Następny pediatra, co?
W poprzednim odcinku...
Zgodziliśmy się umawiać z innymi.
Umawiaj się z nim, ale znajdźmy innego lekarza.
- Cześć, synu. - Tato.
Idę na terapię i poradzimy sobie z tym jako rodzina.
- Cześć. - Chcę powiedzieć,
że wysyłam aplikację na studia.
- Nie przestrasz się. - Nie.
Dzięki za to, co robisz.
Wychodzę. Powodzenia.
Jeśli chcesz mojego dziecka, weź je.
Kto chce naleśniki?
Pyszne i czekoladowe.
- Ja chcę. - Chcesz?
Zjem przed telewizorem.
Nie zjesz przed telewizorem.
To wyjątkowe śniadanie w wyjątkowy dzień.
I wyjątkowo zjem przed telewizorem.
Jemy razem, jako rodzina.
Ktoś przyjdzie, jak nas nie będzie?
Nie. To dla nas. Usiądź.
- Proszę. - Dla nas?
Wiedziałem, że wyjdzie coś takiego.
Co się stało?
Bardzo duży i drogi sprzęt
miał być w studio między 11 a 14,
a te gnojki od transportu mówią,
- że między 8 a 11. - Adam.
- Już tam są. - Ona słyszy.
- Przepraszam. - Ale nie rozumie.
Transportowcy wkurzają tatę.
- To odruch. Wybacz. - To nic.
Tak się nie mówi do dzieci.
To je może opóźnić.
Ciebie opóźniło.
To nie jest zabawne, Haddie.
Dlaczego stół jest nakryty?
Bo to wyjątkowe śniadanie w wyjątkowy dzień.
Ja...
Wiecie, czemu jest wyjątkowy?
- Pomóż mi. - To twoje pytanie.
Nie wiem. Dlaczego?
Nora kończy pięć i pół tygodnia.
- Jasne! - To nie jest ważna data.
Dr Prestridge powiedział, że po tym czasie
Nora może wyjść do ludzi, więc jemy naleśniki.
Ale muszę jechać.
Nie zostaniesz jeść?
Transportowcy czekają.
Muszę tam być. Kocham was.
Też cię kocham.
To wciąż wyjątkowy dzień.
Zjemy razem. Ty, jak, Haddie i Nora.
Moje wyjątkowe dzieci w wyjątkowy dzień.
Wybacz, to Jan.
Muszę iść na spotkanie rady.
- Nie martw się. - O nie.
- Nie płacz. - Pa.
Taty nie ma. Mogę jeść przed telewizorem?
Jasne.
Zjem przed telewizorem.
Zjem naleśniki.
Będziemy grubi.
O Boże.
To nie tak, jak myślisz.
Obijam się, ale to siła większa ode mnie.
- Muszę jeść. - Rozumiem.
Dochowam sekretu.
Dobrze.
Też pragnęłam różnych rzeczy.
No jasne.
O Boże, jesz sushi.
Wiem. Sushi o 8:00.
Paskudne, co? Ale bardzo dobre.
Jak idzie?
Trudniej, niż sądziłem.
Na początku prawie zwiałem.
- Naprawdę? - Tak.
Dr Patrick o tym nie mówił.
Rozmawiasz z nim?
Dzwonię do niego.
Codziennie.
On o tym nie wie,
bo nie powinno się dzielić myślami o ucieczce z doradcą.
Chyba nie.
Dlaczego zostałeś?
Ty.
Jeśli mam być szczery,
co jest częścią programu terapii,
chodziło o ciebie.
Nienawidziłem cię za to.
To nienawidź,
ale bądź trzeźwy.
Wiem, że nieprędko mi wybaczysz,
ale spróbuję,
bo chcę tego.
Po raz pierwszy w życiu.
Cześć, Jasmine. Jesteśmy wcześnie. Muszę wejść do studia.
Tak.
Dzień dobry.
Pamiętasz dra Prestridge'a?
Proszę mnie nazywać Joe.
Witaj, Jabbar. Dzień dobry.
20 minut za wcześnie.
Co za niespodzianka.
Nigdy nie byłeś za wcześnie.
