Wiesz, dlaczego się nie zgodziłam?
Chcę anonimowej adopcji.
Myślę, że lecisz na doktora Joe,
a on leci na ciebie.
Ten koleś to sukinsyn.
To była miłość mojego życia, ale jest chory i ja to wiem!
Mam dobre układy z kapelami.
Jeśli otworzę własne studio, pójdą za mną.
- Masz to na piśmie? - Przybiliśmy żółwika.
Chcę to z tobą zrobić.
Za Luncheonette!
Martwię się. Proszę cię tylko, żebyś nie nawalił.
Jak to się zaczęło?
Max powiedział Jabbarowi, że muszą codziennie razem jeść lunch.
Myślałam, że chcą.
Nie zawsze.
Nie dostanę lunchu?
Skarbie, dostaniesz.
Po prostu musisz jeść w klasie.
Będę sam.
Zgadza się, ale to tylko tydzień.
Tydzień "kozy" w czasie lunchu.
I musisz też napisać list z przeprosinami do Jabbara.
Krótki liścik.
Jaką karę dostał Jabbar?
Chyba trochę inną niż ty.
Więc nie siedzi w "kozie"?
- Nie. - Nie.
Musi napisać do mnie list?
Nie.
- Pierwszy mnie uderzył. - Wiem.
Wiem, że to bez sensu,
ale robią to dlatego, że jesteś w piątej klasie, a on w drugiej.
I chcą, żebyś był dobrym przykładem.
Jesteś starszy, to dlatego.
To niesprawiedliwe!
Pierwszy mnie uderzył, ale to ja siedzę w kozie w czasie lunchu.
Co za geniusz to wymyślił?
Masz prawo być zły.
W życiu czasem tak jest i...
To jedna z takich sytuacji, gdy musisz zacisnąć zęby.
Zacisnąć zęby?
- Tak się mówi. - To nie mów tak.
- Dobrze. - Nienawidzę powiedzonek.
To znaczy, że musisz to zrobić, bez względu na to, czy ci się to podoba.
Po prostu musisz.
To tylko tydzień. Skarbie, bardzo nam przykro.
Max? Hej.
Już dobrze.
Znam wielu, którzy na pierwszej randce oddaliby wóz parkingowemu,
ale szkoda takiego miejsca.
I zaoszczędziłem sześć dolców.
Nieźle? Gdy inni będą czekać na swoje samochody,
my śmigniemy i odjedziemy.
Jesteś taki odpowiedzialny finansowo.
- Dziękuję. - I mądry.
Staram się. To chyba moja zaleta.
Zdecydowanie.
- Hej. - Hej.
Co ty tu... No dobra.
- Pamiętasz doktora... - Tak, doktor Prestidge.
Co za przypadek.
- Cześć, jestem Tuf. - Tuf?
- Tak. - Cześć, jestem Jasmine.
- Miło cię poznać. - Tuf.
Idziecie coś zjeść?
Taki jest plan. To twój?
- Tak. - Nieźle.
Dziękuję.
- Do zobaczenia później. - Jasne.
- Dziękuję. - Voilà.
Nie mówi: "Wiedziałem, że to ty".
Tylko: "Wiem, że to ty, Fredo".
Powinien był powiedzieć: "Łamiesz mi teraz serce".
Nie wierzę, że źle to zrozumiałeś.
Mówi: "Wiem, że to ty, Fredo".
- Al Pacino. - "I złamałeś mi serce".
"I złamałeś mi serce".
Tak mówi.
Idźcie do hotelu.
- Hej. - Cześć.
- Kto to? - Daj mi chwilę.
- Cześć. Co jest? - Cześć.
Nic, szwędam się po mieście.
- Wróciłeś? - Chcę się powłóczyć.
Jak za starych czasów. Posłuchać muzyki,
pograć na gitarze, no wiesz,
włóczyć się i śpiewać. Masz tu gitarę?
- Jesteś pijany. - Nieprawda.
Kapitanie Morgan, daj nam chwilę.
Chodź tu i mów.
- Wypiłem jednego. - Nie wierzę, że jesteś pijany.
Co się stało, Seth?
- Odszedłem z zespołu. - Dlaczego?
Wywalili mnie, ale potem odszedłem.
- Musisz stąd iść. - Dlaczego?
Przerywam ci zabawę z chłopakiem?
Mówiłem ci, żebyś dał nam chwilę.
Posłuchaj.
Może zadzwonisz po taksówkę i po prostu odjedziesz?
Nigdzie nie jadę. Zostaję w tym hotelu.
Nie mogłem włożyć karty kredytowej w to coś, więc...
- Potrzebujesz pieniędzy? - Mam kasę w banku.
Jaki miałeś plan?
Muszę się gdzieś przespać.
