Jeśli nadal chcesz urodzić moje dziecko, ja też tego chcę.
poprzednich odcinkach...
Ludzie płacą kupę kasy za dzieci.
- Nie zapłacę ci za dziecko, Zoe. - Potrzebuję pomocy.
Wiem, że ciężko pracujesz,
ale musisz wymyślić coś innego.
Pocałowała mnie. Mówiłem ci.
Kazałaś mi ją zwolnić, próbowałem. Nie udało mi się.
Nie potrafiłem jej zranić.
- Możemy porozmawiać? - Wracam do pracy.
Rozumiem jak się czujesz, ale nigdzie się nie wybieram.
Naprawdę lubię Jasmine i Jabbara.
Powinieneś już iść.
Crosby, wstawaj! Musisz iść!
- Co jest? - Musisz iść.
- Wstawaj! - Co się dzieje?
- Musisz iść. - O rany.
Moja mama przywiezie Jabbara o 7:30.
To oznacza, że masz siedem minut, żeby wstać z łóżka.
Nigdy w życiu się nie spóźniła.
- Chcesz... - Jasne, że porozmawiamy.
Tylko nie teraz, nie mamy czasu. Wstawaj!
Już wstaję.
Wszystko w porządku?
Nie, nie jest.
Już idę, chwila.
No dalej.
Idę, idę.
-Tutaj. -W porządku.
Idź.
Ok, Jasmine...
- Wiem, porozmawiamy później. - W porządku.
Cześć.
Przyszłam zobaczyć, czy czegoś nie potrzebujesz.
Ale wszystko masz. Od Peeta?
- Tak. - Smaczna jest.
Chyba będzie łatwiej
jeśli od siebie trochę odpoczniemy.
Rozumiem.
- To dobrze. - Rozumiem jeśli...
Ty i Joel musicie to przemyśleć.
Rozumiem. Nie ma problemu.
Nie mamy nad czym myśleć.
Nie damy wam tego, o co prosicie.
Potrzebujemy czasu, żeby się z tym pogodzić.
Zamkniesz za sobą drzwi?
Co tam u Jasmine i Dr Prestige?
Dojdziemy do tego.
Co to za oziębłość między tobą i małżonką?
Cześć!
Witam, panie.
Jest ktoś bardziej pociągający?
Nikt.
Dajesz błędny przekaz.
To nic wielkiego.
Ja tylko...
- Amber potrzebuje pracy. - Przykro mi.
Może przydałaby się w studio?
Potrzebuje pieniędzy.
- Byłoby miło - Kocham muzykę
Jest bardzo muzykalna.
Co poradzę?
Mamy już asystentkę.
Macie asystentkę?
Chętnie byśmy cię wzięli, ale...
Twój tata chce przemówić.
Jest podekscytowany.
Zaraz przyjdziemy.
O czym rozmawiacie?
Amber szuka pracy, ale...
Macie już asystentkę?
Mają i to świetną.
Pracuję przy kampanii, może będę mogła cię wciągnąć.
Nie wiem, czy są etaty.
- Byłoby świetnie. - B. Little startuje na radnego.
To jej dawny stażysta. Bobby Little.
Taką miał ksywkę.
Myślę, że byłabyś w tym świetna.
Chodźcie tu.
Już idziemy.
Chciałbym powiedzieć kilka słów.
Co robisz? Zatrudnisz ją bo
ja nie mogę?
Przecież masz asystentkę.
Gdybyś wyrzucił Rachel, miałbyś etat.
Ale tego nie zrobiłeś więc spróbuję.
- Adam? - Przepraszam, tato.
- Gdzie Mama? - Gdzie Babcia?
W moim wieku zastanawiasz się,
czy spotkają cię jeszcze jakieś niespodzianki...
- Tato... - Cóż, nie.
Zaczyna się przerwa.
Cisza!
Martwisz się burzą?
Nie. Niebo jest czyste.
O mój Boże!
Tak, to ja...
Mam przed sobą całe życie...
Zobacz, gdzie trzyma rękę.
... z pomocą Virilli.
Tacie nie straszna żadna burza!
Zawieź rano Maxa do szkoły.
Muszę wpaść do biura.
Myślałem, że zaczynasz w poniedziałek.
