poprzednio...
Badania wskazują migotanie przedsionków.
To poważna sprawa.
Ta choroba może prowadzić do niewydolności serca.
Nie mówmy na razie dzieciom. Muszę to przemyśleć.
- Dobrze. - Tak.
Jestem w związku z młodszym facetem
i zastanawiałam się nad kolejnym dzieckiem.
To możliwe z biologicznego punktu widzenia.
Zatrudniłeś mnie, bo uznałeś, że mogę być dobra?
Czy żeby się przespać?
Jesteś inteligentna, myślisz samodzielnie.
Dlatego dałem ci pracę i dlatego cię pocałowałem.
- Hej. - Hej.
Zostajesz sam na parę sekund i niszczysz ważne dokumenty?
Prawdziwe Watergate.
- Proszę. - Dziękuję.
Wybacz, że tak długo. Nie było śmietanki.
Niedobra?
Czuć, że jest zrobiona z prawdziwych ziaren kawy.
Słuchaj, w sobotę jest mnóstwo roboty i...
Odwołaj moje weekendowe spotkania.
Liga Drobnego Biznesu z Sacramento zaprosiła mnie
na konferencję.
- Okej. - W Sacramento.
- Gratulacje. - Dzięki.
Zrobię...
Też wykrój na to czas.
- Potrzebuję cię tam do pomocy. - Serio?
Tak. Bez ciebie sobie nie radzę.
Rozumiem.
I chodzi wyłącznie o sprawy służbowe?
Najpierw zajmiemy się sprawami służbowymi.
Jeśli zostanie trochę czasu, zobaczymy, jak rozwinie się sytuacja.
- Bierzemy Gabe'a. - Jessica.
- Alyssa. - Sidney.
- Carlos. - Ricky.
Zaraz. To bez sensu. Jestem lepszy od nich wszystkich.
Czemu mnie nie wybieracie?
Max, zagrasz w drużynie Alana?
Co? Nie ma już miejsc.
Po prostu nie zagram.
Przykro mi, Max, ale musisz zagrać.
Micah nie musi.
Czemu nie mogę z nim posiedzieć?
Micah nie gra, bo jest niepełnosprawny.
Ja też jestem. Mam zespół Aspergera.
Dziękuję.
Wie pan co? To chyba jakaś pomyłka.
Przyszedłem po lekarstwo na alergię.
- Braverman, tak? - Crosby Braverman.
Te leki są dla Zeeka Bravermana.
Przepraszam. Zamówił je tydzień temu.
Nie odebrał ich.
Tak... No cóż, to mój tata.
Może mi pan powiedzieć, na co są te lekarstwa?
Nie mogę tego zrobić.
Obowiązuje mnie klauzula poufności.
Wie pan, że mogę to wyguglować.
Może mi pan powiedzieć...
- Przykro mi. - Dobrze.
W takim razie wezmę tylko leki na alergię na kota.
Musi pan wiedzieć, że wygugluję to. I tak się dowiem.
- W porządku. - Masz to?
Mam.
Wiesz, o co mi chodzi? Dzieci dostają lizaki.
Ja nie dostałam lizaka.
Nie dostałam naklejki.
- Niczego. - Świetnie ci poszło.
- Świetnie mi poszło. - Więc tak.
Leżenie w łóżku to nic fajnego, ale wiemy przynajmniej, co robić
z twoim nadciśnieniem.
O Boże, stresujesz się,
bo lekarz wspomniał, że się stresuję.
- Nie stresuję się. - Tak.
Uważam, że warto ustalić,
co cię stresuje i to wyeliminować.
Pomyślmy. Osiem i pół miesiąca ciąży,
nie mam chłopaka, nie mam pracy, muszę leżeć w łóżku
i nie wiem, kiedy moje życie stanie się fajniejsze. Co ty na to?
Na pewno kilka punktów z tej listy
możemy spokojnie omówić.
To, że kontrolujesz mój stres,
bardzo mnie stresuje. Okej?
Dzięki, cześć.
Więc to tutaj mieszkasz?
Mamo, mogę pożyczyć twoją pastę?
- Dzięki. - Babcia nie ma pasty?
- Ma, ale to naturalna pasta. - Obrzydliwe.
Powinni mieć mniej naturalne smaki, na przykład babeczki i cheeseburgery.
Masło orzechowe byłoby ekstra.
Jesteś w ciąży?
Co?
- Co to jest? - Boże, nie jestem w ciąży.
Nie jestem. To... Test owulacyjny.
- To test... - Na co?
