poprzednich odcinkach...
Nie wzbudzimy podejrzeń, zatrudniając ładną dziewczynę.
Nie umrzemy od przebywania z kimś ładnym.
- Kim pani jest? - Rachel. To mój pierwszy dzień.
Twoja nowy narybek?
Była najlepszą kandydatką na to stanowisko.
Chyba powinieneś gdzieś zaprosić swoją dziewczynę, Drew.
Moglibyśmy im mówić, że jesteś moją dziewczyną.
- Tak. - Naprawdę?
Musimy poszukać szkoły integracyjnej dla Maksa.
Może mieć problemy w szkole.
Martwię się o niego pod względem społecznym i chcę, by sobie radził.
Wiem, kochanie, wiem.
Tak wpływa na człowieka korek. Przepraszam, kochanie.
Już dobrze, Noro. Popatrz!
Noro, to jest Sycamore Charter,
gdzie Sydney, Max i Jabbar chodzą do szkoły.
Pewnego dnia ty też pójdziesz tu do szkoły, gdy urośniesz.
Wiem, kochanie, wiem. Jesteś zła i... Kochanie popatrz, tam jest Maxie!
Twój starszy brat ze swoimi kolegami z Matematycznych Wojowników.
Cześć, Max!
Jeśli potrzeba 6 sześcianów, by zbudować klatkę z 3 schodami,
Ile potrzeba sześcianów, by zbudować klatkę z 11 schodami?
Okej, zobaczymy...
Jejku!
9, 12...
- 66. - Rany.
To było niezłe.
Piątka, wojowniku.
W porządku, opowiedz mi o trójkącie.
Hej, Max!
Suma kątów wewnętrznych trójkąta zawsze wynosi 180...
Max? Chodź, kolego.
Zewnętrznych. Muszę lecieć.
Cześć, Max!
Do zobaczenia!
Kąty zewnętrzne wszystkich linii są takie same...
Cześć!
Mail!
Idę trochę pochodzić po targu.
Chcesz, żebym zrobiła listę?
Tak.
Co?
- Cóż... - Co?
Drew dostał jedynkę.
Pewnie błąd w druku.
Z matematyki?
Mamo, on nigdy nie dostał jedynki.
Jest w ostatniej klasie. To niedobrze.
Jest świetny z matematyki.
O mój Boże.
- Cóż... - O nie!
To tylko jedna ocena.
Pierwotnie była to ścieżka akustyczna, ale dodaliśmy perkusję.
- Naprawdę? - Tak.
- Słyszysz ją? - Jejku!
- Dużo zmienia. - Niesamowite.
Tak. Facet jest naprawdę dobry.
Ile zajęło ci zrobienie tego?
Jakieś trzy godziny. To było naprawdę ekspresowe.
Okej, wychodze.
Wychodzę. Ja tylko...
Idziesz też, prawda?
Tak.
Bo wiesz, tato wpadnie w szał,
Jeśli spóźnisz się na szarady.
Rodzinne szarady? To naprawdę słodkie.
- Tak. - Wiesz, jak grają Bravermanowie...
- Zwykle jest masakra. - Są wyprawy do szpitala.
Chodzi o tatę, zwykle dostaje do głowy, gdy się spóźniasz,
uważa to za bardzo niestosowne.
I przekazał ten gen tobie!
- Tak, właśnie. - Patrz, jaki jesteś nerwowy.
Właśnie wynająłem studio na resztę tygodnia.
Muzykowi, który robi płyty dla dzieci. Przygotował
jakiś album o środowisku i chce go nagrać.
- Naprawdę? - To wspaniale.
Przychodzi facet naśladować dźwięki wieloryba.
Nie możemy być snobami. On płaci za to.
I to będzie coś dużego. Dobrze, chodźmy.
- Jak się nazywa? - Arty Party.
- Arty Party! - To jego...
Mogłeś powiedzieć, że Arty Party!
Chciałem z nim pracować, odkąd wszedłem do branży.
- Do zobaczenia na szaradach. - Na pewno.
- Cześć! - Arty Party!
- Arty Party. - Arty Party do upadłego!
W porządku, zaczynajmy.
Film, film, jeden wyraz.
Trzy sylaby.
W porządku, rozumiem. Szybciej.
- Pierwsza sylaba. - Hej.
- Zamach! - Kij.
- Batman! - Powrót Batmana!
Okej. Masz 15 sekund. Wygląda, że to...
No dalej, kochanie.
- Kleszcz! - Kleszcz nietoperzy!
- Kleszcz nietoperzy. - Kleszcz nietoperzy.
Gattaca!
To Gattaca.
Tak to działa.
Niebiescy mają siedem a czerwoni dziewięć.
Gdzie wy idziecie?
- My tylko... - Hej.
Wrócicie, prawda?
Sydney, twoja kolej!
- Okej. - Okej, Sydney.
Dziadku, jaka jest podpowiedź?
- Okej. - Rozumiesz?
- Tak. - Powodzenia.
- Dalej, Syd. - No dalej.
- Okej. - Słonko?
- Okej. - Masz?
Ile słów, kochanie, ile wyrazów?
Trzy.
Trzy wyrazy. Musisz nam pokazać palcami.
- Nie wolno mówić. - To film?
- To film, książka czy program TV? - Film.
- Nie. - Bez mówienia.
Pamiętasz, że tak jest film?
Odegraj to. Co to jest...
Tygrys!
- To tygrys. - Aligator.
- Szczęki! - Aligator.
To...
- Tygrys. - To zwierzę!
