- B. Little. - Pamiętam go.
W poprzednim odcinku...
Tak, kandyduje do rady miasta i zadzwonił,
bym poprowadziła kampanię.
Mogę mieć asystentkę i od razu pomyślałam o tobie.
Wiem, że sobie poradzisz.
Ludzie wydają mnóstwo pieniędzy na dzieci.
Powiedziałam, że się z nim nie zgadzam i się wściekł.
Wątpię, by kiedykolwiek podpisał te papiery.
Popatrz, jaki jesteś ładny
Mógłbym mieć z tobą dziecko.
Kochanie, San Francisco Weekly prawdopodobnie zrobi reportaż
o tym, jak z Crosbym urządziliśmy studio.
Potrzeba nam rozgłosu.
- To wspaniale. - Jestem bardzo podekscytowany.
- Tak. - Tego trzeba.
Ta mała zmarszczka nie zniknie.
Kończymy już?
Nie, masz bardzo świecącą strefę T. Dopiero zaczynam.
Tu jest mnóstwo pracy.
Zawsze mówię, że powinien złuszczyć skórę,
ale on nigdy nie słucha.
Jestem tylko biznesmenem.
Jestem facetem zza kulis.
Nie rozumiem, czemu czytelników San Francisco Weekly
miałaby obchodzić moja błyszcząca strefa T. Bez obrazy.
Okej, Adamie, możesz przestać mówić „biznesmen”?
- Dość, masz złego Magnusa. - Tym właśnie jestem.
Jesteś wspólnikiem w modnym studiu.
Nie wydaje mi się, bym ich obchodził.
Naprawdę? Wytrzesz wszystko, zmyjesz całą moją pracę?
Minęło 20 min. Zaczynamy od początku.
- Przepraszam. - Ja też.
Rada miasta Berkeley LITTLE.
Tak. W moim przypadku to nie zadziała.
Potrzebna mi jesteś do przefaksowania tego jak najszybciej.
W którym pokoju są fotokopiarki?
W tamtym kierunku...
To była jakaś wskazówka?
Wiesz, gdzie są fotokopiarki? Tak mi się wydawało.
Czuję się niewidzialna.
- Ty... - Cześć, Amber.
- Cześć! - W czym problem?
Nie... Chyba jestem dzisiaj niewidzialna.
Nie umiem znaleźć fotokopiarek i...
Tam.
Fotokopiarka. Jest jedna. Nie ma żadnego pomieszczenia...
W porządku. Tak. Rozumiem. Dziękuję.
- Już dobrze? - Jesteś świetna. Dobrze ci idzie.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Okej. Poradzę sobie, prawda?
To jest... Ludzie robią to codziennie.
No dalej, kolego.
Zróbmy choć jedną rzecz.
- Mogę szybko coś skopiować? - Przepraszam.
Przepraszam, nie możesz, bo mam naprawdę bardzo stresujący dzień
i muszę to zrobić, dobrze?
Tak, oczywiście.
- Witam. - Poczekajmy na...
Boba Little.
- Cześć. - Jestem Amber.
- Amber, miło mi. - Przepraszam.
Żadnych przeprosin. Pozwól, że coś skopiuję.
- Śmiało. Pewnie. - Dziękuję.
To twoja kampania.
- Dzięki. - Przepraszam.
Nie, nie, nie.
Świetnie, naprawdę świetnie.
Pamiętam, że od zawsze chciałem to robić.
Z wyjątkiem drugiej klasy, chciałem być Evelem Knievelem.
- Pamiętasz to Adam? - Tak.
- Skakanie przez skrzynki po mleku? - Absolutnie.
Potem poszedłem na pierwszą lekcję gry na gitarze,
więc można by powiedzieć, że muzyka uratowała mi życie.
- To super. - Tak.
To jest gitara, na której nauczyłem się grać.
Sentymentalna. Uwielbiam ją.
To miejsce posiada trochę historii muzyki,
pomyślałem, że mógłbym dodać swojej.
Dlatego trzymam tu wszystkie instrumenty.
Ta SG to pierwsza gitara, na której nauczyłem się grać Stairway to Heaven.
- Śliczna. - Tak.
- Zróbmy zdjęcie. - To jest...
Wiecie co?
Mam na górze gitarę z czasów fazy punk rocka.
Z nią będzie fajniejsze zdjęcie. Przyniosę ją.
Zawsze szuka nowej, wspanialszej gitary.
- Tak. - Trochę ich miał.
A jak u pana?
Proszę opowiedzieć o swoich relacjach z muzyką.
- Uwielbiam muzykę. - To dobrze.
Mój brat jest tym, który ma całą tę pasję.
Ale pewnie dzielicie ją na pewnym poziomie, prawda?
Inaczej nie podjąłbyś się tak ogromnego wyzwania w ryzykownych czasach.
Szczerze to nadal jestem w szoku, że się w to wkręciłem.
Bo kiedyś pracowałem w branży obuwniczej.
Przez 15 lat. Ale później straciłem pracę więc...
Jak wiele osób w Ameryce.
Tak, chyba tak.
To zabawne. Oglądałem te statystyki dotyczące bezrobocia w gazetach
i nigdy nie myślałem, że to mogę być ja.
I nagle to byłem ja.
Bezrobocie, dwójka dzieci, kolejne w drodze.
To przerażające.