Używasz tego, kiedy chcesz zajść w ciążę.
Czemu? Nie... Czemu chcesz zajść w ciążę? To bez sensu.
Jestem z kimś, kogo kocham. To poważny związek.
To naturalny krok.
Nie chciałam... Zamierzałam z tobą pogadać,
ale jest wiele zmiennych.
- Przepraszam. - Czekaj.
- To po prostu dziwne. - Czekaj.
- W jakim sensie? - Nie wiem.
Nie rozumiem, czemu chcesz kolejne dziecko.
To po prostu bez sensu. Nie pojmuję tego.
To szok i zupełna nowość, ale...
Masz już Amber i mnie.
Nie rozumiem, czemu zamierzasz...
Co można powiedzieć. Pozostaje chyba życzyć wam powodzenia.
O Boże.
Powtarzał tylko: "To dziwne. Sam nie wiem. To po prostu dziwne".
No cóż, bo tak jest. To dziwne.
Tak później pomyślałam. To dziwne,
- bo nie wie, jak bardzo się zbliżyliśmy. - To prawda.
Szybko się to potoczyło
i nie zdaje sobie sprawy, na jakim jesteśmy etapie.
Trochę w tym mojej winy.
Próbowałem zachować dystans,
zwłaszcza po incydencie ze zdjęciem.
Nie chciałem go zawstydzać. Może popełniłem błąd.
Może powinienem gdzieś go zabrać i powiedzieć:
"Hej, stary, nigdzie się nie wybieram. Ty też nie,
"więc... Pogadajmy o tym".
Zaczynasz ważne gadki od "Hej, stary"?
To kluczowe. Wtedy myślą: "Facet mówi moim językiem".
- Zaklinacz młodych. - Tak.
- Nie wierzę... - "Hej, stary".
Natychmiast się uspokajają.
Koleś... Jest ekstra.
Weźmiesz go na burgera?
Tak.
Tak. To chyba dobry pomysł. Tak myślę.
Chcę, żeby poczuł,
że jesteśmy rodziną.
Bo jesteśmy.
Boże. Zapobiega tętniakom i zakrzepom.
Ciekawe, czy miał zawał i nam nie powiedział.
Albo nie miał czasu wyjaśnić ci, dlaczego to bierze.
Można znaleźć czas, żeby poinformować bliskich o zawale
Nie wiesz, czy miał zawał.
Może brać te leki z jakiegoś banalnego powodu...
To na pewno "zespół antyfosfolipidowy".
- To choroba autoimmunologiczna. - Wiesz co?
To chyba gorsze od zawału.
Nie ma nic gorszego. Mówi się, żeby nigdy nie guglować objawów.
Tak. Wikipedia. Nic dobrego.
Musimy się uspokoić.
Tam było mnóstwo tabletek.
Myślę, że nic mu nie będzie.
Drew!
- Cześć. - Podrzucić cię?
Nie trzeba. Przystanek autobusowy jest tuż obok...
Jadę w to samo miejsce.
Tak.
- To znaczy... - Dawaj.
- Dobra, jasne. - Chodź.
Dobra. Jedziemy.
Jak było w szkole?
W porządku.
Wiem, że w tym okresie pani Griscom zawala was robotą...
Tak, teraz naprawdę zawaliła nas robotą.
No cóż, pomyślałem, że moglibyśmy
pójść któregoś dnia na hamburgera. Co ty na to?
Coś bez napinki.
- Dobra. - Lepiej się poznamy.
Czuję, że mama kazała ci zaprosić mnie konkretnie na hamburgera.
Nie. Ona... To nie twoja mama mnie na to namówiła.
Od dawna zamierzałem to zaproponować, żeby trochę lepiej cię poznać.
Ledwo...
Dobra. W porządku.
Hamburgery, koktajle.
Po prostu dwóch kolesi jedzących razem hamburgery.
Dość klasyczny scenariusz.
Super. Okej.
Super.
Dobra, mam niespodziankę.
Dzwoniła do mnie koleżanka z dawnej pracy. Szuka praktykantki adwokackiej.
Mówiłam jej o tobie.
Naprawdę nie mam pojęcia, co to...
Nie wiem, czym zajmuje się taki praktykant...
- Nie mam pojęcia o prawie. - Wiem.
Bystra z ciebie dziewczyna.
Jesteś mądrzejsza od praktykantów, których znam.
Szybko się nauczysz.
Czy oni nie chodzili na studia i nie starają się o pracę?
Nie mam doświadczenia. Oprócz robienia kawy.
Dobra, mam u niej chody.
