Znalazłaś torbę z pieluszkami?
Nie. Pakowałam ją rano.
Nie wiem, co się z nią stało.
Bez torby z pieluchami daleko nie zajedziemy.
Skarbie, możesz to ściszyć? Jest bardzo głośno.
Spakowałeś swoje torby?
Przysięgam, że nienawidzę tygodnia po świętach.
Ten chaos, brak organizacji.
Wszędzie są słodycze i zabawki.
Max, proszę!
Skarbie, sprawdzałaś w kuchni?
Nie ma jej tam. Po co miałabym ją tam kłaść?
Przepraszam.
Adam, wiesz co?
Chyba jesteś przytłoczona.
Oddychaj. Przepraszam.
Jestem nieco przytłoczona.
Po co twój ojciec planował tę wycieczkę do babci?
Nie lubi swojej matki.
To jej urodziny. To trochę nieprzyjemne. Każdy kocha swoją matkę.
- Sprawdzę w kuchni. - On swojej nie lubi. Max!
Boże, jest tak dobrze!
Tak!
Widzisz?
- Tak! - Dobra.
Mam 24 godziny na napisanie tego podsumowania?
Nie, nie. Zrobię to.
Po prostu wyjeżdżam z miasta, więc muszę to zrobić w drodze.
Jasne, dziękuję. W porządku.
Jesteś pewna, że nie zabieramy za dużo?
- Dzwonił twój tata. Znowu. - Jasne.
Chce, żebyś my o 9 byli w drodze. Punktualnie.
Skarbie! Pora ruszać. Jesteś gotowy?
Szaleje na punkcie babci. Nie wiem, o co chodzi.
Mamo, leży tam. Nie możesz tego po prostu wziąć?
Haddie! Max, skarbie, pora się zbierać.
Prawie skończyłem.
Już skończyłeś. Max.
Max.
- Max, wychodzimy. - Powiedziałem, że prawie skończyłem.
Jeszcze pięć.
- Jeszcze jeden. Chwila. Nie! - Koniec.
Wiesz, co właśnie zrobiłaś?
Nie krzycz na mnie.
Przechodziłem ten poziom od kilku dni!
Przestań krzyczeć.
- Dni! Właśnie wszystko przepadło. - To bez znaczenia.
Mówiłam, żebyś to wyłączył, a ty mnie nie słuchałeś.
- Jesteś taką szmatą! - Nie rzucaj...
- Co powiedziałeś? - Jesteś taką szmatą!
Dość tego. Dostaniesz karę.
Jasne.
Jak w zeszłą sobotę, kiedy miałem zakaz wyjścia do kina?
A potem zapomniałaś i poszedłem?
- Nie jedziesz z nami. - Co?
Idź na górę. Nie jedziesz na wycieczkę.
To niesprawiedliwe!
- Nie rzucaj we mnie! - Nienawidzę cię!
To ja mówię, co jest sprawiedliwe. Jestem twoją mamą. To sprawiedliwe!
Camille. Możemy się nieco pospieszyć? Mamy grafik.
Dreptasz.
Nie dreptam.
Skarbie?
Zanim wyciągniemy całą rodzinę na tę wycieczkę,
jesteś pewien, że chcesz przez to przechodzić?
To 86. urodziny mojej mamy. Chcę tego.
Wiem, ale nie pojechaliśmy na jej 85. urodziny.
Ani na 84., ani na 77., ani...
Daj spokój. Upadła niedawno,
zraniła się.
No nie wiem. Po prostu pomyślałem...
Wiem.
Pójdę sprawdzić powietrze w kołach.
Będzie dobrze.
Znalazłem torbę z pieluchami. Musi z nami jechać.
- Nie jedzie. - Ty musisz jechać i Nora.
- Ja nie jadę. - Wszyscy musimy jechać.
I Nora nie jedzie, chyba że potrafisz się nią zająć.
- Posłuchaj. Myślę, że to przesada. - A tego raczej nie widzę.
Twój syn nazwał mnie szmatą.
Dwa razy.
Rozumiem i przepraszam.
- To nie jest fajne. - Na pewno tak nie myślał.
- Chcę znaleźć rozwiązanie. - Nie obchodzi mnie, co myślał.
Dlaczego ze wszystkich kar wybrałaś właśnie tę?