Tak, ale Bob chce, żebym poznała zespół.
W porządku.
Jak długo będziesz na mnie zła?
Nie wiem.
Zatrudnilibyśmy Amber gdybyśmy mieli pieniądze.
Chciałbym, żeby tu pracowała.
Byłoby fajnie.
Byłoby świetnie z jej
muzyką i w ogóle.
Ona potrzebuje pieniędzy
a my nie płacilibyśmy dużo.
Nie wiem ile zarobi podczas kampanii.
Może to będzie dobry start.
To fajnie, że Kristine zaoferowała pomoc.
Też tak myślę.
Skoro mówimy o Amber...
szukającej pracy... Przespałem się z Jasmine.
Miałem nadzieję, że to samo przytrafiło ci się z Sethem
i że udzielisz mi rady.
Zdarzyło ci się?
To znaczy "tak"?
Dobrze. Czasami się zdarza.
Ludzie to robią.
To matka twojego dziecka, wiesz?
To raczej wyjątkowa relacja.
To skomplikowane, wiesz?
Mówiliśmy Jabbarowi, że się nie pobieramy
i to było smutne. Oboje byliśmy smutni,
a potem piliśmy wino i...
Wiesz, co było potem...
- Wiem. - Nie gadałem z nią.
Nie wiem, co jej powiedzieć.
Myślisz, że to zrobi różnicę?
Zależy od tego, czy chcesz wszystko zmienić.
A jeśli nie wiem?
Przejechałeś wczoraj Embarcadero? I dzisiaj już jesteś?
Zadzwoń do przedstawiciela
i dziennikarza żeby się upewnić, że będzie.
Dzięki Bogu jesteś.
Co słychać?
Gotowa na nowe wezwania?
Świetnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Ale wyrosłaś...
Donna, prześlij Kristinie mój kalendarz.
Załatw jej wszystko, czego potrzebuje.
Daj jej wytyczne na spotkanie.
Oczywiście.
- Jestem Kristina. - Donna.
Spotkanie będzie tutaj. Na biurku masz notatki.
Spotkanie będzie jutro?
Tak.
- Nie dzwonili do ciebie? - Nie.
Przepraszam. To problem?
Idę z synem na wystawę dinozaurów
Jutro sobota, nie myślałam, że pracujemy.
- Przykro mi. - W porządku.
Możesz kogoś opieprzyć?
Zabiorę go w poniedziałek.
- Bez obaw. - Jeszcze wszystko dogrywamy.
Głowy za to polecą, obiecuję.
- Nie trzeba. - Obiecuję ci to.
Tylko powiedz, że będziesz jutro.
Nie muszę mówić, ile znaczyłoby
dla nas wsparcie związków.
- Przyjdę. - Potrzebuję cię.
- Nie zawiodę cię. - Dobrze.
Wygramy to.
Chodź, Donna!
Daj jej informacje.
Kristina, chodźmy.
Dobra, zwycięzco.
Już idę.
Cześć.
- Chyba muszę odejść. - Dlaczego?
- Zepsułaś coś? - nie.
Miałam nadzieję, że wszystko przycichnie, ale tak się nie stało.
Czuję, że wszystko zniszczyłam jednym pijackim wybrykiem.
I chcesz wszystko rzucić z tego powodu?
Nie mam innego wyboru.
Życie toczy się dalej. Nie odejdziesz.
- Naprawdę? - Tak, to przycichnie.
Potrzeba tylko trochę czasu.
Tak między nami, nie chodzi nawet o Adama,
tylko o to, co przechodzi w domu z żoną.
- Jego żona wie? - Tak.
- O Boże. - A radziłem, żeby nic nie mówił.
Musi mnie nienawidzieć.
Pewnie tak.
Mnie nienawidziła 2 miesiące temu.
Naprawdę chciała mnie zabić.
Teraz chyba mnie lubi.
Naprawdę?
Co zrobiłeś, że ci wybaczyła?
Odebrałem jej poród.
Ty nie masz takiej opcji.
Musisz wymyślić coś innego.
Tak głupio się czuje.
Wszystko dobrze.
Nie musisz się tak czuć, jesteś dobrą osobą.
Popełniłaś błąd.
Ludziom się to zdarza.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Czas się wziąć do pracy.