Dzięki temu Jabbar może przywitać się z doktorem.
Dlaczego tu jest? Mam dostać zastrzyk?
- Nie. - Potrzebuje zastrzyku?
Skończyła mi się w domu kawa
a słyszałem, że twoja mam robi dobrą.
Fajnie.
- Pobawię się klockami. - Jasne.
Muszę iść.
Moje rzeczy są w...
- Tak to... - Dobra.
Przez...
Też będę leciał.
- Crosby... - Już wypiłem kawę, więc...
Co jest w torbie?
Sprzęt lekarski.
Gaza, plastry, takie tam.
Mogę zobaczyć?
Dr Joe się spieszy.
Czy to ciężarówka Tonka?
Dostałem na urodziny.
Mamy podobną w szpitalu,
ale nie taką fajną.
Podnosi się i opada?
Tak! Chce pan zobaczyć?
Pewnie. Zobaczmy, co potrafi.
- Gotowy? - Tak.
- Dobra, gotowy? - Tak.
Rzuć na podłogę.
Podłogę? Dobra, może być.
Tuńczyk czy kalifornijski?
Nie wiem. Nieważne.
Ważne. Po kalifornijsku się gotuje.
Tak, ale to krab. Nie powinna go jeść.
- Na pewno. - W ogóle.
- Naprawdę? - Tak.
Chyba
Ja ich nie jadłam przez Małą Syrenkę.
Tańczący krab mnie zniechęcił.
Myślałem, że Sebastian to homar.
Nie, to krab.
A homar?
- Był krabem. - Myślę o Zoe.
Może jeść homara?
- Wygoogluję. - Dobry pomysł.
Pasożyty.
Wysoki poziom rtęci. Pogadaj z nią.
Czy to dziwne?
Nie będzie dziwne, jeśli ty nie będziesz dziwna.
Zachowuj się swobodnie.
Potrafię być swobodna.
Zobaczmy, co robi twój brat.
Zobaczmy.
Tu jest.
Cześć, Max.
Obejrzymy z Norą film.
Chcesz oglądać z nami?
Nie. Rodney zrzuca skórę.
Może popatrzymy z tobą.
Rodney nie lubi tłumów.
Dobrze.
Przepraszam. Haddie!
- Cześć. - Rany.
- Cześć. - Cześć, siostrzyczko.
Obejrzymy Polowanie na mysz?
Muszę się uczyć.
W sumie jutro zajęcia.
- Pytałaś tatę? - Tak, nie ma sprawy.
Po prostu nie mogę się uczyć w tym hałasie.
Nie sądziłam, że to problem.
Ona jest jeszcze niemowlęciem.
Tak, ale nie chcę się stresować hiszpańskim.
Adam?
Cześć.
Skarbie?
- Tak? - Nic ci nie jest?
- Nic. - Co robisz?
Słucham zespołu, który chce Crosby.
Jakby mi ktoś wbijał gwoździe w głowę.
Wiesz, że Haddie ma kłopoty
z nauką przez małą?
Ma 17 lat. Żyje własnym życiem.
Chyba chce... zrobił się straszny chaos.
Potrzebujemy wieczoru rodzinnego. Rozbiliśmy się.
Cały czas kogoś nie ma,
a gdy są wszyscy, siedzimy w osobnych pokojach.
- Zróbmy fajny wieczór. - Wieczór?
Fajny, do diabła! Dobra! Jasne.
- Zgoda? - Wchodzę w to.
- Fajny! - Cieszę się.
Będzie fajnie.
Mama zostawiła ci talerz.
Znalazłaś go?
Tak.
Mówiła, że spotykasz się z Sethem.
Tak.
I że spotkasz się z nim jutro.
To prawda?
Wciąż się z nim widujesz?
Ile razy go jeszcze spotkasz?
Nie wiem.
No tak.
Nie pora określić jakieś granice?
Tak to się zawsze zaczyna.
Ustalam granice.
Roy Orbison, próba mikrofonu.
Powiedz coś.
Co mam powiedzieć?
Policz do trzech.
Albo nie. Opowiedz dowcip.
- Puk puk. - Kto tam?
To.
