Chcemy kupić wasz lokal.
poprzednich odcinkach...
Nie sprzedam.
A jeśli dam więcej?
Proszę, nie.
Co ty na to?
Nasz syn się rodzi.
Wiecie jak to wygląda?
Crosby, zawsze cię kochałam.
Nigdy nie przestałam.
Wyjdziesz za mnie?
- Tak, wyjdę. - Naprawdę?
Nienawidzę cię.
To nie tak, Lily... Hej...
- Co? - To niesprawiedliwe i jest mi przykro.
Nie nienawidze cię.
- Naprawdę przepraszam. - Przestań.
Bierzemy ślub!
- Nie! - Tak!
Gratulacje!
Hej, co się dzieje?
- Niesamowite! - W końcu.
- Dosłownie przed chwilą. - Co się stało?
Moja mama i tata biorą ślub.
No coś ty.
Co ty mówisz? Jak to się stało?
- Na kempingu! - Kempingu, no przecież!
- Tak! - Pojechaliśmy...
Na wycieczkę kempingową.
Co?
I zrozumiałam jak bardzo kocham tego człowieka.
Nie ważne co będzie się działo,
zawsze będziemy razem.
- To takie urocze. - To ty zrozumiałaś?
Tak, to ona
mi się oświadczyła.
Wszystko dobrze.
Chcemy to zrobić już teraz.
- Tego lata? - Nie.
Myśleliśmy jeszcze o tym tygodniu.
Tak.
- W tym? - O mój Boże.
A wielką imprezę zrobimy za parę miesięcy.
Do urzędu pójdziemy już teraz.
Nie, imprezę zrobimy tutaj.
- Może być? - Jesteś pewien?
- Tutaj. - Dobrze.
- Tak. - Możemy na zewnątrz.
Musimy jeszcze porozmawiać z Renee.
Ale to dobry pomysł...
- Zdecydowanie. - To też rodzina.
- Tak. - Jak dla mnie ustalone.
Wznieśmy toast szampanem.
Dobra, idę po szampana.
Rodzinne wesele. To całkiem duże wydarzenie.
Nie mogę się doczekać.
Wiesz co ludzie zwykle robią przed weselem?
- Co? - Biorą prysznic.
To zabawne, bo myślisz, że jestem brudna.
Nie, ja to wiem.
Dobra, pewnie.
Rozumiem, w końcu jest ci ciężko...
Jest mi ciężko.
Z pewnością, to nie najlepszy czas dla mnie.
Rozmawiałaś z nim?
- Nie. - Dlaczego?
Co mam mu powiedzieć? To on zadzwonił do mnie.
Nie wiem czy potrafię jeszcze tam pracować
i wciąż z nim być. Ja...
Może powinnaś wybrać jedno?
Tak, tu leży pies pogrzebany.
On jest fajnym kolesiem, więc...
To dosyć rzadka cecha.
Tak.
Cześć.
Aleś mnie wystraszył.
Powinieneś dać jakiś znak, że...
Nie miałem okazji powiedzieć ci, że
spotkałem się z Richardem Gilchristem gdy cię nie było.
Spotkałeś się z Gilchristem w trakcie mojego wyjazdu?
Tak, zadzwonił do mnie i chciał się spotkać jak najszybciej, więc...
Chodzi o to, że dał lepszą ofertę
i powinniśmy o tym poważnie porozmawiać.
- Posłuchaj... - Nie było mnie jeden dzień.
Więcej niż podwoił ofertę.
Chciałbym mu sprzedać.
Żenię się w tym tygodniu.
Wiem.
Jak wszyscy wiedzą, za 72 godziny
odbędzie się tu wielkie wesele, więc
potrzebuję waszej niepodzielnej uwagi, dobrze?
- Słuchamy. - To jazda.
Dzięki Renee i Camille mamy pierwszorzędną
listę zadań weselnych do wykonania.
Dziękuję wam, panie.
- Dobra, Julia! - Tak jest!
Kochanie, zajmiesz się tortem weselnym.
