Właśnie odeszły mi wody.
W poprzednich odcinkach...
Wychodzi.
Spójrzcie na tę śliczną dziewczynkę.
To Nora!
Ledwie ją znam, ale poprosiłam ją o jej dziecko.
- No dobra, co jest? - Jedziemy do szpitala.
Jesteś naprawdę miła.
Jeśli nadal chcesz wziąć moje dziecko, zgadzam się.
Powrót do miasta, co?
Jesteś pijany. Co się stało?
Odszedłem z zespołu.
- Wynoś się stąd! - Tato! Nie!
- Seth. - O nie.
Przyszłaś.
Co się stało?
Głupia bójka w barze.
Kto jeszcze wdaje się w bójki w barze?
- Nie masz 18 lat. - Wiem.
Dziękuję, że się mną zajmujesz.
Zawsze się o mnie troszczysz.
Doceniam to.
Kiedy to się skończy?
To tylko głupia bójka w barze. Nie.
To wszystko musi się skończyć.
Nie pal w domu.
Są dzieci?
Chciałbym je zabrać na śniadanie czy coś.
Zwariowałeś?
Są tutaj czy już jadły?
Wiesz, jak wyglądasz?
Seth, potrzebujesz pomocy.
Masz rację. Muszę iść.
Czekaj. Wiesz to?
Wiesz, ile lat po tobie sprzątałam?
Jeśli nie znajdziesz pomocy,
możesz więcej nie zobaczyć dzieci.
Jeśli będę musiała wystąpić o zakaz zbliżania się,
- zrobię to... - Możesz się uspokoić?
- Nie! - Proszę.
Twoje życie to śmietnik!
Spójrz na siebie. Mam dość sprzątania po tobie!
Dlaczego tego nie widzisz?
Krwawisz i chcesz zabrać dzieci na śniadanie?
Musisz iść na odwyk albo więcej ich nie zobaczysz.
Koniec.
Kocham ten zespół.
- Wiem. - Właśnie.
Są jak The Decemberists
w połączeniu z Wild Horses.
Rozumiem.
Nadwyrężyłam ostatnio ramię.
Trochę mnie boli.
Mógłbyś mi je rozmasować?
Jasne.
Oczywiście.
W tym miejscu.
- Tutaj? - Tak.
Powinienem...
Powinienem przynieść ci aspirynę.
- Nie chciałbym, żebyś... - Och...
- Są! - Super!
- Cześć wam! - Hej!
Witaj w domu, Noro Braverman!
Witaj!
Cześć, słoneczko.
- Hej. - Jest i mamusia!
Hej. Jak leci? Przywitaj się.
Nie, Zeek.
- No. - Muszę wziąć prysznic...
- Uśmiechnij się. - ...bo śmierdzę.
- Jest też tatuś! - Hej!
Gdy słyszę coś fajnego, wiem, że to nie moja taśma.
- Pozwólcie mamie wejść... - Hej, daj spokój!
Max? Gotowy? Chcesz mi pomóc?
Kristina tego nie czuje.
- Dobra robota. - Chcę ją potrzymać.
- Cześć, skarbie. - Dajcie jej chwilę.
- Chcę ją potrzymać. - To trochę opuścimy...
- Chcę ją teraz potrzymać. - Za moment.
- Max. Daj spokój. - Czekaj chwilę.
Mówiliście, że będę mógł ją potrzymać.
Weźmiesz ją za chwilę.
- Zabierzemy rzeczy z samochodu. - Dobra...
- Weźmiesz balony i moją torebkę? - Dobrze.
Jeszcze kilka kwiatów.
- Kwiaty, jasne. - Adam?
- Och... - W porządku!
- Tak myślisz? - Jest do ciebie podobna.
Boże, jaka szkoda.
Na pewno nie wygląda jak ty.
- Skarbie. - To tylko żart.
Gdzie ona jest?
Niezbyt ładna.
O jest!
Jest malutka dziewczynka!
Znam cię dłużej niż twój własny ojciec.
- Hej, Crosby. - Dajcie spokój. Dziękuję.
Nigdy nie odpuścisz.
Adam, możemy pogadać?
Co?
Proszę.
Cześć, serduszko.
- Camille, zbliż się. - Uśmiecha się do mnie.
Coś się stało?
Jerry Ragovoy nie żyje.
Nie mogę uruchomić tego cholernego flesza.