Masz znajomości?
To moja koleżanka. Mówiłam jej, że jesteś wyjątkowa.
Niezły czad.
Więc jeśli jesteś zainteresowana,
potrzebuje twojej aplikacji przed 6:00.
Dasz radę.
Nawet nie wiem, co to znaczy. "Oczekiwania płacowe".
Możesz tego nie wypełniać. Pensja jest z góry ustalona na 48.
- Co znaczy 48? - Znaczy 48 tysięcy.
O cholera. Mówisz poważnie?
Bez żadnych kwalifikacji.
Mówię ci, wszystkiego się nauczysz.
Zoe, wiem, że dasz sobie radę.
- Cześć, Gąsko. - Cześć, mamo.
Przyszedłeś w sprawie prania czy jedzenia?
W kółko tu przychodzę, chociaż niczego nie potrzebuję.
To fatalnie.
Szkoda, bo w lodówce jest sernik.
Chciałem pogadać z tatą. Jest w domu?
Dobrze nim potrząśnij, obudzi się.
Wiesz co? Niech odpoczywa.
Właściwie powinienem porozmawiać z tobą.
- Tak? Co się dzieje? - Byłem...
Byłem w aptece po leki na alergię
i dali mi przez pomyłkę górę leków taty.
Warfarin?
Wyguglowałem go. Używa się go w poważnych chorobach.
Tata nie chce cię martwić.
I nie ma czym się martwić.
To właściwie lek profilaktyczny.
Na co? Co się stało?
Słuchaj, naprawdę chciałabym z tobą o tym porozmawiać,
ale tata zabronił mi omawiać z wami jego sprawy zdrowotne.
Jest bardzo skryty.
Wystąpił w reklamie środków na erekcję.
Nie może dłużej twierdzić, że prywatność to dla niego priorytet.
Mamo, powiedz mi, co się dzieje. Nie mam już 13 lat.
Jeśli powinienem się martwić, powiedz mi o tym.
Zacznę wam pomagać.
Chodzi o to, że wasz tata
chce przed wami zgrywać silnego.
To dla niego ważne.
Jeśli wydarzy się coś niepokojącego,
dam ci znać.
Max, próbujemy tylko zrozumieć, czemu nie chcesz grać.
Uwielbiasz kosza i chętnie grasz z Alexem.
Nie lubię z nimi grać.
Drużyny są za duże.
Na pewno jest inaczej, kiedy wszyscy są na boisku.
Ale to też może być świetna zabawa.
To uczy gry zespołowej. Współpracy.
Micah pewnie lepiej się bawi,
bo gra w gry komputerowe.
Ty też grasz.
Czekaj. Max...
Rozmawiamy o koszykówce.
Nie rozmawiamy o... Rozmawiamy teraz o koszykówce.
Masz mnóstwo czasu na gry komputerowe.
Nie mogę grać, bo jestem niepełnosprawny.
Okej. Nie używaj takich wymówek.
Max, zespół Aspergera utrudnia pewne sprawy,
ale wiemy, że masz świetny dwutakt...
Mam świetny dwutakt i mówię o tym innym dzieciakom,
ale i tak nie podają mi piłki.
Nauczycielka mówiła, że mogę opuszczać WF, jeśli napiszecie usprawiedliwienie.
I po problemie.
Nie chcemy, żebyś opuszczał WF.
Nie czuj się wykluczony.
- Możesz grać. - To najlepsze rozwiązanie.
Możesz. To nie jest rozwiązanie.
Skoro jestem taki dobry, to czemu wybierają mnie jako ostatniego?
Nie wiem, mały.
Pamiętaj, koszykówka opiera się na współpracy,
więc spróbuj podać mi piłkę dwa razy, zanim oddasz strzał, dobra?
Robiłeś rano rozgrzewkę?
Tak, rozgrzałem się.
- Co robiłeś? - Wziąłem prysznic. Wystarczy.
To się nie liczy.
W moim wieku się liczy, mówię ci.
Podanie. Pamiętaj, jeśli ktoś z drużyny trafi do kosza,
mówisz: "Ładnie". Pudłuje: "Prawie".
Odrobina. Tak.
To bez sensu. Czemu "prawie"...
Koszykówka.
- Możemy już grać? - Tak.
- Dobra. - Drużyny?
- Max. - Ja go chcę.
Ojciec z synem.
- Wujek Crosby. - Tak.
Jest najlepszy, a wy jesteście starzy.
- Ten dzieciak jest wyjątkowo mądry. - Dobra.
Podawaj. Gotowi?
