Co tu się dzieje?
poprzednich odcinkach...
Jesteśmy dorośli.
Bardzo się na tobie zawiodłam.
Muszę cię zapytać.
Dobrze.
Zmieniasz zdanie na temat dziecka?
Nie.
Za każdym razem, kiedy oglądam dom, wyobrażam sobie w nim ciebie.
Ciebie, mnie, Jabbara...
Chcę z nim zamieszkać.
Zaraz obok tego domu jest świetny park.
Znaleźliście już dom?
Jestem podekscytowana!
Idź prosto. Przed siebie.
Dobrze, teraz trochę na prawo.
Trzymam cię. Tutaj musimy się przecisnąć.
Teraz na lewo.
- Gotowa? - Tak.
- Jesteś gotowa? - Tak!
Tylko popatrz!
Wiem, prawda?
- Sam to zrobiłeś? - Tak.
- Całkiem sam? - Wejdź do środka.
Podoba mi się.
Mamy dwa wejścia.
Żeby zapewnić przepływ powietrza.
Otwieram tylne drzwi,
a na ganku leży pudełko, którego nigdy wcześniej nie widziałem.
Otwieram pudełko, w środku jest karteczka,
czytam ją,
a na niej jest napisane,
- "Co się ze mną stanie?". - Przestań!
- Jesteś beznadziejny. - Co?
Nie możesz tego opowiedzieć na wycieczce syna.
- Bo? - Bo mają siedem lat.
Jest odpowiednia dla dzieci.
Nawet nie ma przekleństw.
Sama rozbijesz ten namiot
czy Crosby wie jak to zrobić?
Nie musisz się martwić.
Nie ma o co.
Nie martwię się, że spędzisz noc w namiocie
ze swoim byłym.
Czemu miałbym się martwić?
Nic mi nie będzie.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie popsuj mi namiotu, proszę.
Nie popsuję twojego głupiego namiotu.
Wiesz gdzie powinnaś być?
Powinnaś być w Nowym Jorku.
Powinnaś przeprowadzić się ze mną do Nowego Jorku.
Co?
Tak. Dobrze słyszałaś.
Uważam, że powinniśmy przeprowadzić się do Nowego Jorku.
Będziesz mogła pracować nad swoimi sztukami.
To ośrodek sztuki teatralnej.
To będzie dla ciebie dobre.
Moglibyśmy to zrobić, po prostu.
Ale planujemy mieć dziecko.
Do Nowego Jorku wpuszczają teraz dzieci.
- Nieprawda. - Prawda.
Ostatnio przeszła taka ustawa.
A co z dziećmi, które już mam?
Z nimi? Już wszystko zaplanowałem.
Poczekamy, aż Drew skończy szkołę,
w tym czasie wszystko zaplanujemy, a ja pójdę na urlop naukowy.
Tak zrobimy.
Po prostu przeprowadzimy się do Nowego Jorku?
Po prostu przeprowadzimy się do Nowego Jorku.
Luncheonette to kawałek historii,
który był zapomniany przez lata.
Zjawiacie się wy i wraca do żywych.
Wszyscy jesteśmy pod wrażeniem tego, jak to miejsce prosperuje.
Dzięki. Też jesteśmy pod wrażeniem.
Dzięki. Bardzo miłe słowa.
Jak długo prowadzisz West Coast Recording?
Dwanaście lat.
- Mam nadzieję, że też wytrzymamy 12 lat. - A nawet dłużej.
Zostaliście zauważeni przez ważne szychy w tym biznesie.
Na tyle, że chcielibyśmy kupić Luncheonette.
Chcecie kupić...
Schlebia nam to, ale nie jest na sprzedaż.
Tego się nie spodziewałem. Chcecie ją kupić?
Tak.
Ale dziękujemy.
Tak myśleliśmy. Ale i tak chciałem się spotkać,
żeby poznać kolesi, którym coś takiego się udało.
Oto my.
Nie jest na sprzedaż.
Skoro już tu jesteśmy, może przedstawię wam ofertę.
Proszę, nie trzeba.
Jak powiedział, nie jest na sprzedaż.
Rozumiem.
Ale pozwólcie, że wam pokażę
i będę mógł powiedzieć, że zrobiłem, co mogłem.
Jasne.