Po prostu tak wyszło.
- Muszę się tego trzymać. - Możemy coś wymyślić?
Jakąś inną karę?
Ostrzeżenie? To bardzo ważne dla mojego taty.
Jego szczęście jest ważniejsze niż moje trzymanie się...
- Nie to powiedziałem. - A co z naszą rodziną?
Muszę trzymać się tego, co powiedziałam.
Ostrzegam go nieustannie i to nie ma znaczenia.
Rozumiem, ale ojciec oszaleje.
Spójrz na to z tej strony. Będziesz się świetnie bawił z Haddie.
Zacieśnicie więzi.
Brzmi nieźle.
Naprawdę mi przykro, skarbie.
Chwila.
Upewnij się, że przywiązałeś to dobrze.
Musi być porządnie.
Nie chcę, żeby ktoś to ukradł.
Chyba nie musimy się tym martwić.
Właśnie. Jest przeurocze.
Hej! Przyjachał Adam! Świetnie.
Millie, weź krótkofalówki i mapy.
- No dalej, wszyscy, idziemy! - Rety, Louise.
- Hej. - Hej!
- Drew! - Dzień dobry.
Cześć! Chodźcie i...
Gdzie maleństwo? Gdzie Kristina?
Nie mogą jechać. Przykro mi.
Zachorowali?
Ruszamy.
Nie, Max pokłócił się z Kristiną
i musiała mu dać karę.
- Nie pojedzie na wycieczkę. - Może zadzwonię...
Musi też zostać z maleństwem.
- Mogę zadzwonić? - Nie.
Ale, Adam, to 86. urodziny mojej mamy.
- Wiem. - To jakiś obłęd.
To nie obłęd, tato.
Musimy tak działać z Maksem czasami.
Powinniśmy wpaść do nich po drodze.
Max się nie zmieni, jeśli nie odczuje konsekwencji.
Więc tak musi być.
Muszę ją wspierać. Możesz to uszanować?
- Zeek, krótkofalówki. - Jasne. Dobra.
Jedna w każdym samochodzie. Dziękuję, Camille.
Nie zgubcie ich, proszę.
- Ciężko by było. - Ja nie prowadzę.
Trasa zaznaczona jest na żółto.
W pakiecie jest też menu,
bo zatrzymamy się na lunch w jadłodajni U Cindy.
Zjazd 127.
Każdy może wypełnić zamówienie.
Nie będziemy musieli długo czekać, bo z maluchami schodzi wieki.
To taki papierowy GPS? Tak?
Jeśli chodzi o krótkofalówki. Wyjaśnię coś.
Działają?
Tak. I słuchajcie.
Są wyłącznie do użytku w określonym celu.
To nie zabawki. Nie wygłupiajcie się.
- Nie możemy używać komórek? - Nie.
Które wszyscy mamy?
Nie można używać komórki podczas jazdy, Joel.
No wiesz, Joel!
- Joel... - Przepraszam. Głupie pytanie.
- Myślę, że to dobry... - Jeśli wszystko pójdzie według planu,
powinniśmy dotrzeć do motelu w Bakersfield na 19.
Nie mam kamizelki kuloodpornej.
Jedziemy do strefy walki? Co jest grane?
Ale mądrala...
Czy ktoś musi skorzystać z toalety?
- Nie. - Nie!
- Chcesz siku, Jabbar? - Nie!
- Sydney, a ty? - Nie, a ty?
Wszyscy gotowi do drogi?
Bezpiecznej podróży. Przestrzegajcie ograniczeń prędkości.
I przepisów ruchu drogowego. Nie chcę, żeby kogoś zatrzymali.
No to w drogę.
Jak myślisz, co chcesz studiować?
Co? Nie wiem, tato.
- Na studiach. - Nie wiem.
To będzie najpiękniejszy czas w twoim życiu, to na pewno.
Do kogo piszesz?
Do Caroline.
Caroline?
To mądra dziewczyna. Wie już, co będzie studiować?
Nie wiem.
Kości z kurczaka lody w rożkach
To sprawia Że świat się kręci
Dziobek jaszczurki, słodycz i psikus To sprawia, że świat się kręci
Papier toaletowy, opuszki palców To sprawia, że świat się kręci
Śmieszne nogi, la, la, la To sprawia, że świat się kręci
No dobra.
