POPRZEDNIO...
Ta opinia o spocie...
Miałaś zupełną rację.
Doceniam twoją odwagę w wyrażeniu zdania, dziękuję.
Wow, OK, super.
Ludzie zapłacą dziś fortunę za dziecko.
Co to?
Co to jest?
Podpisał papiery adopcyjne.
Bardzo dobrze traktuje Jabbara
i ciebie pewnie tak samo.
- Tak. - Zasługujesz na to.
Lily, na górze mamy studio, którego nie używamy.
Jeśli byś chciała poćwiczyć,
jest otwarte i wolne.
Tak!
Dziękuję.
To był niezły blues.
Nieźle można na tym cisnąć.
- Bardzo dziękuję. - Fajnie.
Wyszło coś nawet fajnego.
Myślałem, że to tylko sztywniarstwo.
- Tak? - Bardzo się myliłem.
Chciałbym zobaczyć cię na żywo,
na... nie mówicie o tym "występy", nie?
Na koncercie. Chcę iść na koncert.
Tak. Tak się składa, że mam koncert w tę... niedzielę.
- Serio? - W Golden Gate Park, należę do kwartetu.
Bardzo chętnie bym przyszedł, ale zajmuję się wtedy synem.
OK, ale, no wiesz, mógłbyś go zabrać. Zdobędę więcej biletów.
OK, tak.
- Dobrze. - Tak. Spodoba mu się. A może nie.
Muzyka poważna...
Chcę na tym zagrać.
Myślę, że potrafię.
Może nawet lepiej niż ty.
- Tak sądzisz? - Tak.
To taka wielka gitara, nie?
Ładnie.
To tyle, nie?
Chwila, gdzie progi? Co z...
Gdzie się podziały?
Dobra, nie...
Całkiem nieźle, co?
Mogę powiedzieć, że jestem chora i mnie zastąpisz.
- Serio? - W niedzielę, tak.
Jesteś aż tak...
utalentowany.
Mogę jakiś napój?
Tak, mały.
Dobrze.
Cześć, dzięki Bogu.
Co tam? Co robisz?
Piszę. Potrzebuję przerwy.
Bardzo.
Jak tam w szkole?
Dobrze.
Dostałem piątkę z testu, więc...
To dobrze.
Piątka z chemii. Świetna robota.
Zrobić ci coś?
Zaraz wychodzę, idę do Amy.
Znowu?
Zjem tam. Tak, znowu.
- Przepraszam. - W porządku.
Jeszcze jedno. Rodzice Amy zabierają ją na uniwerek w Davis...
Żeby się rozejrzeć. Chce, żebym pojechał. OK?
Interesuje cię ta szkoła?
To znaczy...
Bo jeśli tak, to możemy zorganizować dzień
- i ją obejrzeć, i wiesz... - No tak...
- Umówić się. - Ale ja jeszcze nie wiem.
Tylko się rozglądam.
- To nic poważnego ani wielkiego. - Aha. To...
Mogę jechać?
Pewnie. Możesz jechać.
Dobra, super.
Dobra, to chyba będę leciał.
Miło tak razem posiedzieć.
Bardzo miło.
Ale kiedyś wrócisz do domu, co?
Może.
Chciałabym cię jeszcze zobaczyć.
- Cześć. - Hej. Jak tam?
- Śniadanie na obiad. - Wiem.
Chciałam zrobić coś innego.
Miałam tylko to.
Dzień dobry.
O Boże, jesteście.
- Co tam, Nora? - Ma lekkie gazy.
Co jest?
Cześć. Muszę z wami pogadać.
- Mam nowinę. - Jaką?
- Wszystko OK? - Co jest?
Muszę wam powiedzieć, że dostałam się na Uniwersytet Cornella.
- Naprawdę? - Tak.
Gratulacje! Fantastycznie!
- Ty jedna, zdenerwowałam się. - Dzięki.
Dlaczego słyszę krzyki?
Twoja siostra dostała się na Cornell.
College czy uniwersytet, bo to różnica.
- Uniwersytet. - Dostała się!
No wiecie, to nie Harvard, Yale albo Princeton.
Zamknij się!
Przytul mnie.
- Jestem bardzo dumna. - Dziękuję.
Naprawdę. Wiedziałam, że się uda.
Nora!
- Fantastycznie. - Słyszałaś?
- Dziękuję. - Fantastycznie.
Twoja siostra dostała się na Cornell.
Ciśnienie jest w porządku,
więc dużo pozytywów.
Tak, dobra.
Ale musimy o czymś porozmawiać.
O czym?
Wyniki wykazały występowanie migotania przedsionków.
To takie zaburzenie rytmu serca.
