- Amber się wyprowadza. - Dość nagle.
poprzednich odcinkach...
Ludzie tak mają. Wyprowadzają się. Nie wszyscy.
Mamusia i tatuś wezmą ślub.
- Czy to nie wspaniałe? - Zdradziłem cię.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
Skąd pojawiło się dziecko?
Pracuje u nas dziewczyna. Obsługuje ekspres do kawy.
Podpisaliście z nią jakieś papiery?
Ale macie umowę?
Jesteś wspaniałym szefem. Ja nie chciałam...
Wszystko w porządku?
Nie mogę...
Wiesz, może zacznijmy już jeść.
Poczekajmy pięć minut?
Jeszcze raz spróbuję go złapać.
Cześć. Daleko jesteś?
Wiem, ale przygotowali dla nas śniadanie.
Tak, ale... To nie jest wytłumaczenie, Troy.
Posłuchaj, ja... Dobrze, ja też cię kocham.
Na razie.
Zadzwonili po niego z pracy, więc...
Bardzo przeprasza.
- Przełożymy spotkanie. - Więcej jedzenia dla nas.
Zacznijmy tę imprezę.
Oboje chcemy, byście adoptowali dziecko.
Troy podpisze papiery.
Nie martwcie się.
Dobrze?
Dobrze.
Możesz mi podać te...
- francuskie tosty. - No właśnie.
Pocałowała cię? Ciebie?
- Tak. - Pocałowała cię?
Tak. Co w tym dziwnego?
Po pierwsze to, że wybrała ciebie.
Byłem pewien, że podkochuje się we mnie.
Rozumiem. Z tym masz problem.
- Jasny gwint. - Jesteś zazdrosny.
O to ci chodzi. Twoja próżność.
Nie jestem zazdrosny. Jestem szczęśliwy.
Zwłaszcza, że miałeś mi za złe flirtowanie,
- a sam ją pocałowałeś. - Ona pocałowała mnie.
Nie ja ją, rozumiesz? Ona, mnie.
W szyję, czy w usta.
- Crosby, mógłbyś... - To ekscytujące.
- Posłuchaj mnie. - Tak?
Powinienem powiedzieć o tym Kristinie?
Jasne, na pewno się ucieszy.
Opowiesz, jak trafiliście do domu Rachel,
jak miękkie były jej wargi i czy podnieciłeś się
tam na dole. Tym bardziej, że Kristina
czuje się atrakcyjna teraz, gdy urodziła,
na pewno świetnie to zniesie.
Ważne, że ty nie będzie czuł winy, a ona się pogrąży...
Więc radzisz mi nie mówić?
Oczywiście, że nie.
Mówię Kristinie o wszystkim.
O tym nie powinieneś.
Nie wiem, czy potrafię.
Było super?
- Boże, nie o to chodzi? - Co?
Próbuję rozwiązać problem. Nie mogę...
- Cześć, Rachel. - Cześć.
Proszę, kto przyszedł.
Wygląda smacznie.
Dzięki, Rachel. Zrobię tu miejsce.
Postaw koło niego.
Dobra. To dla niego.
Mam, dzięki.
Może zdejmij mu tę pokrywkę?
Nie trzeba. Jest super.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
- Może chcesz trochę? - Nie. Dziękuję.
- Dziękujemy, Rachel. - Proszę.
Dobra, proszę.
Fantastyczne.
ŚWISZCZĄCA FILIŻANKA
ZARZĄD A
Cześć.
- Ma pracę domową? - Tak, z matmy i fizyki.
Jak było w szkole, Jabbar?
Pani Lee powiedziała nam, że bierze ślub.
To fajnie.
Bardzo smakował mu chleb bez glutenu z masłem orzechowym i dżemem.
- Uwielbia to. - Świetnie,
będzie łatwiej z drugim śniadaniem.
Po ślubie pani zmieni nazwisko na Bishop.
Ach, tak.
A wy, kiedy weźmiecie ślub?
Kochanie, tatuś i ja nie mieszkamy już razem.
Wiem. Ale kiedy weźmiecie ślub?
Rachunki z tego tygodnia do podpisu.
- Świetnie. Dzięki, Rachel. - Wpłynął
ten czek za sesję Cee Lo, w końcu, więc...
Nasz pierwszy przychód. Gratulacje.
Dzięki. To dobre wieści.
Dobra. Dziękuję już, Rachel.
Adam, jeśli chodzi o tamten wieczór...
Rachel, przepraszam, ale nie chcę o tym rozmawiać.