Sarah, co się dzieje?
- O Boże. - Nie. Tata niedźwiedź.
Tato, załatwię to.
- No pewnie. - Tato, wszystko w porządku.
Nieprawda.
- Tata niedźwiedź. - Nie, to...
Może pilnuj swoich spraw, staruszku?
Hej! Nie! Hej!
Wynoś się stąd. Chcesz, żeby Drew zobaczył cię w takim stanie?
- Tato! Mam to pod kontrolą! - Wynoś się stąd!
- Jazda! - Drew usłyszy.
Mówię do ciebie.
Przestańcie.
Opuść mój teren, Seth.
No chodź!
- Dobra. Już idę! - Niech to zobaczę!
Tato, on jest pijany. Potrzebuje taksówki.
Przejdę się.
Sukinsyn.
- Przepraszam. - W porządku.
To Seth. Zakładam, że to twój były mąż.
- Naprawdę przepraszam. - Nie, jest w porządku.
Nie uważam, że wyglądam jak kapitan Morgan, a ty? Pirat-pijak?
On ma kręcone włosy i dłuższą... Chodź tu.
Hej.
Cześć.
- No dobra, co jest? - Nic. W porządku.
- Kiedy się zaczęło? - Co?
Jak długo to już trwa?
Mam te skurcze od kilku godzin.
- Kilka godzin ciągiem? - Co 10 minut.
- Jak długo trwają? - Dwie minuty.
- Pewnie to tylko gazy. Za dużo gadam. - Jasne, nie szkodzi.
- Zejdę ci z oczu. - W porządku.
Dobra.
Jedziemy do szpitala.
Nie mogę. Nie jadę do szpitala.
- Zwolnią mnie. - Nie mogą cię zwolnić z tego powodu.
Zdecydowanie jedziemy do szpitala.
Halo?
Tak?
Hej, Amber. To ja, ciocia Kristina.
Cześć.
- Chcę tylko pogadać... - Chwila!
- Hej. - Hej.
- Obudziłam cię? - Nie, właśnie wstałam.
- Mogę wejść? - Jasne.
Miałam zadzwonić, ale pomyślałam, że po prostu wpadnę się przywitać.
Jeszcze u ciebie nie byłam. Jest pięknie. Fajne mieszkanie.
- Dzięki. - Chciałam cię prosić o małą...
To dziwna przysługa.
Wszystko w porządku? Usiądziesz?
- Jasne, na chwilkę. - Proszę.
Siadaj.
Poszukam szklanki wody.
Słyszałaś o tym, co zaszło między Maksem i Jabbarem w szkole?
Poblili się i teraz Maks za karę
musi przez cały tydzień
jeść lunch sam.
Dość drastyczne.
Zastanawiałam się, czy mogłabyś z nim posiedzieć.
Posiedzieć z nim?
W jego klasie.
Uzgodniłam to ze szkołą. Nie mają nic przeciwko temu,
a to by mu pomogło, bo ja nie mogę.
Denerwuję się, bo nie spędzałam z nim zbyt dużo czasu.
Nie znam go dobrze. Nie wiem nawet, czy dobrze by się czuł,
gdybym tam z nim była. Czy jestem odpowiednią osobą?
Tak. Jesteś jego rodziną i generalnie nie ma innej możliwości.
- Więc jeśli mogłabyś mi pomóc... - Jasne.
- Przysięgam, że i tak bym cię poprosiła. - Nie czuję się urażona.
Musi napisać list z przeprosinami do Jabbara.
- Jasne. - A nie chce tego zrobić.
Będzie się temu mocno sprzeciwiać
i podchodzić do tego z rezerwą, ale naprawdę musisz
przekonać go, żeby to zrobił.
- Oczywiście. - Zrobisz to?
- Będzie fajnie. - Świetnie. Dziś w południe.
Dziś. W południe. Dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Miłego dnia i dzwoń w razie czego.
I nie daj się mu.
- Nie daj się mu. - Nie dać się mu.
No dobra. Pa.
Zapytałem ją wprost: "A jeśli ten doktor Joe
- "zaprosi cię na randkę?". - I?
Będzie chciał iść na kolację.
- Powiedziała, że nie ma szans. - Tak?
I gdzie na nią wpadłem? Właśnie z nim na kolacji.
- Poważnie? - Byli na randce.
Podręcznikowa randka.
Wiesz, jak to brzmi?
Jakie to nieprofesjonalne z jego strony. Umawiać się z pacjentką?
- Korzysta z tego? - Chyba zmieniła zdanie.
Zdecydowanie. Ja bym tak nie zrobił.
Może trochę popracujemy, żebyś o tym nie myślał?
Powiedziałeś, że zamontowałeś tablicę w studiu A.
Będziesz patrzył czy co?