Nie. Kochanie, nie wolno mówić.
- Bez mówienia. - Tylko...
To rekin z...
Nie. Żadnego wskazywania.
- To książka? - Król Lew!
- rany. - Nie.
- Było dobrze. - Następnym razem.
Tak. Usiądź, będzie następna kolejka.
Co? Nawet nic nie powiedziałam!
Tak, powiedziałaś.
Co? To nie w porządku.
W porządku, Sydney. Powiedziałaś, ale...
Są zasady gry, a ty nie grałeś zgodnie z zasadami.
Nie, słonko. Dobrze, to tylko gra.
Nie, nie chcę grać w głupie szarady.
I nie chcę już nigdy grać w głupie gry rodzinne Bravermanów.
- Już dobrze, chodź i usiądź. - Już nigdy.
Przyniosę chusteczki.
Syd! Zakładaj buty i idziemy.
Ona myje zęby. Kto jest przy drzwiach?
Ona myje swoje, czy próbuję umyć twoje?
Cześć.
- Tato! - Cześć, Joelski.
- Cześć, Julio. - Witaj. Co tu robisz?
- Przybiegłem tu. - Aż tutaj?
- Możesz być pewna, że tak. - O mój Boże.
Słuchajcie, nie mam czasu na pogaduszki. Ja tylko...
Przejdźmy do meritum.
Oboje rozpieszczacie moją wnuczkę.
- Wiedzieliście o tym? - O rany.
- Naprawdę. - Tak w 100%.
Tato, po to tu biegłeś? Z powodu...
Biegłem tu, by powiedzieć, że Sydney nie potrafi przegrywać.
Z powodu zdarzenia podczas szarad.
- Rozpieszczona. - Okej.
Sydney nie umie przegrywać.
Jeśli nie nauczy się przegrywać,
nie pozna prawdziwego życia, jest po prostu rozpieszczona.
Sądzę, że ma czas, by poznać prawdziwe życie.
Teraz jest dzieckiem, więc może to...
Ona uważa, że wygrywanie jest prawem przyrodzonym!
Rozpieszczacie... I co macie?
Ta dziewczyna musi się nauczyć, jak przegrywać. Ona...
Pozwoliliśmy jej przegrać i pozwoliliśmy jej wygrać
i kiedy wygrywa, to podnosi jej pewność i pomaga nauczyć się gry.
Ona nie potrzebuje pewności, kochanie. Ona potrzebuje pokory.
Warte przemyślenia. Dziękujemy. Rozważymy to, prawda?
Tak.
- Wspaniale. - Dziękuję wam za to.
Nie ma za co.
- Miłego dnia. - Wzajemnie. Kocham cię.
Kocham cię. Wychodzę do pracy. Do widzenia.
Okej. Do widzenia.
Dzięki, Joel. Dzięki za zrozumienie, ale... Julia! Julia?
Podrzucisz mnie do domu?
- Tak. - Dzięki.
- Proszę. - Nie. Wygląda jak jajka z serem.
Jajecznica. Nie jajka z serem. Zwykłe jajka.
- Czemu widzę ser? - Nie ma sera.
Smażone na pomarańczowej patelni?
Nie ma tu sera. Tak.
Jak tam Matematyczni Wojownicy? Nadal świetnie się bawisz?
Tak. Wiesz, czemu się bawię?
- Czemu? - Bo jestem tam najlepszy.
Naprawdę?
Nawet lepszy od starszych ode mnie.
Jestem szybki i rozwiązuję każde zadanie prawidłowo.
- Naprawdę. - Śmiało. Wypróbuj mnie.
Zadaj mi pytania. Wypróbuj mnie.
Nie chodzi mi po głowie żadne zadanie matematyczne.
To znaczy, że ci się podoba?
- Tak. - Podoba ci się.
- Kto jest twoim kolegą w grupie? - Mówiłem, Luis.
Louis, tak. Chłopiec, o którym mówiłeś wczoraj. Ten chłopiec?
- Tak. - Ten duży? Był
trochę większy od ciebie?
Co z nim?
On zawsze zadaje mi zadania
i patrzy, kiedy podam odpowiedź.
Jestem o wiele szybszy od niego.
Jesteś szybszy? Dużo się śmiejecie i...
Inne dzieciaki też się śmieją?
- Czasami. - Tak.
Czasami się śmieją.
Okej, opowiadasz dowcipy? Inne dzieciaki się śmieją?
Nie, sądzę, że są zdumieni, jak niesamowicie rozwiązuję zadania.
- Przyniosę kalkulator słoneczny. - Jesteś niesamowity.
Nie bierz auta Pojedź na rowerze swym...
Nie wiedziałem, że dzieciaki lubią barowe kawałki. To coś nowego.
- Tak. - To się nazywa rozwój.
Nie do wiary, że dzieci to słuchają.
Nie.
Wiesz, chyba potrzebne mi Martini.
Nie mogę pozwolić, byś została alkoholiczką.
Musimy cię przed tym chronić...
- Nadal to słyszę. - okropne, muzyka,
która...
- Cześć! - Witajcie!
Rachel, co tu robisz, potrzebna jesteś w recepcji.
- Ja... - To moja wina.
Nudziłem się i to dobre dla niej, by się nauczyła tej branży.
Tak, zgadzam się, tylko że teraz
dobrze będzie, jeśli będzie tam.
Tak. Przepraszam.
W porządku.
W porządku. Nie twoja wina.
To nie jej wina.
Spodziewasz się dzisiaj masy gości?
Oł jeaa! Łuhu...
