Mogę wziąć asystentkę, pomyślałam o tobie.
poprzednich odcinkach...
- Bob Little. - Cześć.
Nazywam się Amber.
Nie zawiedziesz mnie.
Największą radość w życiu
daje trzymanie dziecka na rękach po raz pierwszy.
Urzeczywistnia się.
Tak.
To nie przygoda.
Naprawdę ją lubię.
Mógłbym mieć z tobą dziecko.
Chciałeś mieć dziecko, więcej nie wróciliśmy do tematu.
Chyba nie doceniasz
analogowego sprzętu.
- Musimy to mieć. - Jasne,
ale na tę chwilę nas nie stać.
Jeszcze nie spłaciliśmy remontu.
Zapłacimy kartą kredytową.
Nie możemy się już zadłużać,
- musimy zarabiać. - To inwestycja.
Bez wydatków nie zarobisz.
Nie mamy kasy.
Dokąd idziesz?
- Do sklepu z płytami. - Musimy...
- Zostaw. - Siema.
Jak leci, Crosby?
Świetnie. Poznaj Brenta.
Był drugim najlepszym inżynierem dźwięku w Bay View.
Teraz jest najlepszy.
Wcześniej ty byłeś.
- Jak miło. - Adam, cześć.
Jesteśmy wspólnikami.
W interesach.
- Jasne. - I braćmi.
- Luncheonette? - Tak.
- Co u was? - Jakoś leci.
Lepiej niż w Bay View.
- Nie ma Sida. - Fakt.
- Dalej nikt go nie lubi? - Tak.
To najgorszy szef na świecie.
Ale mamy sporo roboty.
- Super. - Panowie,
muszę już lecieć.
Przyjeżdżają chłopaki z Dawes.
Chcą obejrzeć sprzęt.
- Świetnie. - Sid kazał mi ich uwieść...
- Uwieść? - Cokolwiek to znaczy.
- Są tutaj? - Tak.
Pozdrów Griffina i Taylora.
- Znasz ich? - Trochę.
Podziel się ze mną wskazówkami.
Są na maksa wyluzowani. Bądź sobą i tyle.
Dzięki. Miło was widzieć.
Pewnie.
Jak będziesz potrzebował lepszego inżyniera,
daj znać, ten leszcz ma mój numer.
- Jasne. - Spoko.
Nie jestem z niego zadowolony.
- Na razie. - Trzymaj się.
Znasz chłopaków z Dawes?
Może się nie kontaktujemy, ale ich znam.
Sami musimy ich uwieść.
Nie będę owijać w bawełnę.
Jasne.
Nie możesz już być moją asystentką.
- Wybacz. - Ty wybacz.
Nie rozumiem.
Dostałaś awans.
I to jaki.
Bob chce, żebyś była jego asystentką. Serio.
Jestem z ciebie dumna.
Aż cię przytulę.
- To nieprofesjonalne. - Dobra.
Ale...
No chodź. Jestem taka dumna.
- Cześć. - Wspaniale.
- Duma mnie rozpiera. - Czyli ci powiedziała.
- Owszem. - Dziękuję. Jestem zaskoczona.
- Zasłużyłaś. - Z pewnością.
No dobra.
Cześć.
Chcę nazwać braciszka Andy.
A ty jak chcesz go nazwać?
Nie wiem.
Mógłby czasem spać w moim pokoju?
Czy zawsze będzie spał z tobą?
Wszystko gra?
Tak.
Kolacja prawie gotowa.
Proszę, oto herbatka.
I moja specjalność.
Zaczekaj, aż zobaczysz ogród.
Basen?
I jeszcze coś.
To ta cudowna dzielnica.
Na samym końcu ślepej uliczki.
Nic tylko czekać, aż jakiś dzieciak
przywiezie rowerem E.T.
- I wiesz co? - Co?
To cudowne miejsce dla dziecka.
Zamieszkaj ze mną.
Jesteś zaskoczona.