- Cześć. - Cześć, dzieciaku.
- Jak leci? - Ciężko pracujesz?
Zimno dzisiaj.
Wiem, obłędnie.
Jaka jest specjalność dnia?
- Mamy... - Walczę z przeziębieniem.
Mamy kawę lub herbatę.
Poproszę herbatę.
- To nasze specjalności. - Rozumiem.
- Jak leci? - Wszystko dobrze.
Wszystko cudownie.
Przyszłaś żeby łagodnie przekazać mi wieści?
Brak pracy, utknęłam tu na dobre?
Właściwie to wręcz przeciwnie.
Mamy wolną posadę.
- Wezmę ją! - Naprawdę?
Nawet nie wiesz, co to.
Chcę się stąd wyrwać.
Zostaniesz moją astystentką?
Mam na to fundusze, od razu pomyślałam o tobie.
Chcę żebyś ze mną pracowała.
To dużo pracy, Amer.
Czasami będziemy pracować wcześnie rano.
Mało snu. Ciągle coś do załatwienia,
ciągle jakieś spotkania.
- Pisanie do pracy. - O Boże.
Będzie intensywnie.
Ale myślę, że to coś dla ciebie.
Dasz sobie radę.
Brzmi świetnie. Ja...
Tak?
- Ale... - Ja...
się boję.
Chodzi o to, że...
Szczerze mówiąc...
Nie mam najlepszych notowań jeśli chodzi o interesy rodzinne,
- nie chcę cię zawieść. - Przestań.
Nie zawiedziesz mnie.
Jesteś bystra i bardzo pomysłowa...
Masz tę niesamowitą zdolność rozmawiania z każdym.
Jesteś nieoszlifowanym diamentem.
Musisz bardziej w siebie uwierzyć.
Zawszę będę pamiętać jak sobie
poradziłaś z Maxem.
Więc jak będzie?
- Dobrze. - Widzimy się w pn. o 9:00.
Na pewno będę.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Pa! - Tyraj.
Max, jestem załamana,
że nie zobaczę z tobą jutro dinozaurów.
- Bardzo mi przykro. - To nie są dinozaury.
- One wyginęły. - Wiem.
- To tylko kości. - Zgadza się.
Przykro ci, że nie idę?
Nie, tata mnie zabierze.
- Jestem podekscytowana... - Będzie fajnie.
Na pewno.
Podobno robi wrażenie.
Tato!
Muzeum spodziewa się tłumów.
Będą długie kolejki.
Musimy być tam wcześnie.
- Jeszcze przed otwarciem... - Mam chińskie...
- Późno wróciłam. - Chwila.
- Nie... - W porządku, lubię chińszczyznę.
- Dziękuję. - Proszę.
- Zabiorę to. - Mam.
Mam kurczaka i...
Max, chcę porozmawiać z mamą.
Muszę iść jutro do pracy.
Będę pokazywał studio.
To jedyny termin.
Nie zabiorę cię do muzeum.
Nie możesz iść do pracy bo jutro jest sobota.
Obiecałem, ale nie mogę.
Tato, jutro idziemy do muzeum.
Max, posłuchaj mamy.
Musisz się uspokoić.
- Nie, my... - Max...
- Czasami... - Musimy jutro iść!
Plany czasem się zmieniają, wymyślimy coś innego i...
Przykro mi, chciałem iść.
Dlaczego tak zareagował?
Nie chodzi o ciebie. Pracuję jutro.
Dlatego nie pójdzie do muzeum.
Jak to pracujesz?
Mam jutro spotkanie.
- Nie mogę odwołać. - Mogłaś mnie uprzedzić.
Miałam dzwonić do twojej sekretarki?
Bardzo śmieszne.
Mogłaś mnie tylko uprzedzić.
Nie martw się, coś wymyślę.
Dobra.
W porządku.
- Haddie, no proszę. - Przykro mi.
Jesteśmy zdesperowani.
Rozumiem, ale nie mogę!
Pytaliśmy już wszystkich.
Potrzebujemy pomocy.
Najlepiej się nim zajmujesz.
Tak, mam ogromne serducho.
Pomyśl, co chciałabyś w zamian.
- Co? - Wymyśl coś.
Dobra, chce samochód.