Po co Rachel ma być tutaj w kabinie?
Co masz na myśli przez "po co"?
Co robisz?
Podbijasz do naszej pracownicy?
Jesteś w trzeciej klasie?
Widzę, że z nią flirtujesz.
Nie flirtuję z nią.
Lubię tą dziewczynę.
Jest zmotywowana i dobrze pracuje.
Praktycznie niewiele nas kosztuje.
I nie chcę, by to się skończyło.
Mmm, ta planeta jest...
Jeśli się z nią prześpisz, tak jak z Gaby,
jakiąś inną pracownicą...
Wyryjesz mi to na nagrobku?
Hej, przepraszamy.
Naprawdę przepraszam, że przerywam waszą rozmowę.
- Ja przepraszam. - W czym problem, Arty?
Chcecie, bym śpiewał, grał i sterował tym wszystkim
sam?
- Przepraszamy za to. - Słucham tego i to jest fantastyczne.
Wiem o tym.
Moglibyśmy się skupić i czy mogę prosić o wyregulowanie moich słuchawek?
Fantastycznie. Wyrównaj mu dźwięk.
Macie chłopaki też jakiś butelki z wodą?
Nie chcesz skorzystać z kranu?
- Tak jest lepiej dla środowiska. - Okej.
Byłoby miło dostać trochę płynu.
Trochę płynu jest już za tobą na stoliku.
Mountainhead? Przestańcie, macie Fiji albo coś?
- Mamy wodę. - Możesz wcisnąć przycisk,
Kupimy ci Fiji. Wyślę po nią Rachel.
Kupimy ci Fiji, nie ma problemu.
- Kupimy Fiji. - Dobrze.
- Baw się. - Zacznę od początku.
- Dzięki za tę rezerwację. - Na pewno.
- Tak. - Cały tydzień.
W ogóle nie słyszałaś nowej płyty?
- Influx? Nie. - Tak.
- Hej, Drew? - Tak.
- Cześć! - Witam.
Myślałam, że poszłaś do domu na obiad, przepraszam.
Nie wiedziałam że tu jesteś.
No cóż, tak. Ona tu jest, więc...
Chciałam z tobą o czymś porozmawiać.
Czekałam aż...
- Wyjdę. - Możemy rozmawiać,
- mieszkamy w tym samym domu. - Nie.
Serio, zostań.
- W porządku. - Przepraszam.
- Porozmawiamy jutro. - Co?
Cześć, Amy. Do zobaczenia wkrótce.
Napiszę do ciebie. Czemu ją wyrzuciłaś? Co...
Nie wyrzuciłam jej i nie chciałam, by ona widziała... Wiesz?
Wspaniałe, tak, wspaniale.
Świetnie? Tak?
To jest twoja reakcja na jedynkę?
- Tak. - Drew?
- Co? - Drew, co się dzieje?
Jak to się stało?
To raport kwartalny. To nawet nie jest ocena końcowa.
To nie ocena końcowa, ale kwartalna jest...
- Mogę poprawić. - To ważna część
roku... Możesz odłożyć telefon?
- Przepraszam ją. - Odłóż telefon.
Odłóż telefon, bo rozmawiam teraz z tobą o czymś.
Nigdy nie widziałem tego u ciebie. To ostatnia klasa.
Nie wiem. To trudna klasa, to...
Ale nie poprosiłeś o pomoc?
Odłóż telefon. Doprowadza mnie do szału.
Doprowadza mnie to do szału. Mówię do ciebie.
Wiesz co? Sądzę, że spędzasz zbyt dużo czasu z Amy.
To miła dziewczyna, ale nie powinniście widywać się w tygodniu.
Nie żartuję. To jedyny taki przypadek
i to jest jedyne wytłumaczenie tego. Bardzo ją lubię.
- Nawet nie... - To fajna dziewczyna.
- Tylko nauka. - Widujcie się w weekendy.
Słyszysz mnie? Nie macie się widywać
- w tygodniu. - Próbuje się uczyć.
CHEMIA
Pozwoliliśmy kiedykolwiek Sydney przegrać?
Bierzesz tatę na poważnie?
Nie, myślę o tym.
To niedorzeczne.
Zastanawiam się nad tym i wiesz co?
Na pewno nigdy nie pozwoliliśmy jej przegrać.
Ani w kółko i krzyżyk, ani w warcaby,
w żadną grę przez całe jej życie.
Nie było nic prócz wygrywania, kochanie.
- Ona ma 7 lat. - Tak.
Pozwolimy jej przegrać w kółko i krzyżyk?
Czego to dowiedzie?
Że tak się dzieje. Takie jest życie.
Tak myśli mój ojciec. Ma obsesję na punkcie uczciwości w grze.
Jego dzieci mają na tym punkcie obsesję.
Nie pozwolę, by Sidney wychowywała się w ten sposób.
Proszę. Nie zrobię tego. Założysz mi go?
- Tak. - Dziękuję.
Chcesz ją wystawić w wyścigach w chodzie?
Myślałem o siłowaniu się na rękę.
Za bardzo?
- Nic jej nie jest. - Tak?
Tak. Okej.
Jesteś słodka, kiedy odmawiasz.
Pokonałam ją w czymś!
- Nieprawda! - Tak!
Wymień. Ta cisza potwierdza to, co myślę.
Rozpuszczona smarkula.
Nie rozumiem, jak może uzasadnić szlaban na osobę.
Na człowieka.
Może tak już będę z nią miała.
Nie, ale... Przysięgam, teraz jest gorzej.