To kto?
Ja, czyli to ja.
Dobry dowcip.
Dr Joe mi go opowiedział.
Kiedy cię go nauczył?
Dziś rano.
Kiedyś się go bałem, ale już nie.
Napełniliśmy ciężarówkę klockami
i zrzuciliśmy je na wioskę Ewoków.
Było fajnie.
- Chcesz zaśpiewać? - Jasne.
Jestem Jabbar, mam kręcone włosy...
Dziękuję.
Cześć, Zoe.
To, co zwykle?
- Tak, dzięki. - Jestem gotowa.
- W porządku. - Jestem gotowy.
- Co u ciebie? - Jestem gruba, dzięki.
Nie wyglądasz tak.
A ty?
Wszystko dobrze.
Trudno w to uwierzyć.
Ale musimy o czymś pogadać
i to trochę niezręczne, bo o dziecku.
- Jadłaś sushi. - Pikantny zawijany tuńczyk jest świetny.
Ale nie wolno ci go jeść w ciąży.
Nie wolno jeść lunchu na śniadanie?
Nie wolno jeść sushi.
Kraby i homary są dobre, z umiarem,
ale dużym umiarem.
Tak mi powiedział google.
Surowej ryby trzeba całkiem unikać.
Homarów i krabów też, dla pewności.
Googlowałaś moją dietę?
Chciałam się upewnić, że mam rację.
Joel nie pamiętał, więc użyłam google'a.
Rozmawiałaś z mężem o mojej diecie.
- Joelem. - Tak.
- Joel to ekspert od ryb? - Źle to ujęłam.
Sami nie pamiętaliśmy
wszystkiego, czego nie wolno ci jeść
więc nie winimy cię za to.
- Dobra. - Nie mówmy o winie.
Dzięki. Dalej.
- Co podać? - Bezkofeinową.
Pani przodem.
Dziękujemy za przyjście. Zadzwonimy.
- Cześć. - Hej!
Co tu robisz? Wszystko dobrze?
Możemy pogadać?
Daj mi chwilę.
Bianca? Wejdź tam
i poczekaj na nas.
- Świetnie. - Co jest?
Może chodźmy...
Coś nie tak? Trochę.
Sarah codziennie dzwoni na terapię,
pytać o Setha.
No i...
wczoraj u niego była.
I to po prostu...
to mnie przeraża, synu.
Rozumiem, tato.
Ale to jej sprawa.
Musimy pozwolić jej robić swoje.
To też moja sprawa.
Sprawa rodzinna. To moja córka.
Pomyśl o tym.
Co, gdyby coś takiego zdarzyło się Haddie?
Co byś wtedy zrobił?
To ci wyrwie serce z piersi.
Jest odpowiedzialny za to, co się stało.
Dlatego wróciła tutaj
i na nowo układa sobie życie.
Wszystko szło już dobrze,
a on znowu się pojawił i...
Nie wiem, co powiedzieć.
Podejmuję złe decyzje.
- Rozmawiałeś z nią? - Tak...
Ale ona tylko mnie odepchnęła.
Co mogę zrobić?
Porozmawiaj z nią.
Nie wiem, czy to pomoże, ale dobrze.
Dziękuję, Adam.
Nie ma sprawy.
Niektóre z tych ofert są makabryczne.
Powinniśmy poważnie pogadać
- o podniesieniu pensji na recepcji. - Jak tam chcesz.
To nie jest „jak tam chcesz”.
To poważna decyzja...
Muszę powiedzieć Jasmine...
Wziąć pieniądze...
Bo to, co rano zrobiła...
Musimy skądś wziąć pieniądze.
Łamie naszą umowę...
Nie słuchasz mnie.
Ty też mnie nie słuchasz.
- To poważna sprawa. - Dobra.
Mieliśmy ugodę: żadnych romansów przy Jabbarze.
Więc dlaczego pediatra bawi się z moim synem?
To nie w porządku.
Byłeś 20 minut za wcześnie.
Wiesz co?
Potrafisz spojrzeć na to z mojej perspektywy?
Idziesz prosto do Jasmine.
Staram się patrzeć na całość.