Pokryjemy wszystkie koszty założenia firmy
i przyjmiemy dzierżawę.
A tyle dostaniecie.
Można dotknąć.
Przepraszam.
Schlebia nam to. Dzięki.
Świetna sprawa,
ale nie ma mowy. Za bardzo kochamy to miejsce.
Jak mówi brat, Luncheonette nie jest na sprzedaż.
Ale dzięki.
- Nie na sprzedaż? - Nie.
- To mój? - Nie, mój.
Zoe, cześć.
Jestem przy nabiale i odeszły mi wody.
Masz skurcze?
Tak, ale słabe. Jakby bolał mnie brzuch.
Myślałam, że to żołądek.
Gdzie jesteś? Przyjadę po ciebie.
Jestem w Sam's Market przy trzeciej przecznicy.
Nie ruszaj się, dobrze? Zaraz będę.
Wszystko będzie dobrze.
Dobrze.
Możesz się pośpieszyć, proszę?
Już jadę Właśnie wychodzę.
Dobrze.
Pa.
- Mam po nią jechać? - Nie, ja pojadę.
- Na pewno? - Zostań z Syd.
Będę potrzebna w szpitalu.
Zadzwonię jak tam dojedziemy.
Tam jest torba.
Nasz syn się rodzi.
Rodzi się.
O Boże!
Cześć.
Myślałam, że coś słyszę. Co robisz?
Pranie.
Dlaczego?
Bo miałam brudne ubrania, więc...
Jest środek dnia, masz wolne?
Nie, nie mam.
Już tam nie pracuję.
O nie.
To nic takiego.
Przykro mi, skarbie.
Mamo przestań. To była moja decyzja.
- Twoja decyzja? - Tak, moja.
- Odeszłaś? - Nie chciałam tam pracować.
Uwielbiałaś tę pracę.
Nie była dla mnie odpowiednia.
- Czemu? - Po prostu nie była.
- Co się stało? - Nie teraz.
Pasowałaś tam.
Nie chcę o tym gadać. Porozmawiamy potem.
Mamy herbatniki,
pianki, czekoladę.
Dużo czekolady...
Patelnia...
- Mamy... - Siekierka...
Po co nam siekierka?
Na wypadek, gdybyśmy musieli porąbać drewno na ognisko.
Dobrze. Mamy poduszki, koce, latarki...
Joe przyniósł swój namiot, na wszelki wypadek.
Na wypadek czego?
Gdyby ten się nie nadał.
Masz wszystkie pałąki?
- Do tego namiotu? - Tak.
Rodzina Kennedych ma domy letniskowe,
a my, Bravermani, mamy ten namiot.
Nie martw się o pałąki.
To bardzo dobry sprzęt biwakowy.
Część mojej rodziny została w nim poczęta.
Nie znasz się. Te włosy nie nadają się na biwak.
- A właśnie, że tak. - Naprawdę?
Byłam harcerką i jeździłam na biwaki!
- Na biwaki? - Zgadza się.
Gdzie, do hotelu?
Mamy tylko jedną poduszkę.
Tak, bo ja nie zostaję na noc.
Wrócę do domu.
Nie śpisz z nami w namiocie?
Nie. Pojadę, posiedzę tam trochę i wrócę.
Spędzę tam tylko wieczór.
Myślałem, że... W porządku.
Będziecie tam we dwóch.
Dobrze.
Nie będę wam potrzebna.
Będzie super.
Pomożesz mi z tymi rzeczami?
Tak.
Ja wezmę te lekkie.
Weźmiesz patelnie i resztę?
Tak!
Wiśniowy? Tak, wiśniowy!
Dziękuję.
Nie ma za co.
Ukradłam pielęgniarce specjalnie dla ciebie.
- Więc cicho. - Ty?
Wiśniowy! Dziękuję!
Przepyszne.
Czemu nie można jeść w trakcie porodu? Jestem słaba.
Rozumiem. To na wypadek gdybyś musiała być operowana.
Żebyś nie udławiła się pod narkozą.
Nic ci nie będzie.
Będziesz miała naturalny poród.
Jedz jogurt.
- Tak, smacznego. - Daj spokój!
Będziesz miała operację. Delektuj się.
Joel ukradł dla mnie takich z 10, kiedy rodziłam Sydney.
Naprawdę? Joel?