Boże, przykro mi.
Niepotrzebnie. Nie znałem go.
Więc kto to?
Nie wiesz, kim był Jerry... To znany autor piosenek.
- Jasne. - Są naprawdę piękne.
Działasz teraz w branży muzycznej,
musisz się w końcu nauczyć pewnych rzeczy.
Jasne.
Kilku artystów chce stworzyć płytę dla jego uczczenia.
Widzisz swój nowy dom?
Jeden z nich chce nagrywać w naszym studio.
Poważnie? To świetnie. Kto?
Boże, mam nadzieję, że go znasz. Cee Lo Green.
Cee Lo Green? Jasne. Daj spokój!
- Dobrze! - Forget You, prawda?
Forget You, zgadza się.
- To niesamowite. - Wiem. Ale...
Nie jesteśmy gotowi.
Nawet nie jesteśmy blisko. Tak mu powiedziałem.
Ale chciałem to z tobą wyjaśnić, zanim mu odmówię.
Nie. Nie możesz odmówić.
Nie jesteśmy gotowi. Właśnie to powiedziałeś.
Nie jesteśmy gotowi, ale będziemy.
Musimy wykorzystać szansę.
To może nas umieścić na mapie branży.
Crosby? Uda nam się!
Pamiętasz stoisko z lemoniadą?
Skopaliśmy wszystkim tyłek, a była zima.
Musimy dać mu studio i musi w nim nagrywać.
Uwielbiam twój entuzjazm.
Nie zrobiliśmy tam nic, co by się trzymało kupy.
Poświęcimy się 24/7. Uda się.
Powiedz mi tylko, co trzeba zrobić. Zajmę się tym.
Jeśli coś potrafię robić, to właśnie pracować.
- Właśnie przywiozłeś do domu dziecko. - Wiem.
Ale to okazja z nieba. Zrobimy to dla dziecka.
Dla całej rodziny Bravermanów.
Daj spokój, stary. To niesamowite.
- Dobra. - Tak?
- Tak. - To wielka sprawa.
Spróbuję.
To niesamowite.
- Słuchajcie... - Nie.
- Nie mów nikomu. - Wyluzuj.
Mam niesamowitą wiadomość.
Crosby zorganizował Cee Lo Greenowi
nagranie w naszym studio.
- Cee Lo Green! - Nie... Może.
Kto to?
- To wspaniała nowina. - Naprawdę świetnie.
Uczcijmy to.
- W porządku? - Jestem zmęczona.
- Wiem. - To ich pierwszy klient.
Nora Braverman jest w domu.
Zbliżcie się wszyscy trochę.
Raz, dwa, trzy...
- Świetnie. - Cee Lo!
Cee Lo Green!
Kenny? Naprawdę to doceniam.
Ale jutro to nadal za późno.
Potrzebujemy tego pianina dziś.
Tak. Poczekam.
- Dobra. Hej. - Cześć, skarbie.
Myślałam, że macie pianino.
Mamy. Ale potrzebujemy fortepianu.
- Mają różne tonacje. - Jasne.
Gdzie jest pudełko z wodą źródlaną, którą dostałem?
- Wiesz może? - Za drzwiami.
To naprawdę drogie rzeczy.
- No wiesz. - Widziałam cenę.
- Sprawa wygląda tak. - Nie wiedziałam, że...
Próbuję być fajny, nowoczesny.
Odzyskamy te pieniądze. To inwestycja.
Ja bym się napił.
Dzień dobry, idę do szkoły.
- Cześć! - Chciałam tylko, żebyś wiedziała,
że wysyłam pracę na uczelnię. Nie chcę, żebyś potem szalała.
Nie możesz tego zrobić.
Muszę najpierw ją przeczytać.
- Masz na to czas? - Oczywiście.
- Potrzebuję głośników! - Dla ciebie zawsze.
- Myślałam, że nie masz czasu. - Świetnie, skarbie.
- Dzięki, że to dla niej robisz. - Mogę się tym zająć.
Wydrukuję ci to, jak wrócę do domu.
Wydrukuj i zostaw mi na łóżku.
Jasne.
- Zabierasz to do szkoły? - Mamy pianino.
- Hurra. - Idę podbijać świat.
- Dobra? - Bardzo się cieszę.
Nie wiem, kiedy wrócę. Może za kilka dni.
Ja lecę, powodzenia.