- Przyjęłam. - Fajne zadanie.
Musi być na tyle duży żeby starczyło dla 40 osób.
Tak właściwie, to raczej 57 osób.
- Czyli 60. - Skąd aż tyle?
Kółko różańcowe.
Całe?
Też muszą brać w tym udział?
- Hej! - Przepraszam.
Hej, Amy! Słuchaj, Amy!
Mogę cię rozdzielić z Drew na moment?
Zajmiecie się organizacją tradycyjnych migdałów weselnych.
Jeśli moglibyście.
- Sarah! - To ja!
Twoje zadanie to przygotowanie płatków róż.
Fajnie!
- Czyli co dokładnie? - Ojejku!
Ułożenie ścieżki z płatków róż dla państwa młodych.
- Joel! Słuchasz mnie? - Tak jest.
Z szacunku dla naszych częściowo żydowskich korzeni
przygotujesz chupę.
"Huppę". Ale nie jesteśmy żydami!
Czemu chcesz udawać, że jesteśmy?
- Huppę. - Chupę?
- O mój Boże! - Zrobię obydwie.
Świenie. Adam?
Jako drużba, jesteś odpowiedzialny za wieczór kawalerski.
Chcę żebyś miał na niego oko.
Żeby wrócił cały.
- Zrobi się. - Dobrze?
Miała miejsce mała zmiana planów.
- Więc... - Co?
Wrócił Billy i on będzie drużbą.
Powiem mu o organizacji wieczoru kawalerskiego.
- Co? - Kto to Billy?
- Fajny jest? - Serio, nie żartuję.
Daj spokój, Crosby.
Nie byłeś ostatnio w porządku, więc
zamieniłem cię na kogoś lepszego.
O mój Boże. Naprawdę?
- Nie rób tego. - Na serio?
Chcesz o tym pogadać? Nie ma sprawy.
Ale chodźmy z tym na zewnątrz.
Nie, lepiej zróbmy to tutaj.
Chwila, co się dzieje?
Na pewno wszyscy chcą posłuchać.
Co się tutaj dzieje?
Już wam mówię.
Adam negocjował za moimi
plecami sprzedaż Luncheonette.
Nie chciałem go sprzedać.
Było zupełnie inaczej!
- Jak? - Wiedziałeś!
Skąd możesz to wiedzieć?
Sam mi powiedziałeś.
Kazałaś mu tak zrobić?
- Tylko pieniądze! - Nie...
Nie mów do mojej żony w taki sposób.
To Billy będzie drużbą.
Pogódźcie się z tym.
Dobra, Billy jest równie głupi, co ty
- więc pasuje. - Tak?
Może, ale nigdy mnie nie oszukał, jasne?
- Ja też nie! - Niektórzy tracą rozum
na widok pieniędzy.
- Jak możesz? - Uspokójcie się.
Ja nic nie zrobiłem!
To wszystko jego wina.
To niby ja spiskowałem za twoimi plecami?
Chyba jednak ty za moimi.
Hej! Nie mów tak do mnie przy mojej rodzinie.
To może idź sobie?
Wiesz co? Tak zrobię.
Haddie, Max, Kristina! Idziemy.
Już idziemy, dobra?
Idziemy, do zobaczenia.
Wiesz co?
- Ojej. - O mój Boże.
Co się właśnie stało?
- Podoba ci się? - Tak.
- Tego chciałeś? - Właśnie tak...
Po prostu świetnie.
O mój Boże!
Hej! Przestańcie!
Adam!
Ciężka sprawa.
Tak.
Tak mi przykro, Joel.
Dziękuję.
Dzięki, Camille.
Tego się obawialiśmy.
Chcieliśmy tego uniknąć.
Tak.
Chciałabym ją tylko objąć,
ale wiesz jaka jest Julia.
Obawiam się, że potrzebuje przestrzeni.
Czasem sama nie wiem co robić.
Nie musicie się tym zajmować.
Sama to zrobię.
Dam radę.