Łapię. Dzielicie się opieką, to trudne.
Ja mówię tylko,
że starała się wybrnąć z niezręcznej sytuacji.
Czekaj chwilę.
Czepiłbyś się, gdybym się spóźnił.
Cześć, skarbie. To Kristina?
- Opowiedz jej. - Nie poproszę...
- Powie, że bredzisz. - Chwila.
- Gotowi? - Dottie?
- Cześć. - Usiądź.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Mój brat zacznie wywiad.
Jestem Dottie. To moje CV.
Będę z tobą szczery.
Mój brat zwykle prowadzi rozmowy,
więc nie wiem, co mam robić.
Może zadaj mi parę pytań.
Spoko. Pierwsze pytanie.
Załóżmy hipotetycznie,
że dzielisz opiekę nad sześciolatkiem z byłą narzeczoną.
Jak sobie z tym radzisz?
Wymyśliłam coś, co możemy razem zrobić.
Jasne, fajny wieczór.
Musi być fajny, albo nikt nie pójdzie.
Może kręgle?
Max ich nie znosi.
Od kiedy?
Od kiedy Chris Barnes wygrał PBA.
Kto? To nie ma sensu. Nie wiem...
Masz rację. Spróbujemy go przekonać.
- Co z salonem gier? - Lubi go.
Ale Haddie by nas zabiła.
Dobra.
- Może łyżwy? - Daj spokój.
- To zabawa. - Niemowlę na lodzie?
- Żartujesz. - Wiesz co?
Sam nie nasz żadnych pomysłów.
Słuchaj. Postaram się, jak mogę,
coś wymyślić, ale...
Może masz rację.
Może jest zbyt wcześnie, żeby znaleźć
coś dla wszystkich. Zaczekajmy.
Haddie niedługo jedzie na studia,
więc mamy mało czasu.
Chcę coś zrobić całą rodziną,
więc po prostu coś wymyśl. Jasne?
Cześć. Sarah.
- Cześć. - Jesteś wcześnie.
Tak.
Nie jestem jeszcze gotowy.
Nie mogę dzisiaj iść.
Muszę odwołać randkę. Przepraszam.
Chodzi o Setha. Ma dzisiaj terapię
i chce, żebym tam była.
- Powinnam iść. - Dobrze.
Jest w delikatnym stanie. Nie mogę odmówić.
Jasne.
Tak mi wstyd, że prawie coś wymyśliłam.
Że kot zachorował, albo co.
Ale stwierdziłam, że to bez sensu.
Nie uwierzyłbym, bo nie masz kota.
Połapałbym się.
Kupiłabym kota i otruła go.
Jak się z tym czujesz?
Sesją terapii z...
Nie wiem. To wariactwo.
Martwię się o niego i o ciebie.
Czuję się przytłoczona. To paskudne.
- Już dobrze. - Wcale nie.
Nie martw się o mnie.
Wiem, co się dzieje.
Nie musisz nic wymyślać.
Dobrze, że mi powiedziałaś.
Miałem dla ciebie niespodziankę, ale...
Nie.
Mam nadzieję, że dzisiaj pójdzie...
Nie wiem, jakiego przymiotnika szukam.
Też mam nadzieję, że... pójdzie.
I chcę ci powiedzieć...
Że nie możesz odwoływać w ostatniej chwili.
Nie zaakceptuję tego.
To była konwersacja, czy wykład?
Miała być konwersacja,
ale słowa się ze mnie wylewały.
Nie było mnie tam,
ale mam wrażenie, że przesadzasz.
Zoe potrzebuje czasu do namysłu.
Widziałaś ją później?
Ukrywam się w biurze.
Nie sikałam od siedmiu godzin.
Byle nie przesadzać.
Nie miała pojęcia, że czegoś nie wolno jeść.
Nikt jej tego nigdy nie mówił
i nie rozmawiał o tym.
Dlatego ty musiałaś.
Zraniłam ją i zawstydziłam.
Wiem, co czujesz.
Co, jeśli się rozmyśli?
Oddychaj, skarbie.
Dobrze.
Masz rację. Wariuję.
Nie chcę tego zawalić.
I muszę się wysikać.