Masz wielkie oczy i jesteś zaskoczona.
Tak.
Wiem, że to szybko. Ale...
Nie obchodzi mnie to.
Dużo o tym myślałem.
W każdym domu wyobrażam sobie ciebie.
Ciebie, siebie, Jabbara. Pamiętaj,
że jestem na to gotów.
Nigdy nie byłem bardziej pewny,
że jestem na coś gotów.
Zgódź się.
- Rozumiem. - To...
- Pokaż więcej. - To Don.
To on się żeni.
- Super. - Poznasz Dona.
A gdzie ty jesteś?
W swoim czasie.
Pokazuję ci to, żebyś wiedziała,
kogo poznasz w weekend.
- O nie, wiedziałem. - Pokaż!
- Ale masz ciuszki. - Nie mów tak.
- Popatrz. - Ale słodziak.
- To męski strój. - Wyglądasz w nim na siłacza.
- Na twardziela. - Jest męski i groźny.
- Byłeś odrobinę blady... - Dzięki.
Uwierzyłem ci.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
No dobra, pokażę ci moje zdjęcie.
Gorszego nie ma.
Tutaj.
Sam wybrałem marynarkę.
Nic się nie zmieniłeś.
- Bzdura. - Serio.
- Wcale nie. - Widzę, że przez 10 lat
co nieco wyhodowałeś.
Ale poza tym nic się nie zmieniłeś.
W ogóle nie jestem podobny. Gadasz głupoty.
Pokaż swoje zalety. "Najpiękniejsze oczy".
No nie wiem.
Jasne. No i twój cytat.
"Rozpościera się przed nami Przestwór wiecznej pustyni".
- To... - Głębokie.
To z wiersza Andrew Marvella. Zgapiłem.
- Podoba mi się. - Dzięki.
- "Najpiękniejsza para". - No tak.
- Z Kirsten Matai. - Tak.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Ależ nie. - Przestań.
Znajdźmy ją.
Zobaczmy.
To ona.
To właśnie Kirsten.
Trochę jej szkoda.
No tak.
Ładna to ona nie jest.
Nie tak ładna jak ty.
Jak długo byliście... Chyba długo?
Sześć lat.
- Sześć? - Tak.
- To nie licealna miłość? - Nie.
Gimnazjum, liceum, college.
Później mieliśmy dość.
Tylko z nią byłem na poważnie przed tobą.
Będziecie miały okazję się spotkać.
Będzie super. I wcale nie niezręcznie.
Chętnie ją poznam.
To nie jedna z sytuacji...
W których stosujesz sarkazm?
- Nie, naprawdę. - Serio?
- Tak. - No dobra.
Może pokażesz mi jakieś chwyty,
żebym mogła jej dokopać?
- Chcesz? Proszę. - Pokaż.
Dokop mi!
Trochę to podkręcę.
- Będzie psychodelicznie. - Mam się bać?
- Spodoba ci się. - Dobra.
Pogadajmy o Dawes.
Co z nimi?
Przeczytałem w sieci parę wywiadów.
Zainspirowali ich...
Mój brat się rozgadał.
- Cześć! - Zaczekaj.
Bob Dylan, Crosby, Stills, Nash i Young.
Spodobałoby im się w Luncheonette.
- No pewnie. - Zaprośmy ich.
Każdemu by się spodobało.
No to ich tu ściągnijmy.
Nie znam ich aż tak.
Parę razy się spotkaliśmy.
To wystarczy, żeby się odezwać.
- Dobra. - Niedługo opadnie
początkowa sława, co wtedy?
Musimy działać i ściągać klientów.
Właśnie z jednym pracuję.
- Widzę. - Właśnie.
Płaci nam w ogóle?
W pewnym sensie.
To nie wystarczy na rachunki. Odezwij się do nich.
Dobra?
- Super. - Dzięki.
Gotowa?
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę.
Do dzieła.
Wyłącz to.
To muzyka z przyszłości.
Świetnie ci poszło na zbiórce.