Samochód? A może kompromis?
- 10 dolców za godzinę. - Też mi coś.
Przestańcie.
Żadnej kasy.
Jutro popilnujesz brata, a dla Nory
znajdziemy opiekunkę.
Nie będzie ci przeszkadzał w nauce.
To nie jest negocjacja. Rozumiesz?
Tak.
Super.
Dziękuję bardzo za pomoc.
Ratujesz mi życie.
To dla mnie przyjemność.
Tu masz wszystko. Butelki, smoczek, zabawki.
Są też pieluchy...
Nadal jest na...
Mleku z piersi. Ale nie martw się o to.
Nie mogę jej tego dać.
Jasne. Trzymaj.
Powiedz "Cześć, ciociu Sarah". Jest bardzo śpiąca.
Zasnęła w samochodzie.
- Ale jest zmęczona. - Popatrz.
- To strój od ciebie. - Podobają mi się bobasy w jeansie.
Cóż mogę powiedzieć?
Masz styl.
Dzięki za pomoc z Amber,
- bardzo się cieszy. - Mówiła ci?
Bardzo się cieszę z jej powodu.
Najpierw nie była pewna, ale...
- Denerwuje się. - Da sobie radę.
Wierzę w nią więc...
Nie martw się. Mark przyjedzie później.
Pomoże i...
- Wcale się nie martwię. - Dzwoń jeśli...
Obiecuję, że się nie martwię.
Pamiętam kiedy pierwszy raz zostawiłam Amber.
Było trudno.
Nie chcę, żebyś się czuła...
To trochę trudne.
Czuję się winna, ale...
Kłamię. Cieszę się z powrotu do pracy.
Uciekaj już.
Do innych dorosłych.
Wystroiłam się.
- Wyglądasz bosko. - Dzięki.
- Użyj sobie. - Dzięki.
- Nie martw się. - Dzięki za pomoc.
Ja też dziękuję za pomoc.
Nie ma za co. W razie czego dzwoń.
- Na pewno. Baw się dobrze. - Dziękuję.
Pożegnaj się z mamusią.
Pa.
Już wymyśliłem.
Chodź, zobacz.
Popatrz.
- Co ci mówiłam? - Złapiemy 18 do Allston.
- Uczę się. - Potem pieszo do Shattuck.
A potem złapiemy BART do stacji Embarcadero
- i przejdziemy do miejskiego. - Wynocha.
A stamtąd...
To tylko pięć mil...
Potrzebuję jeszcze godziny.
Pamiętasz co mówiłam? Nie idziemy do muzeum.
- To tylko 20 minut. - Zostajemy w domu.
To niesprawiedliwe!
To mama i tata ci obiecali.
- Dlaczego ja mam karę? - Nie wiem.
- Dlaczego? - Nikt cię nie karze.
- Nie pojadę do muzeum. - Max, przykro mi...
- Mogłabyś pojechać. - Rodzice pracują.
- Muszę się uczyć. - Nie możemy.
- Uczę się. - To nie fair.
- Wyjdź. - To nie fair.
Wyjdź z mojego pokoju.
Dla mnie to też nie fair.
Pa, pa.
Szaleństwo.
Większość pracuje nad Telegraph Hill.
Omówimy to później.
Chwileczkę, Bob.
To mój mąż. Zaraz wracam.
Dzięki.
Co się dzieje?
Tu Rachel. Dzwonię nie w porę?
Nie, dlaczego?
Na pewno jesteś zajęta.
Jestem w pracy. Z Adamem wszystko dobrze?
- Co? Co się dzieje? - Nie.
Ja tylko...
Mogę zadzwonić później.
Rachel, o co chodzi?
Chciałam przeprosić.
Wiem, że jesteś zła na Adama, a nie powinnaś.
Nic nie zrobił. To moja wina.
Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie.
Tak bardzo mi przykro.
Muszę kończyć.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Pamiętasz Sally i Barney'a? - Tak.
- Tutaj, malutka. - Smocze nie działa.
- Wszystko dobrze. - Proszę...
Z gilami nie wygląda dobrze.
Boi się mnie?
Zrób ze mną.
Słoneczko.
Nie rób krzywdy dziecku!
Wie, że nie umiem trzymać dzieci.