- Julia? - Tak?
Musiała to od ciebie usłyszeć.
Tak.
Wciąż mam czasem problemy z tym,
czego nas tu uczycie.
W zeszłym tygodniu grupa
zaczęła to, co zwykle.
Licytujemy się
na okropne rzeczy, które zrobiliśmy.
Przychodzi moja kolej
i wyliczam zapomniane urodziny
albo dni, kiedy nie wróciłem do domu.
A nawet...
kiedy sprzedałem karty dziecka, żeby mieć na prochy.
Nie wiedziałaś o tym.
Sarah, chcesz coś o tym powiedzieć?
Nie.
- Posłucham. - Mów dalej.
Po sesji trzymamy się za ręce
i recytujemy jedną z mantr.
„Nie żałujemy i nie zapomnimy przeszłości.”
Właśnie.
Wracam do pokoju, a mojego współlokatora,
Bobby'ego, nie ma.
Ale przyszła poczta, bo ma kartkę przy łóżku.
Namalowaną kredkami.
Jego dzieci narysowały.
Nie powinienem był, ale otworzyłem ją.
Przeczytałem: „Tęsknię, tato. Wróć szybko.”
Spojrzałem na moją szafkę.
Było tam parę klocków do gitary i monet,
bo na nic więcej nie zasługuję.
Wiem, że muszę zasłużyć na taką kartkę.
Ale pomyślałem o moich dzieciach, Amber i Drewie,
zwłaszcza o Amber.
Gdy miała tyle lat, co dziecko Bobby'ego.
Pamiętasz wieczór jej siódmych urodzin,
gdy wreszcie położyłaś ją spać?
Pierwszy raz prosiłam cię, żebyś zaczął terapię.
Tak.
Powinienem był to zrobić.
„Nie żałujemy i nie zapomnimy przeszłości.”
Nie ma szans.
Nie akceptuję tego.
Bo aż do śmierci
będę żałował, że jej wtedy nie posłuchałem.
Może miałbym wtedy inne życie.
Lepsze życie.
Może wciąż bylibyśmy rodziną.
Chcesz więcej?
Tak. Jak to wygląda?
Czy to źle, że piję wino, mówiąc o terapii?
- Nie sądzę. - Starczy.
Powiedz mi o sesji.
Powiedział, że gdyby wytrzeźwiał wcześniej,
może bylibyśmy rodziną.
Potrzeba mi whisky, albo coś mocniejszego.
- Powiedział to? - Tak.
Wciąż o tym myślę,
bo sama tak zawsze uważałam.
Ale nie zrobił tego.
Nie wytrzeźwiał.
Robił straszne rzeczy.
Długo sądziłam, że nigdy więcej nikogo nie pokocham.
Czy Mark o tym wie?
Co nieco.
Nie chcę o tym mówić cały czas, ale to trudne,
bo wciąż o tym myślę.
Kiepska ze mnie dziewczyna.
Ale dobra była żona.
Nie. Znaczy... przepraszam.
Mówię serio... wspierasz Setha.
To... miłe.
Czy to wariactwo, że go wspieram?
Dlaczego to robię?
Wytrwa w trzeźwości?
W zamrażarce mam wódkę.
- Super. - No dobra.
Rozwiązałam problem wieczoru rodzinnego.
Cześć!
- Jasne. - Wróciłem.
- Mamy niemowlę... - Tak.
...11-latka z autyzmem i nastolatkę.
Ale jest coś, co nas połączy.
- Czyli? - Dwa słowa.
- Dwa? - Może jedno z kreską.
- Jakie? - Mini golf.
- Mini golf? - Mini golf.
- Podoba mi się. - Serio?
- Tak! - Chodź tu.
- Dobra! - Bum!
Dobry pomysł.
- Mini golf. - Mini golf.
Wychodzi niedługo, czy jak?
Potrzymają go trochę, a potem zobaczymy.
Może przejść przez...
Znaczy, sądzisz, że mu się polepszy?
To nie grypa ani inna choroba.
- Nie wyzdrowieje. - Niestety.
Może skończy ze złymi wyborami.
To jest choroba.