Czy to nie jest stalking?
- Nie, to rozpoznanie. - Stalking?
Mam go. Troy Quinn. Dzielnica Mission, San Francisco.
Dziewczyna - Zoe DeHaven. Mamy go.
- Spójrz, przystojniak. - Tak.
Boże, naprawdę jest przystojny.
Czemu pracuje w sklepie?
Zarobiłby jako model. Rozbierany.
- Co? - Przepraszam.
Rozbierasz w myślach naturalnego ojca dziecka.
To dla mnie chore.
Chcę rozumieć, co ona widzi.
- Dobra, skup się. - Na zewnątrz.
Dowiedzmy się o nim więcej.
Ława przysięgłych wciąż myśli.
Fan piłki nożnej.
To dobrze. Co?
Plaża, filmy. Muzyka Death Metal.
- Nieźle. - Brak książek.
Będziemy analfabetę metalowca analfabetę.
- Trudno. - Ale przystojnego.
Dobra. Ale...
Wiesz, co? Musimy się z nim spotkać.
To że Zoe nam sprzyja, to jedno,
ale póki Troy Quinn nie podpisze papierów,
de facto tracimy czas.
- To prawda. - Właśnie, więc...
- Co zamierzasz? - Pójdę i spotkam się z nim,
pogadamy.
Chcesz zanieść mu papiery?
Nie, skąd... Pójdę do niego do pracy.
To jest stalking. Mam na myśli...
Trochę niezręczna sytuacja, ale nie lepiej,
żebyśmy mieli pewność?
Biorąc pod uwagę, że chcę, aby pracownica oddała mi dziecko.
To nawet w połowie nie jest tak szalone.
- Dawaj całusa. - Na razie.
Czekaj, jeszcze raz.
- Dobrze. - Dobrze? W porządku.
- Muszę iść. - Spadaj, wynocha.
- Mam sprawy do załatwienia. - Tak.
Nie mogę migdalić się tu cały dzień.
Ja tu pracuję. Spadaj.
- Wejść. - Cześć.
- Masz minutkę?
- Albo dwie, może trzy? - Mam.
Z tygodnia na tydzień to miejsce wygląda lepiej.
- Podoba mi się tu. - Dziękuję.
Jak tam nasz młody człowiek? Znowu pytał o ślub?
Nie, dzięki Bogu.
Kiedy o to zapytał, zamurowało mnie.
Byłam pewna, że kiedy powiedzieliśmy mu o twojej wyprowadzce, to on...
- Połączy jedno z drugim? - Właśnie.
Nie jest tak bystry, jakbyśmy chcieli.
- Najwyraźniej nie. - Martwię się.
Sądziłam, że się domyśli, jak z Świętym Mikołajem.
Zaraz, on nie wierzy w Świętego Mikołaja?
- Co z Bożym Narodzeniem? - Nie, ale wiesz, nadchodzi taki dzień,
- kiedy dzieciak sam się domyśla? - No tak.
Więc pomyślałam, że któregoś dnia domyśli się,
że naszego ślubu nie będzie.
Uważasz, że powinniśmy poczekać, aż się domyśli, czy...
Nie. On nie wie co się dzieje.
Nie wydaje mi się, że powinien
żyć ciągle z nadzieją na coś, co się nie zdarzy.
Uważam, że razem powinniśmy wszystko mu wytłumaczyć.
Uważam, że masz rację
i że nie będzie wesoło.
- Zgadza się. - Tak.
To może zrobi to twoja mama.
Uwielbia przekazywać złe wieści.
To jej specjalność.
Tak?
Właściciel mieszkania. Otwórz.
Może pan przyjść później. Jestem zajęta.
- Otwórz. - Idę.
- Dojdź dzisiaj. - Idę już, idę.
- Witam. Jak się pan ma? - Witam.
- W porządku. A ty? - Świetnie.
- Jak tam dzieciaki? - Jesteś mi winna 140 dolców.
- O, nie. - Ostatnio spóźniłaś się dwa tygodnie.
To był wyjątek. Albo do jutra zapłacisz 140 dolarów,
albo wyprowadzka.
Nie dam rady zebrać pieniędzy na jutro.
Jutro. Bez żadnych, jeśli, ale, być może.
Żadnych? Ani jednego?
Kochanie, myślę o tym, aby się oczyścić.
Przeczytałam dziś o tym książkę i uważam,
że powinnam usunąć z organizmu toksyny,
a przy okazji zrzucić parę kilo po porodzie.