Nie da się przez tydzień z kimś nie rozmawiać.
Może z kimś wyjątkowym!
To znaczy, da się.
Za dużo i za szybko.
Okej, przepraszam. Posłuchaj, rozumiem,
ale zawsze są pewne opcje.
Jakie?
Przestań. Ona pracuje w nocy i mieszka w osobnym domu!
To znaczy, halo? To jak...
Tak, ale...
Wyjdź stamtąd.
Gdyby mnie przyłapała podczas wymykania się...
Tylko mówię. Gdybyś to zrobił odpowiednio,
mądrze i to zaplanował
w czasie, kiedy ona jest w pracy, nic by się nie stało.
Tylko ci mówię, sądzę że warto.
- W prorządku. Dzieki. - Okej.
Dziękuję bardzo.
Umówiłam na dziś wizytę z dr. Pelikanem,
na 3.00, ale wiem, że nie możesz, więc co mam zrobić?
Mam iść sama czy mam ją przełożyć
na inny dzień?
Powiem ci coś, może pójdziesz do dr. Pelikana sama,
by sprawdzić, co powie.
Jeśli poczujesz się lepiej,
może wyrazi opinie w kwestii, jak to rozwiązać. Smiało.
Okej, tak zrobię.
Jak ci leci praca?
- Dobrze. Właśnie kończę. - Tak?
Jak nowa asystentka? Ta laseczka?
Laseczka super babeczka?
Nie mam numeru do tego lekarza.
Będę musiał
oddzwonić do ciebie, ale go znajdę.
Ona tam jest i słyszy naszą rozmowę na temat Aspergera?
Zdobędę go, kochanie. Kocham cię. Do widzenia.
Kocham cię!
Przepraszam.
W porządku.
Właśnie szłam do domu, chciałem się upewnić, czy jest coś jeszcze zanim pójdę?
Nie, w porządku, dziękuję.
Wszystko w porządku?
Tak.
Nie tylko, skomplikowana sprawa z moim synem. On ma Aspergera,
Moja żona sądzi, że pewien chłopiec naśmiewa się i prześladuje go w szkole.
Nie wiem, czy Max zdaję sobie z tego sprawę,
jest to rzecz do rozwiązania.
Mój kuzyn jest autystyczny. Właśnie skończył 14 lat.
A moja ciocia mówi...
No nie wiem. Nie znam bardziej cierpliwej osoby.
To trudne. Na pewno.
Ale co robisz tu o tej porze?
Chciałem się upewnić, czy oprogramowanie do fakturowania działa.
Chcę, by wszystko było zorganizowane,
- jest więcej pracy... - Upewniasz się,
czy program do faturowania działa?
- Tak. - Rany!
Cały czas mnie zaskakujesz, Rachel.
- Usiądź. - Dziękuję. Pewnie.
- Posłuchaj. - Tak?
Naprawdę mamy szczęście, że cię mamy.
Brat i ja jesteśmy szczęśliwi, że tu jesteś.
Chcemy mieć pewność, że wszystko idzie bardzo dobrze.
Mój Boże, to niesamowite.
- Okej. - To znaczy, jak wszystkim zarządzasz,
i patrzysz, jak Crosby pracuje z muzykami,
Naprawdę spełniają się marzenia.
- Dobrze. - Naprawdę głupio to mówić.
- To nie brzmi głupio. - To prawda.
O ile chcesz pracować w branży.
- chcę. - To wspaniale.
Chciałbym produkować muzykę.
I właściwie wszystko w tym miejscu.
Jestem pewien, że będziesz w tym świetna.
- Dziękuję. - Tak.
Hej...
Rachel, jest coś, o czym chciałem powiedzieć,
- odkąd zaczęłaś pracę. - Pewnie.
Liczę, że nie odbierzesz tego źle,
ale wiesz, tylko dlatego, że jest to branża muzyczna to nie oznacza,
że nie oczekujemy, byś ubierała się w pewien sposób. Wiesz?
Nie. Właściwie to
jeden z powodów pracy w branży muzycznej...
- Okej. - Mieć swój styl.
- Pewnie. - Naprawdę nie jestem
typem osoby z koroporacji.
Zgadza się. Rozumiem to.
Ale mogę... jeśli chiałbyś, bym...
Ubrała się w... Dla...
Nie proszę cię, byś ubrała się inaczej.
Mówię, że nie musisz. Tylko tyle mówię.
To bardzo słodkie, że troszczysz się o mnie.
- Dziekuję. - Mam córkę, więc...
Jest sporo młodsza od ciebie...
- Okej. Może powinniśmy... - Pójdę po swoje rzeczy.
Okej. Tak.
Dzięki, Rachel.
Chyba coś słyszałam.
- Nie daj się złapać. - Nie dam.
- Twoja mama mnie znienawidzi. - Chce mieć pewność, że...
Moja mama cię uwielbia. Nie znienawidzi cię.
- Okej. - Naprawdę.
- Wszyscy cię kochają. Przestań. - Tak. To nieprawda.
To prawda i...
kocham cię, jeśli to coś znaczy.
Ja też cię kocham.
W porządku, cóż...
- Powinnam iść. - Uważaj. W porządku.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Nie daj się złapać.
Nic mi nie będzie.
Przepraszam...
Zero telefonu, zero internetu, zero Amy.
- Cześć. Jak leci? - Cześć.
- Gavin Reed. - Rachel.
- Miło cię poznać. - Rachel? Miło poznać.
Jestem naprawdę wielką fanką. Dzięki.