Rękawica została rzucona.
Podaj wujkowi Crosby'emu. Ładne podanie.
Mam prośbę. Podawaj częściej niż zwykle.
- Chcemy go nauczyć gry zespołowej. - Dobra.
- A ty miej oko na tatę. - Czemu?
Nie ma dziwnego koloru?
- Jego skóra jest... - Hej, możemy zaczynać?
Tak, mamy to! Gotowy? Dobra!
- Możemy zaczynać? - Dobra! Gramy!
Strasznie gadacie.
- Max! - Podawaj! Podawaj!
- Podaj wujkowi Crosby'emu. - Tak nie można.
- Co to, nowe zasady? - Dobry strzał.
Ewidentny faul.
Nie odzyskuję piłki.
Teraz ci podam, Max. Do mnie. No już. Chodź.
Nie odzyskuję piłki.
Podanie i odbiór.
- Podawanie jest do kitu. - Odrzuć mi ją.
Rzut, tato! Rzut!
- Tak! - Dziękuję bardzo!
Dobra, tato, biegnij! Tak!
Dobra. No już! Super.
- W porządku? - Tak, w porządku. Nic mi nie jest. Gramy!
- Chcesz odpocząć? - Dawaj!
Masz to, tato!
Dobra robota.
- Masz? - Tak.
Chodź, stary.
Wiecie co? Zróbmy pięć minut przerwy i napijmy się wody.
Dobry pomysł. Tak, chce mi się pić.
Tato?
- Woda. - Hej.
Okej, gotowy?
Tato! Proszę.
W porządku?
Tak. W porządku. Muszę tylko... złapać oddech.
Nie możesz złapać oddechu?
Chcę tylko złapać oddech.
Nie będę o tym dyskutował.
Ja tylko... Pytam tylko, czy mam wezwać lekarza.
Boże, "wezwać lekarza".
Mówię poważnie.
Łapię oddech. Zamkniesz się?
- Co... Co się dzieje? - Nic się nie dzieje.
Okej, poszedłem do apteki po swój lek,
a oni dali mi cztery twoje.
- O rany. - Rozumiesz?
Bierzesz masę leków.
Pytałem mamy, nie chciała nic mówić, ale wyraźnie się boi.
Widzę, że się boi.
Matka w kółko się martwi.
Nie powinieneś nic mówić. Mogłeś...
Daj spokój, Crosby.
I cokolwiek zrobisz, nie mów Adamowi, dobrze?
- Nic się nie dzieje? - Nic.
- Zapisują ci leki bez powodu? - Daj spokój.
- Cudne. - Fajne, co?
Dzięki.
W stylu Rihanny.
Nie słyszę szczególnego entuzjazmu...
Idealne do pracy.
Bardzo śmieszne. To naprawdę nic takiego.
Chcę po prostu ładnie wyglądać i wziąć coś bardziej eleganckiego.
- Tylko to mam. - Jesteś seksowna wbrew sobie.
- Bardzo śmieszne. Nic nie poradzę. - Nie.
Nawet nie wiem, czy je włożę,
zabieram mnóstwo rzeczy.
Te lub te.
Albo inne. Mam też inne.
Jakie? Będziecie całą grupą
- chodzić potem po klubach? - Nie.
Dla kogo się tak stroisz?
- Dla seksownych stażystów? - Dla ludzi z pracy.
Nie, tym razem nie ma seksownych stażystów.
Tylko... Tylko ja i Bob.
- Tylko ty i Bob? - Tak.
Jestem jego asystentką, więc muszę mu asystować.
Jest przystojny. Prawda?
Jest też młody.
Chcesz się z nim przespać?
Haddie, jak możesz tak mówić?
- Nie wiem... - Jasne, że nie. Przestań.
- Przynajmniej jest młody. - To nie jest śmieszne.
To mój szef,
więc proszę, odpuść sobie te żarty w stylu mamy.
- Po prostu zapomnij o tym, okej? - Dobra.
Zapomniane.
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
Max, możesz to wyłączyć?
- Jeszcze jeden poziom. - Chcę pogadać.
- Jeden poziom. - Nie.
Włącz pauzę na sekundę.
- Włączyłem. - Dziękuję.
Dobrze się bawiłeś na koszu z wujkiem Crosbym i dziadkiem Zeekiem?
- Tak. - To dobrze.
Świetnie szło ci podawanie, kiedy się skupiałeś.
Pamiętaj o tym jutro na WF-ie.
Proszę, nie każ mi grać.
Max, chcę tylko, żebyś spróbował. To wszystko.