Chyba mogę, mimo że karmię piersią,
- ale zapytam lekarza. - Rachel mnie pocałowała.
Tego wieczoru, kiedy poszedłem do Bistro,
Crosby powiedział, że to ważne, po turnieju Matematycznych Wojowników.
To stało się nagle. Po prostu pocałowała mnie.
Było dziwnie.
Tego wieczoru, kiedy poszedłem do Bistro.
Zastanawiałem się, czy ci mówić, to było bez znaczenia,
nie chciałem cię denerwować, ostatecznie postanowiłem być szczery.
Rachel, dziewczyna, która z tobą pracuje, pocałowała cię?
- W usta? - Tak.
- Ty też ją pocałowałeś? - Nie, jasne, że nie.
Odepchnąłem ją. Ona mnie pocałowała,
ja ją odepchnąłem i dałem do zrozumienia,
że to niestosowne zachowanie.
- Co ty na to? - Rozumiem, że odejdzie z pracy?
Tak.
To dobrze.
Podobało mi się, ale z ukulele było lepiej.
Uważam, że powinniśmy nagrać to z ukulele.
Odsłuchasz i powiesz nam, co myślisz.
Dobra? Do roboty.
- Cześć. - Cześć.
Landon, możesz zaczynać, jak tylko będziesz gotów.
Co tam?
- Co się dzieje? - Musimy zwolnić Rachel.
Dlaczego?
Powiedziałem Kristinie.
- A ona... - Prosiłem, żebyś nie mówił.
Tak, ale powiedziałem.
A nie mówiłem? Wiedziałem, że tak się skończy.
- Teraz muszę się z tym zmierzyć. - Zwalniając Rachel?
- Nie mam wyboru. - Jest dobra i bardzo się stara.
- Jest niedroga? - Wiem o tym.
Zranisz ją. Część winy musiała być po twojej stronie.
Co masz na myśli, do cholery?
Musiałeś z nią flirtować, chociaż trochę.
Nie mów tak, dobra, Kristinie się to nie spodoba.
Trudno mi jakoś uwierzyć, że atrakcyjna laska
nagle rzuca się na takiego wapniaka. Wybacz, trudno mi...
Chcesz wiedzieć, jak było.
Pogadaliśmy od serca, powiedziałem jej,
że wcale nie musi polegać wyłącznie na swoim wyglądzie,
jest mądra i nie musi ubierać się...
Adamie. Powiedziałeś jej, że ma wspaniałe wnętrze.
Jak mogłeś?
Która młoda dziewczyna na to nie poleci?
Więc to moja wina?
Mówię tylko, że ty zacząłeś i nie możesz
jej, ot tak, zwolnić...
Nie chcę, ale muszę.
To kwestia spokoju w domu.
To niesprawiedliwe, chcesz posprzątać u siebie,
więc wszystkie śmieci podrzucasz jej.
- Uważam, że to niesprawiedliwe. - Mógłbyś mnie poprzeć?
Stanąć po mojej stronie?
Tak, jeśli przyznasz, że nie masz racji.
Nie zrobiłem nic złego.
Wyszło świetnie, Landon. Naprawdę świetnie.
Dzięki.
Cześć, ty jesteś Troy?
- Tak. Mogę pomóc? - Owszem, jestem Joel Graham.
Mąż Julii. Julii Graham.
- Przykro mi. - Moja żona pracuje
w kancelarii prawnej, tam gdzie Zoe. Chcemy adoptować wasze...
- Już wiem, kim jesteś. - Świetnie.
Przepraszam, że się wtedy
nie pokazałem. Jestem Troy.
- Miło cię poznać. - Tak.
Zoe wciąż o was opowiada.
My też ją uwielbiamy.
Tak, czy inaczej, wiem, że to trochę dziwne,
ale uznałem, że trzeba się spotkać,
gdybyś miał jakieś pytania, czy coś.
Zależy nam na tym, byście oboje
nas zaakceptowali, na ile to możliwe.
No wiesz.
Naprawdę zależy wam na tym dzieciaku, co?
Mam jeszcze sześcioro rodzeństwa.
Sześcioro. Możecie sobie wybrać.
Dobra.
To szczodra propozycja.
Posłuchaj...
Czy wpadlibyście do nas na kolację?
Ty i Zoe?
- Kto gotuje? - Ja.
Twoja żona sprawiła, że chcesz dzieciaka i gotujesz?
- Tylko nie uczcie tego Zoe. - Sobota?
Lubię steki.
Będą steki.