Zróbicie sobie przerwę.
- Od muzyki, dobra? - Właśnie.
Muszę napisać to podsumowanie. Dziękuję.
Nie wygląda na krótkie.
Uwielbiam żarty prawnicze. Są takie dobre!
Uwielbiam żarty prawnicze.
- Jesteś taki zabawny. - Cześć, Crosby.
Tylko tyle mogę wymyśleć!
Hej! Komunikacja wyłącznie w określonym celu.
Bardzo dziękuję.
Czerwony przywódco, Nightwing, odmeldowuję się.
- Nightwing, nieźle. - Dobre, co?
- Masz to, czego chciałaś? - Brzmi jak nazwa misji.
- A twój pseudonim? - Mój to Nightwing.
Drew, jaki jest twój?
Pomyśl o czymkolwiek, o celebrycie.
No dawaj.
- Nie wiem. - No dobra.
Ktoś tu nie bierze udziału w misji.
Wybierz celebrytę.
No to będziesz Kapitanem Kangaroo.
- Kapitan Kangaroo! - Dobre.
Nora, co będziemy dziś robić? Wszystko w domu jest zrobione.
Możemy spędzić babski dzień.
Możemy pomalować paznokcie. Zrobić sobie pedicure.
Jest do bani! To całkowicie niesprawiedliwe.
Nie powinieneś był mówić tego, co powiedziałeś.
Wyznacz mi inna karę.
Nie powinieneś był mówić tego, co powiedziałeś, rozumiesz?
Jesteś okropna!
Najgorsza kobieta na świecie.
Nie wierzę, że możesz być tak podła.
- Przestań na mnie krzyczeć. - Chciałbym, żebyś nie była moją matką.
Nigdy więcej się do ciebie nie odezwę!
Świetnie! Zacznij już teraz.
Ty ze mną rozmawiasz, prawda? Cześć, gu, gu, gaga.
Mam nadzieję, że to nie zepsuje ci wyjazdu.
To wydaje się być podłe.
Sam nie wiem.
Słyszałam, jak wiele razy mówiłeś,
że muszą wyznaczyć Maksowi granice.
Ale nie w moim czasie.
Chciałem tylko, żeby cała rodzina Bravermanów tam była
i żeby moja mama ich poznała.
Żeby wszyscy byli razem. Tylko tyle.
Nie chcę, żebyś był znowu zawiedziony.
Zawsze gdy spotykasz się z matką
kończy się to twoim rozczarowaniem i musimy to przerabiać.
Nie rób mi psychoanalizy, dobrze?
Powiedzieć ci coś o babci Blanche?
Okropnie gotuje.
Paskudnie.
Kiedyś zrobiła lasagnę, która była nieziemsko paskudna.
Musieliśmy jeść to kilka dni.
Ale wykradaliśmy inne jedzenie.
Olbrzymią miskę płatków...
- Lasagna była niedobra? - Całymi dniami.
Naprawdę okropna.
Nie lubiła twojego ojca. I to nie z oczywistych powodów.
Nie dlatego, że myślała, że był na haju czy coś.
Miał jeansy, które jej się nie podobały. Takie z dziurami.
I uznała za brak szacunku, że zjawił się w nich u niej w domu...
O nie. To mnie też nie polubi.
Masz rację.
Nie wierzę, że tata wyciągnął nas w odwiedziny u babci.
Wiesz, że zawsze, gdy ją odwiedzałam, obcinała mi włosy?
Robiła mi okropne fryzury. To samo zło.
- Ona nie... - Brzmi złowieszczo.
Babcia Blanche nie jest zła.
Zawsze, gdy wygrywałam konkurs literowania, dawała mi pięć dolców.
Uroczo.
Więc dopóki jesteś w stanie wygrać
literowanie, będzie cię kochać.
To wcale nie jest złe. Prawda, Joel?
Nie znam jej, więc...
Kto zamawia kanapki Monte Cristo?
Ty.
Jeśli chcesz dostać zawał serca w butelce.
- Po prostu ciesz się nieco mniej. - Nie.
Co to jest cheeseburger Philly?
A może sałatkę z makaronem?
- Zostaw trochę. - Może sałatkę owocową?
Chwila.
Czekajcie. Przecież dałem wam menu.
Wszyscy powinni wiedzieć, co chcą. Zamawiajmy.