Chcemy z mamą, żebyś znowu miał frajdę z gry.
Tylko o to chodzi.
Nie lubię grać z frajerami.
Nie nazywaj tak kolegów.
Czemu nie? Oni mnie tak nazywają.
Kto cię tak nazywa?
Gabriel, Michael, Raphael, Victor...
Max, posłuchaj. Nie jesteś frajerem. Jasne?
Jesteś świetny. Jesteś niesamowity i fantastycznie grasz.
Dobra, słuchaj.
Max, nie jesteś frajerem. Rozumiesz?
Te dzieciaki to frajerzy.
Mówiłeś, żeby ich tak nie nazywać.
Wiem, że tak mówiłem.
Zabraniasz tego,
a potem sam to robisz.
Wiem. Przepraszam.
Skoro są frajerami, nie powinienem...
Nie lubię z nimi grać. Darujcie mi jeden dzień.
Dobra.
Jeden dzień.
Dobra, kolego. Tylko jeden dzień.
- Jeden dzień. - Okej.
Jeden dzień.
Wiem, nic nie mów.
Źle ich nazwałeś.
Wiem.
- To nie frajerzy. - Wiem.
To barany.
Potrzebne były trzy rozdziały, ale tyran wreszcie został pokonany.
Co się dzieje?
Dzwoniła Mia. Zoe nie wysłała aplikacji.
- Żartujesz. - Nie.
Dali jej szansę. Czekali do 7:45.
Tak mi przykro. Wiem, że zależało ci, na załatwieniu jej tej pracy.
Chciałam, żeby ją dostała.
Oczywiście musieli wybrać kogoś innego,
ale mogła ją dostać.
Była dla niej idealna.
Musiała tylko wysłać aplikację. Naprawdę nie rozumiem.
- Co ona sobie myśli? - Kochanie.
Niedługo urodzi się dziecko.
I co?
W końcu będziesz musiała odciąć się od Zoe,
- wiesz o tym? - Tak.
Wiem o tym, ale próbuję przygotować ją na tę chwilę,
nie porzucać jej w potrzebie.
Nadejdzie czas, kiedy będzie musiała samodzielnie podejmować decyzje.
Może nie chce mieć wobec nas długu.
Mogła zmienić zdanie co do dziecka.
- O Boże. - To by miało sens.
Kochanie, nie możesz tego robić.
Nie możesz tego robić, ilekroć Zoe zmienia zdanie.
Musisz się przygotować na każdą decyzję, którą podejmie.
Nie możesz tego tam wstawiać. Przegapisz zombie.
Dobra.
Nie powinienem mówić innym, kiedy robią coś źle.
Bardzo cię przepraszam, Micah.
W porządku. Przegapiłbym zombie.
Chcesz spróbować mojej? To moja ulubiona gra na świecie?
Zamieńmy się.
Dobra, wciśnij strzałkę w dół i "A", żeby zacząć nową grę.
Okej. Wciśnij start i potem "A".
Tak. Już w nią grałem.
Powinienem jakoś zażartować,
ale nie do końca wiem, jak to zrobić.
W porządku. Nie uwielbiam żartów.
Ja też nie.
Zawsze byłem dość poważnym dzieciakiem.
Ja też lubię być poważny.
Ekstra.
To zaszczyt przemawiać przed wami dzisiejszego wieczoru.
Drobny biznes to serce i dusza naszej gospodarki.
Dlatego to pomieszczenie najlepiej
reprezentuje nasz potencjał odnowy gospodarczej.
Bardzo dziękuję, że przyszliście.
Spotkanie z wami było ogromną przyjemnością.
Bardzo dziękuję.
- Bob. - Tak.
- Bob. - Fuentes.
Pan Fuentes. Miło pana widzieć.
Jak plantacja migdałów?
Miło mi to słyszeć.
Czekaj. Dam ci trochę gotówki.
Gdyby chciał dzielić rachunek.
Dziękuję.
- Dokąd idziecie? - Nie wiem. Zobaczymy.
O czym będziecie gadać?
Będziecie gadać o mnie?
Tak, będziemy gadać o tobie.
Dobra, książki albo baseball, męskie sprawy.
Daj mu szansę, dobra?
Siadaj. Wszystko mam. Wrzucę to do lodówki.
A więc...
Dziękuję, że mnie poleciłaś,
ale postanowiłam nie przyjmować tej oferty.
- Tak? - Tak.
Czemu nie?
To po prostu nie było dla mnie.
Poza tym chyba nie dałabym rady przez cały dzień nosić rajstop.