To najczęstsze schorzenie u mężczyzn w pana wieku.
Oznacza to, że przedsionki serca nie pracują prawidłowo,
więc krew nie przepływa prawidłowo.
To coś poważnego.
Nie bezpośrednie zagrożenie życia,
ale może powodować zakrzepy
i zdecydowanie zwiększa ryzyko udaru.
Może też powodować niewydolność serca.
Proszę chwilę zaczekać. Ja czuję się świetnie.
Biegam, dbam o siebie.
Można mieć migotanie bez żadnych objawów.
Nie jest to coś rzadkiego.
A więc jest to... uleczalne?
Tak.
Na razie przepiszę panu lek przeciwzakrzepowy,
beta-bloker oraz zalecę dietę i ćwiczenia.
Za jakiś czas zrobimy kontrolę i zobaczymy efekty.
Jeżeli pana stan się pogorszy,
porozmawiamy o operacji.
Operacja?
Na razie musimy po prostu monitorować sytuację.
O tym możemy porozmawiać troszkę później.
Rozumiem.
Hej.
Wszystko OK?
Ciągle myślę o wysokości czesnego na Cornellu.
To jakieś 50...
Bliżej 60.
60 tysięcy.
Za rok.
Studia to cztery lata.
Ciągle to sobie liczę.
Tylko...
Ale mają tam świetne stypendia.
Kochanie, policzą to według moich zarobków w T i S,
więc dostaniemy tylko jakieś 7 tys. rocznie.
A pożyczki?
Nie chcę... żeby była obciążona długami,
kiedy skończy studia.
- Mogę... - I to nie samo czesne.
Do tego bilety lotnicze w tę i z powrotem.
Wiem.
Kieszonkowe.
I potrzebny jej cały zestaw ciuchów na zimę.
Nie ma nawet rękawiczek. Tylko...
Uważaj, nie zerwij.
Mój mąż jest budowlańcem.
Dobrze wiem, co robię, OK?
Zajebiste gogle.
Tak, bezpieczeństwo.
Naprawdę nie musisz martwić się o to przy...
Nie, nie przerywaj sobie... To...
- Hej! - ...urocze.
Dobra, weź to. Zamknij drzwi, dobra?
Dlaczego?
Bo to dla dziecka, które oddaje.
Może być dziwnie...
- Cześć. - Cześć.
Jak tam?
- Dobrze. - Tak?
Co tam?
Co u ciebie? Co porabiasz?
No wiesz, położę się,
wysikam, potem się położę,
a za dziesięć sekund znowu wysikam, więc...
Świetnie.
Kurcze, niemal zapomniałam.
Zapisałam nas jednak na tę szkołę rodzenia...
- Co? - W tym tygodniu.
Tak.
- Pamiętasz? - Tak.
Ale mówiłam, że pojadę tam
i od razu wezmę znieczulenie,
i tyle, rozumiesz?
Więc czy to konieczne?
Tak. Zupełnie to rozumiem,
ale żeby urodzić w tym szpitalu, musimy to zrobić.
No dobra, nieważne, OK.
Super. Dobra.
Zróbmy to.
Jeff Wormely prowadzi zbiórkę.
Bogaci znajomi.
Wormely?
Dlaczego tak patrzysz?
- Nie martwi cię to? - Co?
- Wormely? - Jest nadziany.
Gwarantuję ci to. Więc musisz go oczarować.
I oczarowuję.
Oczarowujesz...
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie ma sprawy, wchodź.
- Nie, wrócę później. - Nie.
Zostawiam sprawdzony tekst.
Dziękuję.
Rozmawialiśmy o niedzielnej imprezie. Zerknę.
Nie, nie jest gotowe.
Spokojnie. Jest świetna, gwarantuję.
Jest dobre.
- To świetne. - No dobrze.
- Fantastyczne. - Jasne.
- Dobra jest, nie? - Świetne.
Będzie tam w niedzielę, tak?
Na imprezie z Wormelym?
- Tak. - Na pewno?
- Nie wiem, co bym tam robiła. - Wiem.
Widzisz. Nie da się nie żartować z tego nazwiska.
Jest zabawne.
Idziesz. Będzie fajnie.
- Tak. Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Na razie. - Tak.
- OK. - Dlaczego idę?
- Hej. - Idealne wyczucie czasu.
Wróciłam właśnie z apteki.
Odebrałam leki.
Kupiłam ci też pudełeczko na pigułki z dniami tygodnia,
żebyś nie musiał się zastanawiać.
Znalazłam też te...
zdrowe przepisy na serce w piśmie i będę je robić.
I musisz przeczytać informacje o lekach.
Wiesz co?