To było przerażające. Moja żona się wkurzała.
Ona w ciąży a ja szukający pracy, był kryzys.
W każdym razie Crosby, mój zwariowany młodszy brat,
przyszedł z tym pomysłem.
- Z tym zwariowanym pomysłem. - Tak.
Zobaczył to miejsce i miał wizję.
To było szaleństwo, naprawdę.
Tak.
No nie wiem. To było jak marzenie.
Wtedy desperacko potrzebowałem marzenia.
Więc można powiedzieć, że muzyka uratowała mi życie.
Tak.
- Tak. - Naturalnie.
Tak, tak. Jestem prawdziwą gwiazdą rocka.
Zrób zdjęcie, proszę.
Okej, wszystko wygląda świetnie, Saro.
Jeśli nie masz żadnych pytań, to widzimy się za rok.
Tylko jedno...
Myślałam o czymś.
Rozważałam coś hipotetycznie, tylko...
Szanse na to, bym znów miała dziecko.
Naprawdę?
Nie, to jest... trzecie? To fantastycznie.
Na tym etapie to tylko hipoteza.
Zastanawiałam się, czy to w ogóle możliwe.
Jestem w związku z facetem, który jest młodszy,
poruszył ten temat, ale później go zawiesił,
Więc nawet z nim o tym nie rozmawiałam.
Ale pomyślałam, że powinnam zapytać.
To znaczy, to w ogóle możliwe?
Tak, biologicznie jest to możliwe.
Pomyśl nad tym. Kiedy podejmiesz decyzję,
Przyjdź i przeprowadzimy kilka paneli.
Zbadamy cię i upewnimy się, że wszystko jest okej.
Panele... Badania.
To bardziej skomplikowane w przypadku starszej kobiety takiej jak ty.
Jeśli nie zadziałają naturalne sposoby, wówczas masz pewne możliwości.
Myślałam, że 40 to kolejne 30!
Nie dla twoich jajników.
- Nie dla twoich jajników. - Okej.
- Zakładam gacie i znikam. - Okej.
- Trzymaj się, Sarah. Daj mi znać.
O Boże.
Rozumiem. A może mój kumpel Billy?
Billy? Z liceum?
- Nie, nie. - Co masz do Billy'ego?
- Jest niepoczytalny. Nie ma mowy. - Weto.
Nie masz prawa weta tylko głosu.
Głosuję na „nie”.
Póki nie dowiem się więcej o facecie,
- Nie mogę oddać głosu... - O czym ty mówisz?
Próbujemy znaleźć kolejnego gracza do pokera.
Tak, a Crosby chce Billy'ego.
- Billy'ego z liceum? - Tak.
- Jest niepoczytalny. - Wariat.
- Idealny. - Nie, on jest unikanie ekscentryczny.
Czemu nie poprosicie Marka?
Jakiego Marka?
Marka, mojego chłopaka.
- Właśnie, Marka. - Jej chłopaka.
Wiesz, my...
To nie jest zwykła gra.
To poważna gra i podchodzimy do niej bardzo poważnie,
Gramy ze sobą już bardzo długo.
I planujemy grać ze sobą bardzo długo.
- Tak. - Jest dla ciebie zbyt zwykły?
Co?
Wyręczysz mnie?
Kiedy zerwiecie,
będziemy mieli puste miejsce przy stole.
A nie chcemy się znaleźć w takiej sytuacji.
Kto mówi, że zerwiemy?
Rozważamy wszystkie ewentualności. My gramy w pokera.
Wiecie co? Wiecie co?
- Jakie ewentualności? - Zastanowimy się.
- Przemyślimy to. - Boże.
- Lazania ładnie pachnie. - To...
Czemu macie go w swoim... Gdzie idziecie?
- Mama nie wołała na kolacje. - Tylko...
- Chyba tak. - Czekajcie.
- Słyszałem... - Nie rozumiem.
Ej, Syd. Ubierz sweter. Jest dziś zimno.
Powiedz Zoe, że musimy wyjść za 10 minut.
Nie. Nie potrafię. To dziwaczne.
Po co wciąż mamy telefon stacjonarny?
Dzwonią na niego tylko telemarketerzy.
- I moi rodzice. - Dokładnie.
Cześć, tu Troy, chłopak Zoe.
Ona nie odbiera ode mnie telefonu.
Wiem, że tam jest od dwóch tygodni.
Niech oddzwoni. Musimy porozmawiać.
- Co robisz? - Oddzwaniam do niego.
Nie wiem, skąd ma numer, ale już tu nie zadzwoni.
To, że z nami mieszka,
nie znaczy, że możemy się wtrącać.
Julio, on traktuje ją jak śmiecia.
Nie chcę, by był w jej życiu, by był w życiu dziecka.
Jeśli chodzi o mnie,
skasujmy wiadomość i udajmy, że nie dzwonił.
Nie możemy tak zrobić.
- O co ci chodzi? - Można tak?
Nie zwracajcie uwagi. To tylko olbrzym schodzący po schodach.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Brzmi tandetnie.
Tu brzmi świetnie, może to tylko wina twoich słuchawek.
Jesteś pewien?
Jestem pewien, tu brzmi świetnie.
- Zaczekaj. - O rany.
Dalej, wejdź. Będzie się wtrącać?
No proszę.
Więc okej.
- Mogę posłuchać... - Tak.