Pracuję nad tym kontraktem na piątek.
- Nad kontraktem? - Tak, na spotkanie.
- Mister Ray. - Mistah Ray.
- Mister Ray. - Mistah.
- Mówisz "Mister". Mistah.
Mistah Ray.
Mistah R-A-Y. Ray.
Nie musisz zmieniać głosu, gdy to mówisz.
Mistah Ray, gotowy, żeby nagrać kilka słodkich utworów z dr. Croz?
Jest świetnie. Spodoba mu się.
- Skoro jesteś taki na fali... - Tak?
...może w piątek byłbyś mniej odprasowany?
Może odepnij guzik? Wyluzuj nieco?
Wyluzować?
Chyba nie chcesz wyglądać jak urzędnik ze skarbówki?
- Nadążasz? - Jasne. Spoko.
- Świetnie. - Wyluzować.
Może popracujesz nad tablicą dźwiękową?
Sprawdzę ten kontrakt i załatwię kilka spraw.
W piątek nie możesz przynieść kontraktu.
- Dlaczego nie? - Musimy tam iść
i przekonać go, żeby u nas nagrywał. A nie omawiać kontrakt.
O czym ty mówisz?
Powiedziałeś, że chce nagrać
swój kolejny album w Luncheonette.
Tak mi powiedziałeś.
- To część naszego biznesplanu. - I tak jest.
Od tych pieniędzy zależy znalezienie kolejnych chętnych do nagrywania.
Nakręciłeś się,
a nie wiesz, o czym mówisz.
- Nie wiem, kiedy mnie okłamujesz? - Mówię tylko, że...
Prowadzimy ten biznes razem! Nie możesz kłamać.
Musisz mi zaufać. W piątek będzie dobrze.
On mnie uwielbia. Dopnę wszystko.
Musisz się tylko uspokoić i wyluzować nieco z kontraktami.
Myślałem, że to już jest dopięte.
Bo mamy, jasne?
Idę popracować nad studiem A.
Dobrze. Przyniosę kontrakt.
Nie będzie chciał go przeczytać.
Wyluzuję. Będę go nazywać Mistah Ray,
żeby nie zawstydzić młodszego brata tym, że nie jestem spoko.
Nie jestem dość wyluzowany. Wyluzować.
1001 ROBAKÓW
- Jak ci smakowała ta gąbczasta kanapka? - W porządku.
To dobrze.
Fajne, to o chrabąszczach?
Nie chcę rozmawiać.
Powinniśmy chyba zacząć pisać
ten list z przeprosinami do Jabbara.
Nie.
Jasne. Ale wiesz, musisz to zrobić, więc może...
On mnie pierwszy uderzył. Nie mam za co przepraszać.
Jasne. Właściwie to rozumiem,
- ale dyrektor powiedział, że musisz. - Nie zrobię tego.
- Twoja mama mnie prosiła... - Nie przeproszę.
Świetnie.
Nie można korzystać z komórek.
Dziękuję.
Hej.
- Hej. - Znalazłam lekarza.
Jesteś zdrowa i dziecko też.
- A te skurcze? - Skurcze Braxtona Hicksa.
- Kogo? - Powszechne przedwczesne skurcze rzekome.
Nic ci nie jest, ale chcą cię zatrzymać na noc.
Kupiłam ci mały prezent. Szczoteczka i pasta do zębów.
Położę je tutaj obok zlewu.
I masz numer mojej komórki, gdybyś czegoś potrzebowała.
Dzięki. Jest naprawdę późno, więc możesz iść. Nic mi nie jest.
- Odpoczywaj. - Jasne. Dzięki.
Spodziewasz się kogoś?
Troy pracuje do późna, więc...
Troy?
- Mój chłopak. - Jasne.
A rodzice?
W pracy. Mieszkają bardzo daleko.
Jasne.
To Cupcake Wars?
Nie wiem. Wyglądam, jakbym oglądała Cupcake Wars?
Muszę ci coś powiedzieć. Ja oglądam.
Jeden z moich ulubionych programów.
Podgłoś.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Jasne.
Babeczka serowa z gujawą.
To ciastko z gujawą i serowym nadzieniem.
Wkładasz nadzienie serowe do dziurki, którą zrobiliśmy.
Wierzch posypujesz lukrem serowym i obtaczasz okruchami krakersów.
Dekorujemy dwoma stopami z białej czekolady. Trzecia babeczka jest...
- Hej. - Czekaj.
- Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać. - Nie, nie.
- W co się ubierasz? - Co myślisz?
- Nie wiem. - Próbuję...
Mieszam różne style,
bo Crosby prosił, żebym przyszedł wyluzowany.
Chwila. Wyluzowany?
Nie możesz się tak ubrać.