Bo mogą mieć efekty uboczne.
Tak sobie myślałem. Nie powinniśmy jeszcze mówić dzieciom.
Powinniśmy się wstrzymać.
Muszę się z tym oswoić.
Dobrze?
- OK. - OK.
Ma trochę dodawania, matmę i jakąś krzyżówkę o Układzie Słonecznym.
To chyba jest na jutro.
Dobra.
Słuchaj...
Pamiętasz tę dziewczynę, którą poznałaś w studio? Lily?
Lily? Tak. Wiolonczelistkę?
Tak, wiolonczelistkę.
Tak. Pamiętam ją.
Co to ma być? Dlaczego się szczerzysz?
Nic. Tylko...
Widziałam, jak się całujecie.
Jak to widziałaś?
- Czaiłaś się na korytarzu? - Nie, tylko...
To nic takiego.
Tylko był tam Jabbar.
- On też to widział? - Nie.
Bo ja pierwsza doszłam do drzwi
i kiedy zobaczyłam, że jesteś zajęty, odwróciłam jego uwagę.
Dziękuję.
Nie wiedziałem, że jesteśmy obserwowani. To krępujące.
Wiem, że będą jednorazowe przygody i nie mówię, żebyś ich nie miał.
Ale jak wiesz, że przyjdzie syn...
I to nie żadna przygoda.
Ja... lubię tę dziewczynę.
Jest super i świetnie gra.
I dlatego o niej mówię,
bo chciałem spytać,
czy mogę zabrać Jabbara na jej koncert w ten weekend.
Jaki koncert?
Na powietrzu w Golden Gate Park.
Ma być bardzo fajnie.
Te koncerty W.C.?
Tak.
To niesamowite, że tam gra. Podobno są super.
Właśnie.
Miałam nawet kupić bilety dla mnie i dla Joe.
Serio? Miałaś iść z...
Tak, to znaczy...
Mógłbyś je załatwić?
Bilety dla ciebie i...
Tak, no chyba że to dla ciebie dziwne. To dziwne?
Nie. OK, poproszę ją.
- Fajnie. - Załatwię bilety.
Tylko się upewniam. Żebyś się dobrze czuł.
Tak. Będzie...
Fajnie.
- Dzięki. - Spoko.
Strasznie twarde.
Można wyładować złość.
Jestem tylko bardziej zły, że nie mam siły.
Terapia lodowa jest dziś w modzie.
Ale nie działa.
Chwila.
- Jeszcze troszkę. - Powinnam spróbować.
- Chcesz? - Cześć.
Tak tylko wpadłam.
- Drew czegoś zapomniał. - Jesteśmy w kuchni.
- Pamiętasz Paula, mojego męża? - Cześć.
- Cześć, Amy.
- Hej. - Zapomniałeś tego.
Mówiłeś, że wyślesz mi SMS-a.
Jak to możliwe bez tego urządzenia?
Tak. Dokładnie.
I mi go przyniosłaś?
Tak.
Uznałam, że przyniosę,
bo wiem, jak jest bez niego.
Byłam po prostu w okolicy...
OK, przestań.
- Naleję ci wina. - Nie trzeba.
- Proszę cię, naleję. - No dobrze.
Już kończymy.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
I dziękuję za obiad dla niego. Nie wierzę.
- Lubimy go gościć. - Tak.
Jedziecie w sobotę do Davis?
Tak. Studiowaliśmy i poznaliśmy się tam.
- Studiowaliście tam? - Tak.
Byłam tam, bo tata Drew tam występował,
i teraz z Davis kojarzy mi się meksykańska restauracja,
gdzie jedliśmy.
El Coyote.
Tak! Dalej tam jest?
Niesamowita! Najlepsze margarity. Wspaniała.
Z odrobiną soli na górze. Pychota.
Powinnaś pojechać z nami!
- Na... O nie. - Tak.
Zjemy tam lunch.
Mieliśmy zabrać dzieciaki.
Więc chodź. Będzie super.
Nie ma wymówek.
Kurcze, warto pojechać, prawda?
I to blisko.
I chętnie bym zobaczyła szkołę. Byłoby świetnie.
Początek objazdu uniwerków.
Proszę.
- Hej. - Cześć.
Co robisz?
Oglądam campus.
Bardzo ładny, mają muzeum.
Myślę, że będzie fajnie.
Piękny.
Ekscytujące, fajnie popatrzeć.
- Nigdy tam nie byłam. Ładnie. - Super.
- Więc tak. - Niesamowite.
- Bardzo fajnie. - Tak.
Posłuchaj, Haddie, razem z mamą jesteśmy niesamowicie dumni.