Wiem co...
Widzisz?
Dajesz radę.
Max, robię przerwę.
Co się dzieje?
Max, słyszysz mnie?
Co do diabła?
Max, gdzie jesteś?
Muszę zapytać brata, ale
jeśli zgodzicie się na stawkę,
możemy je wam udostępnić całodobowo.
Proszę.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Dzwoni twoja córka. To pilne.
Przepraszam na chwilę.
Haddie, co się dzieje?
Nie wierzę, jak to się stało?
- Nie krzycz. - Jesteś nieodpowiedzialna.
Jest mi przykro.
Nie krzyczę. Zostań w domu
na wypadek gdyby wrócił,
albo zadzwonił.
- Jadę do muzeum. - Jest policja.
- Poczekaj. - Co?
Powiedz, że ma autyzm.
I że bywa nieobliczalny.
I że nie przywykł być sam.
- Wiem. - Słyszysz mnie?
Wiem, przekażę.
Powiem im.
Połącz z Kristiną.
Łączę z Crosbym.
Połącz z Kristiną.
Łączę z pralnią.
O Boże. Połącz z Kristiną.
Fajnie było wczoraj z mamą?
Oglądaliśmy Nemo.
To fajny film.
Ale mama nie widziała końcówki.
Poszła do swojego pokoju bo była smutna.
To smutny film.
Chyba tak.
Miałem nie mówić, że płakała.
Kupimy lody?
Jeśli będziesz pierwszy.
Pewnie.
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Nie ruszaj. Trzymaj prosto.
Boli!
Jakieś wieści?
Nie. Nie znalazłem go.
Przeszedłem całe muzeum pięć razy.
Rozmawiałem z każdym strażnikiem.
Co jeszcze mówił?
Gdzie może być?
Nie wiem. Przykro mi, tato.
Znajdziemy go.
Nie myślałam, że wyjdzie.
Zostań w domu. Niedługo wrócę.
To najmniejsze dziecko, jakie kiedykolwiek trzymałem.
Naprawdę?
To tutaj.
Nie trzymałem wielu dzieci...
Moi znajomi są raczej bezdzietni.
W twoim wieku miałam dwójkę.
Zgadza się.
Zostaję w tyle.
Ociągam się.
Wiem!
To mój nos.
Myślę sobie tak.
Park, ten z trąbiącą zjeżdżalnią.
Potem biblioteka na godzinę bajek.
Park i biblioteka?
Tak!
Idę!
Kto tam?
Cześć.
- Co słychać, ślicznotko? - Daj mi chwilę.
Dobrze.
Nie chcę, żeby cię widziała.
Trochę trudno to wyjaśnić.
Przyszłam ci powiedzieć, że Troy nie jest złym człowiekiem.
Życie mnie
nie rozpieszczało.
A Troy sądzi,
że to by mi wszystko ułatwiło.
Wygląda jakby był z niego kawał drania,
ale on naprawdę mnie kocha.
Wiesz?
W porządku.
Byłaś dla mnie taka miła.
Jesteś wspaniałą kobietą,
która dokonała wspaniałych rzeczy.
A ja jestem żałosną dziewczyną,
która słucha swojego chłopaka, tak?
Zoe, nie jesteś żałosna.
Jesteś silna.
Silniejsza niż ci się wydaje.
Ale teraz muszę zabrać córkę do parku.
Przykro mi.
Mnie też.
Byłabym wspaniałą matką twojego dziecka.
Nie mamy pojęcia, gdzie może teraz być,
ale jeśli będziesz coś wiedzieć, dzwoń.
Dziękuję.
Znalazłam zdjęcie Maxa w bluzie, którą nosi.
Z kim rozmawiałeś?
Policja każe dwonić po przyjaciołach Maxa,
ale on nie ma przyjaciół, więc dzwonię po kolegach z klasy.
Zadzwonię też do mamy.
Ponownie.
Będzie łatwo jeśli...
Wyślemy Kristinę na...
Wiedziałam, że to powiesz.
Włącza się poczta głosowa. Nie wierzę.
Pół przecznicy do Shattuck i do centrum Berkeley BART.
Przepraszam, proszę pana. Nazywam się Max Braverman
i szukam stacji Berkeley BART.