- Dlaczego? - Wyglądasz strasznie.
Wiem, że to trochę chiński styl, ale jest czyste.
Może po prostu założysz garnitur?
Nie mogę. Muszę się dopasować.
Musimy zdobyć tego klienta. To ważne.
Ci kolesie muszą u nas nagrywać.
Chwila.
- Zdobyliście tego klienta. - Niezupełnie.
Co masz na myśli?
- Mówiłeś, że macie tego klienta. - Myślałem, że mamy.
Crosby cię okłamał?
- Przesadził. - Nie. To kłamstwo.
- Skłamał. Powiedz to. Skłamał. - No dobra.
Adam? Próbuję być cierpliwa w kwestii twojego brata.
- Zmusza cię, żebyś się ubierał jak... - Wiem. Skarbie, posłuchaj.
- Żebyś nosił to coś. Nie! - Staram się.
Wiem, że mój brat robi dużo głupot.
Ale to studio nagraniowe to dobry pomysł.
Nie jestem teraz tylko jego bratem. Jestem też jego wspólnikiem.
Naprawdę potrzebuję twojego wsparcia.
- Możesz to zrobić? - Tak.
Próbuję wybrać strój, który nie będzie przesadzony, ale pomoże.
To nie to.
- To straszne. - Szkaradne.
- Znikam. - Mam to od ciebie
To jest szkaradne. Nie masz tego ode mnie. Chyba od swojej matki.
No dobra.
Posiedzę tu i zjem całą paczkę. Co mi tam.
- No dobra. Zrobię to. - No dobra.
Z uczuciem.
Jabbar, przepraszam, że cię uderzyłem.
A teraz za dwa tak, jakbyś naprawdę tak czuł.
Powiedziałem.
- Naprawdę? - Tak.
Zrobimy tak. Powiem to dwa razy,
a ty powiesz, który znaczy nieco więcej.
Dobra.
Jabbar, naprawdę przepraszam, że cię uderzyłem.
Albo Jabbar, naprawdę przepraszam, że cię uderzyłem.
Które znaczyło więcej?
Nie jestem pewien.
- Max. - Które?
Naprawdę nie potrafisz odróżnić?
Nie.
Mogę dostać cukierka mimo wszystko?
- Cześć. - Hej!
Cześć, mamusiu!
W samą porę. Dostałem piękne szparagi
na rynku,
a ta dama robi... Możesz powtórzyć, co to za zupa?
- Różowo-fioletowo-kropeczkowa. - Tak?
- Brzmi pysznie. - Część w kropeczki jest pyszna.
- Zoe, to Joel. - Cześć!
Hej.
To Sydney. A to Zoe.
Zostanie na obiad.
Przyniosę rzeczy z samochodu.
- Miło mi cię poznać. - Uroczy dom.
Dziękuję. Pomogę jej z zakupami. Zaraz wrócę.
- Jasne. - Chcesz się ze mną pobawić?
Jasne, co mi tam.
- Hej. - Wiem.
Nie mogłam jej zostawić samej.
Bała się.
Jej chłopak to kretyn.
- Nie mogła nawet zadzwonić do matki. - Jasne. Rozumiem.
Stanie na nogach i rano będzie dobrze.
Rano? Zostaje na noc?
Tak. To tylko jedna noc.
Cieszę się, że to omówiliśmy.
- Hej. - Hej.
Chyba musimy znaleźć nowego pediatrę.
Nie uzgodniliśmy, że możemy się spotykać z innymi?
- O co chodzi? - Nie z pediatrą naszego syna.
Teraz będziemy oceniać swoje decyzje?
- Co u Tuf? Tak, Tuf. - Tuf.
Jeśli Jabbar będzie miał gorączkę, musisz zadzwonić do Tuf?
Bo ja muszę dzwonić do twojego chłopaka, jak moje dziecko będzie chore.
Możesz się z nim umawiać, ale musimy zmienić lekarza.
Rozumiem, że to dla ciebie przeszkoda.
- Jasne. - Dziękuję.
- Możesz wybrać lekarza... - Daj mi skończyć.
To najbardziej rozchwytywany pediatra w okolicy.
Kristina mówiła, że na miejsce czeka się pół roku.
- Dlaczego z nią o nim rozmawiałaś? - Zadzwoniła do mnie,
bo potrzebowała pomocy, żeby się umówić na wizytę.
- Co powiedziałaś? - Że jej pomogę.
Zadzwoniłam do niego. Poprosiłam i są umówieni.
Więc jak dziecko się urodzi, wszystko jest ustalone.
Niesamowite.
Zadzwoń do Julii i zapytaj, czy Sydey też chciałaby do niego chodzić.
Wiesz co? Zapisz całą rodzinę Bravermanów
do doktora Joe jako ich lekarza rodzinnego.