Dostanie się na uniwersytet z Ivy League to wspaniałe osiągnięcie.
Wyjątkowe.
Marzyłem o tym dla ciebie od lat.
OK.
Ale chcieliśmy porozmawiać o tym, żebyś nic
nie wykluczała.
Miała coś w zapasie.
Wiesz, że mamy za sobą ciężki rok
przez utratę pracy w T i S i...
To był finansowy rollercoaster.
Nadwyrężone oszczędności,
a potem interes z wujkiem Crosbym je wykończył.
Są wydatki na Maksa, dr Pelikan kosztuje fortunę.
Zdolności towarzyskie...
Lekcje.
Nora.
Jasne.
I mimo że oboje pracujemy,
nasze dochody nie dorównują
moim zarobkom w T i S, więc...
Niczego nie wykluczaj.
Pomyśl może o Berkeley. Świetna szkoła. Mogłabyś mieszkać tu.
Po studiach nie zostałby ci kolosalny dług.
Same pożyczki studenckie byłyby...
Dobra, czyli...
Czyli miło, że się dostałam, żeby nie musieć jechać.
Nie wykluczaj tylko niczego, aż nie rozgryziemy, co możemy.
- Dobrze? - Dobra.
Dobrze.
Przepraszamy, że tak musi być. Po prostu...
Nie. Rozumiem.
Dobrze.
Tak.
Chodźcie tutaj! Musicie zobaczyć to cudeńko!
Czyż nie piękny? Hej, chodźcie tu!
Hej!
Tato, to nasz?
Gotowi na zabawę?
Tato, coś ty zrobił?
Co zrobiłem? Kupiłem go.
- Czyż nie piękny? - Jest nasz?
Nasz? Nie, mój.
Zajebisty. Prawda, mamo?
Dzięki Bogu za nadwyżkę kasy.
Wiem, że się zastanawiasz, ale cena była korzystna.
Naprawdę okazja.
Zastanawiasz?
Nie wiedziałaś, że to kupi?
To niespodzianka. Tak jakby.
To was z tym zostawię.
- Dobra. - OK?
Podoba ci się?
Tak. Powodzenia, tato.
Co?
- Nic nie mówię. - Ta.
No dobra. Hej, Drew! Jest tu?
Drew!
Dzieciaku, musisz to zobaczyć!
Cześć.
Ja tylko...
Urządzasz pokój dla dziecka.
Tak.
Wiem.
Nie chciałam być niedelikatna
i próbowałam ci go nie pokazywać.
Tak.
Zupełnie to rozumiem, wiesz?
Dziecko musi gdzieś spać, no nie?
Tak.
Nie chcę, żebyś się o to martwiła, dobrze?
- Dziękuję. - Spoko?
- Tak. - Spoko.
- Tak. - Ładny.
- Tak? - Tak.
Bardzo mi się podoba ten.
Mnie też.
Staje się to rzeczywiste, co?
Tak.
- Hej. - Cześć.
Myślałem, że to skończyłeś.
- Skończyłem. - Tak?
Słucham tylko, bo mi się podoba.
Muzyka czy muzyczka?
Myślę, że i muzyka, i muzyczka.
Właśnie widzę.
Jest...
Fajna. Naprawdę wyjątkowa.
Lubię ją.
Świetnie, Cros. Cieszę się.
Dziękuję.
Ale jest mały zgrzyt.
Jaki?
Zapytałem Jasmine, czy mogę zabrać Jabbara na jej koncert...
- OK. - ...w ten weekend w parku.
A ona wprosiła się razem z doktorem Joe.
A wie, że się całowaliśmy.
Dość dziwne, nie?
To nie dziwne, tylko głupie.
To prawda. I to kiepski pomysł.
Baw się z tym dobrze. Na razie.
Chwila. Jak się z tego wykręcić?
Możesz poprosić Jasmine, żeby nie przychodziła.
A może udawać, że odwołano koncert?
Tak, pewnie. Tak jej powiedz. Powodzenia!
Dziękuję.
Haddie?
Tak?
- Hej. - Hej.
Co robisz?
Patrzę na inne campusy.
W innych szkołach.
Co jest?
Posłuchaj, Haddie. Wiem, jakie to niesprawiedliwe.
Wiem, że bardzo ciężko pracowałaś.
Chodziłaś na zajęcia,
zrobiłaś wszystko, jak trzeba.
Nie powinno być tak,
że nasze finanse to problem.
Staraliśmy się o to,
odkąd byłaś mała. Oszczędzaliśmy i...
Mamo, mam nadzieję, że nie sądzisz, że jest mi przykro przez finanse.
To dlaczego ci przykro?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Haddie, powiedz mi.