Masz jakąś forsę?
Ej, uważaj.
Hej, mały. Jak się masz?
To boli.
Wiem, ale zajmiemy się tym.
Wybacz, że musiałeś czekać. Przyszedłem najszybciej jak mogłem.
Wracałem z meczu, był ogromny korek na Embarcadero.
- Wygraliśmy? - Było 14 do 9 jak wychodziłem.
Wyszedłeś z meczu, żeby tu przyjechać?
To...
Naprawdę miłe.
Dziękuję.
No pięknie.
- Tato, boli. - Wiem, on to naprawi.
Weź mnie za rękę.
Ściskaj mnie jak będzie bolało.
Jeśli będzie bolało bardzo, ściskaj mocno.
Jakie lody wziąłeś?
- Śnieżny rożek. - Fajnie.
Tata nie dał mi zjeść. Przyłożył do nadgarstka.
Bo twój tata to mądry koleś,
zrobił to, co trzeba.
Chcę żebyś przykładał lód do nadgarstka przez cały dzień.
Rób dwudziestominutowe przerwy.
- Nie jest załamany? - To tylko skręcenie.
Wyślę was do domu z torebkami na lód,
a lody zostawimy dla brzuszka.
Wiem, gdzie są. Mogę przynieść?
Jasne.
Jasmine i Jabbar spędzili tu kilka popołudni.
Lubi mi pomagać.
Dobry z niego pomocnik.
Nie wierzę, że wyszedłeś z meczu.
Chodzi o to...
Robisz to dla wszystkich pacjentów?
Zwykle nie porzuciłbym tak dobrego miejsca.
Ale on jest tego wart.
- Wiesz, kto zrobiłby to najlepiej? - Nie mogę.
Wpadłabym w kłopoty.
Zapomnij.
Kristina, tu Adam. Znowu.
O ciebie też zaczynam się martwić.
Możesz do mnie oddzwonić?
Oto, co na razie mamy.
- I gotowe. - Jestem na to za stara.
Ona to zrobi, ludzie.
Nie zrobię.
To twoje zadanie.
Nie!
Przepraszam.
Mamy wóz w drodze
i tak jak mówiłem...
Policja znalazła go w Oakland.
- Wiozą go do domu. - Kogo.
Maxa.
Wyjaśnię później.
Po prostu wracaj.
Wyłączyłam telefon na jedno spotkanie.
Mogłeś napisać smsa albo...
Uspokójmy się i dajmy mu trochę przestrzeni.
Jest dobrze. Nie zaduś go.
Nie zaduszę. Chcę żeby wrócił.
Upewnię się, że z nim wszystko ok.
Zobaczcie kto wrócił.
Jechałem wozem policyjnym.
To było fajne.
Witamy poszukiwacza przygód.
Pójdę do swojego pokoju.
A może opowiesz nam o swojej przygodzie?
- Wszystko ok? - Nakarmię jaszczurkę.
- Dobrze. - Opowiesz nam
- o przejażdżce? - Muszę nakarmić jaszczurkę.
Jesteś głodny?
Nie porozmawiamy o tym?
Haddie, nie teraz.
- Nie porozmawiacie z nim? - Zostaw go.
- Dużo dziś przeszedł. - To nie fair.
- Max, przestań. - Zostaw go.
Max, rozumiesz, co się dziś stało?
Chciałem iść do muzeum.
Wiemy.
A kiedy wyszedłeś i nic nie powiedziałeś,
rozumiesz, że cały dzień się martwiliśmy
o ciebie?
Nie poszedłem do muzeum.
Nie dojechałem tam.
Rozumiesz to?
Obchodzi cię to?
- Max, spójrz na siostrę. - Obchodzi cię to?
Nie, ciebie nic nie obchodzi.
- Co? To nie fair. - Proszę.
Max, musisz myśleć o innych osobach.
Myślisz tylko o sobie!
Co mam zrobić?
Wszystko się pokomplikowało. Dlaczego?
Myślisz tylko o sobie.
To takie trudne.
To nie fair. Próbujemy żyć normalnie,
a to nie działa.
Będzie miała kłopoty za wydzieranie się?
Nakarmię Guacamole.
Wiem, że mam kłopoty.
Nie masz.
- Naprawdę mi przykro. - Posuniesz się?