Pomyślałem, że idealnie nadasz się
do tego szalonego projektu.
No dobra.
Robię notatki z rozmów z różnymi ludźmi.
To, o czym rozmawialiśmy, co jest dla nich ważne.
Wszystko, co może się przydać.
Może ci się to wydać dziwne, ale znam tak wiele osób,
że to wręcz konieczność.
- Przytłacza mnie to. - Jasne.
Potrzebny mi ktoś, kto to wszystko spisze.
Pewnie, zajmę się tym.
Mogę ci też to wrzucić na telefon.
- Super. - Tak?
Tylko bazgrzę jak kura pazurem.
- Zobaczymy. - Raz, raz.
James Stodder, przewodniczący Rady Osiedla Piąta Stefa,
uważa, że w tym sezonie nie doceniono Giantsów...
- Tak. - ...szczególnie Sandovala.
Może ci się to wydać bezużyteczne,
ale ludzie lubią, jak się pamięta takie rzeczy.
Jak spotkam...
Jamesa Stoddera, powiem mu, że miał rację co do Sandovala.
- Znanego jako Panda. - Panda.
- Zapiszę. - Jasne, dzięki.
Nie wydaje ci się to paskudne?
Myślę, że jeszcze ujdzie.
Martwiłam się tylko,
co takiego palnęłam, co trafi na moją karteczkę.
Nie ma cię wśród nich, bo to ludzie,
o których inaczej bym zapomniał.
Ciebie tak nie traktuję.
- Odbiorę. - Pierwszy telefon.
- Do dzieła. - Powodzenia.
Gabinet Boba Little'a, Amber przy telefonie.
Super.
Sprawdzę, czy może rozmawiać. Proszę zaczekać.
Nie wiem, jak to powiedzieć. Twoja mama.
Ale wstyd.
- Zostawię cię. - Nie trzeba.
Na pewno dzwoni, żeby pozrzędzić.
Jak zrobię tak...
To powiem, że masz spotkanie.
Wszystko jasne.
Cześć, mamo.
Wiem, nie zadzwoniłem do babci,
ale obiecuję,
że jeszcze dziś zadzwonię.
- Proszę. - Dziękuję.
No dobra.
To o czym chciałaś porozmawiać?
Joe poprosił, żebym z nim zamieszkała.
To ważny krok.
Tak.
A Jabbar?
To musimy omówić.
Prosisz mnie o pozwolenie?
Nie, tylko...
Musimy to omówić.
Cóż, to...
Duża zmiana. Wiesz, że w tym roku
ciągle gdzieś się przenosi.
Według mnie...
No nie wiem.
Tak...
Rozumiem.
Ale dom jest w Berkeley Hills,
miałby blisko do kolegów i do szkoły,
poza tym w pobliżu
jest ten świetny park.
Czyli macie już dom.
Po co w ogóle rozmawiamy?
Joe go znalazł, nie ja.
Jeszcze się nie zgodziłam.
Od jakiegoś czasu szuka domu.
To wciąż kwestia do dyskusji,
dlatego tu jestem.
Nie chciałam decydować bez ciebie.
Trzeba było zacząć od tego, że macie dom.
Bo macie.
Porozmawiajmy jak dorośli.
- Dobra. - I tyle.
- Posłuchaj. - Dobra.
Wiem, że to wiele, więc przemyśl to,
ja zrobię to samo.
Za kilka dni do tego wrócimy.
- Dobrze? - Dobrze.
A ten dom...
Ładny jest?
Jest...
Jest ładny.
Nie jesteś Zoe.
Nazywam się Gus. Mogę pomóc?
A gdzie Zoe?
Ta dziewczyna, która wcześniej tu pracowała?
Nie mam pojęcia.
Wiem tylko, że teraz ja podaję kawę.
Podać coś?
Nie, dziękuję.
Hej.
Rany boskie!
- Ale mnie wystraszyłeś. - Wybacz.
Nie wiedziałam, że jeszcze jesteś.