Mówiąc szczerze, to kolejna sytuacja,
w której mam wrażenie, że przez potrzeby Maksa
ja nie mogę zrobić czegoś, co chcę zrobić.
Słuchaj...
Kochanie, przepraszam. Musimy wydawać dużo pieniędzy na Maksa.
- Sam dr Pelikan to fortuna. - Wiem.
- Mówiliśmy ci, ale to nie... - Wiem.
Nie tłumacz mi, że muszę zrozumieć sytuację Maksa...
Nie proszę cię o to.
Rozumiem. Jak musi chodzić do dr. Pelikana
i realizować potrzeby, a ja nie mogę studiować,
- to tak właśnie jest. - Nie proszę cię o zrozumienie.
Dobrze. Ja po prostu...
Staramy się i...
Proszę cię, żeby ci nie było przykro, bo...
Mamo, w porządku, jeśli nie mogę iść do szkoły, do której chcę iść.
Ludzie wiecznie nie mogą robić czegoś, co chcą,
ale nie możesz prosić, żeby mi nie było przykro.
W porządku?
Musisz zostawić to tak, jak jest.
Dobrze.
- Przykro mi. - Nie ma sprawy.
- I jak? Podoba ci się? - Ładnie.
Fajne kolumny, budynek.
Wyobrażasz sobie siebie tu na zajęciach?
Tak, wyobrażam.
Tak?
Dokładnie w tym miejscu poznałem twoją matkę.
Nie, poznaliśmy się na głupiej okupacji.
Wiesz, co to jest?
To obrzydliwe.
Nie wiesz, co to?
- Okupuj itp. - Okropne.
- Jak Okupuj Wall Street. - No...
Chodź, Drew. Pokażę, gdzie graliśmy w ultimate frisbee.
Wybacz.
- Fajnie. - Jest super.
Miło, prawda?
Słodko razem wyglądają, co?
Tak. Trzyma dziewczynę za rękę.
Paul realizuje chyba fantazję
o posiadaniu syna, więc... dziękuję.
To ja dziękuję.
To budynek nauk ścisłych. Powinniśmy zobaczyć.
To właśnie studiowaliście?
Ja? Nie. Paul.
Zdecydowanie. Robił specjalizację z biologii, nauk ścisłych.
A skoro rozmawiali z Drew...
O naukach ścisłych?
Tak, o biologii. Skoro chce wybrać biologię, no wiesz.
- Specjalizacja? Drew? - Tak.
- Ekscytujące. Bardzo. - Tak.
Czekajcie! To tutaj, budynek nauk ścisłych.
- Cześć. - Hej.
Mam listę osób, które będą na imprezie.
Żony, zainteresowania i takie tam.
Fantastycznie.
Stworzyłaś
najważniejszy dokument całej kampanii.
Bardzo to motywujące, dzięki.
Nie motywuję cię.
W polityce zabawne jest to,
że aby czynić dobro dla biednych,
musisz być bardzo dobry w uwodzeniu bogatych.
Z klubów golfowych.
Cóż...
Pracowałam w takim klubie, więc może mam doświadczenie.
Ja też. Też pracowałem w klubie golfowym. Co robiłaś?
Byłam kelnerką.
- A ty? - Nosiłem kije.
Twoi rodzice pewnie należeli
i pewnie byli tam dla ciebie milsi.
Moi rodzice nigdy nie należeli do takiego klubu.
Ojciec jest wicekierownikiem restauracji rodzinnej.
Nie poszedł nawet na studia.
Rozumiem.
A mimo to jesteś tu, z twarzą na plakacie.
Jak tego dokonałeś?
Szczerze?
Tyrałem jak dziki wół. Jestem obrzydliwie zmotywowany.
To albo coś, co się stało, kiedy miałem ze dwa lata.
Rozumiem.
No dobrze. Jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj znać.
Bardzo się cieszę, że będziesz tam w niedzielę.
Dziękuję. Ja... też.
Hej.
Przeglądałam stare rzeczy...
Tak?
I znalazłam coś, co bardzo chcę ci pokazać.
Tak.
Piękny.
To zegarek mojego dziadka.
Fajny.
Tak sobie myślałam,
czy mogłabyś to dać ode mnie dziecku.
Wiem, że nigdy nie pozna mojego dziadka,
ale był dla mnie bardzo dobry,
więc wiele by to dla mnie znaczyło, gdyby dziecko go miało.
Pewnie.
- Tak? - Pewnie. Dobrze.
Dobrze.
Wielkie dzięki.
Dobrze. OK.
Czyli biologia, tak?
No... tak.
Kiedy się na nią zdecydowałeś?