- Na chwilę w tył? - Chcesz posłuchać?
Brzmi wspaniale.
Nie, wierzę ci, że brzmi świetnie.
Ja tylko... Okej, ja tylko...
Przepraszam, że tak sprawdzam,
- ale ja tylko... - Och nie.
Tak myślisz? W porządku.
Nie, po prostu muszę usłyszeć, że brzmi świetnie,
wtedy będę umiała się skupić.
- W porządku, posłuchajmy tego razem. - Wiesz...
Widzisz? Nie jest tandetne.
- Brzmi dobrze. - Tak, ale kiepsko.
- Uważasz, że brzmi kiepsko? - Tak, brzmi kiepsko.
- Brzmi kiepsko. - Brzmi czysto. Jak żelonczela.
Możemy zacząć manipulować przy dźwięku,
ale wówczas będzie brzmiało jak z syntezatora.
- A tego byś nie chciała... - Nie.
- Prawda? - Tak, ale to...
Jesteś artystką. Chyba się denerwujesz. I rozumiem to.
Musisz mi zaufać, sprawię, że będzie brzmiało dobrze.
Nie potrzebuję, by brzmiało dobrze.
Potrzebuję, by brzmiało wspaniale.
- Okej. - Dlatego...
Przepraszam.
Przepraszam za to.
Możesz tylko...
- Halo? Tu Crosby. - Okej.
Sekundkę.
Nie!
Na okładce.
To wspaniale. Tak.
Tak, natychmiast powiem Adamowi.
To wspaniała wiadomość. Dziękuję.
O rany. Nie czuj się onieśmielona,
ale pracujesz z kimś, który jest na okładce
- San Francisco Weekly. - To super. Ekstra.
- Nic wielkiego. Tylko okładka. - Wspaniale.
Dasz mi pięć sekund?
Szybko skoczę i powiem bratu.
Tak. Zrób to.
Okej. Zaraz wracam. Dziękuję.
Hej, Lily. Będzie świetnie. Uwierz mi.
To tylko jedną ścieżka z wiolonczelą.
Małpa by to zmontowała. Będzie świetnie.
O rany!
Cześć.
Mogę z wami usiąść?
- Tak, jasne. - Super.
Jesteś nową asystentką Kristiny?
Tak, jestem Amber.
Cześć. Larry. Donna. Maggie.
- Miło cię poznać. - Cześć.
Jesteśmy tylko stażystami, a ty pewnie jesteś naszą nową szefową.
O rany. Naprawdę? To takie dziwne.
Nie wiem. Chyba. To znaczy, też próbuje to rozpracować.
Też nie umiałam znaleźć miejsca.
Zrobiłaś coś dobrze, skoro dostałaś tę pracę.
Tak. Chyba miałam szczęście.
Myślę, że to coś więcej niż szczęście.
Ukończyłam Harvard najlepiej na roku.
Pracowałam za darmo przy kampanii senatora.
Z ledwością załapałam się na staż.
Przynajmniej chodziłaś na Harvard.
Harvard, Harvard. Licencjat, magister.
Georgetown, Yale.
Nie daj się onieśmielić tym snobom z Ligi Bluszczowej.
Nie ma nic złego w uniwersytecie stanowym.
Do boju, Bruins.
A ty, gdzie chodziłaś?
Chodziłam do Liceum Roosevelta.
Do boju kawalerzyści!
- Liceum. - Super.
Dalej. Wcisnę odświeżanie.
Odświeża automatycznie.
- Odświeżam. - Przestań to dotykać?
Czasami pomaga pocieranie.
Powiedziała, że wyśle okładkę, kiedy będzie gotowa.
Okej? Więc się odpręż.
Nie umarłbyś od ekscytacji.
Jestem podekscytowany.
To okładka San Francisco Weekly.
Jestem podekscytowany. Nie nadmiernie.
Szampana?
Szampan. Kto jeszcze też jest.
- Jest już? - Odświeżam.
O mój Boże. Jest! Jest.
Mamy ją.
SF WEEKLY MUZYKA uratowała MI życie!
WYWIAD Z ADAMEM BRAVERMANEM, WŁAŚCICIELEM STUDIA LUNCHEONETTE
Wyglądasz świetnie na tym zdjęciu, Adam.
Dziękuję.
- Jesteś zły? - Nie.
Na pewno? Wydajesz się zły.
- Nie jestem zły. - W porządku.
Co ty grasz za akord?
Wymyśliłeś jakiś nowy akord?
Bo nie znam...
Nie chciałem tego.
Ona zadawała mi pytania, a facet trzasnął zdjęcie.
Rozumiem. Nie wiedziałem, że udzieliłeś całego wywiadu
w dwie minuty, kiedy wyszedłem.
Robi wrażenie.
- Okej, jesteś zły. - Nie jestem zły.
Crosby, to nie moja wina.
Spróbuj zobaczyć plusy.
Mamy Luncheonette na okładce San Francisco Weekly
Prawie widać nazwę nad twoją głową. Widzę L...
Boże! Crosby, zejdziesz ze mnie?
Masz rację. To dobrze. Dobrze dla firmy.
- Więc już dobrze? - Tak. Dobrze.
Gdzie idziesz?
- Idę sobie radzić... - Nie przeczytasz?
ze Wściekłą wiolonczelistką. Przeczytać wywiad z właścicielem A. Bravermanem?