- Miło było cię poznać. - Ciebie też.
- Do soboty. - Na razie.
O, nie.
- Boże! - Dalej, rusz się, panienko!
Super. Jasne. A może byś mnie wyminął, dupku!
- To beznadziejne. - Fajny wóz.
Tak. A ty, jak się masz?
Przepraszam. Przykro mi! Nie wiem, co mogę...
Boże, co się dzieje?
Przykro mi. Nie wiem, co mogę zrobić.
Przepraszam. Zabawne, co?
Bardzo śmieszne. Fajnie, że się dobrze bawisz.
- Mam go popchnąć? - Zjeżdżaj!
Blokujesz skrzyżowanie.
Staram się! Przykro mi, nie wiem...
Posłuchaj, rodziny bywają różne.
Jabbar, niektóre dzieci mają rodziców jednego koloru,
jak Sydney i Max.
A niektórzy rodzice są w różnych kolorach, jak wy.
Właśnie. Tak jest ciekawiej.
Znasz też dzieci, które mają tylko jednego rodzica
i takie z dwoma mamusiami lub tatusiami.
Jak Jensen?
Dokładnie. Jak Jensen.
- Jensen? - Tak.
Ale teraz chcemy ci powiedzieć, że w niektórych rodzinach
mamusia i tatuś są po ślubie
i mieszkają razem...
A niektóre dzieci mają rodziców, którzy nie wzięli ślubu i mieszkają oddzielnie.
Ale to wcale nie znaczy, że te rodziny są mniej szczęśliwe.
Wiesz, że twoja mama i ja uznaliśmy, że nie będziemy mieszkali razem,
ale pozostaniemy przyjaciółmi, prawda?
To również oznacza, że nie weźmiemy ślubu,
jak planowaliśmy.
Ale mówiliście przecież, że będzie ślub,
ja miałem być w garniturze, na tym ślubie
i miałem trzymać obrączki.
Tak było. Tak ci powiedzieliśmy.
I jest nam bardzo przykro.
Bardzo przykro. Nie powinniśmy ci tego mówić,
dopóki nie byliśmy pewni na 150%.
Więc już do końca świata nie będzie waszego ślubu?
- Nie. - Nie.
Na pewno?
- Tak. - Tak.
Szkoda, że nie możemy być taką rodziną, co mieszka razem.
- Rachel. - Cześć. Przepraszam.
- Nie mogłam się powstrzymać. - Rachel,
to, co się między nami zdarzyło, było niestosowne
i nie mogę pozwolić, by kiedykolwiek się powtórzyło.
Lubię cię, odwalasz kawał dobrej roboty,
ale muszę...
Powiedzieć ci, że nie zawaham się cię zwolnić,
gdyby coś podobnego zdarzyło się jeszcze raz.
Jasne.
Dziękuję.
Dlatego uważam, że żółwie słoniowe z wysp Galapagos przypominają tatę.
- Tak myślę. - Bardzo interesujące.
Na tyle interesujące, że idę po deser.
Nie naśmiewaj się z brata.
Jeśli zamierzasz zjeść loda, użyj serwetki.
Użyję serwetki.
Haddie, spójrz na Norę, dobrze?
Zrobi się, tato.
To było pyszne, kochanie.
Posprzątam ze stołu.
Jak było w pracy?
W porządku.
Crosby odkrył za rogiem sklep, gdzie sprzedają kanapki,
sami pieką chleb. Naprawdę smaczny.
Ktoś kogoś pocałował?
Tak. Wszyscy się całowaliśmy.
Jak ona to przyjęła?
No wiesz... Jak to bywa.
Zdenerwowała się?
Jasne. Była zdenerwowana.
Cześć, babciu.
Cześć, twojej mamy nie ma.
Pracuje dziś wieczorem.
Wiem. Przyszłam zobaczyć się z tobą.
To chyba źle wróży.
Coś ty! Wnuczka nie może odwiedzić babci, ot tak...
Co się dzieje?
Potrzebuję pomocy.
To żenujące.
Okropnie mi wstyd, że muszę cię prosić,
a wiesz, że nie prosiłabym,
gdybym nie była przyparta do muru.
Mam mały problem z kasą.
Nie mogę związać końca z końcem.
Ile?
Kwota nie cierpiąca zwłoki, to około 140 dolarów.
Ile potrzebujesz naprawdę?
To wielka kwota.
Około 400 dolarów.
Wiem. To olbrzymia kwota. Pieniądze same się rozchodzą.