W nocy jest cisza i spokój,
czasem tylko wtedy mogę popracować.
- Serce mi zaraz... - Nie chciałem.
Co w tym zabawnego?
- Te notatki. - Tak?
Są przezabawne.
Czuję się, jakbym patrzyła na świat
twoimi oczami.
A to...
Ten gość boi się jacuzzi.
Czego tu się bać?
Nadmiaru relaksu?
Sporo tam chloru.
- Przez bakterie. - Nawet go nie pamiętam.
Jak można zapomnieć o facecie od jacuzzi?
Wszyscy mi się zlewają.
Jak w jacuzzi.
Skoro nie pamiętasz, gdzie go poznałeś,
to mnie tym bardziej.
Pamiętam.
To było tam, obok kserokopiarki.
Czwartek rano, twój pierwszy dzień w pracy.
Byłaś wtedy ubrana
odrobinę bardziej profesjonalnie.
Nieźle mi weszłaś na głowę,
chcąc wcisnąć parę kopii
pomiędzy seriami.
Widzisz?
Żadnych karteczek.
Dla ciebie.
Pamiętam, że dużo gadałam.
Tak mam, kiedy się stresuję.
Dlaczego byłaś zestresowana?
Bo...
Przy tobie tak mam.
I mam ochotę gadać, gadać...
Zagadka rozwiązana.
Przynajmniej zostawiła informację.
Oszczędza słowa.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie ma o czym.
Wyprowadziła się.
Znów mamy swój pokój. I dobrze.
Skarbie.
Słucham.
- Będzie dobrze. - Nie będzie.
Wyprowadziła się, rzuciła pracę.
Po co?
Nie wiem. Może potrzebowała
- trochę samotności. - Nie.
Może musiała pogodzić się z decyzją.
Chce zatrzymać dziecko. Świruje.
Już dobrze.
Dawes zameldowali się w hotelu Chamberlain.
Skąd wiesz,
że akurat tam?
Fan napisał na Twitterze.
- Słuchaj... - Boję się ciebie.
To przydatne informacje. Posłuchaj.
- Słucham. - Mówiłeś,
że nie chcesz do nich dzwonić,
ale pomyślałem, że możesz ich przypadkiem spotkać
w hotelowym barze. Co ty na to?
Jaja sobie ze mnie robisz?
A masz lepszy pomysł?
- Trzeba dbać o interesy. - Tak.
I szanować prywatność.
To podstawa udanej relacji.
Chodzi wyłącznie o interesy.
Nie chcę tak robić interesów.
Problem w tym, że się na nich nie znasz.
Nie studiowałem na Wharton.
Ale grałem w Monopoly
i nie było tam pola z napisem
"prześladuj klientów" i "oszukuj byłego szefa".
Monopoly to gra, a to jest prawdziwe życie.
Szukamy klientów.
To kwestia życia i śmierci,
przez to wszystko nie mogę spać.
Moja córka idzie do college'u,
mam chorego syna i niemowlę.
Muszę dbać o interesy i zarabiać.
Samo nic się nie zrobi, rozumiesz?
Musimy temu pomóc.
Rozumiesz?
Weź się w garść.
Zachowuj się jak współwłaściciel.
- Cześć. - Cześć, kochana.
Biorę się za robotę.
Jak leci?
- Dobrze? - Pewnie.
Super.
Ponoć poszło ci znakomicie.
Bob powiedział, że zrobiłaś coś niesamowitego,
miło mi to słyszeć.
Na początku się martwiłam, ale będzie dobrze.
- To super. - Pewnie.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Amber. - Cześć.
Wszystko gra?
Super.
Ładny zapach. Masz wszystko?
- Poradzę sobie. - Jasne.
Tylko tak dalej.
No dobra.
A to?
Zobaczmy.
- Lubisz czerwień? - Odwróć się.
- Nie noszę czerwieni. - Piękna.
- Tak? - To koronka?