Bardzo mi się podobają lekcje w szkole...
To wiedziałam, ale nie mówiłeś, że...
To nie takie ważne.
Dlatego, że tata Amy to biolog?
Nie. Lubię biologię...
Chcę tylko powiedzieć, że rozumiem.
Rozumiem, że chcesz rady,
no wiesz, od kogoś, kto ukończył studia i ma fajną karierę,
ale jestem tu i mów mi, co się dzieje.
OK.
Tak, lubię biologię. Teraz wiesz, więc...
Dobra.
Powiedziałem, co się dzieje.
Dzięki.
Musimy ją tam posłać.
Nieważne, czy żebrząc, pożyczając, czy kradnąc.
- Kristina. - To niesprawiedliwe. Zasługuje.
Tak ciężko pracowała.
W liceum miała cały czas świetną średnią.
Wiem. Wiem to wszystko.
I tak bardzo pomagała przy Maksie.
Są inne szkoły.
Berkeley jest świetna.
Ona jest wspaniała.
Ale nie marzy o niej.
Nie marzy o Berkeley.
Wiem, że nie marzy. Przykro mi,
ale ukończyłaby studia bez długów.
Praca na pół etatu.
Dobija mnie to.
Nie jest to logiczne.
Dobrze.
To musimy jej powiedzieć.
Musimy być szczerzy i powiedzieć, że nie może jechać.
Czego się dowiedziałaś na wyprawie?
No więc...
Dowiedziałam się...
że Drew bardzo zainteresował się biologią.
Trzymają się z Amy za rękę bez względu na wszystko.
Nie chce mi opowiadać o swoim związku,
o swoich planach
ani tak naprawdę o niczym.
Odsuwa się ode mnie.
Tak właśnie robią, wiesz? Tak robią.
A później...
Czas leci tak szybko...
Tak szybko płynie, Sarah.
Cześć.
Kolacja?
Ja dzisiaj...
posiedzę z tatą.
Dobrze. Ale dzięki. Zadzwonię później.
Ty też.
Masz ochotę na kolację w kamperze?
A to dozwolone?
Zdecydowanie.
A zamówimy pizzę z Rocco's?
Rocco's.
Tyle sera.
Tak.
I obiecuję wam,
że z budżetu edukacyjnego nie obetniemy ani centa.
A więc zrelaksujcie się, dobrze bawcie, jedzcie i pijcie,
bo później zgłoszę się po dużo pieniędzy.
Proszę tutaj.
Hej.
- Mogę cię na chwilę porwać? - Tak.
Wybacz. To Celia Gould.
- Dzień dobry. - Witam.
Bob Little.
Bardzo dziękuję za wszystko, co pani zrobiła
dla Wyczyśćmy Zatokę.
O mój Boże, skąd pan o tym wie?
Żartuje pani?
To zaproszenie, które wysłaliście na imprezę.
Ten...
- Bal "Księżyc i merlot". - Tak.
Proszę wybaczyć, ale dodają państwo seksapilu
lokalnym sprawom.
No nie wiem, ale bardzo dziękuję.
Dopiero co o tym rozmawialiśmy w biurze, prawda?
Tak. To prawda.
Jesteśmy wielkimi fanami.
Bardzo doceniamy pani pracę.
- Jasne. - Wspaniale. Dziękuję.
Mam nadzieję, że uda nam się później o tym porozmawiać.
- Ja również. - Mogę pokazać pani bar.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Dziękuję, Amber.
Chciałam jeszcze raz panu powiedzieć,
jak wdzięczna jestem za tę imprezę.
To taki miły gest. I chciałam...
Kim pani jest?
Kristina Braverman.
Od kampanii Boba Little'a.
Właśnie się poznaliśmy.
Pana żona...
Żona mnie w to wciągnęła wczoraj.
Wolałbym być gdziekolwiek indziej.
Gdziekolwiek.
Wie pan co, tak myślałam...
Skoro będzie pan zapowiadał Boba,
chodźmy do kuchni i...
Jestem profesjonalistą.
Bez obaw. Wyjdę i dam radę.
Nie wierzę, że sprowadziłaś go do mnie.
Bardzo miło z pana strony.
Hej.
Cześć. Jest mój chłopak.
- Cześć, mamo. - Cześć, kochanie.
- Cześć, Joe. - Hej, mały.
Crosby, dzięki, że o nas pomyślałeś, stary.
Jasmine mówiła o biletach.
Sam dałeś mi świetne na mecz,
więc mogłem się odwdzięczyć.
Teraz jesteśmy kwita.
Pewnie nie.
- Hej! - Hej!
- Jest. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze.
- Pamiętasz Jabbara? - Cześć.