Uwielbiam Dystopia. Są niesamowici.
Musisz kiedyś wpaść i poznać ich.
- Są wspaniali. - Byłoby cudownie.
Tak.
Chłopaki będą za chwilę.
Chcielibyście coś do picia? Wodę albo coś?
Tak, woda będzie świetna.
- Okej. - Hej.
- Crosby. - Jak leci?
- Kupa czasu. - Dobrze cię widzieć.
- Jak leci, Adam. - Mój brat, Adam.
- Miło poznać. - Adam, miło poznać.
Wielki fan. Zarządzasz wieloma zespołami.
Dzięki.
To miejsce naprawdę wygląda fantastycznie.
Dziękuję.
To jest, dokonaliście wiele doskonałych zmian.
Tak. Włożyliśmy w to mnóstwo pracy.
Tak.
Powinieneś zobaczyć studio.
- Tak. - Tak.
Chcielibyśmy tu nagrywać.
Na pewno spodoba ci się tu.
- Woda. - Sprawdź.
- Dziękuję za wodę. - Nie ma za co.
Piję szybko, więc nie zapomnij sprawdzać.
- Pewnie. - Dziękuję.
- Dzięki. - Proszę.
Jejku, tak. Super, prawda?
Wspaniały fortepian.
Tato, jesteś za daleko.
Nie jestem za daleko. Dalej. Grajmy.
Powinieneś się cofnąć, tak jest sprawiedliwie.
Tak nie jest sprawiedliwie.
Tak, wrócić tam? Okej.
I tak jest twoja kolejka.
Dalej.
Świetnie.
Wiesz, Syd,
wiesz, że to tylko gra?
W graniu w gry chodzi tylko o zabawę.
Nie chodzi o to, kto wygra lub przegra.
Ale jeśli przegrasz,
Powinnaś zwrócić się do tego, z kim grałaś,
ze słowami: "Dobra robota".
Okej?
Twoja kolej.
No popatrz.
Hej. Wygrałem!
Oszukiwałeś!
Nie oszukiwałem. Wygrałem sprawiedliwie.
A teraz co powiesz komuś, kto wygrał?
Oszukiwałeś tato. To nie w porządku.
Nie oszukiwałem. Grałem tak, jak się gra.
Teraz zrób to, co powinno się zrobić...
Nigdy więcej tego nie rób.
Pozbierasz to wszystko, Sidney, natychmiast.
- Natychmiast. - Jesteś oszustem.
- Sydney. - Przestań.
- Posłuchaj, masz... - Póść mnie!
- Idź! - Nie będziesz nikogo biła!
- Puść mnie! - Nie będzie nikogo biła,
- nie będziesz biła ojca. - Przestań!
Pójdziesz do swojego pokoju.
Póść mnie!
Psujesz ludziom zabawę. Tak właśnie jest.
Przestań! Póść mnie!
TAFT KONTRA SYCAMORE
Następne pytanie.
"Allison gra w baseball.
Podczas ostatnich 25 uderzeń,
ona trafiła cztery razy.
W oparciu o 25 ostatnich uderzeń,
jakie jest prawdopodobieństwo,
że Allison trafi następnym razem kijem?"
Zobaczmy. 4, 0...
25, 0...
41... 1...
0,16.
Zgadza się.
Tak, to dlatego, że 25 przechodzi do 4 zero razy.
Przechodzi do 40 jeden raz,
a później z 40, otrzymujesz 15 i sprowadzasz do zera.
I przechodzi do 150 sześć razy.
Tak, zgadza się.
Następne pytanie.
Joel? Syd?
Sydney tam jest?
Pokonałeś ją w Candy Land?
- Tak. - Tato!
Okej, nie znosi dobrze przegranej.
- Nie. - Wypuść mnie, natychmiast!
Tato!
Nienawidzę, gdy ojciec ma rację.
Ja też.
Wypuść mnie! Nienawidzę cię!
Jesteś najgorszym tatą na świecie!
Pójdę.
- Gdzieś indziej. - Wypuść mnie!
Może poćwiczę.
Może długi film. Może oba.
- Powodzenia. - Nienawidzę cię, tato! Nienawidzę!
- Żadnej telewizji, żadnej technologii... - Okej.
Okej. Do zobaczenia.
I słyszałem wszystkie argumenty, że...
Cześć, Max. Jak leci?
Mogę zadać ci pytanie?
- Kochanie, to Louis. - Kkóry?
Ten który wygląda jak Ted Koppel.
Cztery czerwone i pięć zielonych długopisów w piórniku.
Przychodzi facet i bierze jeden
z piórnika, bez patrzenia.
Jakie jest prawdopodobieństwo niebieskiego?
- Niebieski. - Sprawdzisz, dziwaku?
To już nie jest śmieszne. To w pewnym...
Okej, możesz już przestać.
Nie, zaczekaj.
Wyjdzie 25. Sprawdź na zegarku.
Nikogo to nie obchodzi, Max.
Idziecie na lody do Swensen's?
Dobrze, chodźmy.
- Do zobaczenia na ćwiczeniach. - Cześć.
Wciąż tam jesteś, mamo?
Jestem tu, kochanie.
To nie fair! Nie fair!
Mamo, to nie fair!
To tato kazał ci mnie tu trzymać, nie ja!
Kochanie, jeśli mówisz do siebie,
uspokuj swoje ciało...
Nie uspokoję ciała! Nie zmusisz mnie!
Ja cię nie zmuszę, tylko ty to możesz.
To nie w porządku, że mam tu siedzieć!