- Serio? - Tak.
Wydaje mi się, że dobrze go mieć przy sobie w takiej sytuacji.
Był wspaniały.
Prawda.
Byliście sami?
Żartujesz? Z moją rodziną?
Przychodzili i wychodzili, jak na poczcie.
W pewnym momencie, było przy mnie z tuzin osób.
Wszyscy myśleli, że nie mam nic przeciwko
siedząc sobie w ich towarzystwie
z rozkraczonymi nogami przykryta jedynie prześcieradłem.
Ale tacy są Bravermanowie.
Nie da się ich przegonić.
Co się dzieje?
Nie powiedziałam mamie i siostrze, że jestem w ciąży.
Jakoś tak...
Nie widziałam w tym sensu, skoro je oddaję.
Przykro mi.
Już pora.
Przeniesiemy cię na salę porodową.
Nie.
Nic ci nie będzie.
Wszystko dobrze.
Nie jestem gotowa. Proszę, nie.
Proszę, mogę tu zostać? Nie chcę tam iść!
Dlaczego Amber odeszła? Co się stało?
- Powiedziała, że odeszła? - Zwolniliście ją?
Nie, nie została zwolniona.
Co się stało?
- Zamkniesz drzwi? - Przepraszam, tak.
O Boże.
Dziwnie będzie ci to mówić.
Amber...
Amber i Bob prawie mieli romans.
POPRZYJ BOBA LITTLE
Bob Little. Jej szef.
- Jest żonaty? - Kandydat.
Nie, nie ma żony.
Kiedy powiedziałaś o romansie, pomyślałam...
- Tak, pojechali na... - To nie jest...
Wyjazd służbowy. Było blisko.
Byli na wyjeździe służbowym w Sacramento.
Pojechałam tam, bo Haddie powiedziała mi,
co się święci.
Więc tam pojechałam, żeby...
Wiem. Pojechałam i zobaczyłam ich...
Na wpół rozebranych. Zabrałam ją do domu.
Teraz nie chce wrócić do pracy.
- Żal mi jej. - Przepraszam.
Nie widzę problemu.
Podobają się sobie?
Nie wiem. Pojechałam tam, żeby ich powstrzymać.
Jesteśmy w trakcie kampanii, chcę chronić Amber.
Kampania jest zagrożona, jeśli on umówi się z kimś na randkę? Nie rozumiem.
To jej szef.
W pracy nic nie zrobiła.
Wszystko się ze sobą łączy.
Nie, nieprawda.
On ma 28 lat.
Nie powinna randkować z szefem.
Sama zda sobie z tego sprawę!
Nie chciałam, żeby popełniła błąd.
Ja też nie!
Jestem jej matką.
Nauczy się na błędach...
Nie krzycz! Proszę!
- Przepraszam. - Lepiej już idź.
Chciałaś powiedzieć:
"Dziękuję za troskę o moją córkę".
Gdyby to była Haddie,
mam nadzieję, że zrobiłabyś dla mnie to samo, wiesz?
Jestem teraz w pracy.
Chusteczki nawilżane.
Na biwaku, trzeba mieć chusteczki nawilżane.
- Cześć. - Hej. Możemy porozmawiać?
Tak. Zaraz wychodzę, ale o co chodzi?
Chciałem porozmawiać o tej ofercie.
To było coś.
Tak. To dużo pieniędzy.
Tak, bardzo dużo.
I co?
I w pełni rozumiem, że nie jesteś zainteresowany sprzedażą.
Ale sądzę, że powinniśmy chociaż o tym pogadać.
Nie ma o czym.
Nie do końca.
Jest o czym gadać,
bo jestem wspólnikiem i chcę gadać.
Nie chcę o tym rozmawiać.
- Crosby! - Co?
To nie w porządku.
Nie w porządku?
A co jest w porządku? Wycenianie mojego marzenia?
Daj spokój, co to za argument.
To biznes. A my jesteśmy wspólnikami.
- Chciałbym to omówić. - Co?
Chcesz to sprzedać?
Sprzedać miejsce, które sami stworzyliśmy?
Może.
Nie ma mowy. Koniec dyskusji.
Bardzo dojrzałe.
To nie ma tu nic do rzeczy.
Sprzedawanie tego teraz to głupota, rozumiesz?