Dobrze.
Wesele w tym tygodniu, będę zajęta.
Wiem, że dasz radę.
Tak, osiem tysięcy?
Moglibyśmy zaokrąglić do dziesięciu i na wyższym poziomie
zrobić z firmy oficjalnego sponsora?
Zatem dziesięć? Dobrze. Oddaj głos na Little'a.
Świetnie, życzę miłego dnia. Do usłyszenia.
Kristina, musimy pomówić.
Tak, właśnie załatwiłam ci kolejne 10 tysięcy na wsparcie kampanii.
Obmyśliłam całkiem dobry system...
Kristina...
Tak?
Pracujemy razem, siedzę pięć metrów stąd.
A ty wysyłasz mi emaile.
Zgadza się.
Bob, będę z tobą szczera.
Myślę, że jesteś świetnym politykiem.
Myślę, że mamy spore szanse wygrać te wybory, naprawdę. Ale...
Już ci nie ufam.
Nie mogę.
Przez to co się wydarzyło z Amber w Sacramento
naprawdę ciężko jest mi codziennie na ciebie patrzeć i...
Nie mówić prawdy. Nie potrafię.
Zostawiam małą w żłobku żeby tu być.
Lubię swoją pracę, naprawdę. Ale to wszystko...
Amber to moja siostrzenica.
Znamy się już od dawna.
Nie jestem złym człowiekiem.
Wybacz mi, że poczułem więź
ze zdolną, piękną i mądrą młodą kobietą,
którą sama wpuściłaś do mojego życia, bo jej ufałaś i wierzyłaś w nią.
Mam nadzieję, że się z tym pogodzisz,
bo potrzebuję cię w tej kampanii.
Twoje ulubione Muffiny, z piekarni Golden.
Są przepyszne.
- Czyli się pobierają. - Tak.
- To szalone. - Tak.
Podoba mi się to.
Gdzie wyprawią wesele?
W naszym domu, w ogrodzie.
- Ładnie. - Tak.
Pójdziesz ze mną?
Z przyjemnością.
Zawsze myślałem, że fajnie
byłoby wziąć szybki ślub w Irlandii.
- Naprawdę? - Tak.
Dlaczego?
Bo jest tam tak romantycznie.
To ojczyzna Thomasa Moore'a i Vana Morrisona.
Jak byś tam wszystkich ściągnął?
Powiedzmy, że masz dziecko...
Dziecko można wziąć na plecy.
Albo w nosidełku.
W pewnym momencie nie możesz już robić wszystkiego na ostatnią chwilę.
Wiesz? Tak to już jest w życiu.
Tak, rozumiem...
Możliwe, że nie zajdę w ciążę, wiesz?
Na pewno zajdziesz.
Chodziło mi tylko o to, że Irlandia to fajne, romantyczne miejsce.
Moglibyśmy się tam wybrać.
Razem z dzieckiem.
- Pewnie. - Tak.
- Zaraz wracam. - Dobra.
Tata wygrywał, prawda?
- Nie wygląda na zadowolonego... - Był na górze.
Nie rozmawiajmy o tym.
To raczej wujek wygrywał.
Żaden nie wygrał,
bo obaj dali się ponieść i zachowali się jak dzieci.
- Bez sensu. - Dzięki za pomoc.
Nie mogli obaj przegrać.
- Przestań! - Morałem jest...
Przestańcie się kłócić! Nie chcemy tego, jasne?
- Tata chce. - I co narobiłeś?
Dziadek!
Hej, kochani. Co tam?
My przynajmniej nie...
- Cześć. - Wnuku.
Nie spodziewałam się.
- Chcesz zjeść? - Hej.
- Cześć. - Jak tam?
- Dobrze, a u was? - Też.
Właśnie robimy Boeuf Bourguignon.
U nas spokój.
To gulasz z wołowiny.
Adam, możemy pomówić?
Nie wiedziałam, że przyjdziesz. Przygotowałabym więcej gulaszu.
Dokończę sama.