- Pozdrów Cee Lo. - Kocham cię.
Dziękuję za wszystko, co tu robisz.
Fajnie cię widzieć takiego.
- Jesteś aniołem. - Lubię to robić!
Kocham cię.
Jestem z ciebie dumna!
Joel i ja adoptujemy dziecko.
- Tak! - Tak!
Mówiłam ci.
- Miałaś rację! - No raczej!
Wiszę jej 50 dolców!
- Takiej reakcji oczekiwaliśmy! - Ściągnę ten dług.
Bardzo fajnie.
- To lepsze niż awans! - Dziękujemy!
- Świetnie. - Urodziło się już?
Nie. To chłopiec.
- Chłopiec? - Chłopiec.
Tak. Urodzi się za kilka miesięcy.
Agencja w końcu się postarała.
- Nie. - W końcu.
Agencja nie mogła nam pomóc.
Pozwolę...
Pozwolę ci opowiedzieć.
Zmieniliście agencję?
Nie.
Więc jak znaleźliście dziecko?
Właśnie?
U mnie w biurze pracuje dziewczyna, która jest w ciąży.
Pracuje na stanowisku z kawą
i nie chce tego dziecka, więc je adoptujemy.
- Super. - To niesamowite.
Na stoisku z kawą?
Będziecie mieć dziecko ze stoiska z kawą?
- Tak. - Znasz ją?
Wiecie co, my nie...
No tak...
Zwykle w takich sytuacjach nie wie się nic
- o rodzicach. - Racja.
Ale agencja zwykle coś wie.
Cokolwiek.
Mają jakieś dane.
Właśnie.
To trochę dziwne.
Cóż, jest inaczej.
Nie jest dziwnie.
Macie z nią jakąś umowę?
Nie.
Ale dogadaliście się?
- Tak. - Tak.
Zgodziła się oddać nam dziecko.
To urocza dziewczyna. Była u nas i...
Pytała o pieniądze?
Nie. Pokrywamy koszty leczenia,
bo to w naszym interesie.
Jesteście pewni, że jest w ciąży?
- Tak. - Co to ma znaczyć?
To ważne pytanie.
- Właśnie. - Na pewno jest w ciąży.
To trudne pytania, ale musicie o to zapytać.
Byłam z nią w szpitalu i...
Wiecie? Chodzi mi o to...
Zapytaliśmy. Zajęliśmy się wszystkim.
- Co? - Co to?
Jakby papier?
Wpadłaś! Paliłaś?
To nowa zabawka scenarzysty?
Mogę rzucić, kiedy zechcę.
Palenie w łóżku to poważna sprawa.
Nie są moje.
Jak to?
To...
- Czyje są? - Setha.
Pozwól, że wyjaśnię.
Proszę, wyjaśnij.
Miałam ci powiedzieć, ale zajęliśmy się czymś innym.
Upił się i wdał się w bójkę.
- Zadzwonił i pojechałam po niego. - Jasne.
Przywiozłam go tu na kilka godzin, żeby...
Spał tutaj, a ty gdzie spałaś?
Chciałam tylko, żeby wytrzeźwiał, i spałam w ubraniu,
- tylko kilka godzin. - Obok niego?
Czy między wami jest coś...
Boże, nie.
...o czym chcesz mi powiedzieć? Możesz mi wszystko powiedzieć.
Nie.
Skończyłam z pomaganiem mu.
Twój były mąż spał tu, a ty tam...
Wiem.
...i te papierosy.
Nawet jak na kogoś ufnego
trudno mi się z tym zmierzyć.
Uwielbiam cię.
Nie mogłabym...
Oprowadź mnie.
To główne studio.
Sporo tu historii.
- Czujesz to? - Tak.
Czuć skarpetki Jerry'ego Garcii.
Unoszą się tu w powietrzu.
Jasne.
To niesamowite. Naprawdę świetne miejsce.
Powiem wam coś fajnego.
Sama Janis Joplin nagrywała w tym pokoju.
- Poważnie? - Tak.
Będziemy nagrywać na górze. Tam też jest świetnie.
Ten pokój jeszcze nie jest gotowy.
Mam pomysł.
Chcę nagrywać tutaj.
To Janis. Nie czujecie? Jest idealnie.
Chcecie obejrzeć górę?
To nie będzie konieczne.
Tu jest naprawdę... O Boże...