Myślisz, że czemu chcą kupić?
Bo świetnie nam idzie i się nas boją!
To nie jest głupie i się nas nie boją.
Wiesz jak ciężko byłoby nam
zarobić milion dolarów?
Mam gdzieś ten milion dolarów, jasne?
Poważnie?
Kocham to miejsce.
Myślałem, że ty też i że będziemy tu pracować do końca.
Też kocham to miejsce.
Ale mam poważne problemy finansowe.
Dobrze wiesz. Moja rodzina
przeszła piekło,
włożyłem w to całe oszczędności.
A ty chcesz decydować o wszystkim sam.
Nie zgodzę się na to.
Nie sprzedam.
Zostań i spróbuj ze mną o tym porozmawiać!
Wielke dzięki!
Na trzy. Raz, dwa...
To dopiero namiot. Prawda?
Czemu jest skrzywiony? Jest pochylony.
Może brakuje pałąka.
Myślałam, że zabrałeś wszystkie pałąki?
Jesteś bardzo zabawna.
- Tak, to bardzo śmieszne. - Strażnik pałąków.
Coś wymyślę. Ponaciągam w niektórych miejscach.
O co chodzi z tą taśmą?
Co jeśli będzie padać?
To taśma klejąca. Nie przecieknie.
- Serio? - Tak.
To magiczna taśma.
Mogę wziąć namiot Joe.
Mam go w samochodzie. Jest nowy.
Nie chce spać w namiocie innego faceta. To dziwne.
Jak Luncheonette?
Super. Oprócz tego, że Adam chce ją sprzedać.
Co? Dlaczego?
Zaoferowali nam milion dolarów.
Milion dolarów?
To świetnie.
Też myślisz, że powinienem ją sprzedać?
Nie.
Wiem, ile dla ciebie znaczy.
Coś takiego jest bezcenne.
Jest jak twój dom.
Nigdy jej nie sprzedaj.
Dziękuję.
Halo?
Mówi Richard Gilchrist, ten,
co chce zrobić z ciebie milionera.
Dzwonię, żeby pogadać o ofercie...
Cześć. Jak się masz?
Słuchaj, dziękujemy za ofertę,
ale wygląda na to, że nie jesteśmy zainteresowani. Więc...
Wygląda?
Słuchaj, nie będę kłamał.
Rozmawialiśmy o tym,
mój brat po prostu...
Jest zdecydowany. Nie chce sprzedawać.
Ale może ty byś chciał?
Szczerze, myślałem o tym. Ale to bez znaczenia.
Rzecz w tym, że do sprzedaży nie dojdzie.
Spotkajmy się wieczorem na drinka.
Będę u Daltona około 21.
Nie mogę. Crosby jest dziś zajęty.
Przyjdź sam.
Nie mogę. Nie tak prowdzę interesy.
To mój wspólnik i brat. Nie zrobię mu tego.
Daj spokój, dobry z ciebie facet.
Uspokój się.
Pracujemy w tym samym biznesie. Wyjdziemy na miasto, napijemy się.
Nikomu włos z głowy nie spadnie. Spokojnie!
Dobrze.
Dobrze, dam radę.
Do zobaczenia u Daltona o 21, zgadza się?
W porządku. Do zobaczenia. Cześć.
Oddychaj.
Zoe, oddychaj.
Zaraz koniec, dobrze?
Obiecuję.
Oddychaj, dobrze?
Nie mówiłaś, że to tak boli.
Powinnaś mi powiedzieć.
Nie ma do czego, tego porównać. Przepraszam.
Może do piekła na ziemi?
- Nada się? - Dobrze.
Umrę. To mnie zabije.
Posłuchaj mnie. Nie umrzesz.
Nie dam rady.
Dasz radę. Znam cię.
Obiecuję, że to cię nie zabije.
Dobrze?
Jesteś bardzo dzielna.
Tak bardzo dzielna.
Kocham cię.
Ja ciebie też, skarbie.
Cześć.
Hej!
- Mogę wejść? - Tak.
Zapraszam.
Jak się masz?
W porządku. A ty?
Robię nowe danie.
Paprikash z kurczakiem.
Pewnie źle wymawiam.
Można powiedzieć, że eksperymentuję.
- Jak leci? - Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
To było głupie.
Nie powinnam była się tak unosić.