Potrzebuję na paliwo, nikt już nie daje napiwków.
Jedzenie, czynsz. Naprawdę się staram.
Robię, co mogę,
ale nie udaje mi się utrzymać na powierzchni.
Oddam ci co do grosza. Przyrzekam.
Jestem przyparta do muru.
Posłuchaj, sama byłam w takiej sytuacji,
nie jeden raz, więc...
Powiem ci, co zrobię.
Pożyczę ci tych 400 dolarów,
- ale tylko raz. - Oczywiście.
Wiem, że pracujesz bardzo ciężko,
ale zarabiasz zbyt mało.
Więc musisz wymyślić coś innego.
Wiem.
Bystra z ciebie dziewczyna.
Dasz radę.
Dziękuję. Z całego serca.
Nie. Nie tak.
Co ty wyrabiasz? Daj mi to.
Co robię nie tak?
Układasz to w złym miejscu.
Prosiłem cię, żebyś posortował śrubki, nie spieprzył robotę.
- Spójrz tu. - Starałem się.
Zostaw już to.
Nie miałeś zbudować rakiety, Crosby. Co jest?
Co się z tobą dzieje? O czym ty myślisz?
Myślałem o czymś innym.
O czym myślałeś?
O rodzinie.
Co, o rodzinie?
Jabbar spytał mnie i Jasmine, kiedy weźmiemy ślub,
wydawał się zagubiony.
Wyjaśniliśmy mu, że nie weźmiemy ślubu,
a wtedy on, był bardzo zawiedziony...
Nie wiem, myślę, że ...
Pierwszy raz zrozumiałem,
że kiedy zdradziłem Jasmine, nie tylko ją utraciłem,
odebrałem też mojemu synowi szansę na prawdziwą rodzinę.
Fakt, że to wszystko przeze mnie sprawia, że czuję...
Że marny ze mnie ojciec.
O tym myślałem.
Nie mów tak, synu. Bo jesteś...
Wspaniałym ojcem.
Spójrz tylko...
Jak ten dzieciak cię traktuje.
Przecież Jabbar patrzy na ciebie, jak w obrazek.
Chodzi za tobą jak cień.
Musisz to widzieć. W każdą wigilię,
ty jesteś najważniejszy.
Wiesz? On cię kocha.
Jesteś mężczyzną jego życia.
Najważniejszym prezentem.
Jabbar cię kocha.
Więc, nie mów, że jesteś marnym ojcem.
Bo świetnie sobie radzisz, synu.
Tatuś mówił, że się śmiałaś, ale mu nie wierzyłam.
A ty się śmiejsz, śmiejesz.
Pękasz ze śmiechu. Zadzwonimy do taty, do pracy, co?
Chcesz?
Dzwonimy do tatusia.
On wciąż jest taki zajęty.
Zaśmiejesz się dla tatusia?
Halo, tu Bistro, mówi Rachel.
Halo?
Halo.
- Czytała mi Majtasa i... - Kapitana Majtasa.
Kapitana Majtasa i zaśpiewała piosenkę.
Poważnie? Czytała ci Kapitana Majtasa?
Całkiem fajna ta twoja mama.
- Dzięki. - A co ty na to?
Zaśpiewamy razem piosenkę, a potem
- pójdziesz spać? - Co zaśpiewamy?
Ty wybieraj.
Wiosłuj, wiosłuj w swojej łódce?
Dobry wybór.
Fajnie było, jak wszyscy śpiewaliśmy to w aucie.
Zaraz, zaraz. Czy wy się nie przytulacie?
- Przytulamy. - Trochę zazdroszczę.
- Dobra, jesteś gotów? - Tak.
Ty zaczynasz, potem tata, na końcu ja.
- Dobra. - Raz, dwa, trzy.
Wiosłuj, w swojej łódce Lekko w dół strumienia
Wiosłuj, wiosłuj, wiosłuj w swojej łódce
Lekko w dół strumienia
Wesoło, wesoło, wesoło, wesoło
- Zaśpiewałeś "mięsoło”? - Tak.
Wesoło, wesoło, wesoło, wesoło jedzmy lody wkoło
- Kocham cię, głuptasie.
- Ja też cię kocham.
Dobranoc.
Dobranoc, tato.
- Nie wierzę, że to robimy. - Nie wierzysz?
Musimy zweryfikować koszty.
Nie wierzę, że babcia ci powiedziała.
Dokładnie tego chciałam uniknąć.
Nie potrzebuję twoich internetowych mądrości.