Ale to też jego wybory, więc...
Podjął wybór zaczęcia terapii.
- Dobrze mu idzie. - Mimo to...
Chciałam powiedzieć, że się martwię.
Może wy też się martwicie.
Więc daję wam znać, że jak na razie jest dobrze,
a mówię wam to, bo pójdę go zobaczyć.
Świetnie.
Pozdrów go ode mnie.
Ode mnie też.
To wiele dla niego znaczy.
Czepiam się. Taka już jestem.
Rany boskie. Poważnie?
Zrozumiałam to wyraźnie.
Nie będę karmić dziecka surową rybą.
Obiecuję. Wystarczy, szefowo?
Odbyłabym z tobą tę rozmowę
bez względu na naszą umowę.
Nie wiem, czy ktoś ci o tym mówi,
a musisz to wiedzieć.
Proszę.
Co to?
Kurczak, pieczone ziemniaki i jarmuż.
Co to jarmuż?
Zielone warzywo. Joel twierdzi, że jest świetne.
Bardzo modne i dobrze smakuje.
To jakaś łapówka?
Nie. Zasługujesz na dobry lunch.
Ciąża wyczerpuje, a twoje emocje to teraz...
Mniejsza z tym.
To tyle. A więc...
Wiesz, zasługujesz też na dobrą kolację.
Więc jeśli chcesz wpaść...
No i nie władaj plastiku do mikrofali,
bo wypuszcza chemikalia.
Mówisz poważnie?
Już to wiedziałaś. Dobra, już idę.
Kto tam?
- Kto tam? - Crosby.
Otwarte.
- Słyszałeś? - Nie chciałem cię zaskoczyć.
Bóg wie, kto tu jest.
Jestem sama. O co chodzi?
Jabbar mówi, że cały dzień bawił się ciężarówkami z Joem.
Cały dzień? 15 minut.
Choćby było ich pięć, złamałaś umowę.
Według umowy masz go zostawić o 7:30.
Jakbyś tyle razy nie marudziła, że się spóźniłem.
Za wcześnie też źle.
Może umieść zegar na drzwiach,
żebym mógł na niego patrzeć...
Jesteś nieracjonalny.
Nie chcę go przy moim dziecku.
Rozumiesz to?
Teraz to już ci odbiło.
Komu szkodzi krótka wizyta?
Mnie szkodzi!
Musiałem słuchać, jak Jabbar świetnie się bawił z Joem.
Jak fajnie się wywalało klocki na Ewoki.
Nie chcę być zastąpiony.
To mój syn.
Masz rację. Mamy umowę.
Joe nie powinien tu zostawać.
- Dobrze. - Jasne.
Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
- Co słychać? - Nic?
- Sarah? - Chwileczkę.
Tylko odnoszę skrzynkę.
Pożyczyłem ją od taty.
W studio coś się zepsuło,
- a nie miałem... - Narzędzi.
- Tak. - Jasne.
- Jak idzie? - Fatalnie.
Piszę coś, co mi się podoba,
ale budzę się rano i wydaje się głupie.
- Jasne. - To pewnie normalne.
Pisanie jest trudne, zwłaszcza...
Jesteś zajęta, bo Seth ma terapię.
Prawda? Jak idzie?
- To zasadzka. - Wcale nie.
W tej skrzynce nie ma narzędzi.
Daj spokój.
To jak... raczej nie.
Tata cię przysłał.
- Prawda. - Wiedziałam.
Lubi wtykać wszędzie nos.
Ale ma dobre chęci. Martwi się.
Rozumiem. Ale powiedz, żeby przestał.
Chyba nie potrafi.
Martwi się, ale ja też.
Rozumiem.
Co? Dobra.
O rany.
Chcę ci powiedzieć coś od siebie, nie taty.
Musisz być ostrożna.
Już to przerabialiśmy z Sethem
i wiemy, gdzie prowadzi.
Dziękuję. Ale to nie my to przerabialiśmy.
Ja to przerabiałam,
dlatego wiem, że może się zmienić.
Wiem, że chcesz w to uwierzyć,
ale wątpię, żeby Seth miał się zmienić
tak, jak tego chcesz albo oczekujesz.