- Tak. - Idealna na imprezę zaręczynową.
To nie na imprezę.
To do baru.
Tylko do baru. Nie, to przesada.
Za gorąco mi.
I takie zamieszanie z barem?
Poznam jego przyjaciół.
- To co? - To ważne.
Chcę ładnie wyglądać.
Bądź sobą, tak będzie najlepiej.
Nie będzie.
Zawsze chodzę na czarno, a to...
Bądź sobą. Pzecież jesteś piękna.
Mark cię taką kocha.
Oni też cię pokochają.
Nie ma co robić z tego afery.
Ale to jest afera. To...
- Co? - Poważny związek.
Myślicie o ślubie?
Myślimy o wielu rzeczach.
Jakich?
Wiesz...
Nie wiem.
Chcecie mieć dziecko?
Tak.
Naprawdę?
To hawajski motyw, ale jest też kula dyskotekowa.
- Gdzie są? - Patrzcie na niego!
Jest i Rekin Mark!
- Chodźcie. - To Sarah.
- Cześć. - Cześć, Sarah.
Jak leci?
To jest Tai,
- Nikki... - Miło mi.
- Justin. - Cześć.
Ale uścisk.
Mitch i Kirsten.
- Cześć. - Cześć.
Kirsten.
Dużo o tobie słyszałam. Miło mi.
- Mnie również. - Cześć wszystkim.
No dobra!
Rany, stary.
Kto ci wybierał sweterek?
Wybaczcie spóźnienie.
Piękne miejsce.
Usiądź wygodnie, Sarah,
bo poznasz teraz historie o Rekinie.
Z pewnością.
Nie martw się, Mark był kochany.
Mogłem powiedzieć, że byłem Rekinem.
Zero buntu. Justin nic na niego nie ma.
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję za kartkę świąteczną.
Jest śliczna.
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
To zmieniło moje życie.
- Z Oakland. - Niesamowite...
Co zmieniło twoje życie?
Kirsten przez rok przygotowywała się
do wyprawy na Klimandżaro.
I ty... Przez rok? Niesamowite.
Niewiarygodny szczyt, 5895 metrów.
Rany...
- Ale wysoko. - Musicie tego spróbować.
To było niewiarygodne.
- Myślałam o tym. - Poćwiczymy rok...
A ty?
Dalej chcesz zwiedzić Machu Picchu?
- Kiedyś. - Co?
Machu Picchu.
Kiedyś się tam wybiorę, na razie
muszę spłacić kredyty.
- Rozumiem. - Ale kiedyś na pewno.
Jesteś jedyną znaną mi osobą,
która realizuje swoje plany.
- Tak. - Mówił ci,
że od dziecka chciał uczyć?
- Fakt. - Nie.
Które dziecko wie, co będzie robić?
- Mark. - No tak.
Taki ze mnie nudny gość.
- Wcale nie. - Wcale nie.
No dobra...
Jak się poznaliście?
To w sumie mały skandal.
- Fakt. - No co wy.
Wtedy tak było. Mark uczył moją córkę
w drugiej klasie.
Już skończyła liceum,
mój syn jest w gimnazjum.
Mam dwójkę dzieci.
- Uczę jego dziewczynę. - Super, masz dzieci.
- Tak. - Cudownie.
- Bywa cudownie. - Mojej siostrze urodziło się dziecko.
- Proszę? - Siostrze urodziło się dziecko.
- Serio? - Gratuluję.
Chłopiec czy dziewczynka?
Córeczka.
Wielkiego wyboru nie ma.
- Pół na pół. - Widujecie czasem Dave'a?
Co tam masz takiego śmiesznego?
Piszę z Justinem,
to głupek,
ale cię polubił.
Dobrze wczoraj wypadłam?
Zdałaś. Nikt w to nie wątpił.
Są mili.
Fakt.
Są w porządku.
Zabawne, że tylu rzeczy nie wiedziałam.
Na przykład?
Że zawsze chciałeś zobaczyć Machu Picchu.