Czy tatę czeka kara za bójkę z wujkiem Crosbym?
Powinna, bo mi się dostało za bójkę z Jabbarem.
O co chodzi?
Twój brat żeni się za mniej niż 48 godziny.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Nie chcę żebyście się kłócili w takim momencie.
Ja też nie, ale to jego decyzja.
Ogłosił wszystkim, że nie jestem jego drużbą.
W końcu negocjowałeś bez jego wiedzy.
Wiesz, to nasza sprawa. Nie musisz się w to mieszać.
Ale już jestem zamieszany.
Zrobiliście sobie pojedynek MMA w moim
- salonie. - Przepraszam za to.
- Przepraszam. - Adam, proszę cię.
- Posłuchaj! - Wiesz co?
- Prowadzimy duży biznes... - Dasz mi tylko coś powiedzieć?
Chcę żebyście się pogodzili.
Nie chcemy tego wariata w roli drużby mojego syna.
- Kłócicie się? - Nie kłócimy.
Jeśli tak, mama zrobiła trochę salsy.
- Jest dobrze. - To nie jest kłótnia.
Masz może jakiegoś nowego pupila?
Tak, to agama brodata. Chcesz ją zobaczyć?
- Tak, chciałbym. - No to chodź.
Chodźmy.
- Zrób to, dobrze? - Dziadku, chodź.
Jeśli chcesz ją zobaczyć, jest u góry.
Czy wiesz jak bardzo kocham sposób w jaki ładujesz zmywarkę?
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli ci się nie podoba, mogę to robić inaczej.
Mogę to robić po twojemu.
Nie, jest idealnie.
Nie przeszkadza ci,
że moja mama podwoiła listę gości?
- To nie moja wina. - Skąd.
Im więcej gości, tym lepiej.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze.
A o co chodzi z tobą i bratem?
Poza tym, że się biliśmy i zastąpiłem
- go innym drużbą? - Tak.
Tak, poza tym.
To by było na tyle.
Nie bądź taki.
Nie możesz być skłócony z bratem.
Dobrze, idź mu coś powiedz, to skończymy kłótnię.
Zawsze tak było między nami,
on ma racje, a ja nie.
Wina jest zawsze po mojej stronie.
To był mój pomysł żeby otworzyć Luncheonette, nie jego.
To dzięki mnie mamy coś wartego miliony.
To nie jego zasługa.
Ale wciąż nie uznaje mnie za równego sobie.
Kochanie, podchodzisz do tego zbyt osobiście.
To jest biznes.
Twój brat chce robić jakiś biznes,
a ty chesz ten jeden.
Może to nie jest to samo, ale nie podchodź do tego personalnie.
To wciąż twój brat.
Co?
Chyba jestem gotowa.
Tak, ja też.
- Czy powinniśmy, no wiesz... - Tak.
Dobrze.
W tygodniu albo...
A kto to?
Dobra.
Nie.
Niech poczeka.
Kochanie, nie będę...
Julia, po prostu...
Joel, muszę z nią porozmawiać.
Zoe!
Czy to twoja mama?
Tak.
Dobrze, że ci pomaga.
Co z Troyem?
- Nie ma go. - Dobrze.
Nie wiedziałam.
Przysięgam ci, że nie wiedziałam dopóki się nie urodził.
Przepraszam.
Jaki jest?
Przepiękny.
Julia...
Zmieniłaś moje życie.
- Cześć. - Cześć!
Cieszę się, że żyjesz.
Powinnam była zadzwonić.
Co się takiego stało, twój brat bierze ślub?
Dobrze, że jesteś. Chciałem cię spytać o terminy ważności.
Tylko się zabezpieczają w razie czego?
Są jeszcze zdatne do spożycia?
Dobrze. Jesteś głodna?
Nie wiem.
Co się dzieje. Dobrze się czujesz?
Coś się nie tak?
Sarah?
O czym myślisz?
Nie mogłam spać
całą noc.
Tak?
A co jeśli nie możemy mieć dzieci?