- Okej. - To nie w moim stylu.
Ale nie chcę, żebyś była rozczarowana.
Bardzo miło, że mnie poleciłaś i naprawdę to doceniam.
- Dziękuję, że chciałaś mi pomóc. - Nie ma sprawy.
Okej.
Okej, Zoe. Właściwie to jestem rozczarowana. Nie rozumiem.
Nie wiem, czemu nie chciałaś tej pracy.
Nie wiem. Po prostu... To nie dla mnie...
Rozejrzyj się. Możesz coś z tym zrobić.
- Musisz coś z tym zrobić. - Z czym?
Ze swoją sytuacją. Ze swoim życiem. Musisz je poprawić.
- Moją sytuację? - Tak, sytuację można zmienić.
Moja sytuacja nie robi krzywdy twojemu dziecku, okej?
- Nie martwię się o... - Zdrowo się odżywiam, odpoczywam.
- Tylko o to powinnaś się martwić. - Wiesz, że to nie...
Nie tylko o to się martwię.
Musisz wiedzieć, że martwię się o coś więcej.
Wiem, o co się martwisz.
Boisz się, że dziecko też będzie głupie.
- Ja nie... - O to się właśnie martwisz.
Nie jesteś głupia! Ale tak się zachowujesz.
To było proste.
To nie jest proste!
Praca na ciebie czekała.
Jak śmiesz mówić, że to było proste? Jak śmiesz?
Wszystko ustawiłam. Załatwiłam to.
Ustawiłaś? Myślisz, że możesz się zjawić
i ustawić mi całe życie?
Kupujesz jakieś organiczne paskudztwa, próbujesz naprawić każdy szczegół,
a kiedy znikniesz, wszystko będzie dobrze, tak?
No więc słuchaj. Nie skończyłam nawet szkoły średniej.
Na aplikacji jest napisane:
"Świadectwo maturalne wymagane".
Wszystko nadal wygląda tak prosto?
Mamo?
- Nieważne, wszystko w porządku. - Nie śpię. Relaksuję oczy.
Co się dzieje?
Nie wiem, czy nie przesadzam.
Co myślisz o Bobie Little?
Uważasz, że to porządny człowiek?
- Lubisz go? - Tak, Haddie, pracuję dla niego.
Jasne, że uważam go za porządnego.
To świetny polityk i po prostu...
Dlaczego pytasz? Co jest?
Boże, pewnie wyjdę teraz na wariatkę.
- Nie. O co chodzi? - Może się mylę, ale Amber...
Nie chcę, żeby popełniła błąd.
Może by cię posłuchała. O ile coś zamierza.
Dobra, o czym ty mówisz? Nie nadążam.
Pakowała się na wyjazd
i zabrała same ładne, seksowne ciuchy.
- Co robisz? - Nic.
- Co robisz? - Nieważne. Zaraz wracam.
Nic nie robię.
- Mam matkę. - Ja myślę.
Mam gdzieś tatę i mam brata o imieniu Drew.
- Jest kochany, bardzo wrażliwy. - Tak.
Wysłał mi wcześniej SMS. Napisał, że moja mama
będzie miała dziecko. To znaczy stara się o nie z nowym chłopakiem.
- Serio? - Tak.
Przyrodnie rodzeństwo.
Na to wygląda. A co? Będzie podobne do mnie?
- W połowie. - Połowa jego twarzy będzie...
Mam rodzeństwo przyrodnie.
Tak?
Połowę naprawdę lubię. Resztę...
To zabawne.
- Nie tak bardzo. - Nie tak bardzo.
- Cieszę się, że przyjechałaś. - Ja też. Dobrze się bawię.
Wyglądam jak gwiazda polityki,
mając cię przy sobie.
Dzięki. Nie ma sprawy.
Musisz odebrać?
Nie.
- Na pewno? - Na pewno.
Dobrze.
- Smaczne? - Tak, całkiem smaczne.
- Podobno byłeś na szkolnej wycieczce. - Tak.
- Jak było? - Właściwie w porządku.
No więc...
Czuję, że nie przepadasz za pogaduchami.
Owszem.
Wiem, że mama mówiła ci o dziecku, o które się staramy.
Tak.
Wiem, że to duża sprawa...
Sam nie wiem, już o tym rozmawialiśmy.
To po prostu... To niekomfortowa sytuacja.
Wiem.
To dziwne. Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Ale chciałbym, żebyś powiedział mi,
dlaczego to takie dziwne. Bądź ze mną szczery.