- Przesadziłam. - Mam dużo na głowie.
- Dobrze zrobiłaś. - Przesadziłam.
- To było odważne... - Nie powinnam
- jechać do Sacramento. - Jestem wdzięczna.
Mam ostatnio dużo na głowie...
Było mi niedobrze.
Myślę o przeprowadzce do Nowego Jorku.
Zaczekaj.
Usiądź i powtórz.
- Przeprowadzasz się? - Nie wiem.
Kiedy chcesz się tam przeprowadzić?
Mark i ja chcielibyśmy przeprowadzić się do Nowego Jorku,
kiedy Drew pójdzie już na studia.
Mogłabym pisać, znam tam producenta.
Mark zawsze chciał tam uczyć.
Ale ciągle zadaję sobie pytanie:
"Co z dziećmi? Czy dadzą sobie radę?".
Jedź do Nowego Jorku.
Pisz sztuki, zamieszkajcie w budynku z czerwonej cegły.
Dzieciaki sobie poradzą.
Amber uzna,
że to wspaniały pomysł.
Będzie cię podziwiać i szanować, a Drew...
Kto wie o czym on w ogóle myśli?
Powinnaś to zrobić.
Bądz szczęśliwa. Zasłużyłaś sobie.
Jedź do Nowego Jorku.
Dziękuję.
Przecież twoja pianka
się nie przypiecze,
bo jest za daleko od ognia.
Martw się o swoje pianki, dobrze?
Stosuję wyrafinowaną technikę.
Jak będzie za blisko, to się przypali.
Przypieczona na wierzchu jest smaczniejsza.
W środku będzie mięciutka.
Co myślisz? Kto ma lepszą technikę?
- Ja. - Ty?
Miał zajęcia z biwakowania, wie najlepiej.
Znam się na tym, byłam harcerką!
- Tak? - Wiem, jak przypiekać pianki.
Wiem, co robię.
Pali się! Serio!
- Popatrz na to! - Wygląda obrzydliwie.
Tak miało być.
- Jasne. Zjesz to teraz? - Tak.
Serio? Chcę to zobaczyć. No i proszę.
Co?
Pokaż.
To na serio.
Poparzenie pierwszego stopnia.
Może i drugiego.
Nauczycielka ma w samochodzie apteczkę.
Nie trzeba. Mamy swoją własną apteczkę.
Chodźmy. Opatrzę cię.
Zostań tutaj.
Nie idź do lasu.
Tam są niedźwiedzie.
Nieprawda.
Zrób miejsce.
Proszę bardzo.
Tylko z szacunkiem. To apteczka Bravermana.
Czyste cięcie.
Przytrzymaj.
Przepraszam.
Jak owijanie kija hokejowego.
Proszę bardzo.
Poczekaj. Chwileczkę.
Trochę naprostujemy.
Co się stało? Nie podoba ci się?
Nie, jest w porządku.
Co się dzieje?
Muszę powiedzieć Jabbarowi o przeprowadzce do Joego.
Jeszcze tego nie zrobiłam.
Myślisz, że nie będzie chciał się tam wprowadzić?
To będzie dla niego coś innego.
To duża zmiana. To już na poważnie.
Jest dobrym facetem.
Jest szczęściarzem.
To na pewno.
Pójdę sprawdzić co z młodym.
Dobrze. Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
Brzmi świetnie.
Dzięki. Przepraszam za bałagan.
Nie szkodzi. Próbowałam się do ciebie dodzwonić.
Wysłałam ci też kilka e-maili.
Amber, ja...
Chciałam cię przeprosić
za wszystko, co stało się w Sacramento.
Nie chciałam cię zawstydzić, przepraszam, za tę scenę,
ale nie przepraszam za moje intencje.
Chciałam się upewnić, że wszystko z tobą w porządku.
Rozumiem. Mówiąc szczerze...
Rozumiem, czemu to zrobiłaś.
Po prostu nie wiem,
co mam robić i gdzie...
Nie chcę, żebyś się poddawała.
Wróć do pracy.
Kiedy byłam w twoim wieku,
zrobiłam wiele głupich rzeczy, których żałuję.
Jestem twoją ciotką, ale rozumiem. Naprawdę.
Możesz na mnie liczyć. Kocham cię.