- Tak. - Nie, dzięki.
Znam tę historię.
Ta, którą znam, jest trochę inna
od pokazanej na okładce.
- Dobrze, jesteś zły. - Nie jestem zły.
Adam Braverman.
Cześć, Adam. Tu Mark Cyr. Oddzwaniam.
Tak. Cześć. Mark, posłuchaj,
Chcę, byś wiedział, że rozmawiałem z chłopakami
I oficjalnie jesteś przyjęty.
- Wspaniale, do czego? - Do partyjki w pokera.
Pewnie Sarah ci nie wspomniała.
Co miesiąc gramy w pokera.
Powiedziała, że świetnie grasz w pokera.
To wspaniałomyślne z jej strony.
Nie grałem od lat.
Naprawdę?
Traktujemy to poważnie, Mark.
Okej.
Skoro coraz na poważniej jesteś z Sarah'ą,
być może dobrze będzie się poznać.
Ona tak powiedziała?
Tak. Posłuchaj, Mark. Może to przemyślisz?
Gramy w ostatni czwartek każdego miesiąca, czyli jutro.
Zastanów się nad tym i daj mi znać, dobrze?
Okej.
- W porządku. Cześć. - Cześć.
Wielkie nieba.
Mógłbyś udawać, że jesteś zainteresowany, albo...
Jestem. Brzmi wspaniale.
Bo pomyślałam, że można ją trochę skompresować.
- Uważasz, że należy... Okej. - Tylko odrobinę.
Nie rób tego, tylko dlatego...
Nie robić tego, o co mnie prosiłaś?
Nie, nie rób tego dlatego, że to zasugerowałam.
Chcę poznać twoją opinię.
Chcę poznać opinię sławnego człowieka z okładki.
Płacę ci za opinie.
Płacę ci za opinie, więc jeśli...
Może potrzebna ci jego opinia, on jest...
- Nie wiem... - Wiesz? Jestem zmęczony.
Może wrócimy do tego jutro.
Dobrze.
Okej.
Zrób sobie przerwę od swoich obsesji.
Co, co powiedziałeś?
Obsesji? Jestem neurotyczką,
- bo zależy mi na projekcie? - Nie chciałem...
Bo nie jestem sławna i płacę z własnej kieszeni,
bo płacę stawkę godzinową i jest to dla mnie ważne?
Bo żadne wytwórnie nie płacą za moje sesje z tobą?
To dużo dla mnie znaczy.
Więc nie wydaje mi się, by trochę szacunku...
Nie jest tak, że cię nie szanuje...
Co, co się stało?
- Skurcz, skurcz, skurcz! - Co robisz?
Skurcz!
Okropny, ręka prowadząca smyczek.
Zadzwonić do lekarza czy...
To skurcz dłoni, nie atak serca.
Jak mam pomóc?
Pomasuj w miejscu 3. kości śródręcza.
- Pomasować tutaj? - Tak!
- Tak, przycisnąć? - Tak.
To dobrze? Tak robię na zakwasy. To...
Działa?
To od ćwiczenia po 10 godz. dziennie.
- 10 godzin? - 10 godzin.
Ćwiczyłabym więcej niż 10 godzin, ale muszę przerwać o 22.00,
bo moi sąsiedzi się skarżyli.
Tyle to dla mnie znaczy.
Więc chyba mogę prosić o trochę twojego wysiłku.
Rozumiesz, co mówię?
- Okej. - Okej.
Czujesz się lepiej?
- Jest... - Nie ma za co.
Dziękuję.
Wielkie nieba! Znasz ten wyraz.
Musi boleć jak diabli.
- Teraz jest lepiej, więc... - Okej.
Dziękuję.
Witajcie! Mogą podnieść ręce osoby poniżej 25 lat?
Potrzebna mi grupa dyskusyjna.
Jesteście moją grupą docelową.
Spotkajmy się w bullpenie za 5 minut.
Pięć.
Mogę wziąć ten...
Dziękuję bardzo. 14. jest potwierdzony.
- Ej. - Cudownie. Okej. Cześć.
Pewnie nie będzie cię to obchodziło.
Nie pójdę na to spotkanie.
Idę do domu. W każdym...
Na grupę dyskusyjną?
Kochanie, musisz pójść.
- Musisz pójść. - Nie mogę.
Nie mam pojęcia o tym, co robię.
Żadnych informacji. Nic. A oni tak.
Pójdę do domu i pouczę się. Mam plan.
Amber?
Chcesz, bym poszła, ale schowam się za...
Wychodzisz? Nie wychodzisz, Amber. Posłuchaj.
Teraz jest krzywa uczenia się i...
Am, możemy cię wypożyczyć?
- Nazwał cię Am. - Zaraz zaczynamy.
- Tak. Już idę. - Dzięki.
Niedobrze.
- Masz ze sobą coś do pisania? - Dziękuję.
Tak. Ołówek.
- Cześć. - Witam.
Głosuj na BOBA LITTLE - RADA MIASTA
Jestem Bob Little, zgadzam się z tym przesłaniem.
Okej. Komentarze.
I nie myślcie. Po prostu... Zagłosowalibyście na tego faceta?
- Tak. - Tak.
- Podoba mi się. - Niesamowite.
Pokazuje się pan jako ktoś silny, zdecydowany i...
I... Jakiego słowa szukam?