Nie wiemy, co zamawiają pozostali, więc jak...
Próbujemy ustalić, co będziemy jeść.
Kto zamawiał koktajl truskawkowy?
Niech ktoś mi zamówi burgera z indykiem.
Idę do łazienki.
Mam. Do tego sałatkę czy frytki?
- Sałatkę. - Sałatkę.
Ja poproszę kanapkę Rueben.
Z dodatkową sałatą i sosem. Można tak?
- No raczej. - Pan, który właśnie wyszedł,
weźmie burgera z indykiem.
Pilnuj, proszę, fotela na furgonetce.
- Mam sie gapić na fotel? - Nie.
Tylko upewnij się, że nikt nie kradnie cholernego fotela.
Proszę cię o przysługę. Możesz to zrobić?
- Nie spuszczę go z oczu. - Dzięki.
Jest w uroczym nastroju.
Synu, muszę ci coś powiedzieć.
Ciężko mi z tym, że nie ma twojej rodziny.
Jestem tu nieco zajęty.
Rozumiem, że macie sporo na głowie z Maksem i resztą.
Szanuję to.
Ale czy musieliście wybuchnąć
tuż przed rodzinną wycieczką?
Tato, wiesz co?
Już przepadło, więc odpuść, dobra?
Powiedz mi tylko, czy maleństwo zrobiło coś złego?
Dlaczego nie może tu być?
Tato, proszę, odpuść.
Może zadzwoń do Kristiny i postaw na swoim?
Po prostu świetnie.
Postaw na swoim, Adam.
Nie mamy roku 1950, tato. Nie będę stawał przeciw Kristinie.
Powinieneś postawić na swoim.
Przestań. Daj mi spokój.
To moja rodzina.
CIeszę się, że tu jestem. Przykro mi, jeśli jesteś rozczarowany.
Kristina musiała podjąć decyzję w kwestii Maksa
i będziemy się jej trzymać, jasne? Uspokój się.
Jestem spokojny.
No dalej. Nic mu nie będzie.
Przejdzie mu, jak dojedziemy na miejsce.
Chodzi o to, że...
Dostał zastrzyk z testosteronu?
Martwi się jej upadkiem?
Nie, to cała ta sprawa z jego mamą.
Nie miał takich rodziców, jakich wy macie.
- Seksownych? - Ładnych?
- Czyli jakich? - Seksownych rodziców?
Nie. Wspierających. Gdy był młody, miał wiele marzeń.
Chciał robić pewne rzeczy.
Jakie?
Zostać aktorem.
Wiecie, co mu powiedziała, jak powiedział, że chce być aktorem?
Co?
"Dlaczego myślisz, że jesteś taki wyjątkowy?"
A był. I nadal jest,
ale nadal słyszy ten jej głos, nawet teraz.
Chyba cały czas oczekuje jej aprobaty.
- Kogo? - Kelnerki.
- O dodatkowej sałacie. - Rozmawialiście o mojej mamie.
To nic wielkiego.
Rozmawialiśmy o tym, że nie powinieneś się przejmować tym,
co myśli babcia. To wszystko.
My się nie przejmujemy waszym zdaniem. I odnosimy druzgocące sukcesy.
Poza tym babcia jest nieco irracjonalna.
Nie przejmuj się jej zdaniem.
Irracjonalna? To twoja babcia.
Może odrobinę szacunku?
Próbowałem być miły.
Mówcie trochę ciszej.
Uroczo. Jak w komedii.
- Cholera jasna. - Irracjonalna babcia.
Gdzie jest fotel?
O Boże!
Bez jaj! To jakiś żart!
Jaja sobie robicie? Gdzie jest fotel?
Mówiłem ci, żebyś go pilnował.
Spojrzałem na menu, a on zniknął!
Nie mogli uciec daleko. To leżanka ważąca prawie 300 kilo!
Nie wierzę, że każe mi prowadzić przez resztę drogi.
Czasami to takie niesprawiedliwe.
Przynajmniej nie oglądasz jej, jak uprawia seks z panem Cyrem.
- Poważnie? - Śmiertelnie.
Boże. Nie.
Poszedłem po płyty do domku dla gości i jak wszedłem...
Właśnie.
Teraz nie mogę jej spojrzeć w oczy.