Co to jest, adopcja dzieci?
Kochanie, nie wolno kopać w drzwi.
- Nie, to nie fair! - Sydney.
To nie fair!
Nienawidzę cię!
Natychmiast mnie stąd wypuść!
Wspaniały, usiszmy się dla twojej siostry.
Mathleci są niepokonani cały sezon.
Jestem gwiazdą tej gry?
- Dobra robota. - Super.
Szykuj się do łóżka, przyjdę cię utublić
- Adam, musimy o tym porozmawiać. - Wiem.
Musimy natychmiast to rozwiązać.
- Wiem. - Ten dzieciak, Louis,
otwarcie wyklucza Maxa.
Wyśmewał go, robił miny za plecami.
Widziałem to. Nie podobało mi się.
- Widziałeś... - Trudna sytuacja.
Ale trzeba coś z tym zrobić.
Zadzwońmy do jego rodziców.
Boże, nie. Kochanie, nie możemy...
- Proszę. - Daj mi chwilę.
Nic nie robimy. Nie rozwiązujemy.
- Kręcimy się w kółko. - Nie do wiary.
Nic nie wymyślamy. Kto to jest?
- To Crosby. - Czego chce?
Mówi, że mam pilnie jechać do studia.
Crosby to pilna sprawa, Adamie.
Musimy natychmiast o tym porozmawiać.
Nie rozwiążemy tego dzisiaj.
Adamie, musimy to rozwiązać.
Słuchaj, kochanie, wiem, co czujesz.
Ale sądzę, że przesadzasz.
- Nie możesz teraz iść. - Posłuchaj.
Nie sądzę, by nadszedł czas, by dzwonić do rodziców
i dzwonić do rodziców.
To opcja nuklearna, która może wybuchnąć
nam w twarz.
Proszę... Nie musisz tam jechać.
- Muszę jechać. - Co to za nagła sprawa?
Nie wiem. Pisze, że pilne. Kocham cię.
Nie przesadzam, Adamie.
- Adam! - Muszę lecieć.
Żartujesz sobie?
- Nie wiem, o co chodzi. - To jest ważniejsze.
Zgadzam się.
- Ocena to była pierwsza rzecz. - Jasne.
I uznałam, że kara jest fair.
Później zaczął się wymykać.
Jakby się o to prosił.
- Będzie uciekał. - Co masz na myśli?
Ma 16 lat, a ty zabroniłaś mu
spotykać ze swoją dziewczyną.
- Znajdzie sposób. - To krótki czas.
Sądzę, że aby Drew skupił się
na ocenach, nie należy zabierać mu czegoś,
co jest dla niego ważne, co czyni go szczęśliwym.
Nie, gdybyś miał dzieci, wiedziałbyś.
Czasami trzeba ustalić im granicę.
Tak.
Tak, masz rację, nie jestem rodzicem.
Ale jednocześnie
mam do czynienia z setką dzieciaków w ciągu roku.
Przychodzą na lekcje i muszę ich dyscyplinować
i każdorazowo, kiedy mówię: "Wynocha z klasy",
oni mówią: "Czas wolny!".
To nas poróżnia i niczego się nie uczą.
Są na mnie źli.
Smutno mi, że Drew, nie może jej widywać.
Widuję go z nią na korytarzu,
uśmiecha się i rozmawia
i robi rzeczy "niepodobne do Drew".
Powoli wychodzi ze skorupy i...
Utrzymanie 16-latka z dala od sympatii
to ciężkie zadanie.
Przepraszam, nie chciałam powiedzieć tego, że nie masz dzieci.
Nie. To prawda.
- Jasne, że masz dzieci. - W porządku.
Dziękuję, że to powiedziałaś.
To nasza pierwsza kłótnia? Czuję się... dziwnie.
To zalicza się do kłótni.
Teraz możemy przejść do godzenia się.
To znaczy nie tutaj.
- To dobre tempo. - Podoba ci się te tempo?
- To jest pilna sprawa? - Miałem zaśpiewać.
- Co jest pilne? - Nic.
Właściwie to nic ważnego.
Po co mnie tu sciągnąłeś?
Prawdopodobnie to cię nie zainteresuje.
Właśnie dzwonił Gavin
i chce zarezerwować studio na cały miesiąc.
- Na cały miesiąc? - Tak.
- To wspaniale! - Będą tu wszyscy artyści
i uczynią nasze studio najlepszym studiem nagraniowym
- w Bay Area. - To super.
- Tak, prada? - Tak!
- Będziemy pracować 24 godz. na dobę. - Odnosimy sukces.
Na dodatek, Arty Party skończył.
- Koniec wymagań co do wody. - W końcu.
Chwila, wspaniała wiadomość. Nie mogłeś napisać mi maila?
Nie, jest trzecia rzecz.
- Rachel, pokaż mu. - Nie mogę.
To najlepsze z najlepszych.
Ze wzgórz Oaxaca.
Mogę wypić drinka, i muszę wracać.
Wypijmy za Rachel, bo w dużej mierze...
- Nie. - Naprawdę.
- Tak. - Nic nie zrobiłam.
Gavin cały czas gadał,
jaka jest niewiarygodnie piękna.
- Rozumiem. - Przyniosę kieliszki.
Dobrze, że zostawiłam golf w domu.
Bardzo śmieszne.
Posłuchaj, Rachel. Jesteś mądrą i piękną dziewczyną.
Tego dnia chciałem powiedzieć,
że nie musisz używać urody.
Nie musisz flirtować z każdym facetem,
- który poprosi o kawę. - Nie.