- Prezydencki. - Tak.
Takiego słowa bym użyła. Prezydencki.
Okej.
Amber?
- Jaka jest twoja reakcja? - Na film?
Tak.
No cóż, wiecie, jest...
Wygląda profesjonalnie.
Ten facet dostałby twój głos?
Jeśli mam być szczera, to nie trafia do mnie.
Wydaje się trochę sztywny.
No nie wiem. Jak dla mnie, jest pan ujmujący,
a tego nie ma na tym filmie.
- Cześć. - Do jutra.
Do zobaczenia.
O rany.
To...
- To jest... - Tak, to jest okładka,
na której nie mogłem być, bo nie jestem super.
Ale niezależnie od wszystkiego to dobry rozgłos dla studia
i tylko to się liczy.
Powiedziałam coś podobnego, dostając 2. miejsce w orkiestrze.
Jednak nadal bolało.
Kim jest ten Adam?
- „Wywiad z Adamem”? - To mój brat.
Mam nu wbić smyczek w twarz?
Nie, to fajny facet.
Ale możesz nim dźgnąć dziennikarkę.
- Chciałbym. - Mogę to zrobić.
Podałem jej cenne rzeczy.
Byłem tak charyzmatyczny, jak nigdy.
A ona... Nic.
Tak, ale człowieku, to się nie liczy.
To i tak skończy w czyimś koszu na śmieci...
Robienie muzyki, to, co robisz każdego dnia.
To się liczy. To jest naprawdę super,
w mojej skromnej opinii.
Posłuchaj.
Mamy na górze dodatkowe studio, którego nie używamy.
- Więc... - Tak.
Gdybyś kiedykolwiek chciała poćwiczyć po 22.00,
gdybyś chciała porobić dziwne rzeczy z tym instrumentem...
Po 22.00, chcę, byś o tym wiedziała,
jest otwarte i dostępne dla ciebie, jeśli chcesz.
- Jest tam. - Okej.
Przemyślę to.
- Okej. - Przemyślę to.
Dziękuję.
- I idę. - Okej.
- Do widzenia. - Nie uszkodź tym nikogo.
Do zobaczenia.
Kochanie?
Zrobiłam dziś coś, co ci się nie spodoba.
Powiedziałam Zoe, że dzwonił Troy.
Tak. Mówiła ci?
Nie. po prostu znam cię.
I wiem, że nie potrafisz nie zrobić czegoś właściwego.
To było właściwe.
Nie wiem, czy było, czy nie.
Jak to przyjęła?
Nie mogłabym ci nie powiedzieć. Zamknęła mi drzwi.
- Nie chciała ze mną rozmawiać. - Tak.
Odczuwa tyle bólu i nie pozwala mi sobie pomóc.
- Nie wiem. - Sądzisz, że zadzwoni do niego?
Mówiła, że nie jest pewna, czy on tu nie zadzwoni.
To świadczy o pewnej komunikacji.
Tak.
Nic cholera nie możemy zrobić.
Możemy zamknąć ją w jej pokoju.
Masz zawsze mnóstwo świetnych pomysłów.
Wyglądasz jak Beatles.
Co robisz? Przestań, kochanie.
- Wyglądasz jak P. McCartney. - Nie wieszaj tego na lodówce.
- Albo ktoś taki. Jest świetne. - Serio?
Tu wieszamy największe osiągnięcia.
- Jak oceny maturalne Haddie. - A mój certyfikat?
I certyfikat Matematycznych Wojowników.
- Nie, nie wisiał tam. - Tak, wisiał.
- Nic wielkiego. - Kochanie...
- Nieprawda. - To wielka rzecz.
Jesteś super. Na okładce magazynu.
- Naprawdę, Haddie? - Bardzo seksowny.
To znaczy, nie wiem, jak to...
- Wyglądasz świetnie. - W porządku.
Kochanie, muszę podskoczyć do Amber.
Muszę zostawić jej kilka materiałów do kampanii
- W porządku. - Rozumiesz?
- Tak. - Halo?
Jak sądzisz, Max?
Sądzisz, że wyglądam super na okładce Weekly?
Uważam, że jest świetna.
Nie, a potem był... Brzmiało zasadniczo.
On oczekuje wielkiego, szaleńczego poświęcenia.
- Jeśli nie mogę... - Gdzie idziesz?
Nigdzie. Ale twój brat budzi postrach.
O mój Boże. W jakim świecie Adam budzi postrach?
W świecie, w którym spotykam się z jego młodszą siostrą.
Jest wyższy ode mnie o 30 cm i ma niski...
- Więc? - przeraźliwy głos.
Nie musicie się siłować.
On próbuje cię poznać.
Powiedział, że właśnie tak jest...
Nie wiem, może za dużo o tym myślę.
Patrz, kapcie, ale króliczki.
To nic wielkiego, prawda?
Tak naprawdę nie obchodzi cię, czy...
- Gra? Nie. - Zagram z bratem w pokera.
- Okej. - Oczywiście. Zrób, jak uważasz.
Pomyślałam, że będzie miło, jeśli się poznacie,
ale wiesz, jak chcesz.
Okej spróbuję. A jeśli nie wyjdzie, wtedy...
- Kogo to będzie obchodzić? - Jeśli nie wyjdzie, właśnie.
Okej.
- Dobrze. - Okej.