Powiedziałem tak w liceum.
Uczyliśmy się o Inkach,
pomyślałem, że fajnie będzie zobaczyć te ruiny.
Pewnie. Co jeszcze masz na liście?
Chciałbym zobaczyć mnóstwo rzeczy.
Ja zawsze chciałam odwiedzić Maroko.
Słyszałam, że Jack Kerouac
zawsze pisał w tym samym barze w Maroku.
Chciałam tam pojechać, usiąść i zacząć pisać,
zobaczyć, jak to jest.
Pojechałaś?
Nie. Poza...
Wyprawą do Meksyku w przerwie wiosennej
nigdzie nie byłam.
Wygląda na to, że mamy sporo do nadrobienia.
O rany!
Justin to kretyn.
Bob prosił też, żebym sprawdziła, jak napisałaś jego przemówienie.
To dziwne?
Nie, pracujesz teraz dla niego.
Nie bądź zła.
Niech mnie...
No proszę.
- Ktoś dostał kwiaty. - Kto by się przejął.
- Od kogo? - Nie wiem.
- Otwórz bilecik. - To któryś dziwak.
Później, najpierw muszę to przejrzeć.
- Sama sprawdzę. - Proszę, nie.
- Nigdy nie dostaję kwiatów. - Proszę, ja nie...
Są od Boba.
Żartuję, to od twojej mamy.
- Zabawne. - Wiem, lubię pożartować.
Zrobię ci zdjęcie,
wyślę jej, bo z kwiaciarniami
nigdy nie wiadomo.
Pochyl się.
Uśmiech.
- Cześć, Zoe. - Cześć.
Gdzie jesteś, wszystko gra?
Wybacz, że tak zniknęłam.
Miałam parę problemów,
bolało mnie i poszłam do lekarza
I co? Nic ci nie jest?
Mam niewydolność szyjki macicy.
Super, co?
Nawet szyjkę macicy mam kiepską.
Kazał mi leżeć,
więc musiałam odejść z pracy i próbuję sobie wszystko poukładać.
Mogę ci jakoś pomóc?
Nie, poradzę sobie.
Muszę tylko złożyć wniosek o przyznanie grupy inwalidzkiej...
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Poradzę sobie.
- Dobrze. - Muszę kończyć.
- Uciekam. - Zaczekaj.
Dlaczego się wyprowadziłaś?
Jesteś w ósmym miesiącu...
Współlokatorzy i czynsz to spory problem.
Oni są w porządku,
a czynsz opłacę z renty.
Dla odmiany spróbuję zadbać o siebie.
- No dobrze. - Do zobaczenia.
- Zoe... - Muszę kończyć.
Jakie to uczucie? Opowiadaj.
To tylko awans, mamo.
Nie. Dostałaś kwiaty?
Tak, są piękne. Właśnie na nie patrzę.
Nie musiałaś.
Kristina mówiła, że nigdy tak szybko nikogo nie awansowano.
Jestem pod wrażeniem.
To nic wielkiego.
Miałam szczęście.
Jesteś wyjątkowa, pamiętaj.
Dobrze?
Skarbie?
Amber.
Wybacz.
Jestem teraz trochę zajęta.
Mogę do ciebie oddzwonić?
Rozumiem. Daj znać.
Kocham cię.
Też cię kocham!
Gratuluję awansu, Amber.
- Dzięki. - Bob chce cię widzieć.
Właśnie miałam wyjść.
Okropnie się czuję. Możesz mu przekazać, że musiałam wyjść?
- Jasne. - Dzięki.
Widzisz ich?
Spokojnie.
Tylko się rozluźniam. To samo.
- Robi się. - Dziękuję.
Szkocka.
Zaczynamy.
Wiem, że nie jesteś przekonany.
- Dziękuję. - Pewnie.
Do dzieła.
- Cześć. - Siema.
- Taylor? - Tak. Crosby?
- Cześć, Griffin. - Cześć.