- Boże. - Właśnie.
- Dlatego jesteś ciągle zły. - Idzie,
więc dość gadania o tym.
Boże. Dziadek oszlał!
- Mogę przesunąć? - Trochę. Jasne.
Dziękuję. Plecy mnie bolą.
- Ruszajmy! - Jasne.
Dziewięćset dolców wyrzucone w błoto.
Co dam mamie?
Wszystkiego najlepszego z okazji 86. urodzin, mamo!
A tu masz kostki samochodowe.
A może czapką baseballowa albo nóż sprężynowy? Co myślisz?
A może zapalniczkę z orzełkiem?
Cześć.
Nie, jestem w samochodzie z dziećmi.
Cześć. Mark was pozdrawia.
Też cię pozdrawiają.
Co? Nie.
Znam tę pozycję na liście Kongresu.
Ja...
Przestań! Pogadamy później.
Dobrze, pa.
Posprzątałem swój pokój.
Wygląda świetnie. Dobrze się spisałeś.
Możemy teraz jechać na wycieczkę?
Nie. Przykro mi. Nie możemy.
Tato, daj mi 10 dolarów.
Na co?
Na płyty z lat 70. Wyglądają zabawnie i dziwnie.
Możemy ich posłuchać w samochodzie.
Jasne. Dam ci trochę kasy,
żebyś mogła robić cokolwiek innego, niż rozmawiać ze mną.
Coś nie tak?
Skoro muszę wyjaśniać, to nie warto o tym mówić.
Ile chcesz?
Nie wiem. To brzmi dziecinnie.
I pewnie takie jest.
Pewnie tak samo jak dojrzałe i zajmujące jest pisanie z Caroline
albo słuchanie Taylor Swift tysiące razy.
- Jasne. - Proszę.
- Czy to poważna kłótnia? - Byłoby miło pogadać.
Nie odezwałaś się do mnie słowem przez całą drogę.
- Nieprawda. - Prawda.
- O niczym ważnym. - Boże.
Chcesz poważnej rozmowy?
- Próbuję dobrze się bawić. - Ja też.
Myślałem, że fajnie będzie pogadać,
zanim za pół roku wyjedziesz na studia, ale się pomyliłem.
Masz to 20.
- Zaszalej sobie. - Dzięki za poczucie winy.
Ten mi się podoba, ale tamten bardziej.
Żółty będzie idealny.
- Dobrze. - Myślę, że się jej spodoba.
Skarbie, myślisz, że spodoba się mojej mamie?
Myślę, że będzie w nim ładnie wyglądać.
Jasne.
Patrz na to. Co to? Do włosów?
Nie dotykaj tego.
Podobają ci się nasze czapki? Mamy pasujące.
Uroczo!
Nie rozchmurzyło go to zbytnio.
- Co mu jest? - No wiesz.
- Nie wiem. - Co?
Wszedł,
jak miałaś spotkanie z panem Cyrem.
- W domku dla gości. - Co?
Intymne połączenie ciał.
Zamknij się. Nie!
Nie.
- Nie dziś rano. - Właśnie dziś.
- Nie. Nie rozumiesz. - To okropne. To najgorsze.
Nawet jak dla mnie.
- Nawet dla mnie! - Jestem postępowa, ale to straszne.
- Co mam robić? - Jest smutny.
Nie wiem. Nie wiem, jak to naprawić.
To poważna sprawa. Nie wiem, co powinnaś zrobić.
Zrobiłem obiad.
Wygląda naprawdę smacznie, Max.
Naprawdę.
Muszę wam coś powiedzieć. Nie czuję się za dobrze.
- Dlaczego się nie położysz? - Nie chcę.
Muszę jeszcze zadzwonić do mamy. Powiedzieć, że nie cała rodzina będzie.
- Dlaczego się tego czepiasz? - O Boże.
Tato, odpuść!
Dobrze? Odpuść.
Adam. Tak czuję.
Prosiłem o tak niewiele.
- Tato! - Prosiłem o tak niewiele.
- Niewiele? Żartujesz? - Od każdego z was.
Porozmawiajmy o czymś innym.
Tato, uwięziłeś nas w tych samochodach jak małorolnych,
włóczymy się po całym stanie,
robimy to dla ciebie, a ty jesteś zły.