Na dobre i na złe, jesteśmy razem
i jesteś moim drogowskazem.
Pamiętaj mnie,
Bo tylko ja!
bo tylko ja tak kocham cię.
Pamiętaj mnie,
bo tylko ja tak kocham cię.
Pamiętaj mnie,
bo tylko ja tak kocham cię.
Ciszej tam Braverman!
Cicho! Wyrzucą nas z biwaku.
- Zwariowałeś! - Pora spać, młody.
Jak to się mówi?
"Tak jest na szlaku".
Pora już na mnie.
Czemu musisz iść, mamo?
Skarbie, rozmawialiśmy o tym. Wiesz dlaczego.
Wiem, że rozmawialiśmy, ale nie rozumiem tego.
Zostań, proszę. Tak dobrze się bawimy.
Chcę, żebyś została. Proszę, mamo?
Nie mogę ci odmówić.
Jakbyś mogła?
No dobrze!
Dalej!
Ale ją wmanewrowałeś.
Zrób miejsce dla mamy.
Dobranoc.
Pierwszy album Kravitza.
Nigdy nie chciał nosić butów w studiu.
- Serio? - Nigdy.
A jego stopy pachniały jak... Wiesz dokąd zmierzam?
Rozumiem.
Większośc wzięłaby tę kasę od razu.
Uwierz mi, Crosby nie jest jak większość ludzi.
Przestanę już być taki poważny i skończę z pozorami.
Decyzja już zapadła.
Ale chciałem powiedzieć, że to była imponująca oferta.
Tak nam się wydawało.
Ale widocznie źle myśleliśmy.
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne.
Czemu chcieliście tyle zapłacić?
Idzie nam dobrze,
drepczemy wam trochę po piętach,
ale West Coast Recording to ogromna wytwórnia.
Zgadza się.
Ale to miejsce ma prestiż.
Dlatego media się wami interesują.
Prawda.
Nie możemy stworzyć swojej wersji,
bo wszystko idzie w parze z budynkiem.
Nie da się czegoś takiego stworzyć na nowo.
Jasne, rozumiem.
Miejsce jest po prostu fajne, stąd ten milion.
Zgadza się. Milion dolarów za klimat.
I jedyne w swoim rodzaju.
Co jeśli damy więcej?
O Boże, nie. Proszę.
Odrzucenie pierwszej oferty, było wystarczająco trudne.
Jaka kwota zmieniłaby zdanie twojego brata?
Nie podoba mi się ta rozmowa.
Tylko gadamy.
- Spokojnie! - Dobrze.
Rozbrajasz mnie, stary.
Cieszę się, że zapewniłem ci trochę rozrywki.
Wiem, co trzeba.
Wiem, że prowadziłeś T i S Footwear przez 17 lat.
Wiesz dobrze, co oznacza nagły przypływ gotówki
i jak rzadko zdarza się w biznesie.
To jedyna w swoim rodzaju oferta.
Odmieni twoje życie.
Wiem, ale nie mogę decydować o tym sam.
Co ty na to?
Chociaż spójrz.
Tylko spójrz!
Jesteś niepoważny.
Wręcz przeciwnie. Jestem śmiertelnie poważny.
Chyba będę musiał przekonać mojego brata.
Obiecujesz?
Świetnie.
Przyj! Dobrze ci idzie.
Tak!
Świetnie. Proszę bardzo.
Świetnie ci poszło.
Wszystko z nim dobrze?
Tak, to piękny chłopiec.
Piękny i zdrowy.
Jest idealny.
Chcesz go potrzymać?
Nie chcę.
- Cześć! - Hej.
Co robisz?
Urządziłem nam nocny piknik.
Przyniosłeś przekąski na nocny piknik?
Fajna kurtka.
Dzięki!
- Świetna. - Chłopak ją zostawił.
Musi być fajnym facetem.
Co tu masz? Ser!
Wino, ser...
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Zadzwoniłam do producenta,
który pomógł mi z organizacją odczytu rok temu.
Producenta teatralnego,
który jest teraz w Nowym Jorku. Był podekscytowany
i całkiem pewien,
że byłby w stanie mi pomóc wszystko rozkręcić.
W Nowym Jorku?
Tak.
- Świetnie! - Poczułam się lepiej.
To niesamowite.
Więc podchodzisz do tego na poważnie?