- To po prostu nie możemy. - Wtedy...
Nie wiem czy jeszcze chcę mieć dzieci.
Chciałabym, ale dla ciebie.
Ale nie wiem czy to dobre dla mnie.
Myślałem, że jesteś... Przepraszam.
Myślałem, że jesteś pewna.
Też tak myślałam.
Więc...
W takim razie...
Nie muszę mieć dzieci.
Nie mów tak.
Nie potrzebuję ich.
Nie możesz być tego pewny. Skąd możesz wiedzieć?
Za dziesięć lat może być za późno żeby zmienić zdanie.
Nie obchodzi mnie to. Ja kocham ciebie, a ty mnie.
Tylko to się liczy.
Wcale nie.
Nie mogłabym ci tego odebrać.
Rozumiesz?
Więc, zrywasz ze mną?
Przepraszam cię.
Lepiej żebym to zrobiła teraz, wiesz?
Przepraszam.
Chcielibyśmy poszerzyć nasze kryteria.
Nie będziemy wybredni.
Świetnie, to powinno przyspieszyć cały proces.
- Dobrze. - Nieważna rasa, narodowość czy płeć.
Jesteśmy otwarci.
Po prostu chcemy dziecka.
Rozumiem.
Czy mogę zaproponować inną opcję?
- Tak. - Proszę.
Czy słyszeli państwo o "adopcji od bociana"?
Nie.
Zdarza się, że matka nie przygotuje wszystkiego w celu
oddania dziecka do adopcji
i wszystko przebiega bardzo szybko. Czy byliby państwo zainteresowani?
- Tak. - Z pewnością.
Mam pytanie.
Czy jest możliwe,
że w takich przypadkach dziecko zostanie nam odebrane?
Szczerze mówiąc, tak. Może się tak zdarzyć.
Rzadko, ale trzeba mieć taką możliwość na uwadze.
W tej chwili jesteśmy gotowi na wszystko.
- Cześć. - Cześć.
Przemyślałem to
i nie mogę zmusić cię żebyś już zawsze pracował w Luncheonette.
Więc masz moje błogosławieństwo żeby go sprzedać.
Jeśli chcesz, zadzwoń do Richarda i śmiało przyjmij jego ofertę.
Słuchaj, Crosby...
Przepraszam, że poszedłem na spotkanie bez twojej wiedzy.
Czy moglibyśmy chociaż
dokładnie omówić to przy paru piwach?
Chyba nie ma już o czym więcej rozmawiać, co nie?
Do zobaczenia na weselu.
Mówiłem żebyś został w aucie.
Musiałbym to zrobić na trawniku.
Nie jestem już młody.
Co tam, mały? Jak się masz, koleżko?
Wszystko gra? Hej, maluchu!
To dziewczynka.
Fajnie. Chciałem ci raz jeszcze podziękować
za abdykację z tronu, wiesz o co mi chodzi?
- Pewnie. - Dobra, Croz-boss!
Jesteś gotowy, brachu? Czas na wieczór kawalerski.
- Chodź już. - Przepraszam, mój błąd.
- Dobra, tylko... - Miłej zabawy.
Będę w samochodzie.
Mogę szybko skorzystać z WC?
- Serio? - Tak, a co?
- Pewnie, byle szybko. - Dzięki ci.
Dobra, już lecę.
O kurczę!
Zatańczysz z tatą?
Dobra, pójdziemy tam?
- Haddie. - Tak.
Nie musisz się już martwić Cornell.
Wszystko będzie dobrze.
Nie martwiłam się.
Ja również.
Dobrze.
Kocham cię, córciu.
- Jesteś pijany? - Nie.
Ani troszkę?
Wcale. Nawet nic nie piłem.
Też cię kocham.
Saro misiu...
Co? Ostatni raz nazwałeś mnie tak chyba z milion lat temu.
Co się stało z Markiem?
Rozstaliśmy się. Nie chciałam nikomu o tym mówić.
Wszystko dobrze?