Wcale z nim nie flirtowałam.
- Przysięgam. - Okej.
Myślałem, że wydaje ci się,
że twoim atutem jest twój wygląd,
ale to nie prawda.
Jest ich o wiele więcej.
- Co tu dużo gadać. Przepraszam. - Okej.
- Zapitka dla ciebie. - Fajnie.
Kieliszki zostały odszukane.
Były schowane w górnej szufladzie biurka
- z jakiegoś powodu. - To nie prawda.
Piłeś...
Mogę wypić jednego i muszę uciekać.
- Droga pani. - Dzięki, duży.
Zaczynamy.
- Za Luncheonette. - Za Luncheonette.
- Zrowie. - Zdrowie.
Zdrowie. Gratulacje.
To jest dobre.
Cześć.
Wpadłam po zaopatrzenie.
Jak tam randka?
Było naprawdę miło.
Jak minął wieczór?
Świetnie.
Jak się ma Drew?
Jest w swoim pokoju.
Żadnych prób ucieczki.
To dobrze.
Rozmawiałam dzisiaj o nim.
Celowo mi się przeciwstawia.
To dziwne.
Wiem o tym. Jestem świadoma.
Ale wiesz, nie pracuję tu.
Nie jestem strażniczką.
Nie mogę siedzieć na werandzie i pilnować
wszystkich, którzy tu przychodzą.
Mam swoje życie. Teraz jestem bardzo zajęta.
Wiem, że tu nie pracujesz, mamo.
Założyłam, że będziesz w domu i pomyślałam, że zapytam.
Pomyślałaś, że zapytasz.
Tak, to miało brzmieć jak pytanie.
Ale dla zwykle dla mnie
to brzmi jak żądanie.
Z jednej strony oczekujesz ode mnie,
że z automatu ci pomogę.
Z drugiej strony nie mam wyrażać
swoich opinii. Mam je trzymać dla siebie.
Już mnie to męczy.
Drew jest na tyle dorosły,
że może zostać sam w domu, to chyba jasne.
Jeśli myślisz inaczej,
musisz porozmawaiać o tym z Drew.
Cześć.
- Wróciłeś. - Cześć.
Cześć.
To było ciężkie, co?
- Tak. - Tak?
Chyba jest już za późno.
- Na co, kochanie? - Dla Syd.
Kochanie, my tylko...
Mówiliśmy jej cały czas, jaka jest wspaniała
- Pozwalaliśmy jej wygrywać. - Tak.
I za dużo jej dawaliśmy.
I zepsuliśmy ją.
Wiesz co? Zrobimy sobie
drugie dziecko i zaczniemy od początku. To jest zepsute.
To nie jest śmieszne!
To śmieszne. Dalej.
- Okej. - Okej, wstajemy.
Kiedy miałem 7 lat, byłem diabłem wcielonym.
- Tak. - Poprawiłem się.
Nic jej nie będzie.
Jesteś wspaniały.
Zabiłaś ją.
Popatrz na naszą zepsutą smarkulę.
Mój Boże! Uwielbiam ją. Jest taka urocza.
Wrzucimy ją na łóżko?
Tak.
Raz, dwa, trzy.
Teraz.
Zaczymay.
To świetna piosenka.
Nie nadążam.
- O mój Boże! - Jezu!
Będę miał koszmary.
Mój Boże! Widzieliście to?
- Rozdarłem... - W porządku?
- Widziałeś? - Tak. Rozdarłem coś.
Thunder jest świetny.
Robi się późno. Chyba muszę iść do domu.
Muszę iść spać.
Jest dość późno. Słuchaj...
- Będę spał tutaj. - To świetny pomysł.
- Jak pojedziesz do domu? - Ja nie.
Pojadę autobusem.
Nie, odwiozę cię do domu.
Nie będziesz czekała w deszczu.
Uwielbiam deszcz.
- Nie jest w porządku. - Jest.
Zawiozę cię.
Nie będziesz stała na przystanku.
- Mogę. - Posłuchaj. Okej.
Kocham cię. Gratulacje.
Gratuluję.
- Dobrze. - Możesz jechać?
Tak, nic mi nie jest, wypiłem jednego.
- Wypiłeś jednego? - Naprawdę?
- Tak. Gotowa? - Coś mnie ominęło?
- Na pewno? - Tak.
Leje. Podjadę autem od przodu.
- Okej. Dziękuję. - Cześć.
- Do zobaczenia, Cros. - Cześć! Gratuluję!
Zostanę tutaj i sam poimprezuję.
Będzie wspaniale!
To tutaj.
Rachel, okolica jest podejrzana.
- Nie. - Dwie przecznice dalej,
kilka miesięcy temu, była strzelanina.
Nie, jest w porządku.
Twoi rodzice o tym wiedzą?
Jest w porządku. Jest bardzo bezpiecznie.
- Zatem... - Mieszkam tam.
Mogę cię odprowadzić do drzwi?
- Nie. - Lepiej się poczuję.
- Ustąp mi. - Jest bezpiecznie.
Odprowadzę cię bezpiecznie do mieszkania.
- Dobrze, skoro chcesz. - Gotowa?
- Pobiegnijmy. - Dobrze, zaczekaj.
Raz, dwa, trzy, ruszaj!
- Proszę. - Mój Boże!
- Dzięki. - Lepsze niż nic.
- O mój Boże! - Dzięki.
Widzisz? To był świetny pomysł.
Przepraszam, że czasami ubieram się prowokacyjnie.
