę.
Może chodź do łóżka?
Zaplanowałam dla nas najcudowniejszy tydzień.
Miałyśmy zrobić tyle fajnych rzeczy.
Miałyśmy iść razem na zakupy, posiedzieć,
poplotkować i...
Nic z tego nie wyszło.
Jakby nie mogła wcisnąć mnie do swojego kalendarza.
Miała spotkania. Dałaś jej kurtkę.
Fajną kurtkę.
- Ładną, ciepłą. - To fakt.
Będzie zimno.
No i ten incydent w Burger and Pie.
To była klapa.
- Fakt. - Jak mogli to zdjąć z karty?
Nie wiem. To był dobry burger.
Świetny burger.
Wiem.
Nie rozumiem tego.
Ona już tu nie będzie mieszkać.
Nie.
Będzie przyjeżdżała do domu na wakacje.
Wiesz, o co mi chodzi.
Wiem.
Chcesz się upić?
Pij. Do dna. A co tam!
Zejdź... Guacamole!
Dziś jest ważny dzień. Amy wraca z obozu.
Przesunęła powrót o trzy dni...
- Tak? - Tak.
- Znowu? - Tak.
Mówiła, dlaczego?
Nie. Dosyć trudno do niej dotrzeć.
To znaczy, nie wiem.
Wydaje się taka niedostępna.
Coś ci powiem, wnuku. Oto, co myślę.
Widziałem, jak ta dziewczyna na ciebie patrzy.
Uwielbia być przy tobie.
Uważam, że nie masz się czym martwić.
Jak tylko zaczniesz nabierać ciała,
nabierzesz masy, będziesz...
Słynny napój białkowy Zeeka na pewno ci w tym pomoże.
Pij.
Coś ci powiem. Potrzebuję jeszcze 30 powtórzeń na bicepsy.
Dobry chłopak.
Dość już mam tego Że się budzę i czuję taki samotny
Chyba powinienem był słuchać, Kiedy usiadłaś i mówiłaś do mnie
Więc daj mi jeszcze jeden dzień
Daj mi jeszcze jedną noc
Dziś jest nasz dzień
Zapomnijmy o wszystkich innych
I o wszystkim innym
Uwierzyłbyś, jaki to palant?
Najgorszy z najgorszych.
Przyłazi tu i uwodzi Amber.
Okazuje się, że ma dziewczynę.
Jakby nic się nie stało. Istny Casanova.
Właśnie.
Kto odwala takie numery?
- Muzycy. - Właśnie, muzycy.
Nawet ci, których nie podejrzewasz. Kenny G...
Nie chcę, żeby tu nagrywał.
- Co? - Niech się wynosi.
- Poważnie? - Tak.
Ma się wynieść?
Mogłem nie mówić ci o Amber.
Ma 20 lat, jest dorosła. Nie możesz się tak wtrącać.
Co z tego? Mamy tak siedzieć
i pozwolić, by ktoś ją wykorzystywał?
- Nie sądzę. - Tak.
Dość tego. Przepraszam.
- Masz się... - To klient, płaci.
...spakować i stąd wynieść.
- Że co? - Skończyliśmy.
- To koniec. - Przesadzasz.
Wiesz co... to koniec.
Więcej tego nie dotykaj.
Słuchaj, co ty...
- Adam! - Mówię poważnie.
- Wyłącz to i wynoś się. - Dlaczego?
- Nie chcemy cię tu. - Boże.
Jasne? Jazda stąd.
- Adam! - Wiesz, co zrobiłeś.
Nie musisz go słuchać.
Jak ona ma wyciągnąć z tego nauczkę, jeśli go wyrzucasz?
Ty nie masz córki!
Hej, Mark.
Cześć.
Wiesz, że Sarah nie ma.
Tak. Właściwie... zastanawiałem się, czy nie moglibyśmy pogadać.
Co się stało?
Camille...
Zaręczyliśmy się z Sarah i tak sobie myślałem,
że powinienem być z wami na rodzinnym portrecie.
Mark, jesteś uroczy.
Wszyscy tak uważamy, naprawdę.
Ale czasem życie nie układa się tak, jak byśmy tego oczekiwali.
Wiem, że jeszcze nie mam pierścionka czy...
Tu nie chodzi o pierścionek.
Wiem, że nie ustaliliśmy...
- Zeek! - Cześć, Mark.
Nie ustaliliśmy jeszcze daty ślubu, ale Drew w tym roku kończy studia
i nie chcemy się z tym spieszyć.
- Jasne. - Ale na pewno do tego dojdzie.
- Cześć. - Hej.
Wiecie, że nigdzie się nie wybieram. Kocham ją.
Szanuję zasady waszej rodziny,
ale ja też do niej należę.
Jestem dumny, będąc częścią tej rodziny.
Chyba chcę, żebyście wy też byli z tego dumni.
Max, co robisz? Ty tak na poważnie?
Max! Nie ruszaj moich rzeczy.
- Szukam Guacamole. - Stój!
Znów muszę się pakować.
- To moje rzeczy. - Co tu się dzieje?
Szukam wszelkich...