Nie. Duch Janis, gdy będzie nagrywał?
O to właśnie chodzi.
- To jest moc. - Jest moc.
- Moc. - Moc.
- Adam wie, o czym mówię! - Moc!
Do środy?
Jasne! Przygotujemy wszystko.
Myślałem o nagrywaniu na taśmę, żeby mieć poczucie klasyki.
- Uroczo. - Uwielbiam taśmy.
- Taśmy to jest to. - Uwielbiam taśmy.
Ale jeśli chcecie wycinać i wklejać, je trzeba po prostu wyrzucać.
Stary! To Cee Lo.
Zaśpiewa kilka fragmentów
- i już to mamy. Jasne? - Całkowicie!
Dacie sobie z tym radę, prawda?
Jasne.
- Jak się nazywam? - Cee Lo.
Jeśli chcecie to nagrać, zrobimy to.
I o to chodzi!
Załatwione. Zajmiemy się tym.
Muszą być dziewczyny, whiskey,
kadzidełka, burgery z indykiem, skrzydełka z kurczaka.
O kurczę!
Muszę przyznać, że było po gwiazdorsku.
Cee Lo Green tu był.
Poważnie? Po gwiazdorsku?
Stał w tym miejscu.
Mamy 48 godzin na podłączenie wszystkiego.
Musimy powiesić jego zdjęcie w poczekalni.
Podłączyć? Żartujesz?
To urządzenie ma 60 lat.
Raczej nie tego szukali.
To ma pewnie 65 lat.
Szukali właśnie tego.
To im zapewni klasyczne brzmienie.
To nie zadziała tylko dlatego, że chcesz.
Już to robiłem. Wiem, o czym mówię.
Dobra. Odetchnij.
Musimy dać klientowi to, czego chce.
Jeśli Cee Lo chce tego, damy mu to,
bo wyjdzie stąd, uwielniając nas.
Wiem.
Powiedz, co mam robić. Zróbmy listę.
Określmy priorytety. Od czego zaczynamy?
- Nie wiem. - Zacznij burzyć studio A.
Jasne, już się robi.
O Boże.
Zaczynajmy.
Wiesz co?
Nie wyciągaj żadnych kabli. Sam to zrobię.
Masz rację.
Chcę uzyskać pomoc.
Iść na odwyk.
Cokolwiek potrzeba.
Dobrze.
Cześć.
Chwila, dlaczego znowu to wyciągnęłaś?
Myślałem, że już to uzgodniliśmy.
Tak, ja tylko...
Sprawdzam jeszcze raz, jak agencje prześwietlają matki.
Czy to ma coś wspólnego z twoim tatą?
Bo wiesz, jaki on bywa.
Zawsze coś chlapnie.
Wiem, ale miał trochę racji.
- Właściwie... - Wiesz,
wszystko, o czym mówił,
już sprawdziliśmy, więc...
Po prostu nie chcę...
Nie chcę niczego żałować.
Nie chcę zrobić nic głupiego.
Nie jesteś głupia. Ja też nie.
Nie zrobimy nic głupiego.
Ubiorę się.
Przepraszam z góry za tę prośbę...
O Boże.
Nie dam ci prochów.
Jasne.
Jak właściwie
się kogoś całuje?
- Chyba już pójdę. - To takie zabawne.
Czekaj. Chodzi o Amy?
Tak.
- Pocałujesz ją w usta? - Tak.
Świetnie. Dobra, przepraszam.
Ona też tego chce?
Czy były takie chwile, że czułeś...
Czuję, że tak.
To świetnie.
Ale nie potrafię, nie jestem pewien...
Dobra. Spokojnie.
Jak ocenić, co się dzieje?
Pomogę ci.
Doceniam.
Na początek usiądź obok niej.
Postaw nogi blisko jej nóg.
Żeby się lekko dotykały.
Nie potrafię.
- Co? Przyszedłeś i pytasz. - Wiem, rozumiem.
- Mówię ci. - Dziękuję. To dziwne.
Słuchaj. Jeśli nie odsunie nogi, prawdopodobnie chce tego.
Jasne?
Faza druga. Siedzisz obok niej
i chcesz na nią spojrzeć.
To... Tak.
Utrzymujesz kontakt wzrokowy,
a jeśli nie odwróci wzroku to...
- Nie mogę. - Faza trzecia.
No dalej!