Przepraszam, że wprawiłem cię w zakłopotanie.
- Nie wprawi... - Nie chciałem tego.
Nie powinienembył nic mówić.
Dziękuję, że nazwałeś mnie mądrą.
- Jesteś i nie ma za co. - Jestem, tak.
Ale nikt tego we mnie nie zauważa.
Chyba dlatego, że dbam o to, by zauważali moje zderzaki.
Jesteś naprawdę dobrym szefem, a ja nie chcę być beznadziejna.
Ja...
Nic ci nie będzie?
Tak.
Na pewno? Chodź tu. Na pewno w porządku?
Już dobrze.
Nie mogę...
Co tam z Crosbym? Co to była za pilna sprawa wczoraj wieczorem?
Crosby miał problem z wystawieniem kilku faktur.
Zgubił kilka faktur, to wszystko. Głupek.
- Okej. - Dalej, Maxmatyku.
- Gotów? - Nie używaj połączeń słów.
Nie cierpię tego i innych połączeń słów.
Dobrze, to może Euklidesie.
To kolejne głupie wyrażenie. Nie podoba mi się.
- W porządku, kolego. - Miłego dnia.
- Kocham cię. - Do zobaczenia.
- Maxi, jak leci? - Pomnożony Max.
- Gdzie idziesz? - Okej, ignoruj mnie. W porządku.
- Maximillian! - Gdzie idziesz?
- Kochanie, zaraz wrócę. - Tak.
- Gdzie idziesz? - Dwie minutki.
- Kristina. - 2 minuty. Zaraz wracam.
Zaraz wracam. Ej, Louis!
Jak się masz?
- Dobrze. - Jak tam?
- Jestem Braverman. Mama Maxa. - Witam.
Chcę, byś wiedział, że on nie zdaje sobie sprawy,
że się z niego wyśmiewasz za plecami.
Ja to widziałam i to musi się skończyć, dobrze?
Zupełnie. Rozumiesz mnie?
Ty i twoi koledzy, twoja ekipa...
Myślicie, że dacie sobie radę dzięki fryzurce Justina Biebera
i aparatom na zęby Invisalign, ale wiesz co?
Okres dojrzewania nastanie i będzie okropny.
Ewakuuj się!
Bądź kolegą.
- Bądź kolegą, nie prześladowcą. - Okej.
Okej.
- Ja tylko... - Co...
Miłego dnia.
Co mu powiedziałaś?
- Nic. - Co powiedziałąś?
Wyprostowałam pewne rzeczy.
- Dobra robota. - Jedź.
Dobrze. Jadę.
Idę!
- Cześć wam. - Witajcie!
Wejdźcie. Cześć wnuczko.
- Jak się masz? - Chodź tu.
Zobacz, straciłam zęba!
O rany! Prawdziwa strata.
Tak, już jej rośnie.
Robi wrażenie, co?
- Urośnie w każdej chwili. - Umiem grać w szachy.
- Naprawdę? - Kochanie?
- Wiesz co? - Może jakaś inna gra.
Może lepiej zagraj w ubieranki...
- z babcią. - możecie zagrać w trójkę?
Tak będzie lepiej.
Chcesz spróbować?
Okej.
Zaczynamy.
Tak?
- Dziwne. - Tak, partyjka.
Nie pamiętam szachownicy.
- Naprawdę? - Tak.
- To... - Zabawne.
Okej! Zatem...
Chyba zgramy w szachy, prawda?
Okej, droga wnuczko, będzie prawdziwa gratka.
To oznacza, że będzie zwycięzca i przegrany.
Wszystkie chwyty dozwolone. Dam z siebie wszystko.
Jesteś gotowa, by temu sprostać?
Tak, jestem.
Sprostasz temu.
- Dalej. - No dalej.
Wydaje mi się, że dziadek Zeek wygra.
Tak? Dobrze.
Uczę się, więc...
Dobrze mi idzie.
Widzę.
Chcesz zrobić sobie przerwę?
Słuchaj, nie jestem...
Amber, nie musisz się martwić o moją szkołę.
Potrafię poprawić ocenę. To nic wielkiego.
Wiem o tym.
Próbuję wymyślić, jak zacząć zdanie,
które nie zacznie się od...
"Któregoś dnia będziesz rodzicem..."
Tak.
Będziesz musiał chcronić swoje dzieci i troszczyć się o nie.
Będziesz musiał upenić się, że mają co jeść i ubrać na siebie...
Nikt ci nie powie,
że nadszedł czas, by puścić je wolno
i im zaufać.
I wiedzieć,
że potrafią podejmować dobre decyzje.
Przesadziłam i przepraszam. I ufam ci.
Dzięki.
I możesz się widywać z Amy.
Nie wolno ci przekupywać mnie lodami.
Popatrz jaka porcja!
- Ten jest mój. - Zjesz wszystko...
- Zjesz wszystko sama. - Lepiej się dołącz.
- Spójrz na to. Zazdrosny? - Tak, chcę go.
Szach mat.
Mogę przestawić tutaj?
Nie.
Dobry mecz.
To był dobry mecz, wnuczko.
Dobrze grałaś. To było fantastyczne!
- To było super. - Jestem wykończony, rany!
- Zagrajmy jeszcze raz. - Nie mamy nic przeciwko.
- To był dbry mecz. - Byłam blisko.
Poprawimy tę grę.
Muszę zanieść paczki do Fedexu przed 5.00. Więc..
Tak.
- Rachel? - Tak.
Kocham swoją żonę.
Wiem. Wiem o tym.
Przepraszam.