- To niedorzeczne. - Poprosiłem was tylko,
żebyście odwiedzili moją mamę w jej 86. urodziny.
Robimy to.
Nagle myślicie, że to zbrodnia wojenna.
Nie zaraz zbrodnia. Chodzi o to, że się tego nie spodziewaliśmy.
Nie wiedzieliśmy wcześniej, więc musieliśmy się postarać, żeby...
Rozumiem.
Nagle okazuje się, że wszyscy wyrządzacie mi olbrzymią przysługę?
Skarbie, nie to powiedziała.
Właśnie, że to! Coś wam powiem.
Naprawdę...
Jesteście beznadziejni!
Idę się położyć.
Mamo.
Nie musisz tak mocno skręcać.
Trzymaj prosto i czekaj...
Wymeldował się chwilę temu. Jakoś przed ósmą.
- Nie ma samochodu. - Wymeldowali się.
Dzięki, Joel. Mówił, dokąd się wybierają?
Nie pytam o to ludzi przy wymeldowaniu.
Nie odbierają komórek.
- Jak mi idzie? - Załapałeś.
Nie odbieraj!
- Naprawdę? - Tak.
Daj spokój.
Nie chcę, żeby dalej z nami jechali.
Do diabła z tym.
Nie chcę, żeby myśleli, że ich do tego zmusiłem.
Nie o to chodziło.
Niech mają nauczkę za narzekanie.
To takie typowe dla ojca.
Manipuluje nami.
Nie lubię, jak ktoś mi mówi, że jestem beznadziejna. To na pewno.
- Teraz mamy się czuć winni. - Właśnie.
- Nie czuję się winny. - Ani ja.
Jestem wkurzony.
Czuję się winny z powodu fotela. Tu zawaliłem.
- Tu masz rację. - Powinieneś się czuć winny.
Poprosił, żebym go pilnował.
Zróbmy to, co powinniśmy.
Podwińmy ogony i przeprośmy.
Tego właśnie od nas chce! Nic nie zrobiliśmy.
Za co mamy przepraszać?
- Nie powinniśmy się źle czuć. - Wiem.
Zostawiłem połowę rodziny, żeby z nim być.
Nie może tego docenić?
Nie licz na to.
Nigdy nas nie docenia.
Dlatego nie powinniśmy dalej jechać i brnąć w tę farsę.
To jakbyśmy przyznawali, że wygrał.
A co z babcią?
Mnie nie lubi. Wiem,
bo powiedziała to kiedyś ojcu.
A on powiedział to mnie.
Ja mówię, żeby nie jechać.
- Wracajmy do domu. - Dobra.
- Podoba mi się. - Zatrzymajmy się gdzieś po drodze.
Chodź, stary, wracamy do domu.
Cześć, robalu.
- Jesteś głodny? - Nie.
Pomóc ci rozpakować torbę?
Ostrożnie.
Czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nie mogę cię przezywać.
- Właśnie. Nigdy. - Nigdy.
Zwłaszcza tak. To bardzo nieładnie.
Co to?
To dla babci Blanche.
Ostatnio, jak u niej byłem, powiedziała, że lubi robaki i takie tak, więc...
Jak składasz koszulę?
Przepraszam, że nie zwracałam na ciebie uwagi.
Nie szkodzi. Byłem zmęczony. Przesadziłem. Wszystko w porządku.
Myślałam o tym, że...
Tak przywykłam,
że zawsze jesteś,
że nie myślę o tym, że nie będziemy się widywać.
O tym, jak to będzie, jak pójdę na studia, co się zmieni,
bo to przerażające, że będę dorosła.
Musisz brać wszystko na poważnie i to jest przerażające.
A ty jesteś moim tatą.
Zawsze byłeś blisko.
Musisz wiedzieć, że dobrze się z tobą bawię.
Musisz wiedzieć, że uważam, że jesteś niesamowitą, młodą kobietą.
Naprawdę.
To czujesz do swoich rodziców?
- Boże. - Co się dzieje?
Czuję się winny.
- Boże. - Tak.
- A wy? - Dość wstętnie.
Bardzo winny.
Czy to źle, że ja nic nie czuję?
Chodźcie. Zabawmy się.
- Może nie jesteś człowiekiem? - Chodźmy.
Dostańmy kolejny mandat.
Dlaczego nie otwiera?