- Rany. - Wiem, przepraszam.
- Dobra. - Jest łatwiej, niż się wydaje.
- Jasne. - Naprawdę.
Na pewno chce cię pocałować i na pewno będzie świetnie.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Ile razy próbował być czysty?
Nie wiem. Dużo.
- Tym razem jest inaczej. - Jak? Dlaczego?
Bo wcześniej, gdy próbował być trzeźwy,
próbował sam.
Tym razem powiedział, że chce uzyskać pomoc. Idzie na odwyk.
Boże! Może urządzimy mu imprezę?
Jasne.
Jest trochę inaczej.
Sarah, on się tobą bawi.
- Nie... - To niesprawiedliwe.
Daj spokój. Po prostu posłuchajmy.
Nie muszę wam nic wyjaśniać.
Podjął decyzję dla siebie i dla swojej rodziny.
Szukał miejsca. Pojechałby już dziś.
Ale w ośrodkach państwowych jest lista oczekujących,
a prywatne są drogie, więc próbuje coś wymyślić.
- To... - No i proszę.
Co masz na myśli?
Urabia cię, żebyś mu dała pieniądze.
Nieprawda.
Skarbie, proszę. Sarah, mój Boże!
Twój były mąż nieudacznik zjawia się po takim czasie...
Jak miło.
...i decyduje, że pójdzie na odwyk,
ale co? Jest problem, bo potrzebuje pieniędzy.
Skąd je weźmie?
Od ciebie.
Nie poprosił mnie o żadne pieniądze.
- Jeszcze. - Dość.
I wiesz co, tato?
Nie obchodzi mnie, czy w niego wierzysz. Ważne, że ja tak.
Wierzę, że może się zmienić. Naprawdę.
Cholera!
Nie dawaj jej żadnych pieniędzy, Camille.
Nie mam żadnych pieniędzy.
Halo?
Mamo?
Mamo.
Postawię całą perkusję w tym rogu.
Masz? Świetnie.
- Hej. Ładujemy! - Hej.
Jesteśmy blisko, nie?
Będziemy, jak wejdą do studia.
Nie wiem, czy to był dobry pomysł.
Jedyny.
Mogliśmy mu powiedzieć, że nie jesteśmy gotowi.
Będziemy. Musimy być.
Tej roboty nie może wykonywać każdy.
Muszę tu być.
Muszę podejmować świadome decyzje.
Muszę nie spać.
Wiem. Załatwimy wszystko,
zrobimy próbę dźwięku i będziesz mógł odpocząć...
zanim będziesz musiał robić swoje jutro.
Hej. Jak leci? Wszystko w porządku?
Hej. A u ciebie?
Melduję się. Wszystko dobrze.
Chciałam powiedzieć, że tęsknię.
Ja też. Jak mała Nora?
Jest cudowna. I ciągle głodna. Przed chwilą znowu jadła.
Robi dużo kupy.
Myślisz, że wrócisz dziś do domu czy...
Nie. To niemożliwe.
Będziemy wszystko ustawiać, aż się tu zjawią.
Mam mnóstwo roboty i muszę tu być dla Crosby'ego, więc...
Jasne. Nie ma sprawy. Chciałam powiedzieć, że cię kocham
i że wszystko jest świetnie.
Też cię kocham.
Powiedz Norze, że robię to dla niej.
- Zrozumie. - Powiem jej.
Pa.
Dobranoc.
No dobra. Zaczynamy.
Zaznaczę to. Dobra.
- Gotowi? - Tak.
Ragovoy tribute, podejście dziewiąte. Cee Lo Green.
To jest to.
Raz, dwa, trzy!
Chcę, żebyś przyszła! Przyszła!
Przyszła!
- Przepraszam, stary. - Jakiś problem?
Tak. Chcę wyłączyć ten mikrofon.
Nie podoba mi się jego brzmienie.
Jasne. Chociaż tutaj brzmi świetnie.
Właśnie, świetnie. Miażdżysz.
Jest moc. Pełna.
Spoko, ale musi brzmieć dobrze dla mnie.
Wiem, o co chodzi, Cee Lo.
Dziękuję.
Wiesz co? Wyłączę go od razu.
Dobra.
Zdecydowanie brzmiał za wysoko.
- Powiedziałeś, że wysoko? - Tak.
Brzmiał dobrze, ale jasne.