To są Tay i Wylie.
- Jak leci? - Cześć.
- Jestem waszym fanem. - Dzięki.
Robicie świetną muzykę.
Co tu robicie?
Rozglądamy się.
Pracujesz w Bay View?
Broń Boże, odszedłem parę miesięcy temu.
Aż tak źle?
To nie dla mnie.
Nie pasowałem tam, to korpo.
Nie zależało im na artystach,
tylko na forsie.
Byłem temu przeciwny. Otworzyłem własne studio.
Co to za miny?
Mieliśmy u nich nagrywać.
Rany.
Niezręcznie wyszło. Cofam to.
Co tam się dzieje?
Bo już mieliśmy podpisać kontrakt.
Byliśmy tam wczoraj.
Mieliśmy spotkanie z Brentem, inżynierem.
Dobry jest?
No wiecie...
To świetny inżynier.
No i mój kolega.
Poradzi sobie.
Powodzenia. Wracam do brata.
- Jasne. - Miło było.
- Pewnie. - O co chodziło?
- Jak poszło? - Nie dam rady.
- Ej. - Poznali Brenta, polubili go...
Już dobrze. Płacimy i spadamy.
Dzięki, że próbowałeś. Barman.
Panowie.
Nie chcę wam zawracać głowy,
ale chyba o czymś nam nie powiedziałeś.
Szanuję, że nie chcesz kopać dołków pod konkurencją.
Ta płyta jest dla nas ważna.
Napijecie się z nami?
- Nazywam się Adam. - Taylor.
Jestem wspólnikiem Crosby'ego i waszym fanem.
- Dzięki. - Jasne, mamy chwilę.
Zapłacę tylko rachunek i...
- Super. - ...znajdziemy stolik.
Pewnie.
- Cześć. - Cześć.
Ponoć jesteś chora, więc przyniosłem ci rosołek.
Nie wiem, czy mogę tak robić,
pracując dla ciebie.
Nie wiem.
Ciocia dała mi ogromną szansę,
- muszę uważać. - Amber...
Muszę cię o coś zapytać.
Dałeś mi tę pracę, bo uznałeś, że się nadaję,
czy chcesz się ze mną przespać?
Jesteś mądra, zabawna i myślisz za siebie.
Dlatego dałem ci tę pracę.
Dlatego też cię pocałowałem.
Jesteś silna,
ale też niezwykle delikatna. To jest niesamowite.
Mam nadzieję, że nie będziesz od tego uciekać.
Spróbuj rosołu.
- Cześć. - Cześć.
Udało ci się.
Dotarłaś.
- Czekaj. - Wzięłaś taksówkę?
Nie wstawaj.
Poproszę.
- Lepiej? - Doskonale.
Rozumiem, że nie poszło najlepiej.
Przeciwnie. Dawes...
Zwyciężyliśmy.
Przyjechałaś komunikacją?
Przykro mi, że musiałeś zrobić coś wbrew sobie.
Na tym polega dorosłość.
Trzeba robić rzeczy, których nie chcemy.
Okropne.
Na przykład pić szkocką.
Dorośli
muszą pić szkocką. Do bani.
Do bani.
Jak wystawienie kumpla.
Też jest do bani.
Albo jak udawanie, że masz gdzieś
wspólne mieszkanie byłej narzeczonej i jej nowego faceta.
Wszystko jest do bani.
Jasmine zamieszka z Joem?
Szybko się rozstaną.
Joe kupił jej chatę.
Mam nadzieję, że się ubezpieczył, bo ja też kupiłem jej dom,
a i tak złamała mi serce.
Powodzenia, Joe.
Jesteś kochana.
Po naszej rozmowie
czytałem o Kerouacu, bo...
Opowiadałaś, że był w Maroku,
a mi było wstyd,
bo uczę angielskiego i nie wiedziałem.
Dowiedziałem się,
że William S. Burroughs też tam mieszkał.
Wiedziałaś?
Tak.
Powinniśmy to zrobić.