- Będę częścią twojego życia. - Wiem.
Będziemy mieli jakąś relację.
To może być zła relacja, nieistniejąca relacja.
Liczę, że tak nie będzie.
Chcę, żebyśmy mogli być ze sobą szczerzy.
Mówić sobie, co się dzieje.
Kiedy odpowiadasz monosylabami,
nie mam pojęcia, co myślisz
- i niczego już nie wiem. - Wybacz.
- Nie przepraszaj. - To dziwna sytuacja.
Więc o tym opowiedz.
Nie wiem, czego nie rozumiesz.
Rozumiem, że to dziwne, ale chcę, żebyś powiedział mi,
co myślisz. Naprawdę.
Masz okazję powiedzieć,
- że mnie nie znosisz... - To nieprawda.
Po prostu nie rozumiem, czemu wszyscy udają,
że to drobiazg. To nieprawda.
To wielka... wielka sprawa,
a ja dziwnie się z tym czuję, rozumiesz?
Muszę widzieć cię w szkole
i jesteś od niej sporo młodszy.
Chodzi o to wszystko razem. Przepraszam.
Wiesz, to mnie boli, rozumiesz?
Mam wrażenie, że ona odejdzie i założy z tobą nową rodzinę
albo coś w tym stylu. To boli.
Okej, Drew... Ona nie zamierza zakładać nowej rodziny, rozumiesz?
Tak to wygląda, więc...
Drew.
- Dobra. Więc... - Dzięki, że to zrobiłeś.
- Hej. - Hej.
- Jak się udała kolacja? - W porządku.
O nie, co sie stało?
Cóż, skłoniłem go do tego, żeby się otworzył.
I powiedział, co naprawdę czuje.
- To było... - Co powiedział?
Myślę, że powinnaś sama z nim porozmawiać.
Nie jestem takim zaklinaczem nastolatków, za jakiego się uważałem.
Ale to niesamowity dzieciak.
Hej. Pewnie myślisz, że zwariowałam, skoro wróciłam, ale...
Julio, ona nie chce z tobą rozmawiać. Myślę, że powinnaś już iść.
Już idę. Możesz jej to przekazać? Proszę.
Co to jest?
Dzięki. Przepraszam.
Co?
Fiszki do egzaminu GED. Wiem, że nie chcesz mnie teraz w swoim życiu,
ale... Nie wiem, jak to zrobić, więc...
Zadzwoń, gdybyś chciała poćwiczyć. Jestem w tym dobra.
Okej.
FISZKI: EGZAMIN GED
- Czekaj. - Okej.
Chwileczkę.
- Kristina, cześć. - Witaj, Bob.
- Co robisz w Sacramento? - Amber?
Cześć, ciociu Kristino, co ty tu robisz?
Jest dość późno. Wszystko w porządku?
Co tu się dzieje?
- Wiesz, jak to wygląda? - Uspokój się.
Słabo to wygląda, Amber.
Chwila, jesteśmy dwójką dorosłych, mieliśmy ciężki dzień,
- a teraz... - Ona ma 19 lat. Ty 28.
Nie rozumiesz, że jest środek kampanii i razem pracujemy?
- Tak. To jasne, więc... - Bobby, zamknij się.
Chwileczkę. Zanim sprawa wymknie się spod kontroli...
To nic wielkiego. Kristino, jestem dorosła.
- Przestań mówić. Po prostu wyjdź. - Pogadamy w samochodzie.
Spakuję twoją bieliznę.
Próbuję być spokojna.
- Denerwujesz się. - Próbuję być spokojna.
Wszystko ci wytłumaczę.
Amber, jestem w tej chwili bardzo rozczarowana.
To moja wina. Idź się ubierz. Idź.
No już, muszę wracać do Nory.
To po prostu...
Hej.
Hej. Chciałam z tobą porozmawiać.
- Jadę do Amy, więc... - Nie. Kochanie.
- Co? - Jest za późno na wizyty u Amy.
- Czemu? - Bo jest 22:00.
- Dobrze. - Co się stało?
Nic. Na pewno mówił ci, co się stało.
Nie. Mówił, że ty musisz mi to powiedzieć.
Mamo, nic się nie stało. To znaczy...
- Czy wy... Dogadywaliście się? - Płakałem na jego oczach,
rozumiesz? Płakałem. To było strasznie żenujące.
Sam nie wiem. Nie chcę o tym gadać.
Mogę przynajmniej wyjść z domu?
Czemu płakałeś, Drew?
Nie wiem. To po prostu dziwna sytuacja,
a on naciskał. Chce się do mnie zbliżyć i to po prostu nie...