Max szuka tej durnej jaszczurki. Spójrz na mój pokój.
- Zgubił jaszczurkę. - Obyś ją znalazł.
Przepakujesz to. Pomówię z nim.
To na pewno bardzo pomoże.
- Zostaw. - Spokojnie.
- Pakuję się. - Jest dobrze.
Tylko nie tym tonem.
- Przesadzasz. - Dość!
Sprzątnę, jak wrócę.
A dokąd się właściwie wybierasz?
Dziadkowie urządzają dla ciebie imprezę pożegnalną.
Wracaj tu.
Ta impreza jest dla ciebie.
Wiedziałaś o niej.
Tu się nie przychodzi, ot tak.
Ta impreza nie jest dla mnie.
Jak wszystko w tym tygodniu.
Muszę stąd wyjść, potrzebuję przestrzeni.
Odetchnij. Spakujemy to razem.
To w ogóle tu nie wracaj.
- Skarbie... - Świetnie!
A przy okazji, zbliżyłam się z Maxem.
Było cudownie, jesteśmy sobie bliscy,
a on jest zupełnie normalny.
- Cześć. - Cześć.
Mówię "cześć”, żeby nie było zbyt niezręcznie.
Trochę już na to za późno.
Mogę jeszcze trochę? Tu na górze?
Włosy mam w porządku.
Proszę...
- Chłopcy. - Właśnie.
Zabiorę to.
Lepiej niech się pokaże.
Zrobiliśmy dla niej babeczki.
Wszyscy są tu dla niej.
Jak załatwiliście temat Boga z Amber i Drew?
Temat Boga?
Wychowaliśmy się w duchowej próżni,
co przekazałaś dzieciom?
Crosby, odpuść, stary!
- Jak tu wszedłeś? - Cześć.
Pukałem i dzwoniłem, ale chyba nikt...
Co jest?
- Kpisz sobie? - A co?
Ja czekałam osiem lat, by trafić na rodzinne zdjęcie.
Musiałam wyjść za niego.
Nam kazała czekać do trzeciej rocznicy.
- Znalazł furtkę! - To niedopuszczalne.
Strasznie przesadzacie.
Co to za jeden?
Narzeczony cioci Sarah.
Ile on ma lat? Sześć?
Dwadzieścia dziewięć.
Trochę to ciemne, Mark.
Dziwny jesteś.
- No. - Lubię cię.
Ja jeszcze nie wiem, czy cię lubię.
Możemy chwilę porozmawiać? Na zewnątrz.
- Dobrze. - Super.
Może być niebieski.
- Ciemnoniebieski. - Ale on...
Granatowy.
Tak, przepraszam.
Co się dzieje? Mów.
Powiedziałaś zespołowi, że już nie mogą nagrywać w studiu?
Tak.
Nie uważam, żeby Nick zachował się właściwie. Jasne?
Jasne, sierżancie. Rozumiem. Ale jesteśmy w studiu nagraniowym.
- Tak! - To rock'n'roll.
Rozumiem. Posłuchaj, tak zdecydowałem.
Nie pozwolę, żeby ktoś cię wykorzystywał.
- Jasne? - Tak.
To szlachetne, ale nikt mnie nie wykorzystywał.
Zrobiłam to dobrowolnie. Bardzo dobrowolnie.
I wybacz, ale nie możesz tak się wtrącać.
Ten facet to palant!
Nieważne. Mnie nic nie jest.
A ty bez powodu wyrzuciłeś dobry kontrakt.
- Nie o to... - Jest OK.
A powinno.
I będzie, bo teraz pracuję u ciebie.
I zacznij traktować mnie jak dorosłą, którą jestem.
Przepraszam.
Naprawdę. Już widzę, jak to by...
Chcę cię chronić. Nie chcę, by coś ci się stało.
Rozumiesz?
Wujku...
rozumiem.
Naprawdę.
Ale czy możesz się postarać i traktować mnie jak normalnego pracownika?
Spróbuję. Przepraszam, że wprawiłem cię w zakłopotanie.
Nie ma sprawy.
Cieszę się, że nas tu ściągnęłaś.
Ja też. Dziękuję.
- Do zobaczenia w pracy. - Właśnie.
Tylko bądź na czas.
Co robisz?
Tam jest za głośno.
Fakt, powariowali.
Trochę.
JACY PIĘKNI KUZYNI!
KSIĘŻNICZKA TATUSIA!!
ZAPAMIĘTAM TWÓJ SZCZERBATY UŚMIECH
POTRZEBNA MI TA ODZNAKA
POWODZENIA - PRZESZ DO PRZODU
Są raczej niezastąpieni.
- Mała. - Cześć.
Moja dziewczynka.
Cześć, Haddie.
Mam ją, chłopaki. Mam.
Chodźcie. Bardzo się spóźniła.
To moja dziewczynka.
Uwaga wszyscy, ustawcie się i zróbmy to zdjęcie.
Skarbie.
To nasze dziecko.
Do cholery, płacimy mu od godziny. Ruszajcie się!
Teraz jest dobry czas.