Sprawdzę, czy nie potrzebuje pomocy.
To normalne, tak?
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Może dla niego to normalne, może nie.
- Nie wiem. Jasne? - Czyli to nienormalne.
Jasne.
Zaczynamy.
Hej, Haddie?
Hej. Zabrałaś swoją pracę?
Tak.
Chciałam ją przeczytać.
Zabrałam ją, bo na niej zasnęłaś.
Skarbie, jestem taka zmęczona.
Tylko o to chodzi. Brakuje mi snu.
- Nie bierz tego do siebie. - Jasne.
Nie biorę. Wiem, że jesteś zmęczona.
Dlatego cię o to nie prosiłam.
Rozumiem, ale chcę ją przeczytać.
Wiesz to, prawda?
- Jasne. Wiem... - To nic takiego.
...że teraz dużo się dzieje.
Niekoniecznie masz czas,
- żeby robić wszystko, co chcesz. - Mam.
Ogarnę to. Zrozum.
Idę do biblioteki.
Wiesz, że to jest to gdy dobrze ci z tym
Było świetnie.
Tak!
Zróbmy sobie przerwę.
Pogadajmy z nim.
Co się dzieje?
Myślałem, że brzmiało świetnie.
Dla mnie jako publiczności to był odjazd.
Nie sądzę, żebyśmy musieli powtarzać.
Było świetnie od początku do końca.
Ale muszą sobie pogadać.
Czy dla nich to normalne...
Możesz przestać pytać, czy wszystko jest normalne?
Musisz stąd wyjść, żebym mógł pracować.
- Próbuję... - Proszę.
Próbuję pomóc.
Próbuję zrozumieć, co się dzieje.
Co cztery...
Hej. Potwórzymy to.
Muszę coś załatwić. Wybaczcie mi.
- Jeszcze raz. - Jeszcze raz.
Ragovoy tribute, próba 29.
Dwadzieścia dziewięć, Cee Lo Green.
Jest mi tak wstyd.
Ale nie mam kogo prosić.
Sprawdziłam ośrodki państwowe i...
Jasne.
Lista oczekujących jest bardzo długa.
Naprawdę czuję, że jest gotowy.
Jest gotowy na zmianę.
Ma tyle nadziei,
chce się zmienić.
Naprawdę chce być dla nich.
Nie ma nikogo więcej.
Mam patrzeć, jak idzie do więzienia?
Nie.
To ich tata.
Coś wymyślimy.
Nie zgadzaj się, jeśli nie chcesz.
Nie musisz teraz podejmować decyzji.
To ważne.
To ważne. Rozumiem.
Oczywiście pomogę.
Bardzo ci dziękuję.
Jasne.
Katastrofa.
Debatują tam i chcą to robić beze mnie.
Crosby, nie możemy tak robić.
Nie przy klientach.
Nie możesz wywalać mnie z kabiny.
To aktualnie najmniejszy z naszych problemów.
Może dla ciebie. Dla mnie to kluczowa kwestia.
Jesteśmy wspólnikami, nie tylko braćmi.
Nie możemy tego pokazywać ludziom.
Posłuchaj.
Jesteśmy rodziną. Rozumiesz?
Musisz wiedzieć, o co w tym chodzi.
No nie wiem. Nie podobała mu się żadna próba.
Nie wiem, co jest nie tak.
Robiłem to setki razy.
Może nie chodzi o ciebie. Może chodzi o coś innego.
Chcę iść.
Robicie sobie przerwę?
Nie. Na dziś koniec.
Do jutra.
Odezwiemy się.
Chyba właśnie nas zwolnili.
- Co? - Mark?
Tak?
Seth idzie na odwyk. Tak mi powiedział.
Dobra.
To dobrze. To świetnie.
Tak.
I dla waszych dzieci też.
Chyba chce być dla nich obecny.
Co to...
Co to znaczy? Dla ciebie?
Chce być też dla ciebie czy...
Nie, ale chcę mu pomóc.
Jasne.
Co o tym myślisz?
Nie wiem.
Rozumiem, dlaczego chcesz się mieszać i...
Tego się właśnie spodziewałem.
Ale?
Nie podoba mi się to.
Właśnie.
Dzień dobry.
Jakieś wieści? Zwolnili nas już?
Nie sądzę, żeby wrócili.
Tak się to robi? Po prostu nie przychodzą?