Nie wiem. Nie wiem, mamo.
Mówiłeś o tym tacie? To znaczy...
Nie. Nikomu nie mówiłem, ale powiem.
Po prostu...
- Czemu... Czemu tacie? - Myślałem, że może...
Kiedy tacie się poprawi, wrócicie do siebie czy coś w tym stylu.
I...
- Wiem, że to głupie, ale... - To nie jest głupie.
Mogę po protu wyjść?
Hej.
Postanowiłem, że pozwolę, abyś zachowywał się w tej kwestii jak dziecko.
I nikomu o tym nie mówił.
Nie będę cię więcej wypytywał, co się dzieje.
I przepraszam, że wtrącałem się w twoje sprawy.
- To wszystko? - Tak, to wszystko.
Okej.
Okej. Tak to wygląda, synu.
Poszedłem do lekarza na badania kontrolne.
A on mówi: "Panie Braverman,
"to schorzenie nazywa się migotaniem przedsionków. Nieregularny puls".
Crosby, muszę ci powiedzieć, że strasznie się przestraszyłem.
Wiesz?
Nie chciałem nikomu o tym mówić.
To wszystko, więc...
Ja też się przestraszyłem.
Zobaczyłem te tabletki
i sam nie wiem, nie podoba mi się myśl o tym, że się starzejesz.
Nie chcę, żebyś się starzał.
Nie chcę, żebyś odszedł.
Nigdzie się nie wybieram.
Dobra. Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Kocham cię, Crosby.
A czy lekarz powiedział, że to choroba dziedziczna?
Bo mamy bardzo podobne geny.
Masz?
- Myślę, że to prąd. - Nie.
- To prąd. - Nie. Ciąg.
- To nie ciąg. - To ciąg.
Porzucamy potem do kosza w parku?
Drzwi mojej sypialni mają 86 centymetrów szerokości.
Zmieści się w nich wózek inwalidzki?
Micah właśnie podjechał pod dom.
- Kim jest Micah? - To mój kolega ze szkoły.
- To świetnie! - Już jest.
- Kolega ze szkoły? To dobrze. - Już tu jest.
Okej.
- Okej, kochanie. - Chodźmy poznać Micah.
- Hej. - Cześć.
Gra jest tam.
- Ekstra. Naprawdę super. - Cześć, Micah.
- Jestem ojcem Maxa. Adam. - Miło mi, Adam.
- Jestem Kristina. - Jak się masz? Doug.
- Adam. - Miło cię poznać.
Kristina. Miło mi.
Bardzo się cieszymy, że Max zaprosił Micah.
- Tak. - Bardzo nam miło go gościć.
Musimy tylko omówić z wami parę spraw.
Specjalne instrukcje. Zapisałem je wam.
Micah ma rozszczep kręgosłupa tylnego. Dlatego potrzebuje pomocy.
Nie chodzi tylko o wózek. Jest jeszcze parę spraw.
Przepraszamy za kłopot.
Jesteśmy bardzo wdzięczni, że Micah ma kolegę.
Nigdy nie miał kolegów.
W porządku, kochanie.
Wszyscy się cieszymy, że Micah tu z nami jest
i że Max ma nowego kolegę.
- Będzie dobrze. - Bez obaw. Wszystkim się zajmiemy.
Dobrze.
- Witaj, Saro Braverman. - Cześć.
- Minęło trochę czasu. - Owszem.
- Co u ciebie, Seth? - W porządku.
Hej, słuchaj.
- Wiesz, co to? - Nie wiem.
- To mój 90-dniowy żeton. - Nie wierzę!
Od 90 dni jestem czysty i trzeźwy. Dasz wiarę?
Owszem, dam.
Dobre wieści. No więc...
Okej, znam ten głos. Jesteś zdenerwowana. Co się dzieje?
- Boże, wiesz, ja... - Mów. Co się dzieje?
- Chodzi o Drew. - Co się z nim dzieje?
Myślę, że może do ciebie zadzwonić i... Boże...
Związek z Markiem robi się poważny i...
Staramy się o dziecko.
Staracie się o dziecko.
To... To wspaniale.
- Tak? - Tak. Tak jest. To...
To szaleństwo, ale...
Czemu nie? Byłoby wspaniale.
Dzieciaki wiedzą?
Tylko Drew.
Sama nie wiem. Bardzo się zdenerwował.
Chyba chciałby z tobą porozmawiać.
- Pewnie źle to przyjął, co? - Tak, znasz go.
Tak.