- Dobrze. - Idealnie.
- Udawajcie uśmiech. - Idźmy stąd.
Jesteśmy gotowi.
Maxie dobrze stoi?
Wciśnij się tutaj, za dziadków.
Spójrzcie wszyscy tutaj.
Tutaj. Może teraz?
Udawajcie, że lubicie się nawzajem.
Dobre.
Śliczne.
Niezła z was ekipa.
Tak.
Nie wierzę, że wszyscy są.
Ten dzieciak nigdy nie patrzy w obiektyw.
Tak.
Dobrze się spisałeś. To Max, ma aspergera.
Tak?
Wiedziałem, że coś jest na rzeczy.
Dobry dzieciak.
Tak.
Dziękuję.
Piękne. Mogłabym je oglądać cały dzień,
ale muszę je zanieść rodzinie.
Jeżeli wszyscy zgodzą się na jedno...
- Dajcie mi znać. - Damy.
Dziękuję. Są naprawdę świetne.
Doceniam to.
- Dobrze. - Dziękuję.
I powiedz mamie,
że jeśli nie ułoży ci się z Juniorem,
usunę go w Photoshopie.
To niewielki koszt.
Dziękuję ci bardzo.
Na pewno się ucieszy, słysząc to.
W porządku.
Dobry człowiek. Gdzie go poznałaś?
Spełnia życzenia dzieci?
- Zabawne. - Halloween?
Baw się dobrze. Sporo tu materiału.
Do widzenia.
Słuchaj, miałem zadzwonić.
- Tak? - Tak.
Okazuje się, że ci ludzie od zdjęcia polubili cię.
Zrobili z tego wielką aferę.
Okazuje się, że nadajesz się do pogaduszek.
A ja nienawidzę rozmawiać z klientami. Szczerze tego nienawidzę.
Czasem aż mnie skręca w żołądku.
Dlatego miałem zadzwonić.
Nie jesteś taka zła, jak początkowo sądziłem.
Przepraszam, czy to
jakaś zakręcona oferta pracy?
Nauczysz się fotografii.
Uśmiechanie się do klientów, przytulanie ich,
to nie wszystko, zapewniam.
Nauczę się.
W takim razie zadzwonię do ciebie. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Dobra, idź już stąd.
Dziękuję...
W porządku.
- Wróciłaś. - Tak.
- Nie do wiary. - Wróciłam.
Boże, jak ja za tobą tęskniłem.
Ja za tobą też.
Nie wierzę, że wróciłaś. Wejdziemy do środka?
Pewnie.
Spadająca gwiazda. Widziałeś?
Tak, pewnie.
Pomyślałeś życzenie?
Tak.
No dobra, tylko mi nie mów.
Słuchaj, widziałem ostatnio, jak się modlisz.
O co się modliłeś?
O różne rzeczy.
O różne rzeczy. A na przykład?
Na przykład powiedziałem mu,
żeby pilnował mojej rodziny,
żebyśmy byli szczęśliwi i trzymali się razem, jak rodzina.
Ładnie.
I o motocykl, i Xboxa.
Nie możesz jeździć na motocyklu.
- Jak podrosnę. - Jak podrośniesz.
W porządku, to dobre rzeczy.
Wiem, że babcia powiedziała ci, w co wierzy.
Mówiła o Bogu i religii.
Pomyślałem, że powiem ci, w co ja wierzę.
- Chcesz usłyszeć? - Tak, tato.
Wierzę w ciebie.
Jesteś dla mnie najważniejszy.
I wierzę w twoją mamę, i w całą naszą rodzinę.
W moją mamę, tatę, w mojego brata i siostry.
No i...
czasami,
w taki wieczór jak dzisiaj,
kiedy siedzę z synem pod gwiazdami,
jedząc pyszne ciastka, myślę sobie,
że mi się poszczęściło.
Że ktoś mi błogosławi.
Mnie też, tato.
Co tam się rusza? Kolejna spadająca gwiazda?
To samolot.
Chcę, żeby czuł, że w niego wierzymy.
Julia, minęło pięć miesięcy.
Nie możesz obchodzić się z tym chłopcem jak z jajkiem.
Wszędzie, gdzie o tym czytałam, piszą,
żeby sprawić, by czuł, że go kochamy,
ufamy mu, że jest częścią rodziny.
A ty go traktujesz jak członka rodziny?
Niekonfrontowanie tego z nim to jak... traktowanie go jak gościa.
Boże.
Joel...
Co?
Czuję się tak, jakbym czekała, żeby zakochać się w naszym synu.
W porządku.
Masz wszystko? Kartę pokładową, dokumenty?
Tak.
- Masz dość pieniędzy? - Tak.
Na wszelki wypadek.
- Daj jej jeszcze 20. - Na taksówkę.
Zapakowałam ci przekąskę.
- Weź wszystko. - Dobrze.
W porządku.
- Dobrze. - Tak.
Kocham cię. Zadzwoń, jak wylądujesz.
Dobrze. Cześć.
Będę za tobą tęsknił.
- Gotowa? - Tak.
Do zobaczenia.
Dzień dobry.