- Dokąd idziesz? - Poszukać nowych pacjentów
dla dr. Joe.
Cześć.
Cześć. Co słychać?
Jak minęły ci ostatnie 24 godziny?
W porządku.
To była fajna randka.
Zaczęła się idealnie.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam za ten Jerry Springer Show u mnie w domu.
Nie musisz przepraszać.
Tylko...
Przepraszam.
W porządku.
Dla twojej informacji, od dawna nie pił.
Ale się potknął.
Więc to było to. Jasne.
To ma sens. Bo nie byłem pewien, czy to często się zdarza.
Długo był trzeźwy?
Tak. Posłuchaj,
to wybór, którego dokonałam 20 lat temu i będę z tym żyć do końca życia.
Czasami bywał naprawdę wspaniały.
A nawet jeśli tak nie jest, to nadal moja rodzina.
Rozumiem. Każdy ma rodzinę,
z którą czasami bywa ciężko z różnych powodów.
- A ty? - Jasne!
- Kto w twojej rodzinie jest... - Cóż.
- No tak, więc... - Tu nie masz takiej osoby, prawda?
Na pewno mam.
Ale chodzi o to, że rozumiem to.
Czytałem wiele książek o ludziach, którzy...
- Sarah Braverman? - Chciałam to zrobić, od kiedy tu weszłam.
- Panie Cyr? - Tak?
Czy to co pan zobaczył sprawiło, że chce pan uciekać?
Bo jeśli tak, zrozumiem.
Nie.
- Nie. - Nie, nie chcę uciekać.
- To dobrze. - Właśnie.
Potrzebujesz więcej tego.
Więcej błyszczącego. Myślisz, że ten odcień mi pasuje?
- Tak. - Też tak myślę.
Będzie pasować do nowej szlifierki.
Masz fioletową szlifierkę?
Myślę, że fioletowy to twój kolor.
Wychodzą świetne.
Zrobić więcej?
- Jasne. - Tak.
Dzień dobry.
- Cześć, Zoe! - Hej.
- Jak leci? - Dzień dobry.
Jeszcze jeden śpioch w domu.
Pobiłaś ją, a to nie lada wyczyn.
Maluje ci paznokcie?
Nie, dlaczego pytasz? O Boże. Jak to się stało?
Fioletowy?
Myślałam, że będziesz wolał czerwony.
Tak?
Niech chwilę schnie.
Zrobiłem ci bezkofeinową. Mleko? Cukier?
Tak, poproszę.
Dziękuję. Mogłabym się przyzywczaić.
Mogę potem pomalować ci paznokcie?
A masz czarny lakier?
Mam czarny błyszczący.
No dobrze.
Mogę dotknąć twojego brzucha?
- Skarbie... - Sydney, nie.
Co? Ciocia Kristina mi pozwala.
Ciocia Kristina to rodzina.
- To trochę inna sytuacja. - W porządku.
Chodź. Proszę.
Fajnie. Będziesz mieć synka czy córeczkę?
- Sydney. - Uszanuj jej prywatność, skarbie.
Synka.
To chłopiec.
Fajnie.
- Halo? - Wyglądam jak kretyn.
Co?
Popełniłem błąd. Kazałeś mi wyluzować i przesadziłem,
- więc muszę się przebrać. - Dlaczego?
Wyglądam niedorzecznie. Poszedłem do sklepu,
a koleś ze sklepu jest wielkim fanem Mistah Raya.
Powiedział, że muszę wyglądać na czasie.
Nie jak staruch, ale na czasie. I wcisnął mi te rzeczy,
w których wyglądam jak pajac.
- Gdzie jesteś? - Na skrzyżowaniu College z Ósmą.
Jesteś bliżej mojego domu. Nie zdążę tam dotrzeć.
Jestem pod Mistah Rayem. Musisz mi przywieźć normalne ubrania.
Jeansy, marynarkę, krawat,
normalne ubrania Adama Bravermana.
Jasne. Ustalmy tylko wszystko.
Masz zamiar rozebrać się przed domem Mistah Raya.
Tak! Mam naszyjnik z buldogiem!
Jedź do mnie i przywieź mi normalne ubrania!
- Dobra. - Dziękuję.
Zeek, musisz przeprosić Sarah.
- Co muszę? - Przeprosić Sarah.
Daj spokój. Minęły trzy dni.
Mam przepraszać, za wykopanie
tego śmiecia z posesji?
Nie musisz o nim tak mówić.
Nie zamierzam zmieniać tego, co czuję do ciebie, Sarah, ani nikogo innego.
Byli małżeństwem przez 12 lat. To ojciec Drew i Amber.
Wiem. Też to przeżyłem.
Co takiego zrobił? Połowę tego czasu był nawalony.