Skąd wiesz, czego oczekuję?
Chcę tylko czegoś lepszego.
Jakby ktoś ci powiedział, zostaw Sarah.
Nic jeszcze ze sobą nie zrobiła.
Albo Amber. Miała kiepski okres.
Mam się poddać? Zostawić to tak?
On może się zmienić.
Wierzę w to.
Dobrze.
Rozumiem.
Po prostu nie chcę, żeby coś ci się stało.
Nie chciałem cię obrazić, tylko cię chronić.
Odwiedzę Setha.
Jeśli się pospieszymy, zdążymy na pokaz.
Co robisz?
Wczoraj obluzowała się opona.
Chyba naprawiłem.
Już dobrze.
Już idziemy. Ale będzie fajnie!
Mini golf czeka.
- Ładujemy się. - Ja.
- Dobra. - Jedziemy!
- Nie jest ciemno. - Jeszcze nie.
Cieszysz się, Max?
Miał być fajny wieczór.
Ładujemy się.
Idziemy.
Twoja pierwsza wycieczka
Nora jest na moim miejscu.
Teraz siedzisz z tyłu.
To teraz fotel Nory.
Osoby z tyłu częściej giną w wypadkach.
Musisz to zrobić.
- Stop! - O Boże!
Usiądę z tyłu.
- Cześć, mała. - Haddie,
- Dobry fotel. - Dzięki.
Nie ma za co.
- Kto się cieszy? - Ja.
- I ja. - Wiecie czemu?
- Czemu? - Kocham mini golfa.
Dostanę grę wideo za tego mini golfa.
Co powinienem wziąć?
Nie obchodzi mnie to.
Tu nie chodzi o grę wideo,
tylko o spędzenie czasu z rodziną.
To o wiele lepsze, niż kręgle.
Niech gra w kręgle. Golf to nie to samo.
Nie idziemy na kręgle.
- Co? - Czemu?
Podjęliśmy decyzję. To nie fair, Max.
Dawno tego nie robiliśmy.
To nam po prostu wisi.
To nie dla mnie i Nory.
Haddie, nie pomagasz.
Wybraliśmy mini golf.
Dlaczego nie na kręgle?
Wiedziałem, że to zły pomysł.
Haddie, przestań.
To dobry pomysł. Nie wiem, czemu wszyscy...
Próbuję być optymistą!
Zatrzymaj samochód!
- O co chodzi? - Zatrzymaj!
Co się dzieje?
Jeśli nikt nie chce, nie jedziemy.
- To głupie... - Hej.
Tylko ja chcę to zrobić. A wy...
- Mówię o... - Max.
Wciąż tylko narzekasz.
„Chcę, nie chcę.”
- Weźmy oddech... - Sam weź...
Do diabła z tym.
- Skarbie! - Co robi mama?
Mną się nie martwcie, bo wiecie co?
Jadę na mini golfa.
Wyjdźcie z samochodu!
- Odetchnij... - Wyjdźcie!
Do zobaczenia później. Kocham was!
Wariatka...
Pamięta, że Nora jest z tyłu?
Nie.
Stare, ale jare.
Jare.
Dziwne, co?
Pamiętasz ten domek na Bay Street.
Krótko tam byliśmy, ale był ładny.
Dlaczego zrobiliśmy zdjęcie?
Amber straciła pierwszy ząb.
- Naprawdę? - Tak.
W restauracji Alice na Old La Honda?
Tak! Tam!
Ugryzła frytkę.
Strasznie się bała wróżki zębowej.
- Co powiedziała? - „Nie pozwólcie
ukraść moich zębów!”
Spała z nami parę tygodni.
Parę miesięcy. Bardzo się bała.
To jest...
Zatrzymaj je.
Naprawdę?
Umieść na szafce.
Powinnam iść.
Masz pewnie jakieś zajęcia.
Chcesz zostać?
Jeśli nie masz planów, zdjęli ograniczenia wizyt.
Są tylko cztery kanały, ale dzisiaj leci Zawrót głowy.
Zawrót głowy.
Ile razy to oglądaliśmy?
Chyba pamiętam każdą kwestię.