Może nie słyszy?
Słyszy. Z jej słuchem wszystko dobrze. Problemem jest jej biodro,
ale ze słuchem nie ma problemów.
Mamo? Może się coś stało?
Może jakieś okno jest otwarte?
Mamo! Wszystko w porządku?
- Mamo! - Hej.
No dobra, mamo! Wchodzę!
Mamo?
Mamo? Hej!
Mamo!
Mamo?
Hej! Halo?
Nie ma jej.
Dziś jest wtorek, prawda?
"Klub brydża, 13:30".
Jest w klubie brydżowym.
Zaplanowała brydża w dniu naszego przyjazdu?
Jechaliśmy setki kilometrów, przeszliśmy piekło, żeby się tu dostać,
a ona zaplanowała brydża? Cholerna baba...
Na pewno co tydzień chodzi na brydża. Jest stara.
Ja też, cholera jasna! Bez jaj!
To...
Wiesz co? Mam tego dość.
Koniec. Wynoszę się stąd. To już koniec!
Wiedziała, że przyjeżdżamy, dlaczego do diabła...
Niespodzianka!
Jesteśmy!
Gdzie jest babcia Blanche? Mam dla niej prezent.
Max!
Przylecieliśmy, żeby zrobić wszystkim niespodziankę, więc pomyślałam...
Zasługujesz na medal. Lecieć z 3-miesięcznym dzieckiem.
Dziękuję. Wypiłam piwo w samolocie. To trochę pomogło.
Gdzie są wszyscy? Co sie stało?
Chcesz wiedzieć? Powiem ci.
- Dobra. - Chodź tu.
Cóż...
Chodzi o to, że...
Spojrzałem na swoje życie i pomyślałem: "Co naprawdę się liczy?".
Mamy wspomnienia i to świetnie,
ale najważniejsza jest rodzina.
I o to miało tu chodzić.
Chciałem, żeby dzieciaki odwiedziły moją mamę,
a im się nie chciało, więc się wkurzyłem.
Wkurzyłem się i sobie pojechałem,
po prostu schrzaniłem...
Wszystko schrzaniłem. To tyle.
Zeek, daj spokój.
Żartujesz?
Żartujesz. Niczego nie schrzaniłeś.
Mogę tak śmiało powiedzieć,
bo pochodzę z rodziny, której trochę brakowało...
Możesz być naprawdę dumny z siebie i tej rodziny.
Razem z Camille stworzyliście
naprawdę wspaniałą, dziwną i szaloną...
Świetną rodzinę.
Jestem szczęśliwa, że mogę być jej częścią.
Zawsze traktowałeś mnie jak córkę
i zawsze byłeś dla mnie.
Chcę ci za to podziękować.
Dziękuję.
- Jesteś dobrym ojcem. - Naprawdę?
I dobrym człowiekiem.
Dzięki.
- Cześć! - Mamo!
- Zeek! - Cześć!
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Cześć, mamo. Co słychać?
- Spójrz, kto tu jest. - Patrz!
Patrz, Millie.
Mamo! Wyglądasz wspaniale.
Camille, wyglądasz uroczo.
Dziękuję. Wszystkiego najlepszego.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Co się stało? Zapomniałaś, że przyjeżdżamy?
Nie. Wiedziałam, że dotrzecie dopiero teraz.
Popołudniami są cholerne korki.
- Widzisz? - Patrzcie.
Skarbie, wyciągniesz prezent z bagażnika?
Przepraszam za spóźnienie. Skarbie!
Niespodzianka!
Wszystkiego najlepszego!
Musieliśmy się zatrzymać przez dzieci.
- Cześć, skarbie! Przepraszam... - Co ty tu robisz?
- Max był bardzo grzeczny. - Cieszę się, że jesteś.
- Wszystkiego najlepszego! - Dziękuję.
Skoro tak się cieszysz to powiem, że wydałam 500 dolarów na bilety.
- Dziękuję. Dobrze, że to zrobiłaś. - Proszę.
Chodźcie wszyscy.
Są już wszyscy.
Nie masz ząbka!
Widzisz? Wszyscy są.
Wszyscy chcieli tu z tobą być.
Przepraszam za wszystko, tato.
Dobry z ciebie dzieciak, Adam.
Pamiętasz Sydney? Sporo urosła!