Co zrobił dla Drew? Dla Amber? Dla Sarah?
To przez niego głównie cierpiała.
Jest chory.
Boże, Camille.
Zawsze miałaś do niego słabość.
Potrzebuje pomocy.
Potrzebuje, a ja mu jej udzielę.
Jeszcze raz zjawi się tu pijany lub naćpany i zadzwonię po gliny.
Nie zrobisz tego.
Wezwę na niego policę.
Nie wtrącaj się w to.
Właśnie, że się tym zajmę.
Ona nie potrafi. Nigdy nie potrafiła. Chory?
Chcę jeszcze raz powiedzieć Amerykanom,
jak bardzo mi przykro z powodu tego, co powiedziałem i co zapoczątkowało
te zdarzenia, i jaki sprawiło ciężar dla Kongresu i dla Amerykanów.
Co zrobił?
Szczegóły nie są ważne, ale jak myślisz, co czuł?
Smutek.
Tak! Jak myślisz, dlaczego?
Powiedział: "Jest mi przykro".
Zgadza się, ale co z jego twarzą
albo oczami? Co się z nimi działo?
Spuścił oczy.
Dobrze. Spuścił oczy. Bardzo dobrze.
Co jeszcze? Uśmiechał się czy...
Nie, nie uśmiechał się.
Brak uśmiechu. No dobra.
A jego głos był bardzo niski
i mówił dość cicho.
Tak! Świetnie! Mamy dobre notatki.
- Gotów, żeby spróbować? - Tak.
Jabbar, przepraszam, że cię uderzyłem.
Dobrze, oczy.
Jabbar, przepraszam, że cię uderzyłem.
- I głos. - Jabbar, przepraszam, że cię uderzyłem.
Max, to było świetne.
Chcę jeszcze raz.
Dobrze.
Jabbar, przepraszam, że cię uderzyłem.
Bardzo dobrze. Chwila. Co się mówi?
- Dziękuję. - Oczy.
- Dziękuję. - Ton.
- Dziękuję. - Pięknie. Mój ulubiony uczeń.
Przepraszam, że nie zapukałem. Nie wiedziałem, że jesteś.
- Adam zaliczył zakupową klęskę. - Hej.
Muszę wziąc dla niego garnitur. Mogę wejść na górę?
Jasne. Wiesz co? Pomogę ci.
Myślałam, że macie teraz spotkanie.
Właśnie na nie jadę.
- Crosby, pomogę ci. Hej! - Dam sobie radę.
Wszystko w porządku?
Wiesz, że Jasmine umawia się z doktorem Joe?
Chyba coś wspominała.
Wiesz i nadal chcesz się umówić z nim na wizytę.
To pediatra, a nam jest potrzebny pediatra.
Nie mamy pediatry.
W mieście są setki pediatrów.
O co chodzi?
Gdybyś się rozwiodła i zacząłbym prowadzać syna do nowej dziewczyny Adama.
Nie przeszkadzałoby ci to?
Cała rodzina by do niej chodziła.
Jesteś wściekły, że zaczęła chodzić na randki? Daj spokój.
Nie.
Jestem wściekły, że umawia się z lekarzem mojego syna,
a teraz ty chcesz, żeby był też lekarzem twojego dziecka.
- Przesadzasz. - Ja przesadzam.
- Tak myślę. - Jasne.
Mam nadzieję, że cię to nie spotka
i nie będziesz musiała się przekonać, czy przesadzam.
Jesteś nieczuła.
- Ja? - Tak to było nieczułe.
Sam jesteś nieczuły.
Wiesz co jest nieczułe?
- Nieczułe jest to, że sypiasz z Gaby. - Jasne.
Nie możemy znaleźć dla niej zastępstwa.
Uważam też, że nieczułe było...
- Już za to przepraszałem. - ...że nie wspomniałeś o bójce w szkole.
Max dostał karę, a Jabbar nie. Uszło mu to na sucho.
- Jesteś o to zła? - Czy to dobre dla samooceny Maksa?
Nie mogłem powiedzieć Adamowi,
że Jabbar nie chce jeść z waszym synem. To nazywasz brakiem czułości?
Dla mnie to kwintesencja czułości.
To bez znaczenia.
Załatwiłem to po swojemu i i najwyraźniej się nie udało.
Będziesz musiał wytrzymać to, że moja rodzina
chodzi do doktora Joe, bo jest najlepszy w mieście.
Broń Boże, żebyś znalazła innego.
A teraz myślę o swojej rodzinie, a nie o tobie.
- Ja też myślę o swojej rodzinie... - A skoro przy tym jesteśmy,
- nie okłamuj mojego męża. - Nie okłamałem go.
- Owszem. - Jak?