Co nam powiesz o tym Marku?
Jest nauczycielem w liceum. Miły gość.
Miły gość? Umie grać w karty?
Siostra powiedziała, że dobrze gra w pokera.
Spójrzcie na sławnego Bravermana.
Żartujesz sobie, prawda?
Julia mówiła, że robią z wami wywiad.
Nie mówiła o okładce.
Spójrzcie. Co za zdjęcie.
Myślałem, że wychodzi jutro.
Wpadła dziennikarka i zostawiła kilka kopii.
- Zapomniałem powiedzieć. - Miło z jej strony.
„Muzyka uratowała mi życie. Wywiad z Adamem Bravermanem”.
Joel, przestań.
- Cholernie urocze. - Prawda.
- Dzięki, Joel. Przestań. - Nie żartuję, stary. To coś.
- Cześć. - Patrzcie, kto przyszedł?
- Cześć! - Cześć, chłopaki. Ja...
- Cieszę się, że dałeś radę. - Przyniosłem biscotti.
Serio?
To miło.
Nie ma prawdziwej gry w pokera bez biscotti.
Żartuję. To był dowcip.
To bułki z wołowiną z piekarni za rogiem.
Dali różowe pudełko i nie wiedziałem co robić.
- Wystraszyłem się. - Mark!
Jesteś...
Mark, to jest Cal. Jon, to jest Mark.
Dobrze. Bułki z wołowiną. Zabierzmy je stąd.
Koniec pieszczenia się. Teraz zaboli.
Gramy w teksański klincz. Ciemne są jeden i dwa.
Włóżmy 200. Dalej.
- Każdy ma kopię? - Tak.
- Chcę się upewnić. - Ej!
Rozdawaj od prawej.
Co?
Podbijam.
- Czekaj, nie możesz. Jeszcze nie. - Co?
Twoje podbicie musi zgrać się z dużą ciemną.
- Więc to jest... - Okej.
Pamiętasz, profesorze?
Tak. Więc sprawdzam.
Nie, nie. Nie możesz sprawdzać. Musisz zakończyć licytację.
Odpuście mu.
Nie. W porządku. Tylko... Ile mam wyłożyć?
- Jedną czerwoną... - Dobrze.
Okej, powtórzy zasady pokera.
Ja podbiję.
Mógł sprawdzać. Nie ma przymusu.
Tak, tak. Małe częściowe podbicie.
Ja w pełni podbiję.
- Naprawdę? - Proszę.
- Bardzo pełne. - Proszę bardzo.
Naprawdę sądzisz, że twój rumieniec coś wniesie, Wapniaku?
- Tak, tak, i zacytuję ciebie... - Okej.
„Niczym marzenie w chwili, kiedy desperacko potrzebowałem marzenia”.
W porządku.
- To jest wytłuszczone. - Okej.
- Teraz ty, Joel. - Ja pasuję.
Wiecie: „Niektórzy ryzyko mają we krwi,
a inni są na nie skazani,
bo nie ma innych możliwości".
Bez zastanowienia.
Twierdzę, że bez zastanowienia.
Et tu, Joel? Et tu?
„A ja, jak wielu innych Amerykanów,
muszę wierzyć, że wciąż jest nadzieja”.
Od tego się płakałem łamane przez rzygałem.
Wiecie co? To naprawdę histeryczny zakład,
ale trochę się przedłuża. Więc wchodzę ze wszystkim.
Spójrzcie.
Nazywamy to „wściekłym podbiciem”. Tak to się nazywa.
- Ja też wchodzę. - Te jest wścieklejsze.
- No proszę. - To wielka chwila.
- Ja jestem tak wściekły... - To...
- Wchodzę. - To znaczy, że wychodzę.
Tylko ty i ja?
Przykro mi, Mark. Mam trójkę.
- Więc spójrzcie. Proszę. - Chwileczkę.
- Dobra robota, Cros. - Trójka. Królowe.
Czyli wpakowałeś się.
Przebiłeś go.
- Wygrałem? - Tak.
- W porządku.
Weź wszystkie pieniądze. Nie do wiary.
Farciarz.
- Dużo wygrałeś. - Podoba mi się poker.
Musimy cię wysłać po biscotti.
- No dobrze. - Lej, siostro.
To pierwszy związek, w który wierzę...
- Dobrze. Przestań. - Nie zostało dużo.
że się uda, wiecie?
Któregoś dnia powiedział,
że wyobraża sobie ze mną dziecko.
- Co? - A ja...
Co? Powiedział tak?
- Tak. - Niesamowite.
Było świetnie i więcej nie rozmawialiśmy o tym.
Więc przywołuję to, chodząc...
- Myślisz, że zapomniał? - Nie wiem.
Nie jest tępakiem, nie zapomniał. Ale...
Może zapomniał lub nie mówił poważnie i zmienił zdanie.
Nie, może naprawdę cię kocha, ale się przestraszył.
- Nie wiem. - Mielibyście słodkie dzieci.
- Zoe, cześć! - Cześć.
- Cześć! - Cześć!
- To są moje siostry. - Cześć!
- Wychodzisz? - Tak.
Okej.
Jest późno. Potrzebujesz taksówki?
- Nie, poradzę sobie. - Jest późno.
Okej. Baw się dobrze.
- Gdzie ona idzie? - Nie wiem, gdzie idzie.