- I Jasmine. - Cześć.
- Miło cię znów widzieć.
- Piękne kolczyki. - I suknia.
Doktor Prestridge. Lily.
Cześć. Mów mi Joe.
Lily, miło mi.
- Dostaliście bilety? - Tak.
Bardzo dziękujemy.
Nie ma problemu.
Świetny garnitur, Jabbar.
Bardzo dziś jesteś przystojny.
Podekscytowany? Gotowy na koncert?
Tak. Tata powiedział, że jak będę udawał brak znudzenia,
kupi mi loda po drodze do domu.
Ładnie. Mądrze.
Zdradzić ci sekret?
Muzyka poważna może być trochę nudna,
ale dziś będziemy grać utwór,
który ma mój ulubiony fragment,
ze wszystkich, bo jest fajny
i brzmi, jakby instrumenty ze sobą rozmawiały, i jest super.
Więc ja usiądę na tamtym krześle.
Jeśli będziesz patrzeć,
wyślę ci tajemny sygnał,
kiedy będzie się zaczynać.
Co o tym sądzisz? OK?
- Super! - Super?
- Super! - Świetnie.
Dajemy!
Wspaniale. Dobrze.
To ważne rzeczy.
Zdecydowanie.
Wyhamuj.
Zupełnie zwarzony. Pada.
Nie zapomnij o mnie i o pozwoleniach na budowę.
Żartujesz? Miło cię widzieć.
Ktoś musi odwrócić uwagę,
bo nie wyjdzie przed wszystkich
mnie zapowiedzieć.
Dobra, nie ma sprawy.
Witam.
Dziękuję, jest pan niesamowity.
- Bardzo miło z pani strony. - Pięknie pani wygląda.
Bob, ja to zrobię, zapowiem cię. Nie ma sprawy.
Ale musisz przypilnować pijaka,
bo będę tam.
- Nie ma sprawy. - Dasz radę?
Radę pijakowi? To moja specjalność.
Serio?
Dobra.
- Dobrze. - Gotowi.
- Idziemy? - Tak.
Witam.
Nazywam się Kristina Braverman
i mam przyjemność zapowiedzieć
mężczyznę, którego przyszli państwo poznać.
Dziury w jezdni. Sieją spustoszenie w moim bentleyu.
Proszę się tym nie martwić, tylko zrelaksować.
- Nie martwię się. - Pobawić ze mną.
Powiem ci... OK. Ale chcę z tobą porozmawiać.
Proszę. Po to tu jestem.
Przedstawiam państwu następnego radnego 10. okręgu,
Boba Little'a!
Dziękuję!
- Dziękuję. - Proszę.
To bardzo schlebiająca zapowiedź Kristiny Braverman.
Na pewno nie miałem tego zrobić?
Z całą pewnością.
Żona mnie zabije, jak to spieprzę.
Zajmę się nią, zajmę się wszystkim.
Proszę się nie martwić.
- I super. Fajnie. - Tak.
Tak?
Cześć, mogę wejść?
Tak.
Chciałem porozmawiać o Cornellu.
Tak.
Rozmawialiśmy z mamą i chcemy podjąć decyzję,
która będzie dla ciebie najlepsza na dłużej.
A więc...
Zrobimy, co w naszej mocy, żeby się udało.
Dobrze?
Dobrze.
Chcę, żebyś poszła na studia,
o których marzysz, dobrze?
- Dobrze. - Dobra.
Dziękuję.
To znaczy, że dostaniemy większą pomoc finansową?
Nie wiem, jak to zrobimy, ale rozgryziemy to.
- Będzie ciężko. - OK...
Pewnie będziesz musiała pracować.
- Dobrze. - Już niedługo.
- Tato, dobrze. - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Kocham cię.
Witam wszystkich.
Nazywam się Chopra. Będę waszą instruktorką.
Zacznijmy od złych wiadomości.
Poród jest bolesny.
Nie ma co tego owijać w bawełnę.
Słyszałyście to i to prawda.
Boli. Bardzo.
Ale prawdą jest też to...
że największą radością życia
jest wzięcie dziecka na ręce po raz pierwszy.
Naprawdę.
To magia.
Czy jest się wykończoną ponad ludzkie wyobrażenie?
Tak. Ale uwierzcie mi.
Kiedy weźmiecie to dziecko na ręce, nie będzie to ważne.
Wszystko będzie idealne.
Dobra, przepraszam.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Hej.
Przepraszam.
To ja przepraszam. Nie...
Nie pomyślałam, jak to będzie,
a gdybym pomyślała, nie nalegałabym
na przyjście.
Wszystko w porządku?
- To dobrze. - Tylko to boli.