- Masz potwierdzonego klienta? - Nie powiedziałem Adamowi, że mam.
Nigdy tak nie powiedziałem.
Powiedziałem, że ludzie za mną pójdą.
- To nie znaczy, że nie trzeba nic robić. - Zacznij zachowywać się jak dorosły,
skoro robisz interesy z moim mężem.
To z nim robię interesy, nie z tobą.
Wiesz, ja...
Dopnę tę umowę.
- Nawet nie jesteś blisko. - Nie wiesz, o czym mówisz.
- Crosby? - Co?
Możesz tu przyjść na chwilę?
Nie mam czasu się kłócić.
Co robisz?
Wody mi odeszły.
No dobra...
Zadzwoń do Adama.
Daj mi go do telefonu.
Musicie zapomnieć o spotkaniu.
Kod niebieski.
- Kristina rodzi. - O Boże. Skurcz.
- Musisz jechać do szpitala! - Crosby
Zrób coś! O Boże.
Szybciej nie mogę!
Co? Co ty robisz?
- Wstrzymujesz, prawda? Trzymaj! - O Boże! Nie mogę.
Urodzę w samochodzie.
Nie urodzisz w moim samochodzie.
Jedź!
Crosby.
- Czekasz na kogoś? - Nie.
- Hej, myślałem... - Zgubiłeś się?
Nie. Przyszedłem na spotkanie. Mister Ray!
Jestem Braverman, Adam Braverman.
- Brat Crosby'ego? - Zgadza się.
- Nie wyglądasz jak jego brat. - Jestem jego bratem.
Jestem nieco spóźniony, a on pewnie utknął w korku.
Wy też się spóźniliście, więc jest dobrze.
- Podejdź. - Co?
- No podejdź. - No dobra.
Niezła podróba.
Dziękuję.
Mam wjechać?
Jedź za mną.
Wezmę rzeczy z auta.
- Twój mąż pozwala na to córce? - Malować mu panokcie?
Mówiłam mu, że nie musi jej na to pozwalać,
ale kocha ją nad życie, więc...
Wiem. Widziałam.
Moje życie jest do bani.
Jesteś naprawdę miła.
Dzięki.
O Boże.
Adam, masz się tu zjawić natychmiast.
No dobra.
Złapałeś go?
Zostawiłem mu wiadomość i wiem, że ją odsłucha.
Dzwoniłem do siostry i mamy, więc ktoś tu niedługo będzie.
Wytrzymaj, dobra?
Nikt tu nie będzie wytrzymywał. Mamy rozwarcie na dziewięć centymetrów
i ciągle rośnie. Dziecko właśnie wychodzi.
Tak bardzo chcę, żeby tu był! Chcę mojego męża!
Zostaje pan z nami czy ma pan coś lepszego do roboty?
Boże... Zostaje.
- Zostaję. - Potrzebuję lodu i pomadki do ust.
- Od początku. - Dobra.
Nie, dziękuję. Muszę...
Hej, koleś? Musisz się napić.
Dziękuję.
Przepraszam?
Do dna!
- Mister Ray? Wasz pies. - Cash, siadaj!
- Przepraszam. Nie lubi białych. - W środku nie jestem biały.
Daj spokój, Cash. On jest w porządku. Ten białas nie zrobi ci krzywdy.
No dajel.
Grzeczny piesek.
Cholera, gdzie jest Crosby?
Kristina, musisz przeć!
Już nie mogę!
Wiem, ale jesteś tak blisko, że musisz!
Nie dam rady.
Wiem, że jesteś zmęczona.
Ale jesteśmy już blisko. Dziecko zaraz wyjdzie.
Przy każdym skurczu musisz przeć.
Chyba muszę na chwilę wyjść.
Trzymaj swoją panią za rękę. Posadź swoją kościstą dupę na miejsce.
- To nie jest moja żona. - Nie obchodzi mnie, czy jesteś jej mężem.
Właściwie to nie jest zły pomysł. Możesz?
Jasne.
- Zostań na chwilę. - Jasne.
- Tylko tam nie patrz. - Nie patrzę.
- Patrz na mnie. - Patrzę, jak idę.
Dobra.
- No dobra. Świetnie sobie radzisz. - O Boże.
Nadchodzi kolejny skurcz.
- No i proszę. - Oddychaj.
- Złamiesz mi rękę. - Przepraszam!
Już dobrze.
Jeszcze raz. Tylko jeden raz.
- Świetnie ci idzie. - Oddychasz?
- Oddycham. - Świetnie ci idzie.
- No proszę. - Już prawie.
- Nie zostawiaj mnie. - Nigdzie nie idę. Zostanę.
- Zostań. - Obiecuję.
Dobrze.
Czego używacie do nagrań?
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem. To z Crosbym musicie
pogadać o sprzęcie.