Pamiętasz babcię Blanche?
To coś pięknego.
Cieszę się, że ci się podoba.
Jest piękne! Julia, dziękuję.
- Takie przydatne. - Wspaniałe!
- Babciu? - Tak?
- To ode mnie. - Dobrze.
Co to?
To urządzenie do gotowania jajek,
z timerem, żeby jajka nie były płynne.
Od wieków nie jadłam jajek.
- Będzie ciekawie, - Właśnie.
Crosby, babcia nie jada jajek.
Teraz mój! Otwórz.
- Otworzyć? - Potrzebujesz pomocy?
No dobrze.
To takie ekscytujące.
To kula śnieżna.
Uwielbiam je!
Ta była najładniejsza w sklepie.
Śnieg!
Ja tę wybrałem.
Dziękuję.
Pójdziesz ze mną do samochodu? Muszę coś przynieść.
- Super. - Pamiętam, skąd to mamy.
To coś naprawdę ciężkiego.
Właściwie to nie ma nic takiego.
Chciałam porozmawiać. Przeprasza za to, co widziałeś.
- Nie! - Nie chcę ci tym zajmować głowy.
Ale czuję, że nie możemy nawet normalnie porozmawiać.
Pamiętam, jak będąc w szkole, widziałam nauczyciela kupującego wódkę.
Myślałam, że to bardzo złe.
- To jest o wiele gorsze. - Jasne.
Nie widziałaś nauczyciela, który uprawiał seks z twoją mamą, prawda?
To coś innego i to kiepskie.
Drew, ludzie to tylko ludzie.
Ja jestem człowiekiem i ty też.
I niektóre ludzkie rzeczy, które robię,
kiedyś uznasz za...
Tak.
Wiem, że jestem twoją mamą, ale jestem też człowiekiem.
Chodzi o to, że mamy nie uprawiają seksu i...
Wiem.
Z drugiej strony jesteś tu.
Wiem, wiem.
Chyba potrzebujesz więcej czasu.
Właśnie.
Możesz...
Możesz spróbować cieszyć się z reszty tego wyjazdu?
Jasne. Wrócimy?
Mogę cię uściskać?
- Za wcześnie? - Jutro będzie lepiej.
Jasne.
Dzięki za tę rozmowę.
Słaby uścisk dłoni. Taki miękki.
Wiem.
Dość słodyczy. Będziesz mieć owsiki.
- Zostaw to. - Max, przestań.
Idź pobaw się z kuzynami, proszę.
Ziarniste.
Jak się trzymasz babciu Blanche?
- Dobrze. - Tak?
Jestem bardzo niezależna. Nie potrzebuję opieki.
Oczywiście byłoby miło widywać niektórych częściej.
Jesteśmy tu, mamo.
Właśnie.
Podobała ci się impreza i prezenty?
Tak, były wspaniałe.
Oczywiście, Zeek zapomniał i musiał wybrać mi
kapelusz na stoisku turystycznym po drodze.
Zawsze był zapominalski, trochę nieobecny.
Może dlatego nie utrzymał się w żadnej firmie na dłużej,
ciągle zmieniając miejsce.
Babciu, on tu jest. Słyszy, co mówisz.
W porządku, synu, daj spokój. Nie warto.
Kupił ci ładną leżankę na urodziny,
miał sporo problemów
z włożeniem jej na furgonetkę i przywiązaniem.
Ukradli ją, gdy miałem jej pilnować.
To moja wina, nie jego.
Co jest?
Nic, mamo.
Crosby powiedział mi o fotelu. Nie przejmuj się tym.
Co bym zrobiła z wielką leżanką?
Nie chodzi o fotel.
A o co?
Wiesz, co mówiłem dzieciom każdego dnia?
Całej czwórce,
nieważne czy byli źli, czy smutni.
Wiesz, co im codziennie mówiłem?
"Kocham cię".
Chciałem, żeby to było dla nich jasne.
Dlatego im to mówiłem.
A potem uderzyłaś się w biodro
i pomyślałem sobie: "Rany, muszę ich tam ściągnąć".
Mamo, to najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
To moje życie.
I chciałem, żebyś to zobaczyła.
Są wspaniali.
Dziękuję.
Kocham cię, Zeek.
Oczywiście, że tak. Jesteś moim dzieckiem.