Tak.
Ja też.
To dopiero za rok od teraz,
nie wiem co będzie wtedy z dzieciakami.
Zwłaszcza z Drew, biorąc pod uwagę okoliczności.
Jasne.
Ja też nie. My...
Upewnimy się, że dzieciaki nie mają nic przeciwko
zanim podejmiemy decyzję.
Tak zrobimy.
Dokładnie tak.
Cieszysz się na mój widok,
czy to tylko bagietka?
To tylko bagietka.
I cieszę się, że cię widzę.
A teraz cię pocałuję.
Dzięki za ostrzeżenie.
Co się dzieje?
Jesteś zły, że powiedziałam Jabbarowi o Joem?
Czy, że powiedziałam tobie?
Przepraszam, nie powinnam ci mówić.
Nie chciałam popsuć tego wieczoru.
Niczego nie popsułaś.
To ja popsułem, rok temu.
Miałem piękną rodzinę i wszystko zniszczyłem.
Nie byłem w stanie tego naprawić. A teraz jest za późno.
Chciałbym cofnąć się w czasie i nie robić głupich rzeczy.
Ale nie mogę.
My...
Musimy jakoś przez to przejść.
No cóż...
To boli.
Wiem.
Chodź do mnie.
- Cieszysz się? - Tak.
Ja też!
Myślisz, że spodoba mu się żyrafa, którą mu kupiłam?
Na pewno mu się spodoba.
Nie wiem, czy pamiętam jak tego używać.
- Ja pamiętam! - Tak?
- Wiesz co, tato? - Co?
Mogę go pilnować w aucie, kiedy ty będziesz prowadził.
Wspaniale.
- Świetny plan. - To mój obowiązek.
Zaniosę to Zoe,
- nie powinniśmy jej zawracać głowy. - Jasne.
Zajmijcie się sobą,
potem spotkamy się na oddziale noworodkowymi poznamy naszego syna.
Możecie go poznać!
Chodźmy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Gdzie jest Zoe?
Poszła się przespacerować. Powinna zaraz wrócić.
Wszystko z nią w porządku?
Tak, ma się świetnie. Będzie mogła się dzisiaj wypisać.
Czy mogłaby je pani jej przekazać?
- Jasne. - Dziękuję.
Jestem Julia, adoptuję jej dziecko.
Pójdę na oddział noworodkowy.
Zabierzemy małego do domu.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Do widzenia.
No to idziemy.
- Oto ona. - Gdzie dziecko?
Nie otworzyli jeszcze oddziału.
Możesz ją zabrać na dół na gorącą czekoladę?
Tak. Czy dziecko...
Z dzieckiem wszystko w porządku.
Ale...
Ale nie...
O Boże, pada!
Co?
Woda... Namiot przecieka!
Wstawajcie!
- Wstawaj! - Woda?
Tak! Wstawaj!
Leje jak z cebra.
Jabbar, wstawaj.
Miało nie padać!
Zwijamy wszystko.
Do środka.
Wyciągnę śledzie.
Cześć.
Nie chciałam cię obudzić.
Wszystko w porządku?
Hej.
To zła pora?
Nie, co się dzieje?
Ja...
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dobrze.
Chciałam zobaczyć moją mamę.
Tęskniłam za tobą.
A ja tęskniłam za tobą.
Pa, tato. Świetna zabawa.
Kocham cię, szkrabie. Wsiadaj zanim przemokniesz.
Dzięki, że przyjechałaś. To dla niego wiele znaczy.
Też tak myślę.
Joe to naprawdę świetny facet, nie musisz się martwić o to,
jak przyjmie to Jabbar.
Nic mu nie będzie.
- Dzięki. - Jasne.
Pasy zapięte?
Poczekaj tutaj, zapomniałam coś powiedzieć twojemu tacie.
Czekaj!
Co?
Kocham cię. Zawsze cię kochałam, nigdy nie przestałam.
Nie chcę żyć z kimś innym.
Wiem, że się cały czas kłócimy,
a ja chcę się kontrolować,
a ty... Ty to ty, ale...
Kocham naszą rodzinę i chcę być z tobą.
Chcę być twoją żoną.
Zostaniesz moim mężem?
- Tak, zostanę. - Tak?
- Zostaniesz? - Tak.