Przykro mi.
Nie chciałam zgubić Maxa, ani wyzywać go za coś
nad czym nie panuje.
To nie twoja wina.
Jeśli już, twoja matka i ja...
Powinniśmy lepiej to zroganizować.
Byłaś zła i miałaś do tego prawo.
Radzisz sobie z wieloma rzeczami. I robisz to dobrze.
Czasami zapominamy, że jest ci trudno.
- W porządku. - To nie jest w porządku.
Nie jest, ale tak już bywa.
Przykro mi z tego powodu.
Nie wiem, to nie jego wina,
ale to trochę do bani.
O tak.
Chodź tutaj.
Jestem z ciebie dumny, wiesz?
Wszystko w porządku?
Hej.
Jakoś damy radę.
Jeśli oboje będziemy pracować, musimy...
Lepiej się ze sobą komunikować.
Jesteśmy zespołem, prawda?
Tak.
Prawie go dzisiaj straciliśmy.
Wiem, jak to...
Zgubiliśmy go dzisiaj.
To moja wina.
Nie, Kristino,
to nie twoja wina.
Wyciszyłam telefon bo byłam na ciebie zła.
To moja wina.
- Miałaś prawo się gniewać. - Jestem jego matką.
Miałem ją zwolnić i nie zwolniłem.
Przykro mi.
Mnie też.
Nie lubię się z tobą kłócić.
Hej.
Jesteś moją przyjaciółką.
Najlepszą.
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
Gdy Jabbar skręcił wczoraj nadgarstek, doktor Joe był na meczu.
Miał dobre miejsce.
I mimo to przyjechał,
by pomóc Jabbarowi.
To bardzo miłe.
Naprawdę dobrze go traktuje.
Ciebie pewnie też.
Zgadza się.
Zasługujesz na to.
- Nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Tak.
Robię to samo, co ty mnie.
Nie wierzę, że go w to wpakowałam.
Więc nie rób tego.
- Nic nie mów? - To twoja decyzja,
ale myślę, że nie powinnaś
tracisz wszystkiego, co masz
by mieć coś, czego nie powinnaś mieć.
Jakaś część mnie zawsze będzie cię kochać.
Wiesz jak to jest.
Ale jest mi przykro, że ta część ciągle cię krzywdzi.
Nie zasługujesz na to.
Zasługujesz na coś więcej.
Luncheonette, Rachel przy telefonie.
Rachel, tu Kristina Braverman, żona Adama.
Dzień dobry pani Braverman.
Adama nie ma.
Wiem. Dzwonię do ciebię.
To, co zrobiłaś z moim mężem nie była fajna.
Więcej tego nie rób. Rozumiesz?
To się nie powtórzy.
Dobrze, więc wszystko jasne.
Życzę miłego dnia.
Co dziś robimy?
Dużo rzeczy. Możemy siedzieć na kanapie.
Możemy siedzieć tam cały dzień.
Jestem taki zmęczony.
Ale było fajnie.
Chyba ci tego nie pokazywałem.
- O Boże. Żartujesz sobie? - Zobacz kto wstał.
- Nora, jaka jesteś śliczna. - Kto to?
- Widziałeś? - Poważnie. Nie żartuję.
Widziałaś? Kto to?
- Zaniepokoiła się. - To ty.
- To ja. Wytnę... - Co robisz...
Mógłbym mieć z tobą dziecko.
Przepraszam to...
Nie chciałem...
Mówić tego na głos.
Jestem zmęczony
i nie myślę,
co plotę. Przepraszam.
Mój mózg zwykle to flirtuje.
Przestraszyłem cię?
W skali od 1 do 10, jak bardzo się wystraszyłaś?
Bądź szczera.
Dwa.
Dwa? Gdzie jeden to najniższy wynik?
Zwykłe dwa?
Dwa.
Powiedziałam, że się z nim nie zgadzam, strasznie się pokłóciliśmy
i zakazał mi wracać do domu. Nie mam gdzie iść.
Nie chcę...
Nie obiecam ci, że tu nie przyjdzie.
Był na mnie naprawdę zły.
Chyba nigdy nie podpisze papierów.
Nie wiem, co się stanie z dzieckiem.
Wejdź, Zoe.