Wiem, gdzie, ale liczę, że tam nie idzie,
ale próbuję uszanować jej prywatność.
Mimo, że mieszka w moim domu i nosi moje dziecko.
- To chyba dobrze. - Dziwne.
Przeżywam trudne chwile. Naprawdę się martwię.
Ma w aucie nadajnik.
Posłuchajcie, nie mówcie, że muszę pytać chłopaka,
czy chce mieć ze mną dziecko, a później nie mówiąc... nie pytając...
Tego nie da się porównać.
Nieprawda.
Słuchaj, zrób mu dobre śniadanie i...
- Musisz z nim porozmawiać. - pogadajcie.
Powiedz: "Jest cudownie.
- To jak spotkanie biznesowe. - Osobowości biznesowe.
„Dziękuję za przybycie na jajka Muszę o czymś porozmawiać”.
- O moich jajeczkach! - O moich jajeczkach!
Mój nowy cel to wrócić do domu z pieniędzmi na paliwo.
Podoba się wam?
Aim high.
Nie do wiary.
Zostało mnóstwo piwa.
Adam, rzucisz mi 20 dolców, oddam ci jutro?
- Proszę. - Proszę
Twój dług pokerowy ma już sześć cyfr.
Chyba powinieneś wyjść.
Sześć cyfr.
Mówisz poważnie?
Co?
Wiesz co? Nie ważne?
Nie rób tego.
Rzuciłeś „wiesz co”?
To równia pochyła.
Jeśli masz negatywny stosunek do pożyczenia mi 20...
Nie miałbym, gdybyś kiedyś oddał.
Nadchodzi.
- Przestań! - Mówisz poważnie?
Nie kłóćcie się.
Wiecie co? Dalej. Grajmy w grę.
- Przestań, stary. - Powiem ci coś.
Sprzedam ci mój cytat za 20 dolców.
Już przywłaszczyłeś go sobie, więc jesteśmy kwita.
- Dziewczyny. - Stary, spokojnie.
Bądź miły.
- Jestem spokojny. - Tak, jesteś spokojny.
Byłem spokojny cały wieczór, kiedy udawałeś,
że jesteś zły na ten cały rozgłos.
- Chłopaki, przestańcie. - Przekonujący.
Świetnie.
Jesteś naprawdę spokojny, prawda? Powiem ci coś.
Może porozmawiamy o tym później?
Jestem bez pieniędzy.
Nie, stary.
- Przestań! - Bawcie się.
- Dalej, Crosby. Siadaj. - Nie, mam dość.
- Crosby. Przestań. - Udanej gry.
W lodówce jest piwo.
Musiałeś przynieść tu te czasopisma?
Rozwiążą to.
Sądzisz, że poprawisz sobie humor i wrócisz do gry?
W czym problem? Zapytałem, czy jesteś zły,
odpowiedziałeś, że nie.
Powiedziałem, że nie jestem zły, bo byłem miły. Tak robią wspólnicy.
Także przepraszają się, kiedy któryś coś spieprzy.
- Naprawdę? - Jedynie miałeś przeprosić.
Nie muszę przepraszać.
Odpowiedziałem tylko na kilka prostych pytań,
a ty poszedłeś po gitarę z czasów punk rocka,
by móc staną przed dziennikarką.
Przepraszam, że wolała mój punk widzenia.
Gdybym wszedł z tobą w branżę obuwniczą
i nazwano by mnie najważniejszym projektantem butów roku
po tym, jak spędziłem w branży pięć sekund,
przeszkadzałoby ci to!
Bo to twoje marzenie! Ja bym przeprosił.
Nie chciałem być na okładce magazynu.
Nie wiedziałem, tak potrzebujesz rozgłosu.
- Pieprzenie. - Nieprawda!
Przyznaj, że podoba ci się to!
Okej, Crosby. Przyznaję. Podoba mi się. Okej?
Podoba mi się, że jestem okładce.
Podoba mi się, że dziennikarkę zainteresował kawałek mojego życia.
Podoba mi się, że syn, który nie zwraca na mnie uwagi,
stwierdził, że jestem super. Wiesz co?
Jutro wszystko wróci do normy
i znów będę nudnym biznesmenem,
a ty będziesz mógł być superfajnym Crosbym.
Idę spać.
- Cześć. - Niespodzianka!
- Cześć.
- Nie spodziewałem się. Cześć. - Cześć.
Pocałunek? Nie, taki naprawdę.
Zostaw mnie! Mam ważną kwestię do omówienia z tobą.
Ręce przy sobie.
Przepraszam. Właśnie cię atakowałem.
- Co? - Jak się masz?
Wypiłaś? Ja też! Piłem piwo z twoimi braćmi.
- Ohyda. - Wiem.
- Nigdy w życiu. - Jestem zalany i zakłopotany.
Mam do omówienia z tobą ważną kwestię.
O co chodzi?
Jest sprawa, którą musimy omówić, którą Kristina i Julia,
moja lekarka, ginekolożka...
Którą zalecono nam omówić.
Po to tu jestem
Dobrze.
Zarówno Kristina, Julia jak i twoja ginekolożka.
- Cała trójka. - Wszyscy.
Okej.
O co chodzi.
Powiedziałeś, że chcesz, może chcesz mieć dziecko,
i już nie rozmawialiśmy o tym więcej.
Powiedziałem... Tak, to prawda. Powiedziałem.