Boli bardziej, niż myślałam.
Ale jest, jak jest, prawda?
Nie chcę, żebyś się tym martwiła.
Powiem ci, że czuję się pijana.
- Ja też. - Zmęczona.
- Myślę, że poszło nam nieźle. - Tak.
Patrz, ile pieniędzy.
Każdemu musi wysłać podziękowanie?
Czy my będziemy musiały?
Nie. Pewnie zadzwoni lub wyśle maila.
Nie wiem. To zależy. Zobacz, na tę darowiznę.
Ten dostanie wizytę w domu.
Z pewnością.
- Mogę cię o coś prosić? - Tak.
Mogłabyś to zebrać i ułożyć?
Powiedzieć Bobowi, jak poszło?
Chciałabym wrócić do Nory. Tęsknię.
Zupełnie z nią nie siedzę.
Całkowicie rozumiem. Pewnie.
- Bardzo uprzejmie dziękuję. - Spoko.
I chcę powiedzieć, że zrobiłaś na mnie wrażenie.
Świetnie ci dziś poszło.
- Dziękuję. - Ocaliłaś wieczór.
Dziękuję. Ty byłaś świetna.
- Przemowa nie była za dobra. - Była.
Nie jestem za dobra przed publicznością.
- I wyglądasz niesamowicie. - Miła jesteś.
Dobranoc. Dzięki za wszystko. Kocham cię.
Też cię kocham. Dziękuję panu.
- Dziękuję. - Polecam kawę.
- Bardzo miło było cię widzieć. - Miło było poznać.
- Bezpiecznej drogi. - Tak.
Była urocza.
Hej.
Chcę ci coś pokazać. Chodź ze mną.
Proszę bardzo.
Całkiem miło, co?
Szampan.
Pomyślałem, że go ochrzcimy.
To nie statek.
Posłuchaj, Millie...
Wiem, że się martwisz.
Powiem ci coś.
Jesteśmy razem. Jest tak dobrze.
Aż tu idę do tego lekarza,
który kładzie mi na kolanach granat, mówiąc: "Proszę.
To reszta twojego życia. OK?".
No i...
To przerażające.
Tak, właśnie.
- Prawda? - Tak.
Ale nie jesteś z tym sam.
Jestem tu z tobą.
Też się boję.
Ale musimy spojrzeć na to z dystansem.
To nie wyrok.
Lekarz powiedział, że to dość częste u mężczyzn w twoim wieku.
Poza tą sprawą jesteś zdrowy i można to wyleczyć.
Nikt z nas nie wie, co się z nami stanie ani kiedy.
No tak.
I dlatego go kupiłem.
Pomyślałem sobie, żebyśmy wyjechali.
Spakujmy się i jedźmy.
Do Yosemite.
Do Yellowstone.
Z przystankami,
żebyś namalowała każdy kościółek stąd do Kanady.
Jak zawsze chciałaś.
Pojedziemy i po prostu...
Nie mogę uwierzyć, że to pamiętasz.
To było tak dawno temu.
Tak.
Chciałam namalować każdy kościółek.
Chodź, mała.
Zróbmy to.
Po prostu to zróbmy.
Pora na sen. Siedziałeś dziś do późna.
Dobrze, kocham cię, mamo.
Ja ciebie też.
Mamo?
Tak?
Lubię nową przyjaciółkę taty. Była bardzo miła.
Tak, jest miła.
Tata wydawał się bardzo szczęśliwy.
Tak. To prawda.
No dobrze. Odpocznij sobie, OK?
Proszę.
Hej.
Bardzo ci dziękuję za dziś.
- Coś ty. - Serio.
To ja dziękuję. Niesamowicie ci poszło.
Tak, poszło nam świetnie.
130 tysięcy.
- Wiem. - Gratulacje.
Ten uśmiech. Rozbraja ich.
Tak, jasne. Jak będę kandydował na prezydenta,
powiesz, że uratowałaś moją pierwszą kampanię.
Na prezydenta? Kurcze. Podniosłe cele.
Jak widać nie mamy problemów z samooceną.
Zdecydowanie. Może poprowadzę twoją kampanię prezydencką.
Byłbym zaszczycony.
Jasne.
Panno Holt,
bardzo, bardzo dziękuję za dziś.
Proszę.
To po mnie.
Jesteś głodna? Skoczyłabyś coś zjeść?
Chętnie, ale muszę wstać bardzo wcześnie.
Bo pracuję dla ciebie.
Całkowicie rozumiem.
Innym razem.
Dobrze.
- Nie ma sprawy. - Dobrze.
- OK? - Brzmi dobrze.
Jeszcze raz dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.