Mądrości? To jest Suze Orman.
- Chyba pisze się "Suzie”, co? - Nie, Suze.
Nie potrzebuje "i”, Tak oszczędza pieniądze.
Dobra. Mów, co masz mówić.
Tu mamy listę wydatków. Koszt lunchu, mundurki szkolne...
- Stroje sportowe... - To nie ty.
Dobra, tu coś mamy. Przychody netto.
- Co to jest? - Nie wiem. To...
Zasiłek dla bezrobotnych, ubezpieczenie,
dywidendy, emerytura, trzeci filar...
- Najem. Jaki masz czynsz? - Nie wiem.
Nic nie wiem.
Mamo, przestań proszę. Nie chcę tego robić.
To nie działa. Nie znam się na tym.
To jest dla ludzi, którzy mają plan,
wiedzą, czego oczekują od życia,
zajmują się czymś innym. Ja przychodzę tutaj
codziennie i haruję ile sił,
tymczasem wciąż... Nie mam
pieniędzy na nic. I wiesz co,
nie mam żadnego celu czy planu, niczego, co chciałabym
osiągnąć w życiu. Więc nie sądzę,
że może być lepiej.
W takim razie znajdziemy ci cel.
I opracujemy plan.
Coś wymyślimy.
Spójrz na siebie. Świetnie ci idzie.
Rozejrzyj się. "Świszcząca filiżanka”?
Ludzie oddaliby wszystko za tę robotę.
- Jasne, dzięki. - Jesteś Królową Kawy.
Doceń to, póki co. Wymyślimy coś.
Mamy tam chyba wszystkich Brazylijczyków.
Biegają po korytarzu...
Pamiętasz, kochanie, jak drużyna Brazylii
strzeliła tego gola i wszyscy Brazylijczycy
biegali po korytarzach, jak szaleni...
- Pamiętasz to? - Trudno to zapomnieć.
To był świetny mecz.
To prawda. Nagraliśmy go.
Nagraliśmy. Może trzeba było obejrzeć to na żywo.
Może. Ale to było o 3:00 naszego czasu.
Dziękuję bardzo.
Julia trenuje drużynę piłki nożnej swojej córki.
- Fajnie. - Mają po siedem lat, więc...
To kontrolowany chaos.
Ale próbuję wpoić im miłość do piłki nożnej.
Wiesz, Troy pochodzi z Oakland.
Poważnie?
Nie dokładnie z tej okolicy,
- ale dość blisko. - Jesteśmy tutaj trochę
na zadupiu.
Nie określiłbym tego "zadupiem”.
W każdym razie "daleko od szosy”.
Świetny ten stek.
- Naprawdę super. - Dzięki.
Zoe bardzo się napaliła, by oddać wam dziecko.
Oboje jej imponujecie i teraz rozumiem
czemu tak szybko podpisała papiery.
- Dzięki. - Dziękuję ci.
Po namyśle uznaliśmy, że może za bardzo się pospieszyła.
Chcielibyśmy zmienić niektóre warunki.
Nie. Nie chcemy zmieniać warunków.
Troy przejrzał papiery i mamy kilka pytań.
Pokryliście wszystkie koszty jej opieki medycznej. Doceniamy to
- i bardzo się przydało. - To prawda.
Tym niemniej, Zoe będzie nosić to dziecko przez dziewięć miesięcy.
To prawie rok wyjęty z jej... Z naszego życia.
Tak.
Potem czeka ją jeszcze trauma porodu.
Nie wiem, czy udało nam się wyrazić, jak bardzo jesteśmy wdzięczni.
To niesamowity dar, najwspanialszy,
jaki mogliśmy otrzymać,
dlatego uważamy się za szczęściarzy.
I przepełnia nas szczęście.
My też się bardzo cieszymy...
Chcę zauważyć, że ludzie dużo dziś płacą za dziecko.
Dziewczyny w wieku Zoe zgarniają po 30 kawałków za jajo.
Troy, jeśli sugerujesz to, co myślę, że sugerujesz...
Musisz wiedzieć, że w stanie Kalifornia
płacenie biologicznym rodzicom za dziecko jest nielegalne.
- Jesteś prawnikiem, prawda? - Tak.
Więc płacą ci, za obchodzenie prawa, tak?
Nie.
Troy, praca mojej żony polega na tym, aby przestrzegano prawa.
Rozumiesz? Stara się, aby wszystkich traktowano zgodnie z prawem.
Więc przychodząc do nas, do domu i próbując wymusić...