Słyszeliśmy o Cornell, to wspaniale!
- Co? - Świetnie.
Wiem.
Musicie być strasznie dumni.
Jesteśmy, ale będziemy za nią tęsknić.
Kobieto, wyglądasz równie dobrze, co w dniu, kedy cię poznałem.
Wciąż nas lączy, co? Ta chemia.
Czyli o to chodziło?
Kurczę, nie mogłam dojść co to za uczucie.
Chciałabyś pójśc stąd?
Tak, ale wiesz, to ślub mojego brata.
Więc raczej nie dzisiaj.
W porządku.
Ale to kusząca propozycja.
Później pogadamy.
Bob Little Możemy się spotkać?
- Co to? - Spróbowałam.
To lukier czekoladowo-różany.
Tak myślałam!
Kiedy będziemy kroić? Robi się późno.
- Zabieramy się za niego? - Pewnie.
- Gdzie twój brat? - Wsuwamy?
Spójrz na...
Moje słońce.
Zdrowie.
Pójdziemy do mojego pokoju?
- Tak. - Tak?
Chodźmy.
Dziękuję.
- Hej. - Hej.
Rozmawiałeś z Gilchristem?
Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Czyli wszystko załatwione.
Zostało jeszcze trochę papierkowej roboty żeby wszystko dopiąć.
Ale już właściwie skończone.
Dobrze.
Cros...
Nie powinienem był zaczynać tego tematu na weselu.
Nie chciałem, więc przepraszam za to.
Nie powinienem był nic mówić.
- Crosby... - Tak.
Gratulacje.
I wzajemnie.
Jasmine, zawsze byłaś przy mnie kiedy cię potrzebowałem,
na więcej sposobów niż jestem w stanie zliczyć, szczególnie
że stoi tu nasza mama.
Cieszę się widząc jak spełniają się twoje marzenia.
Crosby, brachu...
Może i były między nami spięcia,
ale teraz już wszystko gra.
Jabbar też jest w dobrych rękach.
- W porzo? - Pewnie.
Super, to za zdrowie państwa młodych.
Gratulacje!
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Słuchajcie wszyscy.
Oddaję teraz mikrofon drużbie, Billy'emu Garnerowi.
Billy...
Billy?
- Billy! - Billy!
Billy?
- Billy! - Okej.
Tutaj jest, wygląda na to, że trochę za mocno dzisiaj zabalował
i musi chwilę odpocząć, więc...
Oddaję mikrofon DJ-owi.
Po prostu kontynuujmy zabawę, dobrze? Dziękuję.
Dobrze, proszę.
Cześć, jestem starszym bratem Crosby'ego, nazywam się Adam.
Ten nasz Crosby, to barwna postać.
Przez lata zebrał trochę cięgów
z różnych powodów.
Za to, że w wieku 30 lat mama wciąż robiła mu pranie...
Roztrzepanie, pożyczanie rzeczy od rodzeństwa
i zapominanie gdzie one są,
pożyczanie pieniędzy bez oddawania.
Super toast, dzięki.
Wiem, przepraszam.
Ale to świetny koleś.
W tym roku miałem szczęście
i zacząłem z nim biznes.
Ale przez to wszystko, gdy powiedziałem
swojej żonie, myślała, że upadłem na głowę.
Ale biznes poszedł bardzo dobrze.
Tak dobrze, że ostatnio dostaliśmy ofertę
odkupienia go od nas za niemałe pieniądze.
Ostatnie parę lat było ciężkie
dla mnie i mojej rodziny. Straciłem pracę,
a pomysł na biznes pojawił się w świetnym momencie.
Zaś ta niesamowita oferta
mogłaby naprawdę odmienić moje życie.
Ale stojąc tutaj z bratem i resztą rodziny stwierdzam,
że nie chcę zmieniać swojego życia.
Bo nie tylko mam trójkę wspaniałych dzieci i idealną żonę,
ale mogę też każdego dnia pracować z moim bratem, Crosbym.