Wyjechać na rok, pomieszkać w innym kraju.
Możemy wynająć mieszkanko w Maroku,
ty popracujesz nad książką,
a ja...
Możesz zjechać?
- Zjedź na bok. - Wszystko gra?
Sarah.
Co się dzieje?
Martwię się.
Mam 40 lat.
Wiem.
Jeśli zaczekamy, może być za późno.
Jeśli chcemy mieć dziecko, to teraz.
Nie chcę na ciebie naciskać.
Nie chcę niszczyć twoich marzeń.
- Wcale nie... - Jedź do Maroka,
jeśli chcesz.
Nie muszę tam jechać. Tylko...
Jestem gotów.
Nie potrzebuję niczego innego. Kocham cię.
Jeśli chcemy mieć dziecko, to...
Do dzieła.
Dobrze?
Nie w tej chwili.
- Cześć. - Dzień dobry, Amber.
Jak się masz?
Dobrze.
Gotowa do pracy?
Pewnie.
Ponoć miałaś wypoczywać.
Asystentka wzięła sobie wolne.
Nie mam wyboru. Poradzę sobie.
Nie ma sprawy.
Czyli Julia powiedziała ci o mojej szyjce macicy.
Naprawdę, poradzę sobie.
Dzięki za wizytę.
Posłuchaj...
Julia nie wie, że tu jestem.
Muszę cię o coś zapytać.
Moja żona boi się pytać, a ja boję się nie wiedzieć.
Jasne.
Zmieniłaś zdanie w sprawie dziecka?
- Nie. - Nie?
- Nie. - Na pewno? Szczerze.
Będzie cieżko, ale jeśli...
Jeśli będziemy w to brnąć, to moja żona...
To ją zniszczy, Zoe.
Nie zmieniłam zdania.
Więc w czym rzecz?
Dlaczego się wyprowadziłaś?
Potrzebowałam przestrzeni.
Nalegałam na niejawną adopcję,
mówiłam jej. Potrzebowałam przestrzeni.
Własnego miejsca.
Dziecko się urodzi i co wtedy?
Rozumiem.
- Czyżby? - Czyli wszystko gra?
Tak.
Dam ci chociaż 30 dolarów.
Nie potrzebuję twojej forsy.
I tak weź.
Wszystko się ułoży.
Obiecuję.
Tatuś!
Hej!
- Jak leci, mały? - Świetnie.
Cześć, mamo małego. Jak leci?
Dobrze. Mogę wejść?
Nie musisz pytać, chodź.
Pójdziesz się pobawić, a my porozmawiamy?
Dobrze.
Ładnie tu.
Nareszcie zabrałem się za wnętrze.
Albo raczej moja mama. Nieważne.
Ale poduszki nie są moje.
Ładne.
Z Pottery Barn?
Nie jestem pewny.
Przyszłaś pogadać o Pottery Barn?
- Nie. - To w czym rzecz?
Chcę z nim zamieszkać.
Dobrze.
Dobrze?
Tak.
Coś jeszcze?
- Gratulacje? - Nie o to mi chodzi.
Wiesz, co myślę o przeprowadzkach Jabbara.
Jeśli twierdzisz, że to coś poważnego, wierzę ci.
Nadal czeka nas trochę pracy i 30 dni depozytu.
Nie chciałam mu mówić,
dopóki nie będziemy bliżej przeprowadzki.
Wiesz, jak mu ciężko
coś przetrawić, nim do tego dojdzie.
To dobry pomysł.
Dobrze.
- Jasne. - Super.
Dzięki, że nie zachowałeś się jak dziecko.
Nie ma...
Mam coś dla ciebie, zaczekaj.
To klamka?
Tak, zrobiłem ją z drążka baletowego.
Zrobiłem ją dla ciebie podczas remontu,
ale nigdy jej nie zamontowałem.
Jeśli ci się podoba...
Jest piękna.
Pomyślałem, że to fajny prezent do nowego domu.