- Nie ma go tu. - Wiem i nie rozumiem,
co się stało. Naprawdę mi przykro.
Coś musiało go zatrzymać.
A ty? Od dawna się tym zajmujesz?
Nie. Dopiero zaczynam w przemyśle nagraniowym,
ale naprawdę mi się to podoba.
Co myślisz o mojej muzyce?
Podoba mi się.
- Czujesz to? - Tak, naprawdę tak.
- Czujesz? - Jasne.
Naprawdę mi się podobało to, co słyszałem.
Czasmi jest trochę brutalna.
- Co? - Hej.
Chodzi mi o bezpośredni język. Myślę, że trochę go dużo.
To hip-hop.
Czego się spodziewałeś?
Nie zrozumcie mnie źle. Podoba mi się to, co macie do powiedzenia.
Ta piosenka
- o postrzeleniu twojego brata. - Moje odkupienie.
Właśnie, Moje odkupienie. To świetny tekst.
Potężny. Jesteś poetą i to nie tylko słowa.
- To się naprawdę wydarzyło? - No jasne.
- Myślałeś, że to zmyśliłem? - Nie.
W ogóle. Przepraszam.
Nie wiem, co bym zrobił, gdyby spotkało to mojego brata.
Musiało ci być ciężko.
- Było. - Przykro mi.
Posłuchaj, naprawdę podoba mi się twoja muzyka.
Podobają mi się twoje historie. Chciałbym, żeby moje dzieci ich słuchały,
gdyby nie te wszystkie przekleństwa.
Jesteś najdziwniejszym białasem, jakiego w życiu spotkałem.
- Jasne. - Adam, będziesz mieć dziecko.
- Tak, moja żona i ja spodziewamy się... - Nie, głupku.
Dostałem wiadomość od Crosby'ego. Rodzi ci się dziecko.
Teraz?
Crosby jest w szpitalu!
Z moją żoną, która rodzi! Muszę lecieć!
Słuchajcie, chcemy, żebyście nagrywali w Luncheonette.
Crosby mówił, że pewnie nie zechcecie podpisać kontraktu,
ale mam go ze sobą.
Proszę. Położę go tutaj.
Przejrzyjcie go,
bo ja muszę lecieć do szpitala.
- Gratulacje, stary. - Dzięki!
Jeszcze jedno pchnięcie. Oto ona!
Spójrz na swoją piękną córeczkę.
- Jest idealna. - O Boże.
Czy tatuś chce przeciąć pępowinę?
Cześć, mała.
To Nora.
- Patrzy na mnie. - Przywitaj się z wujkiem Crosbym.
Cześć, mała.
Mam ochotę ją obudzić. To źle?
Wyjaśnijmy coś. Crosby tu był,
a nie było RUn-DMC?
Dokładnie tak. Runa nie było w domu.
Crosby świetnie się spisał. Był niesamowity.
Potrzebował zastrzyku adrenaliny.
To Natalie, która została honorowym Bravermanem.
- Cześć, Natalie. - Cześć.
- W porządku? - Świetnie.
- To dobrze. - Świetnie.
- Piękna dziewczynka. - No jasne.
Co powiecie?
Mogę ją potrzymać? Za wcześnie?
- Nie, jasne. - Naprawdę?
O Boże.
Cześć.
Pokażcie mi ją.
- Pokażcie. - Śpi.
Już nie.
Millie, spójrz, ma twoje oczy.
- Naprawdę? - Tak myślę.
Jest piękna.
Dobra robota, Kristino.
Dziękuję.
- Sama tego nie zrobiła. - No jasne.
Uściskaj mnie. No dalej.
Gratulacje, dziadku.
Jabbar przyszedł.
Dość o dziecku. Muszę powiedzieć coś ważnego.
Naprawdę przepraszam za to, co stało się w zeszłym tygodniu.
Nie powinienem był cię uderzyć.
Nie powinienem był zmuszać cię do jedzenia lunchu ze mną.
Ciężko mi być elastycznym, ale staram się.
Naprawdę cię lubię i chcę się dalej przyjaźnić.
- Nadal możemy się przyjaźnić. - Fajnie.
- Pomożesz mi z tą grą? - Jasne.
Dziękuję bardzo.
- Cześć! - Hej.
- Wejdź. - Nie mogę zostać.
Wszystko w porządku?
- Tak. Cześć. - Hej.
- Znowu masz te bóle? - Nie, w porządku.
Przepraszam, że przychodzę tak późno.
Nie szkodzi. Co się stało?
Jeśli nadal chcecie mieć dziecko, możecie je mieć.
Jesteście fajną rodziną.
O Boże. Seth?
Halo?
Seth.
O nie.
O nie, Seth.
Przyszłaś.