Tak zostaniemy zwolnieni?
Może zadzwonią albo po prostu wyślą kogoś,
żeby zabrał ich sprzęt.
Kto wie?
Rany.
Jasne.
Więc to koniec?
Przykro mi.
Czuję, że zawiodłem ciebie i całą twoją rodzinę. I nowe dziecko.
Cóż.
Znajdziemy innych muzyków, którzy będą tu nagrywać.
Nie byliśmy gotowi.
Ale wiesz co?
Daliśmy z siebie wszystko.
Tyle, ile się dało.
Będziemy się uczyć na twoich błędach.
Wpadliśmy na koleinkę.
Co to?
Przyniosłem to, żebyśmy mogli uczcić skończenie tej fuchy.
Chyba po prostu nastąpiło to wcześniej, niż myślałem.
Za stoisko z lemoniadą.
Za Luncheonette.
- Dzień dobry. - Cześć!
O rany.
- Co słychać? - W porządku!
Jesteście gotowi, żeby to znowu usłyszeć?
W każdej chwili.
- O tak. - Gotowi.
Wczoraj był dzień do bani.
Właśnie.
Do bani.
Próbowałem to zrobić jak Janis,
a naprawdę tego nie czułem.
- Jasne. - Ale znalazłem inne podejście.
Wersja Ermy Franklin.
- Słyszeliście? - Tak.
- To bardziej soul. - Właśnie.
Tak.
To bardziej czuję, więc spróbujemy.
Będzie dobrze.
Spoko. Do zobaczenia w środku. Pokój.
- Jasne. - Spoko.
Dobrze was widzieć, panowie.
Słuchaj.
Tak?
Tutaj nie myśl o mojej rodzinie.
Jesteśmy wspólnikami. To nie jest twój obowiązek.
Musisz tam iść i robić świetną muzę.
- Jasne. - Skopmy parę tyłków.
Chwila. Hej, Adam?
- Tak? - Jesteś mi potrzebny.
Zamiotło ją?
Zdecydowanie.
- Cześć. - Chwila.
Śpi!
Chcę zaproponować toast.
- O Boże. - Jeśli mogę.
- Przygotujcie się. - Za Kristinę i Norę.
Za Norę!
I oczywiście za Adama i Crosby'ego
- i ich nowy biznes. - Jasne.
- A może za Jabbara? - To naprawdę dobre wino.
Właśnie.
Są jeszcze inni, ale oni są nieistotni.
- Dziękuję za kolację, z góry. - Proszę.
Nie znałam tego o toaście za nieobecnych.
No wiesz, jak cię nie ma.
Jest ich cała masa...
Sydney naprawdę się wyłożyła.
Rany, jestem strasznie głodna.
- Gra teraz w nogę? - Przy okazji...
- W softball. - A, w softball.
Powiedziała mi o sprawie.
Cieszymy się, że możemy pomóc.
- Seth? No wiesz... - A.
- Tak? - Tak.
- Tak czy inaczej... - Co?
Co?
Nic, mamo.
Tajemnica?
- Na to wygląda. - Nie...
- Dajcie spokój. Coś jest na rzeczy. - Boże.
- Tajemnice przy stole! - Co się dzieje?
Jak w gimnazjum.
Chcę wiedzieć, co się dzieje. Co jest?
- Przepraszam. - Mamo, tato,
Joel i Julia pożyczają mi pieniądze, żeby wysłać Setha na odwyk.
Żartujesz?
Nie.
Dlaczego? Chwila.
Tato, tak zamierzam to załatwić. Mówiłam ci...
Co on kiedykolwiek dla ciebie zrobił?
Żartujesz sobie, prawda?
Po naszej rozmowie? Tak zamierzasz...
Nie prosił cię o pieniądze?
Julia, nie możesz mu dać pieniędzy!
Zeek...
Wystarczy.
Szanuję to, że chcesz chronić swoją rodzinę.
Naprawdę to rozumiem.
Ale musisz uszanować decyzję, którą podjęła moja szwagierka.
Wychowałeś dwie wspaniałe kobiety.
A ona otworzyła swoje serce.
I zawsze gdy to robisz, to właściwa decyzja.
I wiesz co?
Nawet jeśli ci to nie odpowiada,
damy jej te pieniądze, na kogo chce.
I adoptujemy dziecko, od kogo będziemy chcieć
i jak będziemy chcieć.