Pozwólcie mi coś powiedzieć, to nieporozumienie.
Nigdy byśmy tak nie zrobili.
Moim zdaniem, układ jest jednostronny.
Wy ustaliliście warunki i dostaniecie wszystko czego chcecie.
Zadbaliście o swój interes.
Uważam, że ja i Zoe też mamy prawo zadbać o siebie.
Dobra.
Troy, daj spokój.
Usiądź. Przygotowali kolację.
Możemy usiąść i porozmawiać?
Dziękujemy za steki. Były znakomite.
Usiądź, Troy. Nie wygłupiaj się.
Porozmawiajmy.
Dziękujemy za zaproszenie, wiecie gdzie nas znaleźć.
Przepraszam.
Cześć.
- Dzieciaki już śpią? - Tak.
- To dobrze. - A tobie jak minął dzień?
- W porządku. Jak ty się czujesz? - Dobrze. Trochę zmęczona.
- Udał ci się dzień? - Nic ci nie jest?
Zadzwoniłam dzisiaj do studia.
- Nie było cię, więc odebrała Rachel. - Ach, tak.
Mam nadzieję, Adamie, że masz dobre wytłumaczenie...
Bo naprawdę bardzo się staram zaufać ci w tej sprawie.
Cały dzień myślałam tylko o tym.
- Pozwolisz, że wytłumaczę? - Spróbuj.
Bardzo chcę usłyszeć, co masz do powiedzenia.
Rozmawiałem dziś z Crosbym na ten temat.
- Po przemyśleniu... - Z Crosbym?
- Co Crosby ma do tego? - Poczekaj tu...
Nie dotykaj mnie teraz, proszę.
- Nie teraz. - Dobrze.
Chcę cię wysłuchać.
Ale teraz zrobiło mi się niedobrze, bo okłamałeś mnie.
- Kristina... - Skłamałeś.
Wcale nie musiałem ci o tym mówić.
Adam, czemu mi o tym powiedziałeś?
Zaraz, czemu mi o tym powiedziałeś?
Posłuchaj mnie, pojechałem do studia,
bo Crosby powiedział, że to coś pilnego.
Okazało się, że wyprawił imprezę dla Arty Party
i z okazji nowego kontraktu.
- To tyle. - Była impreza.
Postawił tequilę...
- Piliście razem? - Jednego drinka.
Crosby i Rachel wypili za dużo.
Nie byłem pijany. To nie ja.
- Ona pocałowała mnie. - Przerwałeś pocałunek?
Tak.
Jak? Jak to zrobiłeś?
Jak to było? Odwiozłeś ją...
- Mów, chcę to usłyszeć. - Lał deszcz.
Dobra.
Posłuchaj, Kristino, trudno mi to wszystko wyjaśnić, rozumiesz?
- Doprawdy? - Tak. Bardzo trudno.
- Padał deszcz... - Dla mnie to też trudne...
Rozmawialiśmy o tym, jak się ubiera,
że nie musi być taka prowokacyjna.
Podoba ci się, jak ona się ubiera?
Nie powiedziałem tego.
Dlaczego jej nie zwolniłeś?
To nie ma sensu.
Nie rozumiem tego.
Próbowałem ją zwolnić. Nie mogłem...
Pozwól mi skończyć, dobrze?
- Słucham. - No więc upili się.
Nie chciałem, żeby powtórzyła się historia Gaby.
Padał deszcz. Zabrałem ją...
Uznałem, że powinienem odwieźć dziewczynę do domu.
- Była pijana. - Wysadziłeś ją z samochodu?
Tak. Wysiadłem i odprowadziłem ją do drzwi.
Odprowadziłeś ją do drzwi? Ma 26 lat.
- Padał deszcz. - To nie ma żadnego znaczenia.
Co jej się mogło stać?
Mieszka w nieciekawej dzielnicy.
- Absurd. - Kristina, nic nie zrobiłem.
Pocałowałeś inną kobietę. Jesteśmy po ślubie 17...
Nie. To ona pocałowała mnie.
Posłuchaj mnie. Dobrze?
Ona pocałowała mnie, rozumiesz?
Przerwałem pocałunek. Wróciłem do domu.
- Kristina... - Ona ci się podoba?
Nie, nie podoba mi się.
Adamie. Powiedz prawdę. Podoba ci się?
Kristino, czego ode mnie chcesz? To ładna dziewczyna.
Tak, podoba mi się.
Ale nie chcę z nią być. Nie podrywałem jej.
Nie pocałowałem jej. Nic nie zrobiłem.