Każdego dnia sprawia, że śmieję się z życia, samego siebie.
Nie wiem co bym bez tego zrobił. Więc...
Nie uwierzycie, ale w takiej
formie dostałem pierwszą ofertę. Na tej serwetce.
Oto, co myślę o tej niesamowitej ofercie.
Świetnie!
Ale co z Billym?
Już zdecydowałem, że z nim otworzę biznes!
Kocham cię, dziękuję.
- Tak! - Super!
Gratulacje, Crosby i Jasmine.
Zatańczmy, Max! Chodź!
Nie rozumiem, teraz? W tej chwili?
Dziękuję.
Tato, idę do baru, przynieść ci coś?
Hej, a gdzie wy byliście?
Było za głośno i...
Poszłam do łazienki.
- Co? - Co?
- Wszystko okej? - Tak.
A u ciebie?
Też. Dlaczego jesteście cali spoceni?
Te światła są wspaniałe, nieprawdaż?
Tak.
- Są. - Zdecydowanie.
- Dobrze. - Dobra.
Rada miasta Berkeley LITTLE
Cześć.
Hej, Amber.
Przepraszam, że nie oddzwoniłam.
Potrzebowałam wszystko sobie poukładać, wiesz?
Chcę żebyś wiedział, że bardzo cię lubię.
Uważam, że jesteś niesamowity
i chciałabym z tobą być.
Ale czuję, że całe swoje życie
podejmowałam decyzje tylko w oparciu o emocje
i nie zwracałam uwagi na to, co tak naprawdę jest dla mnie dobre.
Nie mogę już tu pracować i jednocześnie być z tobą.
To dla mnie zbyt wiele. Nie dam rady.
Więc muszę cię spytać
czy mogę tu wciąż pracować
jako twoja asystentka.
Tylko jako asystentka, nic więcej.
Amber...
Jest tu jeszcze praca dla ciebie.
- Naprawdę? - Tak.
Jestem zawiedziony.
Smutny.
Ja też.
Ale
to byłby zaszczyt, gdybyś znowu mogła być
moją asystentką.
- Dobrze? - Dobrze.
Żeby ci się w głowie nie zakręciło.
Bardzo ładnie.
- Sarah, hej! - Hej.
- Szukałem cię.
A ja szukałam ciebie, chcę drinka.
Idź tędy, a ja pójdę tamtędy.
- Dobra. - W porządku.
Billy, naprawdę...
Cześć.
Hej.
Cześć.
Myślę, że popełniłem błąd.
Nie, to ja.
Wcale nie. Myślę, że...
Pominęliśmy coś ważnego, gdy
zaczęliśmy rozmawiać o dziecku.
Prawda jest taka, że...
Chcę być z tobą.
Chciałbym też mieć dzieci,
ale ludzie, którzy chcą być razem,
muszą podjąć o tym wspólną decyzję.
Wtedy się zobaczy,
co przyniesie życie,
ale przynajmniej są razem.
To jest właśnie...
Tu jest nasze miejsce.
Chciałbym...
Chciałbym zrobić to jak należy.
Małymi krokami posuwać się naprzód, ale w odpowiedniej kolejności.
Więc,
Saro Braverman,
czy wyjdziesz za mnie?
Moja pani.
Tatusiu!
- Trzymaj się, mały! - Pa, mamo!
Kochamy was, pa!
- Hej. - Cześć.
Jaka jest sytuacja?
Jego matka trafiła do więzienia.
Zrzekła się praw rodzicielskich żeby nie trafił
do domu dziecka. Później powiem wam więcej, ale potrzebuję
od was werbalnego potwierdzenia, że chcecie to zrobić.
Chcemy.
Tak.
To jest Victor.
Cześć.
Cześć, Victor. Jestem Joel,
a to jest Julia.
Cześć.
Chcesz wejść do środka?
Tak.
W porządku.
Chodźmy.
Hej, jesteś głodny?
Troszeczkę.
W takim razie mogę...
Coś na to poradzić.