Powiedziałem tak.
Sądzę, że powinniśmy o tym pogadać, kiedy będziemy trzeźwi.
Rano.
Czemu? Czemu nie? Nic mi nie jest.
Nie, ja... jestem...
Jutro czułbym się bardziej komfortowo,
w świetle dnia.
- Lubię... - Gdy umysł będzie w pełni sprawny.
- W porządku. - Nie używaj... Jest niewidzialna linia.
Wiem.
W porządku? Chcesz wody albo...
Potrzebuję wody.
- Jednak wejdź. - Okej.
Lily?
Hej. Cześć.
Wiem, że jest późno
i właściwie to nie wiem, czy mówiłeś poważnie
o skorzystaniu ze studia jako miejsca do prób.
Ale jeśli tak...
Masz czasami taki kompletnie gówniany dzień,
kiedy musisz pograć, bo inaczej zwariujesz?
Tak. Jestem teraz w studiu. Powinnaś przyjść.
W porządku. Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Jak poker?
Twoi bracia praktycznie się pobili,
a Mark zgarnął wszystkie pieniądze.
Więc dobrze.
- Dobrze. - Tak.
- W porządku, brzmi wspaniale. - Co dalej robisz?
- Pracuję. - Tak?
Nie, czekam na Zoe.
- To robię. - Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Jak długo jej nie ma?
Wystarczająco długo, by wrócić do swojego byłego.
I jeśli to się dzieję,
uszanuję jej decyzję
- jako osoby dorosłej. - Julio...
Nie...
- Hej. - Hej.
Hej. Orientuj się.
- Proszę. - Co to jest?
To prezent.
A Troy już nigdy więcej tu nie zadzwoni.
Oficjalnie zerwaliśmy dziś wieczorem.
Wszystko w porządku?
Tak było najlepiej.
Wiecie?
A poza tym jestem teraz singielką i wyruszam na łowy.
Jestem bardzo zmęczona. Więc idę spać.
Okej. Dobranoc.
Śpij dobrze.
Co to jest?
Podpisał papiery adopcyjne.
Chciałaś, żeby to tak brzmiało.
Proszę. Miłego dnia.
Hej, proszę.
Hej. Jak leci?
Dobrze, dzięki. U ciebie?
- Jest okej. - To dobrze.
Chwila, to pan?
Bobby ze słodkim karmelowym latte?
Tak. Twoja ciotka uważa, że ludzie wybiorą Boba.
Ale w środku wciąż jestem Bobbym, który lubi kawę z karmelem.
Nie spodziewałam się tego.
Uznam to za komplement, dziękuję bardzo.
Amber, posłuchaj,
odnośnie do tego, co mówiłaś o moim spocie...
Tak. Miałam z panem o tym porozmawiać.
Przepraszam. Ja...
Chcę powiedzieć, że miałaś rację.
Dziękuję, że miałaś odwagę powiedzieć to głośno.
Okej, wspaniale.
To wspaniale.
- Do zobaczenia wkrótce, Amber. - Okej.
Dzięki.
- Duża kawa. - Co?
- Dużą kawę, proszę. - Okej, przepraszam.
Dzień dobry.
Jak samopoczucie?
Jeszcze nie wiem.
Przyniosłem kawę, by pomóc ci to ustalić.
- Dzięki. - Gdybyś chciała. To może pomóc.
Przepraszam.
Nie. Nie przepraszaj.
Cieszę się, że to poruszyłaś, bo...
Nie, nie. W porządku.
To coś, o czym musimy pogadać.
Nie, to...
Oczywiście, skoro o tym wspominałeś, a potem nie wracałeś do tego,
- to dlatego... - Nie.
że to jest coś, o czym nie chcesz myśleć,
zmieniłeś zdanie, zapominałeś lub coś innego.
- Nie, ja... - Nie, w porządku.
Chciałam ci powiedzieć, że nie chcę naciskać.
Sarah, nie zapomniałem o rozmowie o dziecku.
Dużo...
Dużo o tym myślałem.
Bo wkurzyłem się, kiedy o tym powiedziałem.
Wiesz? I...
Od tamtej pory myślę, co to oznacza.
To znaczy, nie tylko o dziecku,
- ale co znaczy to wszystko. - Tak.
Co znaczy dla nas, co będzie znaczyło w naszym życiu
i jak wszystko się zmieni.
To nadal mnie wkurza.
Mnie też.
Ale w pozytywnym sensie.
W dobrym, ekscytującym sensie.
Więc...
Więc sądzę, że jest to coś, co powinniśmy omówić.
Ale zjesz najpierw śniadanie?
- Może tosta. - Tosta? W porządku.
Cześć.
Przyniosłem ci podwójną kawę. Pomyślałem, że masz ochotę.
Dziękuję.
Co robisz?
Cóż...
Wyszła dziś gazeta.
Więc.
Wygląda super, co?
Doceniam pomysł, ale
Jeden już wisi na lodówce w domu.
Wystarczy mi.
To może być jedyne zdjęcie, na którym jesteś super.
Może będziesz chciał je zabrać. Nigdy nie wiadomo.
Być może masz rację.
Dzięki.
Posłuchaj, wiesz co?
Pieprzyłem, kiedy mówiłem,
że „Muzyka uratowała mi życie”.
To nieprawda.
Ty to zrobiłeś.