A czy ja ci się podobam?
Oczywiście, że tak, Kristino, podobasz mi się.
Nie dotykaj mnie. Proszę cię.
Nie mogę. Przez to zaliczamy się do tych 80%.
Nie. W 80% znajdziemy się, jeśli...
- Nie chcę, żebyś mnie teraz dotykał. - Kristino.
Dobrze?
- Wszystko utrudniasz. - Nie, Adamie.
Każda kobieta na moim miejscu mówiłaby to samo.
Kristino, ona pocałowała mnie. Wyjaśniłem to.
Kazałaś mi ją zwolnić i próbowałem,
ale nie potrafiłem, to by ją zraniło...
Zraniłoby ją? Mój Boże.
Tak się cieszę, że nie chciałeś jej zranić.
- Czy możesz tu zostać? - Nie.
Robiłam dla ciebie wszystko, zawsze,
kiedy potrzebowałeś wsparcia.
Całymi dniami tu siedzę, przygotowuję plany zajęć dla dzieci...
Sprzątam, gotuję, zajmuję się wszystkim.
Jestem panią Braverman
i zawsze stoję u boku męża.
- Koniec z tym. - Kristina.
Mam dość.
- Cześć. - Cześć.
Chciałam powiedzieć dobranoc.
Wychodzę, więc...
No to dobranoc.
Teraz mnie nienawidzisz, tak?
- Nienawidzisz mnie. - Nieprawda.
Ale nienawidzisz Troya?
Też nie, nie miałam okazji bliżej go poznać.
Właśnie.
Wiesz, to dobry chłopak.
Naprawdę dobry.
Troszczy się o mnie.
Nie wiem, co mam robić.
Cóż, Zoe, nie mogę ci zapłacić za dziecko.
Dobranoc.
No tak, dobranoc.
Zostawił u mnie Cynamonka.
Wiem, że czasami trudno mu bez niego zasnąć, więc...
Dzięki. Nie musiałeś.
Mogę mu go podać?
Śpi dzisiaj u mojej mamy, miałam zajęcia do późna, więc...
Prawda jest taka, że zasypia bez Cynamonka.
Chciałem się z nim zobaczyć. Oddaj mu.
Spartaczyliśmy to?
Mam wrażenie, że uraziliśmy go.
Jasne, że spartaczyliśmy.
Co gorsza, spartaczymy tysiąc razy, nim będzie pełnoletni.
Więc nie przejmuj się akurat tym razem.
Mój ojciec stwierdził, że uważa nas za wzorowych rodziców.
- Co? - Tak było.
- A nie jest szczególnie łaskawy. - Super.
- Tak. - Podniosłeś mnie na duchu.
Otworzyłam akurat butelkę wina, które tak lubisz.
Może wpadniesz na drinka?
Pewnie, że wpadnę na drinka.
Jest gratis, tak?
- Pięć dolarów za lampkę. - Warto.
- Zapłacę. - Nie przyjmę.
Ależ ty jesteś żwawa.
Taka żwawa.
Hej.
Możemy porozmawiać?
Zdecydowałam, wracam do pracy.
Myślałam o naszej ostatniej rozmowie,
zawsze robię to, co jest najlepsze dla ciebie,
dla rodziny,
zdecydowałam, że zrobię coś, co będzie dobre dla mnie.
I nie mam ochoty o tym rozmawiać.
Nie teraz.
Kto jest dużą dziwczynką?
Kto jest dużą dziewczynką mamusi?
- Jest pyszne. - Co ty robisz?
Mam ochotę posłuchać Kennetha G.
- Kenny'ego G. - Odrobinę Kena G.
Chciałbym wznieść toast za kwalifikacje rodzicielskie.
Dobra. Na zdrowie.
- Za Dr. Joe. - Za Dr. Joe.
Czemu za Dr. Joe?
Bo czuję się jak Dr Joe.
I uważam, że nasz syn będzie...
Słuchał współczesnej muzyki dla dorosłych.
Nie słucha.
Słucha współczesnej muzyki?
Tylko czasami.
- Nie, nie słucha. - Dobra. Niech będzie.
Za Tuf.
- Tuf. Za ciebie, Tuf. - No cóż...
Tuf.
Ostatni raz widziałem ją, kiedy i ty ją zobaczyłaś.
Żal mi cię.
No tak. Lubisz się pośmiać. Zapomniałem.
- Tak, czasem lubię. - Już sobie przypomniałem.
Chyba powinieneś już iść.