I musisz się z tym pogodzić.
Jesteś na ulicy
Wyglądasz dobrze Naprawdę świetnie
A w głębi serca wiesz że to nie tak
To nie tak, skarbie
Ale nigdy, nigdy, nigdy nie usłyszysz mego płaczu
Mówię sobie
Że nie mogę w bólu trwać
Ale gdy trzymasz mnie w ramionach
Powtórzę to jeszcze raz!
Chcę, żebyś przyszła! Przyszła!
Przyszła, skarbie!
Weź! Weź kolejny kawałek mojego serca, skarbie
I złam go, złam kolejny kawałek mojego serca, skarbie
- Hej! - Weż
Weź kolejny kawałek mojego serca, skarbie!
Wiesz, że to jest to gdy dobrze ci z tym
Weź go!
Weź kolejny kawałek mojego serca, skarbie!
Weź
Weź kolejny kawałek mojego serca, skarbie!
Weź go!
Weź kolejny kawałek mojego serca, skarbie!
Weź
Weź kolejny kawałek mojego serca, skarbie!
Weź go!
Weź kolejny kawałek mnie!
Weź
Złam znowu moje serce!
Wiesz, że to jest to gdy dobrze ci z tym
Świetnie!
Mamy to!
Tak, mamy to!
Mamusia podniesie cię do odbicia. Bekniesz sobie?
- Cześć! - Nie śpisz.
Powiedzmy.
W końcu skończyłem.
Skarbie, było świetnie.
- Trzymam. - Nie odbiło jej się.
- Spróbuj ją podnieść do odbicia. - Jasne.
- Skarbie, było świetnie. - Dobra robota.
Myślę, że to studio nagraniowe wypali.
Tak myślę.
Dobra.
Idę się położyć.
Dobrze.
Tylko na chwilę.
Zajmę się nią. Odpocznij.
No dalej.
Udało się.
Mogę pożyczyć?
Zobaczymy, czy uda nam się przespać.
Haddie!
Nie śpię. Tylko sobie leżę.
Przeczytałam twoją pracę.
Nie musimy o niej rozmawiać.
Jest świetna. Naprawdę.
Cieszę się, że ci się podobała.
Możesz być z siebie dumna.
Dzięki.
Dobrze o sobie myślę.
Jakieś uwagi?
Niekoniecznie.
- Nie? - Nie. Nawet jednej.
Jest taka dobra.
Przepraszam, że tyle to trwało, zanim ją przeczytałam.
W porządku. Przepraszam, że się wkurzyłam.
Chyba po prostu za tobą tęsknię.
Ja za tobą też.
Skarbie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Bardzo.
Co to?
Budzik jeszcze nie dzwonił?
Jeszcze dwie albo trzy minuty.
Dobrze.
Jest kilka mango.
- Naprawdę się postarałaś. - Mam to zrobić?
Wygląda okropnie.
Lubisz mango?
Mam nadzieję. Nigdy nie jadłem.
Moja mama ma na nie uczulenie. Ja nie.
- Dodamy je? - Chcę...
Nie wiem, lubisz borówki?
Możemy je dodać.
- Dobra. - Dla koloru.
- Tak. - Dobra.
- Dodaliśmy wszystkie. - Będzie duże, niebieskie smoothie.
- Świetnie. - Mamy
borówki, banany, mango, jogurt i...
dodamy truskawki.
Nie może chodzić o mnie.
Nie może na mnie krzyczeć. Nawet tu nie mieszkam.
- I tak się denerwuję. - O czym chce rozmawiać?
Co zrobiłeś, perwersie? Coś złego?
Nic. Nie.
Nawiązałem kontakt wzrokowy. Zrobiłem, jak mówiłaś.
- Jak poszło? - Dobrze.
Pocałowałeś ją?
Mój młodszy brat całował się na poważnie.
Może dlatego chciała się spotkać.
Tato.
Cześć, synu.
Dawno się nie widzieliśmy.
Wiem to i przepraszam.
Ale wasza mama mi pomogła podjąć najważniejszą decyzję w życiu
i chcę wam o tym powiedzieć.
Idę na odwyk.
Wiem, że to długa i trudna droga.
Będzie ciężko.
Ale zrobię to.
I potrzebne mi wasze wsparcie.
Możemy przez to przejść
jako rodzina.
Właśnie.
Tak.