Ja też.
Co powiesz? Spędzimy tak wieczór?
Nie mogę.
- Innym razem. - Tak.
Chodź tu.
Dwóch studentów skopiowało tę samą pracę z Internetu.
Żartujesz.
Przynajmniej jeden przestawił parę słów.
Drugiemu się nie chciało.
O, Boże.
Dlatego boję się Internetu.
Ja też trochę się boję.
Chciałabym wrócić do encyklopedii.
- Staroświeckiego ściągania. - Ściągania z książki.
Spisywania.
Albo kradzieży pracy mamy.
Pracy mamy.
Muszę coś powiedzieć.
Nic strasznego, nie denerwuj się.
Ale muszę to powiedzieć, albo zwariuję.
Ja...
Cieszę się, że twój były ma terapię.
To bardzo ważne.
Wspaniałe.
Ale muszę zapytać...
Czy powinienem się tym martwić?
Powinienem martwić się Sethem?
Nie.
Tak.
Tak?
Nie. Tak, nie.
- Tak, na odpowiedź. - Tak, nie.
Dobra. Jasne.
Papier, nożyce, kamień.
Kamień, papier, nożyce, dajesz.
Jak minął mini golf?
O Boże.
Zajmę się tym.
Dobra.
Kamień, papier, nożyce.
- Kamień, papier, nożyce. - Jeszcze raz.
Moje maleństwo.
Dobranoc.
Idziesz spać, skarbie.
Mamo?
Masz chwilę? Chcę przeprosić.
Rozmawiałam z tatą i Maxem.
Przykro nam.
Wam jest przykro? Zostawiłam was na ulicy.
Niezbyt matczyne z mojej strony.
Wtedy poczułam się lepiej, ale...
Byliśmy wredni i kłótliwi, więc...
Już dobrze.
- No tak... - Usiądź.
Co się dzieje?
Po prostu... nie wiem...
Bardzo czekałam na ten wieczór.
Planowałam go cały tydzień.
Chyba... trochę przesadziłam.
Chciałam, żeby był wspaniały.
Smutno mi, gdy pomyślę,
że wyjedziesz stąd
i wszystko się zmieni.
Dobra.
Martwisz się, że jadę na studia?
Nie. Cieszę się z tego.
Jestem z ciebie dumna.
Po prostu... smutno mi,
że nie zobaczysz dorastania Nory
tak, jak widziałaś Maxa.
Będę tu w lecie.
- Wiem. - I na ferie...
Albo pojedziesz do Paryża, Włoch albo na staż do DC.
Nie wiem.
Jestem po prostu samolubna.
- Rozumiem. - Bo już tęsknię.
- Bardzo. - Mamo.
- wiem. - Mamy jeszcze rok.
Wiem. Mamy rok.
Kocham cię.
Chodź tu.
Przepraszam, że nie chciałam grać w golfa.
I że nie chciałam siedzieć z tyłu.
A tacie jest przykro, że wariujesz.
Wiem, jestem szurnięta.
Przyzwyczailiśmy sie.
Świetnie.
Dlaczego są cztery talerze?
Mama kogoś zaprosiła.
Ale chyba nie przyjdzie.
Po prostu jedzmy.
Wygląda pysznie.
Dobra.
Może.
Hej, jesteś.
Ano jestem.
Wejdź.
Prawie nie przyszłam. Jarmuż jest dziwny.
Dobrze.
- Jarmuż, tak? - Tak.
Ale kurczak był dobry. Więc zostanę na kolacji.
Dobrze, że jesteś.
Cieszę się, że jestem.
Gdzie Jabbar?
Bawi się z Jensenem.
Chciałam porozmawiać.
Dobra... usiądź.
Słyszałam wszystko, co mówiłeś,
i masz rację.
Jesteśmy sobie winni rozmowę,
zanim przyprowadzimy do Jabbara kogoś, z kim chodzimy.
Cieszę się, że to rozumiemy.
Wybacz, że byłam... no wiesz.
W porządku.
Jestem gotowa na tę rozmowę.
Między mną i Joem jest coraz poważniej
i chcę, żeby Jabbar go poznał.